Księga Ezechiela 9

Księga Ezechiela, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (11 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Ezechiela 9 — Biblia Gdańska

1 Potem zawołał, gdziem ja słyszał, głosem wielkim, mówiąc: Hetmani, nastąpcie na to miasto, mając każdy broń swoję ku zabijaniu w ręce swej.

2 A oto sześć mężów przyszło drogą ku brami wyższej, która patrzy na północy, i miał każdy broń swoję ku wytraceniu w ręce swej; ale mąż jeden był w pośród nich odziany szatą lnianą, a kałamarz pisarski przy biodrach jego; i przyszedłszy stanęli u ołtarza miedzanego.

3 A chwała Boga Izraelskiego zstąpiła była z Cherubina, na którym była, do progu domu, i zawołała na męża onego odzianego szatą lnianą, przy którego biodrach był kałamarz pisarski.

4 I rzekł Pan do niego: Przejdź przez pośrodek miasta, przez pośrodek Jeruzalemu, a uczyń znak na czołach mężów, którzy wzdychają i narzekają nad wszystkiemi obrzydliwościami, które się dzieją w pośród niego.

5 A onym rzekł, gdziem ja słyszał: Idźcie po mieście za nim; a zabijajcie; niech nie folguje oko wasze, ani się zmiłujcie.

6 Starca, młodzieńca, i pannę, i maluczkich, i niewiasty wybijcie do szczętu; ale do żadnego męża, na którymby był znak, nie przystępujcie, od świątnicy mojej poczniecie. A tak poczęli od onych mężów starszych, którzy byli przed domem Pańskim;

7 (Bo im był rzekł: Splugawcie ten dom, a napełnijcie sieni pobitymi; idźcież.) A wyszedłszy zabijali w miście.

8 A gdy ich pozabijali, a jam pozostał, tedym padł na oblicze moje, i zawołałem a rzekłem: Ach panujący Panie! izali ty wytracisz wszystek ostatek Izraelski, wylewając popędliwość swoję na Jeruzalem?

9 I rzekł do mnie: Nieprawość domu Izraelskiego i Judzkiego nader jest bardzo wielka, i napełniona jest ziemia krwią, a miasto pełne jest przewrotności; bo mówili: Pan tę ziemię opuścił, a Pan nie widzi nas.

10 Przetoż i Ja toż uczynię, nie sfolguje oko moje, ani się zmiłuję, drogę ich na głowę ich obrócę.

11 A oto mąż on odziany szatą lnianą, przy którego biodrach był kałamarz, oznajmił to mówiąc: Uczyniłem tak, jakoś mi rozkazał.

Komentarz do rozdziału: Księga Ezechiela 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Ezechiela 9:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Na to miasto” — Babilon - Chrześcijaństwo.

Epifania i Bazylea:

„ja” — Ezechiel przedstawia lud Pański w czasie wypełniania się symbolicznych wydarzeń. (TP 1963, s. 47,80)

„Hetmani” — pięć przesiewań z 1 Kor. 10:5-14 i szóste przesiewanie z Mat. 20:8-16 występują pod symbolami sześciu mężów z bronią ku zabijaniu, zabijających w świątyni, na dziedzińcu i w mieście. (TP 1963, s. 47,80) Sześciu mężów reprezentuje sześć klas przesiewawczych począwszy od 1878 r. aż do zakończenia przesiewania. (TP 1963, s. 47,80)

„mając każdy broń swoję ku zabijaniu” — Ich broń do zabijania przedstawia sześć przesiewawczych błędów i praktyk, które przesiewacze używali i dotąd używają. (TP 1963, s. 47,80) 1/ Pierwszą bronią ku zabijaniu jest nauka, że NIE MA OKUPU, (TP 1963, s. 47,80) 2/ Drugą bronią ku zabijaniu jest NIEWIARA, (TP 1963, s. 47,80) 3/ Trzecią bronią ku zabijaniu jest KOMBINACJONIZM, (TP 1963, s. 47,80) 4/ Czwartą bronią ku zabijaniu jest REFORMIZM, (TP 1963, s. 47,80) 5/ Piątą bronią ku zabijaniu jest KONTRADYKCJONIZM, (TP 1963, s. 47,80) 6/ Szóstą bronią ku zabijaniu jest REWOLUCJONIZM. (TP 1963, s. 47,80)

Księga Ezechiela 9:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Szatą lnianą” — sprawiedliwość.

