Księga Daniela 6

Księga Daniela, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (28 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Daniela 6 — Biblia Gdańska

1 I podobało się Daryjuszowi, aby postanowił nad królestwem sto i dwadzieścia starostów, którzyby byli we wszystkiem królestwie.

2 A nad nimi troje książąt, z których był Danijel przedniejszym, którymby oni starostowie liczbę czynili, aby król szkody nie miał.

3 A sam Danijel przewyższał onych książąt i starszych, przeto, że duch znamienitszy był w nim, skąd go król myślał postanowić nad wszystkiem królestwem.

4 Tedy książęta i starostowie szukali, aby znaleźli przyczynę przeciwko Danijelowi z strony królestwa; wszakże żadnej przyczyny ani wady znaleść nie mogli, ponieważ on był wiernym, ani żadna wina ani wada nie znajdowała się w nim.

5 Przetoż rzekli oni mężowie: Nie znajdziemy przeciwko temu Danijelowi żadnej przyczyny, chyba żebyśmy co znaleźli przeciwko niemu w zakonie Boga jego.

6 Tedy oni książęta i starostowie zgromadzili się do króla, i tak mu rzekli: Daryjuszu królu, żyj na wieki!

7 Uradzili wszyscy książęta królestwa, przełożeni i starostowie, urzędnicy i hetmani, aby postanowiony był dekret królewski, i stwierdzony wyrok, aby każdy, któryby do trzydziestu dni o cokolwiek prosił którego boga albo człowieka oprócz ciebie, królu! był wrzucony do dołu lwiego.

8 A tak teraz, o królu! potwierdź ten wyrok, a podaj go na piśmie, żeby się nie odmienił według prawa Medskiego i Perskiego, które się nie odmienia.

9 Skąd król Daryjusz podał na piśmie ten wyrok.

10 Czego gdy się Danijel dowiedział, że był podany na piśmie, wszedł do domu swego, gdzie otworzone były okna w pokoju jego przeciw Jeruzalemowi, a trzy kroć przez dzień klękał na kolana swoje, i modlił się, a chwałę dawał Bogu swemu, jako to był z wykł przedtem czynić.

11 Tedy oni mężowie zgromadziwszy się, a znalazłszy Danijela modlącego się i prośby wylewającego do Boga swego,

12 Przystąpili i mówili królowi o wyroku królewskim: Izaliś wyroku nie wydał, aby każdy człowiek, któryby do trzydziestu dni o cokolwiek prosił którego boga albo człowieka oprócz ciebie, królu! był wrzucony do dołu lwiego? Odpowiedział król, i rzekł : Prawdziwa to mowa według prawa Medskiego i Perskiego, które się nie odmienia.

13 Tedy odpowiadając rzekli do króla: Ten Danijel, który jest z więźniów synów Judzkich, nie ma względu na cię, o królu! ani na twój wyrok, któryś wydał; bo trzy kroć przez dzień odprawuje modlitwy swoje.

14 Te słowa gdy król usłyszał, bardzo się zasmucił nad tem; i skłonił król do Danijela serce swoje, aby go wyswobodził; aż do zachodu słońca starał się, aby go wyrwał.

15 Ale mężowie oni zgromadzili się do króla, i rzekli królowi: Wiedz, królu! iż to jest prawo u Medów i u Persów, aby żaden wyrok i dekret, któryby król postanowił, nie był odmieniony.

16 Tedy król rozkazał, aby przywiedziono Danijela, i wrzucono go do dołu lwiego; a król mówiąc rzekł do Danijela: Bóg twój, któremu ty ustawicznie służysz, ten cię wybawi.

17 Tedy przyniesiono kamień jeden, i położono go na dziurze onego dołu, i zapieczętował go król sygnetem swoim, i sygnetami książąt swoich, aby nie był odmieniony dekret wydany przeciwko Danijelowi.

18 Potem odszedł król na pałac swój, i przenocował nic nie jadłszy, i nic nie przypuścił przed się, coby go uweselić mogło, tak, że i sen jego odstąpił od niego.

19 Tedy król wstawszy bardzo rano na świtaniu z kwapieniem poszedł do dołu lwiego;

20 A gdy się przybliżył do dołu, zawołał na Danijela głosem żałośnym, a mówiąc król rzekł do Danijela: Danijelu, sługo Boga żywego! Bóg twój, któremu ty ustawicznie służysz, mógłże cię wybawić ode lwów?

21 Tedy Danijel do króla rzekł: Królu, żyj na wieki!

22 Bóg mój posłał Anioła swego, który zamknął paszczękę lwom, aby mi nie zaszkodziły, dlatego, że się przed nim znalazła niewinność we mnie; owszem, ani przed tobą, królu! nicem złego nie uczynił.

