Księga Ezechiela 44

Księga Ezechiela, rozdział 44 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Ezechiela 44 — Biblia Gdańska

1 Tedy mię zaś przywiódł drogą ku bramie świątnicy zewnętrznej, która patrzy na wschód słońca, a ta była zamkniona.

2 I rzekł do mnie Pan: Ta brama zamkniona będzie, nie będzie otworzona, a żaden nie wnijdzie przez nią; bo Pan, Bóg Izraelski, przeszedł przez nią, przetoż będzie zamkniona.

3 Książęca jest; książę sam będzie siadał w niej, aby jadł chleb przed obliczem Pańskiem; drogą przysionku tej bramy wchodzić, a drogą jej wychodzić będzie.

4 I przywiódł mię drogą bramy północnej ku przedniej stronie domu; i ujrzałem, a oto napełniła chwała Pańska dom Pański, i upadłem na oblicze swoje.

5 A Pan rzekł do mnie: Synu człowieczy! uważaj to, a obacz oczyma twemi, i uszyma twemi słuchaj wszystkiego, co Ja mówię tobie o wszystkich ustawach domu Pańskiego, i o wszystkich prawach jego; uważaj, mówię, abyś obaczył wejście w dom, i wszystkie wyjścia z świątnicy.

6 A rzecz odpornemu domowi Izraelskiemu: Tak mówi panujący Pan: Dosyć miejcie na wszystkich obrzydliwościach waszych, o domie Izraelski!

7 Żeście tu przywodzili cudzoziemców nieobrzezanych na sercu, i nie obrzezanych na ciele, żeby bywali w świątnicy mojej a splugawili dom mój; wyście też ofiarowali chleb mój, tłustość, i krew, gdy oni łamali przymierze moje mimo wszystkie obrzydliwośc i wasze;

8 A nie trzymaliście straży nad świętymi rzeczami mojemi, aleście postawili stróżów na straży mojej w świątnicy mojej miasto siebie.

9 Tak mówi panujący Pan: Żaden cudzoziemiec nieobrzezany na sercu i nieobrzezany na ciele nie wnijdzie do świątnicy mojej ze wszystkich cudzoziemców, którzy są między synami Izraelskimi.

10 Także i Lewitowie, którzy się oddalali odemnie, gdy błądził Izrael, którzy się obłądzili odemnie za plugawemi bałwanami swemi, ci poniosą nieprawość swoję.

11 Bo będą w świątnicy mojej za sług w powinnościach przy bramach domu, i za sług przy domu; onić będą bić ofiary na całopalenie, i ofiary za lud, i oni stać będą przed obliczem ich, aby im służyli.

12 Dlatego, że im służyli przed plugawemi bałwanami ich, a byli domowi Izraelskiemi przyczyną upadku w nieprwość, przetożem podniósł rękę moję dla nich, mówi panujący Pan, że poniosą nieprawość swoję.

13 A nie przystąpią do mnie, aby mi sprawowali urząd kapłański, ani przystąpią do jakich świętych rzeczy moich, albo do najświętszych, ale poniosą pohańbienie swoje i obrzydliwości swoje, które czynili.

14 Przetoż ich postanowię za stróżów obrzędów domu na każdą posługę jego, i na wszystko, co w nim będzie sprawowane.

15 Lecz kapłani z Lewitów, synowie Sadokowi, którzy trzymali straż nad świątnicą moją, gdy się obłądzili synowie Izraelscy odemnie, ci przstąpią do mnie, aby mi służyli, i staną przed twarzą moją, aby mi ofiarowali tłustość i krew, mówi panujący Pan.

16 Ci wchodzić będą do świątnicy mojej, ci też przystąpią do stołu mego, aby mi służyli i straż moję trzymali.

17 A gdy będą mieli wchodzić do bramy sieni wewnętrznej, tedy się obleką w szaty lniane, a nie wezmą na się nic wełnianego, gdy służyć będą w bramach sieni wnętrznej, i wewnątrz.

18 Czapki lniane będą mieli na głowie swojej, i ubiory płócienne będą na biodrach ich, a nie będą się przepasywać niczem, coby pot czyniło.

19 A gdy wychodzić będą do sieni zewnętrznej, do sieni mówię zewnętrznej do ludu, zewleką szaty swe, w których służyli, a położą je w komorach świątnicy, i obloką się w inne szaty, a nie będą poświęcali ludu szatami swemi.

20 Głowy też swojej nie będą golić, ani włosów zapuszczać, ale je równo przystrzygać będą na głowach swoich.

21 Wina też nie będzie pił żaden kapłan, gdy będzie miał wchodzić do sieni wnętrznej.

22 Wdowy też i porzuconej nie będą sobie pojmować za żony; ale panny z nasienia domu Izraelskiego, albo wdowę, któraby pozostała wdową po kapłanie; pojmować będą.

23 A ludu mego uczyć będą różności między rzeczą świętą i nieświętą, także między nieczystem i czystem niech ich uczą różności.

24 A gdy będzie jaki spór, oni się niech stawią do rozsądzania, a według sądów moich rozsądzą go; praw też moich i ustaw moich we wszystkie uroczyste święta moje strzedz będą, a sabaty moje święcić będą.

25 Do umarłego też człowieka nie wnijdzie kapłan, aby się nie zmazał; chyba do ojca i do matki; i do syna, i do córki, i do brata, i do siostry, któraby jeszcze nie była za mężem; przy tych może się zmazać.

