Księga Daniela 9

Księga Daniela, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Daniela 9 — Biblia Gdańska

1 Roku pierwszego Daryjusza, syna Aswerusowego, z nasienia Medów, który był postanowiony królem na królestwem Chaldejskiem;

2 Roku pierwszego królowania jego, ja Danijel zrozumiałem z ksiąg liczbę lat, o których było słowo Pańskie do Jeremijasza proroka, że się wypełnić miało spustoszenie Jeruzalemskie w siedmdziesięt lat.

3 I obróciłem oblicze moje do Pana Boga, szukając go modlitwą i prośbami w poście i w worze i w popiele.

4 Modliłem się tedy Panu Bogu memu, a wzywając rzekłem: Proszę Panie! Boże wielki i straszny, strzegący przymierza i miłosierdzia tym, którzy cię miłują, i strzegą przykazań twoich;

5 Zgrzeszyliśmy i przewrotnieśmy czynili, i niezbożnieśmy się sprawowali, i sprzeciwiliśmy się, a odstąpiliśmy od przykazań twoich i od sądów twoich;

6 I nie słuchaliśmy sług twoich, proroków , którzy mawiali w imieniu twojem do królów naszych, do książąt naszych, i do ojców naszych, i do wszystkiego ludu ziemi.

7 Tobie, Panie! sprawiedliwość, a nam zawstydzenie twarzy należy, jako się to dzieje dnia tego mężom Judzkim i obywatelom Jeruzalemskim i wszystkiemu Izraelowi, bliskim i dalekim we wszystkich ziemiach, do którycheś ich wygnał dla przestępstwa ich, którem wystąpili przeciwko tobie.

8 Panie! namci należy zawstydzenie twarzy, królom naszym, książętom naszym i ojcom naszym, bośmy zgrzeszyli przeciwko tobie:

9 Ale Panu, Bogu naszemu, miłosierdzie i litość; ponieważeśmy mu odporni byli,

10 A nie byliśmy posłuszni głosowi Pana, Boga naszego, żebyśmy chodzili w ustawach jego, które on dał przed oblicze nasze przez proroków, sług swoich;

11 Owszem, wszyscy Izraelczycy przestąpili zakon twój i odchylili się, żeby nie słuchali głosu twego: przetoż się wylało na nas to złorzeczeństwo i przeklęstwo, które jest napisane w zakonie Mojżesza, sługi Bożego; bośmy zgrzeszyli przeciwko niemu.

12 Skąd spełnił słowa swoje, które mówił przeciwko nam, i przeciwko sędziom naszym, którzy nas sądzili, a przywiódł na nas to wielkie złe, które się nie stało pod wszystkiem niebem, jakie się stało w Jeruzalemie.

13 Tak jako napisano w zakonie Mojżeszowym, wszystko to złe przyszło na nas; a wżdyśmy nie prosili oblicza Pana, Boga naszego, abyśmy się odwrócili od nieprawości naszych, a mieli wzgląd na prawdę jego.

14 Przetoż nie omieszkał Pan z tem złem, ale je przywiódł na nas; bo sprawiedliwy jest Pan, Bóg nasz, we wszystkich sprawach swoich, które czyni, któregośmy głosu nie słuchali.

15 Wszakże teraz, o Panie, Boże nasz! któryś wywiódł lud swój z ziemi Egipskiej ręką możną, i uczyniłeś sobie imię. jako się to dziś pokazuje, zgrzeszyliśmy, niepobożnieśmy czynili.

16 O Panie! według wszystkich sprawiedliwości twoich niech się proszę odwróci popędliwość twoja i gniew twój od miasta twego Jeruzalemu, góry świętobliwości twojej: bo dla grzechów naszych i dla nieprawości ojców naszych Jeruzalem i lud twój nosi po hańbienie u wszystkich, którzy są około nas.

17 Teraz tedy wysłuchaj, o Boże nasz! modlitwę sługi twego i prośby jego, a oświeć oblicze twoje nad spustoszoną świątnicą twoją, dla Pana.

18 Nakłoń, Boże mój! ucha twego a usłysz; otwórz oczy twoje a obacz spustoszenia nasze i miasto, które jest nazwane od imienia twego; bo my przekładamy modlitwy nasze przed obliczem twojem, nie dla jakiej naszej sprawiedliwości, ale dla obfitego miłosierdzia twego.

