Księga Daniela 2

Księga Daniela, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (49 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Daniela 2 — Biblia Gdańska

1 Roku wtórego królowania Nabuchodonozora miał Nabuchodonozor sen, i strwożył się duch jego, i przerwał mu się sen jego.

2 Tedy król rozkazał zwołać mędrców, i praktykarzy, i czarnoksiężników, i Chaldejczyków, aby oznajmili królowi sen jego; którzy przyszli i stanęli przed obliczem królewskiem.

3 I rzekł król do nich: Miałem sen, i strwożył się duch mój, tak, że nie wiem, co mi się śniło.

4 Tedy odpowiedzieli Chaldejczycy królowi po syryjsku: Królu, żyj na wieki! Powiedz sen sługom twoim, a oznajmiemyć wykład jego.

5 Odpowiedział król i rzekł do Chaldejczyków: Ta rzecz już mi z pamięci wypadła; jeźli mi nie oznajmicie snu i wykładu jego, na sztuki rozsiekani będziecie, a domy wasze w gnojowisko obrócone będą;

6 Ale jeźli mi sen i wykład jego oznajmicie, dary i upominki i uczciwość wielką odniesiecie odemnie; przetoż sen i wykład jego oznajmijcie mi.

7 Odpowiedzieli powtóre, i rzekli: Król niech powie sen sługom swoim, a wykład jego oznajmiemy.

8 Odpowiedział król, i rzekł: Zaiste wiem, że umyślnie odwłaczacie, bacząc, że mi ten sen z pamięci wyszedł.

9 Jeźliże mi snu nie oznajmicie, pewny jest o was dekret, boście rzecz kłamliwą i przewrotną umyślili mówić przedemną, ażby czas przeminął; przetoż mi sen powiedzcie, a dowiem się, będziecieli mogli wykład jego oznajmić.

10 Odpowiedzieli Chaldejczycy królowi, i rzekli: Niemasz człowieka na ziemi, któryby tę rzecz królowi oznajmić mógł; dotego żaden król, książę albo pan o taką się rzecz nie pytał żadnego mędrca, i praktykarza, i Chaldejczyka.

11 Bo rzecz, o którą się król pyta, trudna jest, a niemasz nikogo, coby ją mógł królowi oznajmić, oprócz bogów, którzy nie mieszkają z ludźmi.

12 Z tej przyczyny zasrożył się król, i rozgniewał się bardzo, a rozkazał wytracić wszystkich mędrców Babilońskich.

13 A gdy wyszedł dekret, aby mordowano mędrców, szukano i Danijela i towarzyszów jego, aby ich zamordowano.

14 tedy Danijel odpowiedział mądrze i roztropnie Aryjochowi, hetmanowi nad żołnierzami królewskimi, który wyszedł, aby zabijał mędrców Babilońskich;

15 A odpowiadając rzekł do Aryjocha, hetmana królewskiego: Przecz ten dekret tak prędko wyszedł od króla? I oznajmił tę rzecz Aryjoch Danijelowi.

16 Skąd Danijel wszedł, i prosił króla, aby mu dał czas na oznajmienie wykładu królowi.

17 Odszedłszy tedy Danijel do domu swego, oznajmił tę rzecz Ananijaszowi, Misaelowi i Azaryjaszowi, towarzyszom swoim,

18 Aby o miłosierdzie prosili Boga niebieskiego dla tej tajemnicy, żeby nie zginęli Danijel i towarzysze jego z pozostałymi mędrcami Babilońskimi.

19 Tedy objawiona jest Danijelowi w widzeniu nocnem ta tajemnica, za co Danijel błogosławił Bogu niebieskiemu.

20 A mówiąc Danijel rzekł: Niech będzie imię Boże błogosławione od wieku aż na wieki; albowiem mądrość i moc jego jest;

21 On sam odmienia czasy i chwile; zrzuca królów i stanowi królów; daje mądrość mądrym, a umiejętnym rozum;

22 On odkrywa rzeczy głębokie i skryte, zna, co jest w ciemnościach, a światłość z nim mieszka.

23 Ciebie ja, o Boże ojców moich! wysławiam i chwalę, żeś mi dał mądrość i moc, owszem, żeś mi teraz oznajmił to, o cośmy cię prosili; boś nam sen królewski oznajmił.