26 A po oczyszczeniu jego, (siedm dni naliczą mu.)

27 W ten dzień, którego wnijdzie do świątnicy, do sieni wewnętrznej, aby służył w świątnicy, uczyni ofiarę za grzech swój, mówi panujący Pan.

28 A miasto dziedzictwa ich Jam jest dziedzictwem ich; przetoż osiadłości nie dawajcie im w Izraelu, Jam jest osiadłością ich.

29 Ofiarę śniedną i ofiarę za grzech i za występek, to oni jeść będą; także wszelka rzecz ofiarowana Bogu w Izraelu ich będzie.

30 Także też najprzedniejsze rzeczy wszystkich pierwocin ze wszystkiego, i każda ofiara podnoszenia wszystkich rzeczy ze wszystkich ofiar waszych kapłańska będzie; pierwiastki też ciast waszych dacie kapłanowi, aby włożył błogosławieństwo na dom twój.

31 Żadnego ścierwu, i rozszarpanego od zwierza ani z ptastwa ani z bydląt kapłani jeść nie będą.

Komentarz do rozdziału: Księga Ezechiela 44

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Ezechiela 44:1

Paruzja (C.T. Russell):

„A ta była zamknięta” — Wyobraża zamknięcie drzwi w przypowieści o 10 pannach.

Epifania i Bazylea:

„mię” — Ezechijel, w całej księdze przedstawia Kościół w czasie spełnienia się wyobrażonych wypadków. (TP 1968, s. 54)

„zaś przywiódł” — „on Sługa” (mąż z laską do mierzenia) zbadał (wymierzył) przedmiot rzeczywistego usprawiedliwienia Jezusa i ożywionego usprawiedliwienia Kościoła (bramę wejścia do stanu spłodzenia z Ducha) ale obecnie po raz ostatni (Ezech. 44:1,2 poza którym nie ma już więcej wzmianki o tej bramie) zwraca on uwagę ludu Pańskiego (Ezechiela) na przedmiot ożywionego usprawiedliwienia i całkiem jasno odróżnia go od tymczasowego usprawiedliwienia. Ostatni raz, gdy on ponownie poruszył ten przedmiot (przywiódł mię zaś), było to na początku 1916 r. aż do czasu tuż przed jego śmiercią. (TP 1972, s. 69)

„ku bramie..., a ta była zamkniona” — ta brama symbolizuje wejście do ożywionego usprawiedliwienia. (TP 1936, s. 69) Zamknięta brama przedstawia ożywione usprawiedliwienie, którego doświadczali tylko ci, którzy mieli być spłodzeni z Ducha Św. Wieczne zamknięcie tej bramy przedstawia koniec spłodzenia z Ducha Św., dla celów Wysokiego Powołania. (TP 1961, s. 90) brama świątnicy zewnętrznej (odpowiadająca Pierwszej Zasłonie w Przybytku) przedstawia rzeczywiste usprawiedliwienie w wypadku Jezusa, a w wypadku wszystkich innych, którzy poświęcili się w ciągu Wieku Ewangelii pod wezwaniem Wysokiego Powołania ożywione usprawiedliwienie z wiary. Ożywionego usprawiedliwienia doznali tylko ci, którzy mieli być natychmiast spłodzeni z Ducha. (TP 1972, s. 69) Przez słowa „a ta była zamkniona” Bóg zwraca szczególną uwagę na fakt, że ostateczny koniec ożywionego usprawiedliwienia i wskutek tego spłodzenia z Ducha dla celów Wysokiego Powołania już nastąpił. Dlatego jakiś czas przed początkiem 1916 r. brama wejścia do Wysokiego Powołania została na zawsze zamknięta. (TP 1972, s. 69)

Księga Ezechiela 44:2

Epifania i Bazylea:

„ta brama zamkniona” — symbolizuje wejście do ożywionego usprawiedliwienia. (TP 1936, s. 69) Zamknięta brama przedstawia ożywione usprawiedliwienie, którego doświadczali tylko ci, którzy mieli być spłodzeni z Ducha Św. Wieczne zamknięcie tej bramy przedstawia koniec spłodzenia z Ducha Św., dla celów Wysokiego Powołania. (TP 1961, s. 90) brama świątnicy zewnętrznej (odpowiadająca Pierwszej Zasłonie w Przybytku) przedstawia rzeczywiste usprawiedliwienie w wypadku Jezusa, a w wypadku wszystkich innych, którzy poświęcili się w ciągu Wieku Ewangelii pod wezwaniem Wysokiego Powołania ożywione usprawiedliwienie z wiary. Ożywionego usprawiedliwienia doznali tylko ci, którzy mieli być natychmiast spłodzeni z Ducha. (TP 1972, s. 69)

„nie będzie otworzona” — pomimo rozpaczliwych wysiłków ze strony niektórych aby ją otworzyć. (TP 1961, s. 90) Wieczne zamknięcie bramy przedstawia zakończenie spładzania z Ducha dla celów wysokiego powołania. (TP 1980, s. 11)

„a żaden nie wnijdzie przez nią” — odtąd. (TP 1961, s. 90)

„bo Pan, Bóg Izraelski, przeszedł przez nią” — w Swoim skompletowanym Chrystusie -- Głowie i Ciele. (TP 1961, s. 90)

Księga Ezechiela 44:10

Epifania i Bazylea:

„Lewitowie, którzy się oddalili ode mnie” — przedstawiają W.G. (TP 1938, s. 13)

Księga Ezechiela 44:15

Epifania i Bazylea:

„lecz kapłani z Lewitów” — przedstawiają M.St. (TP 1938, s. 13)

Wszystkie rozdziały: Księga Ezechiela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.