19 O Panie! wysłuchaj, Panie! odpuść, Panie! obacz a uczyń; nie odwłaczaj sam dla siebie, Boże mój! bo od imienia twego nazwane jest to miasto i lud twój.

20 A gdym ja jeszcze mówił, i modliłem się, i wyznawałem grzech mój i grzech ludu mego Izraelskiego, i przekładałem modlitwę moję przed twarzą Pana, Boga mego, za górę świętobliwości Boga mego;

21 Prawie gdym ja jeszcze mówił i modliłem się, oto mąż on Gabryjel, któregom widział w widzeniu na początku, prędko lecąc dotknął się mnie czasu ofiary wieczornej,

22 A usługując mi do zrozumienia mówił ze mną i rzekł: Danijelu! terazem wyszedł, abym cię nauczył wyrozumienia tajemnicy.

23 Na początku modlitw twoich wyszło słowo, a jam przyszedł, abym ci je oznajmił, boś ty wielce przyjemny; a tak miej wzgląd na to słowo, a zrozumiej to widzenie.

24 Siedmdziesiąt tego dni zamierzono ludowi twemu i miastu twemu świętemu na zniesienie przestępstwa, i na zagładzenie grzechów i na oczyszczenie nieprawości, i na przywiedzienie sprawiedliwości wiecznej, i na zapieczętowanie widzenia i proroctwa, a na pomazanie Świętego świętych.

25 Przetoż wiedz a zrozumiej, że od wyjścia słowa o przywróceniu i zbudowaniu Jeruzalemu aż do Mesyjasza wodza będzie tygodni siedm, potem tygodni sześćdziesiąt i dwa, gdy znowu zbudowana będzie ulica i przekopanie, a te czasy będą bardzo trudne.

26 A po onych sześćdzesięciu i dwóch tygodniach zabity będzie Mesyjasz, wszakże mu to nic nie zaszkodzi; owszem, to miasto i tę świątnicę skazi lud wodza przyszłego, tak, że koniec jego będzie z powodzią, i aż do skończenia wojny będzie ustawiczne pustoszenie.

27 Wszakże zmocni przymierze wielom ich w tygodniu ostatnim; a w połowie onego tygodnia uczyni koniec ofierze palonej i ofierze śniednej, a przez wojsko obrzydliwe pustoszyciel przyjdzie, i aż do skończenia naznaczonego wyleje się spustoszenie na te go, który ma być spustoszony.

Komentarz do rozdziału: Księga Daniela 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Daniela 9:2

Paruzja (C.T. Russell):

„zrozumiałem z ksiąg” — u jer.25:11; 29:10.

Epifania i Bazylea:

„ja Daniel zrozumiałem z ksiąg” — reprezentuje zrozumienie br. Russella z ksiąg: 3Moj.26:31-35; Jer.25:11,12; 29:10; i innych ustępów Pisma Św.. (TP 1937, s. 36,37)

„że się wypełnić miało spustoszenie Jeruzalemskie w siedemdziesiąt lat” — że prawdziwy Kościół, jako Królestwo Boże miał być pustoszony przez symboliczny Babilon podczas większej części W.Ew., i że czas na wyswobodzenie duchowego Izraela i wystawienie Kościoła jako Królestwa Bożego w zarodku i jako Świątyni prawie nastał. (TP 1937, s. 36,37)

Księga Daniela 9:5

Epifania i Bazylea:

„Zgrzeszyliśmy...” — uznają swe przestępstwo i przewrotność. (TP 1958, s. 97)

Księga Daniela 9:21

Paruzja (C.T. Russell):

„modliłem się” — odnośnie widzenia 2300 dni, które miały przyjść na Izraela, źle zrozumiałem.