24 Dla tego Danijel wszedł do Aryjocha, którego był postanowił król, aby wytracił mędrców Babilońskich; a przyszedłszy tak rzekł do niego: Nie trać mędrców Babilońskich, wprowadź mię do króla, a ja ten wykład królowi oznajmię.

25 Tedy Aryjoch z kwapieniem wprowadził Danijela do króla i tak mu rzekł: Znalazłem męża z więźniów synów Judzkich, który ten wykład królowi oznajmi.

26 Odpowiedział król, i rzekł Danijelowi, któremu imię było Baltazar: Izali mnie ty możesz oznajmić sen, którym widział, i wykład jego?

27 Odpowiedział Danijel królowi, i rzekł: Tajemnicy, o której się król pyta, mędrcy, praktykarze, czarnoksiężnicy i wieszczkowie królowi oznajmić nie mogą;

28 A wszakże jest Bóg na niebie, który objawia tajemnice, a on okazał królowi Nabuchodonozorowi, co ma być potomnych dni. Sen twój i widzenia, któreś widział na łożu twojem, te są:

29 Tobie o królu! przychodziło na myśl na łożu twojem, coby miało być na potem, a ten, który odkrywa tajemnice, oznajmił ci to, co ma być.

30 Mnie też nie przez mądrość, któraby przy mnie była nad wszystkich ludzi, tajemnica ta objawiona jest, ale przez modlitwę, aby ten wykład królowi oznajmiony był, a iżbyś się myśli serca twego dowiedział.

31 Tyś, królu! widział, a oto obraz jeden wielki( obraz to był wielki, a blask jego znaczny )stał przeciwko tobie, który na wejrzeniu był straszny.

32 Tego obrazu głowa była ze złota szczerego, piersi jego i ramiona jego ze srebra, brzuch jego i biodra jego z miedzi;

33 Golenie jego z żelaza, nogi jego częścią z żelaza, a częścią z gliny.

34 Patrzałeś na to, aż odcięty był kamień, który nie bywał w ręku, a uderzył ten obraz w nogi jego żelazne i gliniane, i skruszył je.

35 Tedy się skruszyło społem żelazo, glina, miedź, srebro i złoto, a było to wszystko jako plewy na bojewisku w lecie, i rozniósł to wiatr, tak, że ich na żadnem miejscu nie znaleziono; a kamień on, który uderzył o obraz, stał się górą wielką i napełnił wszystkę ziemię.

36 Tenci jest sen. Wykład też jego powiemy przed królem:

37 Tyś, królu! królem królów; bo tobie Bóg niebieski królestwo, moc, potęgę i sławę dał;

38 I wszystko, gdzie jedno mieszkają synowie ludzcy, zwierz polny i ptastwo niebieskie, dał w rękę twoję i postanowił cię panem nad tem wszystkiem, a tyś jest tą głową złotą.

39 Ale po tobie powstanie królestwo insze, podlejsze niżeli twoje, a inne królestwo trzecie miedziane, które panować będzie po wszystkiej ziemi.

40 A królestwo czwarte będzie mocne jako żelazo; bo jako żelazo łamie i kruszy wszystko, jako żelazo, mówię, kruszy wszystko, tak i ono połamie i pokruszy wszystko.

41 A iżeś widział nogi, i palce częścią z gliny garncarskiej a częścią z żelaza, królestwo rozdzielone znaczy, w którem będzie nieco mocy żelaznej, tak jakoś widział żelazo zmięszane z skorupą glinianą;

42 Ale palce nóg częścią z żelaza a częścią z gliny znaczą królestwo częścią mocne a częścią do skruszenia snadne.

43 A iżeś widział żelazo zmięszane z skorupą glinianą, znaczy, że się spokrewnią z sobą ludzie; a wszakże nie będzie się trzymał jeden drugiego, tak jako żelazo nie może się zmięszać z gliną.

44 Ale za dni tych królów wzbudzi Bóg niebieski królestwo, które na wieki zepsute nie będzie, a królestwo to na inszy naród nie spadnie, ale ono połamie, i koniec uczyni tym wszystkim królestwom, a samo stać będzie na wieki.