23 Tedy się król wielce ucieszył z tego, i rozkazał Danijela wyciągnąć z dołu; i wyciągniono Danijela z dołu, a żadnego obrażenia nie znaleziono na nim; bo wierzył w Boga swego.

24 I rozkazał król, aby przywiedziono onych mężów, którzy byli oskarżyli Danijela, i wrzucono ich do dołu lwiego, onych samych, i synów ich, i żony ich; a pierwej niż dopadli do dna onego dołu, pochwyciły ich lwy, i wszystkie kości ich pokruszyły.

25 Tedy król Daryjusz napisał do wszystkich ludzi, narodów, i języków, którzy mieszkali po wszystkiej ziemi: Pokój się wam niech rozmnoży!

26 Wydany jest odemnie ten wyrok, aby po wszystkiem państwie królestwa mego wszyscy drżeli a bali się oblicza Boga Danijelowego; bo on jest Bóg żyjący i trwający na wieki, a królestwo jego ani władza jego nie będzie skażona aż do końca;

27 On wyrywa i wybawia, a czyni znaki i cuda na niebie i na ziemi, który wyrwał Danijela z mocy lwów.

28 A Danijelowi się szczęśliwie powodziło w królestwie Daryjusza, i w królestwie Cyrusa, Persy.

Komentarz do rozdziału: Księga Daniela 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Daniela 6:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Dariuszowi” — W historii światowej i biblijnej Dariusz uchodzi za Cyrusa.

Epifania i Bazylea:

„Daryjuszowi” — w tym rozdziale Dariusz przedstawia naszego Pana, czasami działającego bezpośrednio, a czasami pośrednio przez Swój lud. (TP 1937, s. 26)

„aby postanowił nad królestwem” — Królestwo tutaj przedstawia Kościół Laodycejski -- prawdziwy i nominalny, jako prawdziwe i nominalne Królestwo w zarodku. (TP 1937, s. 26)

„sto i dwadzieścia starostów” — reprezentują wodzów w nominalnym kościele. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:2

Epifania i Bazylea:

„troje książąt” — przedstawiają trzech wodzów - trzech części kościoła Laodycejskiego: (TP 1937, s. 26) 1/ papieża -- wodza w katolicyzmie; (TP 1937, s. 26) 2/ głowę Federacji Kościołów -- wodza zjednoczonego protestantyzmu; (TP 1937, s. 26) 3/ br. Russella -- wodza ludu w Prawdzie. (TP 1937, s. 26)

„z których był Daniel przedniejszym” — br. Russell był głównym z tych trzech, będąc wodzem prawdziwego ludu Bożego. (TP 1937, s. 26)

„którymby oni starostowie liczbę czynili” — ci pozafiguralni wodzowie nominalnego kościoła mieli dawać rachunek tym trzem wodzom. (TP 1937, s. 26) To zarządzenie zaczęło się wcześnie w Parousii, dostając się później do Federacji Kościołów. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:3

Epifania i Bazylea:

„Daniel przewyższał onych książąt i starszych” — br. Russell był poważany ponad papieża i głowę Federacji Kościołów i ponad innych wodzów nominalnego kościoła, ponieważ przewyższał ich talentami. (TP 1937, s. 26)

„skąd go król myślał postanowić nad wszystkim królestwem” — reprezentuje myślenie naszego Pana, aby postanowić br. Russella na to pozafiguralne stanowisko, czego jednak nie uczynił. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:4

Paruzja (C.T. Russell):

„przeciwko Danielowi” — prawdopodobnie stał im na drodze do uprawiania ich szachrajstw.

Epifania i Bazylea:

„Tedy książęta i starostowie szukali, aby znaleźli przyczyną przeciwko Danielowi z strony królestwa” — papież, głowa Federacji Kościołów i inni wodzowie nominalnego kościoła starali się znaleźć przeciwko br. Russellowi w jego zarządzaniu, przyczynę do pozbawienia go wodzostwa, ale im się to nie udało. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:5

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 27 LIPCA

Epifania i Bazylea:

„chyba żebyśmy co znaleźli przeciwko niemu w zakonie Boga jego” — zdecydowali, że tylko w jego religii będą go (br. Russella) mogli usidlić. (TP 1937, s. 26)

Źródła: MANNA - 27 LIPCA

Księga Daniela 6:7

Epifania i Bazylea:

„Uradzili” — wodzowie chrześcijaństwa w ich przedstawicielach uradzili stopniowo dekret. (TP 1937, s. 26,27)

„któryby do trzydziestu dni” — że od 1881 do 1911 roku. (TP 1937, s. 26,27)

„o cokolwiek prosił którego boga, albo człowieka oprócz ciebie, królu” — modlitwy mają być zanoszone tylko do trójcy, co w praktyce, chociaż nie w teorii znaczyło, że mają być zanoszone tylko do Jezusa. (TP 1937, s. 26,27) Antytrynitaryzm br. Russella stał się okazją dla obrońców trójcy, do dawania na tą naukę nacisku, aż do skrajności. (TP 1937, s. 26,27)