Epifania i Bazylea:

„oto mąż on Gabryjel” — tu figuruje 5 braci, którzy dali br. Russellowi równoległości odnośnie wypadków w W.Ew. (TP 1937, s. 37)

„prędko lecąc” — reprezentuje prędkie odpowiedzi na modlitwy br. Russella o światło na te tematy, jakie były dane mu przez Pana za pośrednictwem członków pozafiguralnego Gabryjela. (TP 1937, s. 37)

„dotknął się mnie” — reprezentuje początek służenia br. Russellowi przez tych 5 braci w powyższych sprawach. (TP 1937, s. 37)

„czasu ofiary wieczornej” — reprezentuje służenie br. Russellowi przez tych 5 braci podczas żęcia i pokłosia, w czasie ofiarowania ostatniej części ofiary W.Ew. (TP 1937, s. 37)

Księga Daniela 9:22

Paruzja (C.T. Russell):

„nauczył” — dał wyrozumienie.

„wyrozumienia” — abyś mógł pojąć.

Epifania i Bazylea:

„mówił ze mną i rzekł” — reprezentuje oświecające czyny tych braci, jako mówiące bez słów do br. Russella. (TP 1937, s. 37)

„abym cię nauczył wyrozumienia tajemnicy” — że oni udzielą mu pomocy odnośnie równoległości. (TP 1937, s. 37)

Księga Daniela 9:23

Paruzja (C.T. Russell):

„na początku” — a nie na końcu.

„wyszło słowo” — dalszy ciąg Boskiego Planu teraz ci się objawia.

„abym oznajmił” — powiedział ci.

„to” — tę sprawę w dalszym ciągu.

„zrozumiej widzenie” — miej pojęcie o widzeniu 2300 dni.

Epifania i Bazylea:

„wyszło słowo, a jam przeszedł, abym ci je oznajmił” — reprezentuje prędkie odpowiedzi na modlitwy br. Russella o dotyczące światło, które Bóg zarządził, aby je otrzymał. (TP 1937, s. 37)

„boś ty wielce przyjemny” — to reprezentuje zapewnienia dane naszemu Pastorowi, że Bóg go bardzo miłuje. (TP 1937, s. 37)

„a zrozumij to widzenie” — to, które dane jest w rozdz. 8, bo w rozdz. 9 nie ma żadnego widzenia. (TP 1937, s. 37)

Księga Daniela 9:24

Paruzja (C.T. Russell):

„siedemdziesiąt tygodni” — 70 literalnych tygodni wynosi 490 dni, zaś 70 symbolicznych tygodni jest 490 lat.

„zamierzono” — przeznaczono jako część 2300 dni, czyli lat.

„ludowi twemu” — Izraelowi.

„miastu świętemu” — Jeruzalemowi.

„zniesienie przestępstwa” — "Objawiony jest ku zgładzeniu grzechów przez ofiarowanie samego siebie". Żyd.9:26.

„sprawiedliwości” — wieczne usprawiedliwienie od grzechów, zamiast figuralnych oczyszczeń, które działy się corocznie przez figuralne ofiary za naród Izraelski.

„na zapieczętowanie” — położenie pieczęci. Przez krew Przymierza.

„widzenia” — o 2300 dniach i wypełnienia się pierwszej części.

„i proroctwa” — i pokazanie Danielowi, że on jest prawdziwym prorokiem.

„Świętego świętych” — ostatki narodu Żydowskiego były czyste i święte.

Epifania i Bazylea:

„Siedemdziesiąt tygodni” — (490 dni), początek tych dni to rok 455 pne. Koniec to 36 rok naszej ery. (TP 1934, s. 61) początek tych dni to rok 455 pne, kiedy Nehemiasz wprowadził w czyn rozkaz Artakserksesa. (TP 1937, s. 35,37) Te 70 tygodni są figurą (nie proroctwem) na okres od 1391 do 1881 roku. (TP 1937, s. 35,37) 70 tygodni (490 lat) jasno wskazuje na czas chrztu i spłodzenia z Ducha Jezusa („Mesjasza wodza”), na rok 29 naszej ery a Jego ukrzyżowanie i śmierć („a w połowie onego [70-tego] tygodnia”), na 33 rok naszej ery. (TP 1983, s. 8) .... wydarzeniem kończącym okres 70 tygodni (490 lat) w 36 roku naszej ery, było nawrócenie Korneliusza, kiedy to poganie dostąpili łaski udziału w przymierzu z Bogiem. (TP 1983, s. 8)

„zamierzono” — odcięto od tych 2300 dni ( Dan.8:14). (TP 1937, s. 35,37) hebrajskie słowo chatach, przetłumaczone tu na „zamierzono”, znaczy „odcięto”, tj. od tych 2300 dni. (TP 1972, s. 87)