45 Tak jakoś widział, iż z góry odcięty był kamień, który nie bywał w ręku, a skruszył żelazo, miedź, glinę, srebro i złoto, przez to Bóg wielki królowi oznajmił, co ma być na potem; i prawdziwy jest ten sen, i wierny wykład jego.

46 Tedy król Nabuchodonozor padł na oblicze swoje, i ukłonił się Danijelowi, a rozkazał, aby mu ofiarę i kadzenia ofiarowali.

47 Tedy odpowiadając król Danijelowi rzekł: Zaprawdę Bóg wasz jest Bogiem bogów, a Panem królów, który odkrywa tajemnice, ponieważeś mógł objawić tę tajemnicę.

48 Zatem król zacnie wywyższył Danijela, i darów wielkich i wiele dał mu, i uczynił go panem nad wszystką krainą Babilońską, i książęciem nad przełożonymi i nad wszystkimi mędrcami Babilońskimi.

49 Ale Danijel prosił króla, aby przełożył nad sprawami krainy Babilońskiej Sadracha, Mesacha i Abednego; a Danijel bywał w bramie królewskiej.

Komentarz do rozdziału: Księga Daniela 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Daniela 2:1

Epifania i Bazylea:

„Roku wtórego królowania Nabuchodonozora” — odnosi się do 19 roku jego panowania. Początek jego panowania ma dwie daty: 1/ data, kiedy zaczął panować po swoim ojcu jako król Babilonu, i (TP 1924, s. 72) 2/ data, kiedy stał się Królem Świata - w tym roku rozpoczęły się "czasy pogan". Data ta rozpoczyna się w 19 roku jego panowania. (TP 1924, s. 72) Nabuchodonozor tutaj jest figurą na nominalny lud Boży w W.Ew.. który istniał od czasu Żniwa Żydowskiego. (TP 1937, s. 22)

„miał ... sen” — reprezentuje, że nominalny lud Boży miał właściwy pogląd na znaczenie historii przedstawionej w czterech uniwersalnych państwach pogańskich i w ich dziesięciu Państwach następnych, i o roli przepowiedzianego Królestwa Bożego, które ma je zniszczyć i zastąpić. (TP 1937, s. 22) Apostołowie właściwie nauczali pierwotnych chrześcijan, ..., że rodzaj ludzki i jego rządy staną się coraz bardziej upadłe -- skażone -- i że kiedy upadłość dojdzie do swej skrajności, wtedy królestwa tego świata będą zniszczone przez Królestwo Boże. (TP 1937, s. 22)

Księga Daniela 2:2

Epifania i Bazylea:

„Tedy król rozkazał zwołać” — Z rozpoczęciem się okresu Oświecenia (w 1748 roku), nominalni chrześcijanie zaczęli domagać się wyjaśnień odnośnie znaczenia historii. (TP 1937, s. 23)

„mędrców” — od profesorów chrześcijaństwa. (TP 1937, s. 23)

„praktykarzy” — proroków chrześcijaństwa. (TP 1937, s. 23)

„czarnoksiężników” — historyków chrześcijaństwa. (TP 1937, s. 23)

„Chaldejczyków” — od kleru chrześcijaństwa. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:5

Epifania i Bazylea:

„ta rzecz już mi z pamięci wypadła” — nauczanie w swoim czasie innej teorii (zobacz w.1) o Królestwie Bożym, przez papiestwo i inne pokrewieństwa do królestw tego świata zaciemniły ten przedmiot; ponieważ papiestwo nauczało, że ono jest Królestwem Bożym upoważnionym nawrócić świat i panować nad nim 1000 lat przed powrotem Chrystusa, podczas gdy ono było gliną zmieszaną z żelazem w stopach i palcach. Pogląd, który był dany nominalnemu ludowi Bożemu przez Apostołów, stopniowo poszedł w zapomnienie. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:11

Epifania i Bazylea:

„a niemasz nikogo, coby ją mógł królowi oznajmić” — wyobraża niezdolność kleru, profesorów, proroków i historyków chrześcijaństwa do przedstawienia poglądu pierwotnych chrześcijan na przebieg historii ludzkości. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:13