„Ołtarza miedzianego” — Ofiar Okupu.

Epifania i Bazylea:

„sześć mężów” — liczba 6 jest liczbą złego. (TP 1925, s. 45) pięć przesiewań z 1 Kor. 10:5-14 i szóste przesiewanie z Mat. 20:8-16 występują pod symbolami sześciu mężów z bronią ku zabijaniu, zabijających w świątyni, na dziedzińcu i w mieście. (TP 1963, s. 47) Sześciu mężów reprezentuje sześć klas przesiewawczych począwszy od 1878 r. aż do zakończenia przesiewania. (TP 1963, s. 47)

„przyszło drogą ku bramie wyższej, która patrzy na północy” — Ich przybycie od bramy północnej symbolizuje, że oni z Boskiego punktu widzenia byli członkami Wielkiego Grona, nawet zanim rozpoczęli pracę przesiewania. (TP 1963, s. 47)

„i miał każdy broń swoję ku wytraceniu” — Ich broń do zabijania przedstawia sześć przesiewawczych błędów i praktyk, które przesiewacze używali i dotąd używają. (TP 1963, s. 47) 1/ Pierwszą bronią ku zabijaniu jest nauka, że NIE MA OKUPU, (TP 1963, s. 47) 2/ Drugą bronią ku zabijaniu jest NIEWIARA, (TP 1963, s. 47) 3/ Trzecią bronią ku zabijaniu jest KOMBINACJONIZM, (TP 1963, s. 47) 4/ Czwartą bronią ku zabijaniu jest REFORMIZM, (TP 1963, s. 47) 5/ Piątą bronią ku zabijaniu jest KONTRADYKCJONIZM, (TP 1963, s. 47) 6/ Szóstą bronią ku zabijaniu jest REWOLUCJONIZM. (TP 1963, s. 47)

„mąż jeden był w pośród nich” — mąż z kałamarzem pisarskim przy biodrach nie symbolizuje samego tylko „Onego Sługi”, lecz jego oraz wszystkich innych, którzy wiernie współpracowali z nim w służeniu swoim braciom w Babilonie przez podawanie Prawdy ku ich wybawieniu. Jednakowoż był on nie tylko najwybitniejszym z tych, którzy tak służyli, lecz zdaje się również być pierwszym z nich, który poznał ukończenie pieczętowania i przedstawił je Panu. (TP 1968, s. 45)

„kałamarz pisarski” — literatura Prawdy. (TP 1968, s. 45)

„przy biodrach jego” — dostarczony dla naszej pracy. (TP 1968, s. 45)

„i przyszedłszy stanęli u ołtarza miedzianego” — Ich stanie przy ołtarzu miedzianym wskazuje, że ich praca ma pewien związek (opozycyjny) z pozaobrazowymi ofiarami. (TP 1963, s. 47)

Księga Ezechiela 9:3

Epifania i Bazylea:

„na męża onego” — mąż z kałamarzem pisarskim przy biodrach nie symbolizuje samego tylko „Onego Sługi”, lecz jego oraz wszystkich innych, którzy wiernie współpracowali z nim w służeniu swoim braciom w Babilonie przez podawanie Prawdy ku ich wybawieniu. Jednakowoż był on nie tylko najwybitniejszym z tych, którzy tak służyli, lecz zdaje się również być pierwszym z nich, który poznał ukończenie pieczętowania i przedstawił je Panu. (TP 1968, s. 45)

„przy którego biodrach” — dostarczony dla naszej pracy. (TP 1968, s. 45)

„kałamarz pisarski” — literatura Prawdy. (TP 1968, s. 45)