„na zapieczętowanie widzenia i proroctwa” — potwierdzając prawdziwość widzenia i proroka tych 2300 dni (Dan.8:14), przez wypełnienie się pewnych rzeczy w tych pierwszych 490 dniach. (TP 1937, s. 35,37)

Księga Daniela 9:25

Paruzja (C.T. Russell):

„od wyjścia słowa” — 454 r. pne wg chronologii Dr Hale i Dr Pristilie. Lat 1845 (jako długość czasu kary dla Żydów "dwójnasób") przed rokiem 1391, gdy reformator Hus zapoznał się z pracą Wyclifa i prowadził w dalszym ciągu pracę reformacyjną. Od rozpoczęcia tej pracy przez Husa w 1391 roku do wynalezienia druku w 1440 roku było 49 lat, czyli 7 tygodni. To może wyświetlić dziwny sposób liczenia w którym jest pokazane 69 lat a wyrażone 7 i 62.

„zbudowanie Jeruzalemu” — nie świątyni.

„do Mesjasza” — Pomazańca: Jezus nie był Pomazańcem, aż do czasu swego chrztu.

„tygodni siedem” — 69 tygodni lat, albo 483 lata skończyły się na jesieni 29 roku.

„czasy będą trudne” — bardzo nieprzyjazne okoliczności, jak to jest opisane u Nehemiasza.

Epifania i Bazylea:

„A po onych....” — 70 tygodni (490 lat) jasno wskazuje na czas chrztu i spłodzenia z Ducha Jezusa („Mesjasza wodza”), na rok 29 naszej ery a Jego ukrzyżowanie i śmierć („a w połowie onego [70-tego] tygodnia”), na 33 rok naszej ery. (TP 1983, s. 8) .... wydarzeniem kończącym okres 70 tygodni (490 lat) w 36 roku naszej ery, było nawrócenie Korneliusza, kiedy to poganie dostąpili łaski udziału w przymierzu z Bogiem.. (TP 1983, s. 8)

Księga Daniela 9:26

Paruzja (C.T. Russell):

„a po onych” — trzy i pół latach.

„sześćdziesięciu dwóch” — (siedem) i 62, lub 69 tygodni; 483 lat.

„Mesjasz” — będzie zabity.

„nie będzie miał nic” — jedno z wielu proroctw, które dowodzi, że Biblia jest Boskim objawieniem.

„lud wodza” — Tytus, rzymski generał.

„z powodzią” — jak powódź.

Epifania i Bazylea:

„a w połowie onego tygodnia” — 70 tygodni (490 lat) jasno wskazuje na czas chrztu i spłodzenia z Ducha Jezusa („Mesjasza wodza”), na rok 29 naszej ery a Jego ukrzyżowanie i śmierć („a w połowie onego [70-tego] tygodnia”), na 33 rok naszej ery. (TP 1983, s. 8) .... wydarzeniem kończącym okres 70 tygodni (490 lat) w 36 roku naszej ery, było nawrócenie Korneliusza, kiedy to poganie dostąpili łaski udziału w przymierzu z Bogiem. (TP 1983, s. 8)

Księga Daniela 9:27

Paruzja (C.T. Russell):

„wzmocni” — Mesjasz.

„w tygodniu” — ostatnim, czyli w 70-tym tygodniu łaski, który się skończył, gdy się nawrócił Korneliusz w 3 i pół roku po śmierci Chrystusa, na jesieni 36 roku.

„a w połowie” — po trzech i pół latach.

„onego tygodnia” — z tych 70 tygodni: trzy i pół roku przed zupełnym końcem w 36 roku.

„ofierze” — figuralne ofiary Zakonu.

„uczyni koniec” — kiedy prawdziwa ofiara została ofiarowana, figuralne ofiary nie były więcej uznane.

„a przez” — z przyczyny.

„obrzydliwe” — między Żydami przy pierwszym przyjściu.

„uczyni” — Mesjasz uczyni.

„do skończenia” — dopełnienia się dla Żydów "dwójnasób", czyli okres niełaski.

„naznaczonego” — co zostało postanowione w Boskim Planie.

„spustoszenie” — narodu Żydowskiego.

Literatura o rozdziale Księga Daniela 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Daniela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.