Epifania i Bazylea:

„szukano i Daniela i towarzyszów jego, aby ich zamordowano” — reprezentuje, że wolnomyśliciele, wyżsi krytycy itp. starali się podkopać autorytet br. Russella jako nauczyciela w chrześcijaństwie. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:14

Epifania i Bazylea:

„Tedy Daniel odpowiedział mądrze” — jest figurą na umiejętność br. Russella w obejściu się z wolnomyślicielami itp.. (TP 1937, s. 23)

„Aryjochowi” — reprezentuje wolnomyślicieli, wyższych krytyków itp.. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:15

Epifania i Bazylea:

„do Aryjocha” — Aryjoch reprezentuje wolnomyślicieli, wyższych krytyków itp.. (TP 1937, s. 23)

„Przecz ten dekret tak prędko wyszedł od króla” — reprezentuje tych co przewodniczyli ludowi Bożemu w usunięciu takich wolnomyślicieli itp., oni od 1785 roku pracowali ku podkopaniu popularnej ufności do mędrców i nauczycieli chrześcijaństwa. (TP 1937, s. 23)

„I oznajmił tę rzecz Aryjoch Danielowi” — jest figurą na opowiadanie wolnomyślicieli itp.. o sytuacji pozafiguralnych mędrców bratu Russellowi. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:16

Epifania i Bazylea:

„Skąd Daniel wszedł i prosił króla, aby mu dał czas na oznajmienie wykładu” — reprezentuje stanie br. Russella przed nominalnym ludem Bożym, jako nauczycielami religii i obiecywanie im, że jeśli mu dadzą dosyć czasu, to on oznajmi tę sprawę. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:17

Epifania i Bazylea:

„Odszedłszy Daniel do domu oznajmił tę rzecz ... towarzyszom swoim” — reprezentuje zwyczaj br. Russella, gdy miał trudności, proszenia braci o sugestie. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:18

Epifania i Bazylea:

„Aby o miłosierdzi prosili Boga niebieskiego” — reprezentuje zwyczaj br. Russella, gdy miał trudności, proszenia braci o modlitwy, żeby go Bóg oświecił. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:19

Epifania i Bazylea:

„Tedy objawiona jest Danielowi ta tajemnica” — reprezentuje Boskie oznajmienie br. Russellowi poglądu pierwotnych chrześcijan co do znaczenia historii przedstawionej w panowaniu pogan i przepowiedzianej roli Królestwa Bożego. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:20

Epifania i Bazylea:

„A mówiąc Daniel rzekł: ...” — reprezentuje dziękczynienie br. Russella za to miłosierdzie Boże. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:21

Epifania i Bazylea:

„zrzuca królów i stanowi królów” — Od jesieni 1914 roku, gdy wygasła dzierżawa władzy sprawowanej przez narody pogańskie, Chrystus za zasłoną był bardzo aktywny w obalaniu narodów w czasie wielkiego ucisku - krusząc je „jako statki garncarskie”. Bóg działał przez Chrystusa oraz przez innych w usuwaniu jednych władców a wynoszeniu drugich, a także inaczej kierował biegiem spraw w celu wykonania Swoich zamierzeń. (TP 1980, s. 51)

Księga Daniela 2:24

Epifania i Bazylea:

„nie trać mędrców Babilońskich” — reprezentuje odparcie sposobu postępowania (Aryjocha) wolnomyślicieli itp.. przez br. Russella, co przeszkodziło im w ich zamiarach. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:25

Epifania i Bazylea:

„Tedy Aryjoch z kwapieniem wprowadził Daniela do króla” — reprezentuje pochwalenie mniej lub więcej br. Russella, którego uprzejmy sposób postępowania i logiczne nauki zrobiły wrażenie na wolnomyślicielach itp.. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:26

Epifania i Bazylea:

„Izali mnie ty możesz oznajmić sen” — reprezentuje nominalny lud Boży wywiadujący się tj. szukający w naukach br., Russella odpowiedzi w tej sprawie. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:27

Epifania i Bazylea:

„Tajemnicy, o której się król pyta mędrcy, praktykarze, czarnoksiężnicy i wieszczkowie królowi oznajmić nie mogą” — reprezentuje twierdzenie br. Russella, że kler, profesorowie, uczeni, prorocy i filozofowie nie są w stanie wytłumaczyć tej sprawy. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:28

Epifania i Bazylea:

„jest Bóg na niebie, który objawia tajemnice” — reprezentuje zapieranie się br. Russella, że on miał tę mądrość z siebie samego ale, że ona była od Boga, Który objawił mu ją jako Prawdę na czasie. (TP 1937, s. 23)

„Sen twój i widzenia któreś widział na łożu twoim, te są” — opowiedzenie i wytłumaczenie tego snu przez Daniela, reprezentuje przedstawienie przez br. Russella poglądu pierwotnych chrześcijan o powiększającej się degradacji, towarzyszącej panowaniu pogan i o roli Królestwa Bożego, które je zniszczy i zastąpi. Nasz Pastor dał te poglądy w swoich pismach, kazaniach i wykładach. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:31

Paruzja (C.T. Russell):

„obraz wielki” — wyobraża cztery państwa uniwersalne.

„znaczy” — z punktu zapatrywania Nabuchodonozora i świata.

Księga Daniela 2:32

Paruzja (C.T. Russell):

„ze złota” — wyobraża Babilonię.

„ramiona ze srebra” — wyobraża Medo-Persję.

„biodra z miedzi” — wyobraża Grecję.

Księga Daniela 2:33

Paruzja (C.T. Russell):

„golenie z żelaza” — wyobrażają państwo Rzymskie.

„nogi częścią z żelaza” — wyobrażają rzymską władzę.

„częścią z gliny” — władza kościelna, naśladownictwo kamienia. Kamień wyobraża prawdziwe Królestwo Boże.

Księga Daniela 2:34

Paruzja (C.T. Russell):

„odcięty kamień” — Królestwo Boże.

„nie bywał w ręku” — Moc Boża.

„żelazne i gliniane” — władza cywilna i kościelna.

„skruszył je” — nie stopniowo, lecz nagle.

Epifania i Bazylea:

„kamień, który nie bywał w ręku” — Ten kamień przedstawia Królestwo Boże (Chrystusa i Kościół). (TP 1933, s. 67)

Księga Daniela 2:35

Paruzja (C.T. Russell):

„tedy” — gdy nastał czas na ustanowienie piątego uniwersalnego państwa.

„żelazo” — państwo Rzymskie.

„glina” — władza kościelna.

„miedź” — państwo Greckie, któremu dotąd pozostało jeszcze trochę życia.

„srebro” — Persja, która dotąd jeszcze pozostała przy życiu.

„złoto” — wszystkie królestwa księcia ciemności.

„rozniósł to wiatr” — wojna światowa.

„a kamień on” — po dokonaniu swego dzieła.

„stał się” — rozpowszechnił się w różnych częściach podobnie jak ziemskie królestwa.

„górą wielką” — Królestwem.

Epifania i Bazylea:

„rozniósł to wiatr” — W biblijnych symbolach wiatr jest użyty do przedstawiania wojny. (TP 1968, s. 12)

„kamień” — Ten kamień przedstawia Królestwo Boże (Chrystusa i Kościół). (TP 1933, s. 67)

Księga Daniela 2:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Bóg niebieski” — obecne usiłowania ludzi w kierunku rządzenia nie stoi w przeciwieństwie do Boga, lecz są z dopuszczenia Bożego do pewnego czasu.

„tobie dał” — tutaj królestwo pogańskie. "A te, które są zwierzchnością, są postanowione od Boga". Rz.13:1.

Księga Daniela 2:38

Paruzja (C.T. Russell):

„ptactwo niebieskie” — prawie to samo wyrażenie było użyte do Adama. w rękę twoją każde z tych państw uniwersalnych istniało, zanim otrzymało powszechną władzę.

„a tyś” — Nabuchodonozor był przedstawicielem Babilonii.

„jest głową” — przedstawiciel, jako pan ziemi.

Księga Daniela 2:43

Paruzja (C.T. Russell):

„iżeś widział żelazo” — władza cywilna.