Księga Ezechiela 9:4

Epifania i Bazylea:

„do niego” — mąż z kałamarzem pisarskim przy biodrach nie symbolizuje samego tylko „Onego Sługi”, lecz jego oraz wszystkich innych, którzy wiernie współpracowali z nim w służeniu swoim braciom w Babilonie przez podawanie Prawdy ku ich wybawieniu. Jednakowoż był on nie tylko najwybitniejszym z tych, którzy tak służyli, lecz zdaje się również być pierwszym z nich, który poznał ukończenie pieczętowania i przedstawił je Panu. (TP 1968, s. 45)

Księga Ezechiela 9:5

Epifania i Bazylea:

„A onym” — pięć przesiewań z 1 Kor. 10:5-14 i szóste przesiewanie z Mat. 20:8-16 występują pod symbolami sześciu mężów z bronią ku zabijaniu, zabijających w świątyni, na dziedzińcu i w mieście. (TP 1963, s. 47,79) Sześciu mężów reprezentuje sześć klas przesiewawczych począwszy od 1878 r. aż do zakończenia przesiewania. (TP 1963, s. 47,79)

„Idźcie po mieście za nim; a zabijajcie” — przesiewanie, zabijanie, dotknęło niegodnych wśród nominalnych Chrześcijan. (TP 1963, s. 47,79)

Księga Ezechiela 9:6

Epifania i Bazylea:

„a od świątnicy mojej poczniecie” — przesiewanie, zabijanie, dotknęło niegodnych wśród poświęconych. (TP 1963, s. 79)

Księga Ezechiela 9:7

Epifania i Bazylea:

„ten dom” — poświęcony lud Prawdy. (TP 1963, s. 79)

„napełnijcie... pobitymi” — splugawione części zostały zabite jako Nowe Stworzenia tzn., że oni umarli jako Nowe Stworzenia - przestali być ludem Bożym. (TP 1963, s. 79)

„sień” — przesiewanie, zabijanie, dotknęło niegodnych wśród tymczasowo usprawiedliwionych. (TP 1963, s. 79)

„zabijali w mieście” — przesiewanie, zabijanie, dotknęło niegodnych wśród nominalnych Chrześcijan. (TP 1963, s. 79)

Księga Ezechiela 9:9

Epifania i Bazylea:

„przed” — w obecności. (TP 1958, s. 97)

Księga Ezechiela 9:11

Epifania i Bazylea:

„mąż on” — mąż z kałamarzem pisarskim przy biodrach nie symbolizuje samego tylko „Onego Sługi”, lecz jego oraz wszystkich innych, którzy wiernie współpracowali z nim w służeniu swoim braciom w Babilonie przez podawanie Prawdy ku ich wybawieniu. Jednakowoż był on nie tylko najwybitniejszym z tych, którzy tak służyli, lecz zdaje się również być pierwszym z nich, który poznał ukończenie pieczętowania i przedstawił je Panu. (TP 1968, s. 45)

„przy którego biodrach” — dostarczony dla naszej pracy. (TP 1968, s. 45)

„kałamarz” — literatura Prawdy. (TP 1968, s. 45)

„Uczyniłem tak, jakoś mi rozkazał” — tzn. położyłem symboliczny atrament — Prawdę na czołach wszystkich, którzy wzdychali i narzekali nad wszystkimi obrzydliwościami popełnionymi w nominalnym Chrześcijaństwie. (TP 1972, s. 69) „On Sługa” w scenie z togą 30 paźdz. 1916 r. rozpoczął — być może nieświadomie — dawać sprawozdanie tego symbolicznego męża, mianowicie, że jego praca została skończona... przez pantominę br. Russell, który znacząco poprosił nie o prześcieradło lub o koc, ale o „togę”, zdał swoje sprawozdanie, że całe Małe Stadko zostało oznaczone lub popieczętowane na czołach. (TP 1972, s. 69)

Literatura o rozdziale Księga Ezechiela 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Ezechiela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.