„zmieszane z gliną” — władza kościelna.

„spokrewnioną” — zmieszane razem i powstanie zamieszanie, czyli Babilon.

„nie będzie się trzymać” — nie będą się mogli zupełnie zespolić.

Księga Daniela 2:44

Paruzja (C.T. Russell):

„ale za dni” — od 1874 do 1914 roku. Póki jeszcze mają władzę.

„tych królów” — ostatniej władzy pogan, zwanej chrześcijańskimi królestwami przedstawione w palcach pogan.

„wzbudzi” — stopniowo ustanowi w mocy i sile.

„królestwo” — obecne w swych przedstawicielach w ciągu W.Ew., nie poznane przez świat.

„które nie będzie” — by miało ustępować miejsca innym pogańskim państwom reprezentowanym w posągu.

„na inny naród” — jak władze wyobrażone w posągu, które przechodziły od jednego narodu do drugiego. Nie będzie miało następców, lub żeby miało być zniszczone.

„ale ono” — Królestwo Chrystusa, które już teraz powoduje trzęsienie i usuwanie.

„połamie” — "Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynia zduńskie pokruszysz je". Ps.2:9.

Epifania i Bazylea:

„Za dni tych królów” — przedstawionych za pomocą palców u nóg (w.42) w obrazie. (TP 1951, s. 21) tzn. tych pokazanych w stopach i palcach posągu z metalu, gdzie znajdujemy żelazo i glinę (która jest imitacją kamienia) zmieszane razem, co reprezentuje unię kościoła i państwa, która resztki imperium rzymskiego uczyniła naprawdę bardzo słabymi.-E17'346

„królestwo” — Odnosi się do Królestwa w mocy i chwale, królującego na ziemi. (TP 1961, s. 71)

„stać będzie” — ustanowione. (TP 1990, s. 48)

Źródła: TP 51'21; 61'71; 90'48;

Księga Daniela 2:45

Paruzja (C.T. Russell):

„kamień” — wyobraża prawdziwy Kościół, Królestwo Boże.

„odcięty” — wykształtowany do przyszłego stanowiska i wielkości.

„nie bywał w ręku” — "Nie ludzką mocą, lecz mocą Bożą, prawdy.

Epifania i Bazylea:

„z góry” — tą górą jest królestwo szatana. (TP 1933, s. 67) odnosi się do nominalnego królestwa Bożego. (TP 1934, s. 73)

„kamień, który nie bywał w ręku” — Ten kamień przedstawia Królestwo Boże (Chrystusa i Kościół). (TP 1951, s. 21)

„a skruszył żelazo, miedź, glinę, srebro i złoto” — w ten sposób pokazane jest całkowite zniszczenie królestwa szatana w wielkim symbolicznym wietrze, wielkim symbolicznym trzęsieniu ziemi i wielkim symbolicznym ogniu obecnego czasu ucisku, który rozpoczął się w 1914 roku. Na miejscu królestwa szatana niebawem ustanowione będzie tysiącletnie Królestwo Boga (kamień, który uderzył w posąg), które ostatecznie napełni całą ziemię (w.35). -E17'347

Źródła: TP 33'67; 34'73; 51'21;

Księga Daniela 2:48

Epifania i Bazylea:

„Zatem król zacnie wywyższył Daniela” — reprezentuje jak coraz to więcej ludzi chrześcijaństwa uczcili br. Russella i uważali go ponad wszystkich innych religijnych nauczycieli chrześcijaństwa. (TP 1937, s. 23)

Księga Daniela 2:49

Epifania i Bazylea:

„Ale Daniel prosił króla, aby przełożył nad sprawami krainy Babilońskiej Sadracha, Mesacha i Abednego” — reprezentuje użycie przez br. Russella swojego stanowiska na wystawienie ludu Bożego jako nauczycieli w chrześcijaństwie. (TP 1937, s. 23)

„a Daniel bywał w bramie królewskiej” — reprezentuje wielką i przychylną popularność jaka br. Russell miał od 1913 roku i nadal. (TP 1937, s. 23)

Literatura o rozdziale Księga Daniela 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Daniela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.