„był wrzucony do dołu lwiego” — w symbolach biblijnych jama (dół, przepaść) przedstawia stan obmowy. Być wrzuconym do dołu, znaczy dostać się w stan obmowy. Lwy przedstawiają obmowy. (TP 1937, s. 26,27)

Księga Daniela 6:8

Epifania i Bazylea:

„potwierdź ten wyrok, a podaj go na piśmie” — reprezentuje powyżej wymienionych wodzów przychodzących do Jezusa z ich agitacją trynitaryzmu do Jego potwierdzenia. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:9

Epifania i Bazylea:

„król Dariusz podał na piśmie ten wyrok” — nie przeszkadzanie im w ich powodzeniu, stało się dla nich dowodem, że Jezus potwierdził ich cel. Dla nich milczenie, nieprzeszkadzanie i powodzenie znaczyło potwierdzenie. (TP 1937, s. 26) Pan Jezus nie potwierdził tego, ponieważ dał Prawdę na ten temat przez onego Sługę, szczególnie w V tomie. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:10

Paruzja (C.T. Russell):

„klękał na kolana” — Daniel nie zadowalał się krótką modlitewką przed udaniem się na spoczynek.

Epifania i Bazylea:

„wszedł do domu swego ... a chwałę dawał Bogu swemu” — br. Russell nie pozwolił trynitarzom zabronić mu oddawania czci Bogu, tj. służenia Mu. (TP 1937, s. 26)

„otworzone były okna” — przedstawia iż jego służenie Bogu nie odbywało się potajemnie. (TP 1937, s. 26)

„przeciw Jeruzalemowi” — , reprezentuje, że nasz Pastor służył Bogu na korzyść prawdziwego Kościoła. (TP 1937, s. 26)

„a trzykroć przez dzień” — reprezentuje ciągłość służby br. Russella. (TP 1937, s. 26)

„klękał na kolana swoje” — reprezentuje ducha poświęcenia br. Russella. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:11

Epifania i Bazylea:

„a znalazłszy Daniela” — nieprzyjaciele naszego Pastora uchwycili go na tym uczynku. (TP 1937, s. 26)

Księga Daniela 6:12

Epifania i Bazylea:

„przystąpili i mówili królowi o wyroku” — reprezentuje przebiegły sposób jakim ich pozafigury starały się otrzymać potwierdzenie Pana Jezusa na postępowanie, które oni myśleli, że zmusi Go do wykonania intrygi przeciwko naszemu Pastorowi. (TP 1937, s. 27)

„do trzydziestu dni” — te 30 dni są figurą na 30 lat (1881 - 1911), kiedy nauka o trójcy była głoszona z naciskiem, i kiedy ostatnie oszczerstwo -- to o cudownej pszenicy się zaczęło. (TP 1937, s. 27)

„według prawa ... które się nie odmienia” — Milczenie Jezusa i pozorne powodzenie ich intryg jest reprezentowane w Dariuszowym przyznaniu ważności i niezmienności tego prawa. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:13

Epifania i Bazylea:

„Ten Daniel ... odprawuje modlitwy swoje” — reprezentuje pozafiguralnych konspiratorów (spiskowców) przez ich czyny, szukając obmownych powieści przeciw naszemu Pastorowi, informując Jezusa przeciw naszemu Pastorowi. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:14

Epifania i Bazylea:

„i skłonił król do Daniela serce swoje, aby go wyswobodził” — reprezentuje Jezusa, działającego przez Swego Ducha w wiernym ludzie w Prawdzie, starając się bronić naszego Pastora przed obmówcami. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:15

Paruzja (C.T. Russell):

„nie był odmieniony” — to miało służyć jako groźba powstania.

Epifania i Bazylea:

„wiedz królu” — ich natarczywość reprezentuje trwanie ich pozafigur w postanowieniu, aby obmówić naszego Pastora, pomimo Ducha Jezusowego w Jego ludzie, pracującego przeciw temu. (TP 1937, s. 27)

„aby żaden wyrok i dekret ... nie był odmieniony” — reprezentuje nacisk kładziony na opatrzność Pańską, niby potwierdzającą ten zamiar, jako nieomylny i niezmienny. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:16

Epifania i Bazylea:

„Tedy król rozkazał” — reprezentuje Jezusowe pozwolenie spiskowi iść swoją drogą i Jego, zdawałoby się pomoc , aby się to powiodło. (TP 1937, s. 27)

„wrzucono go do dołu lwiego” — reprezentuje podanie br. Russella w stan obmowy. (TP 1937, s. 27)

„a król mówiąc rzekł” — reprezentuje zapewnienie Jezusa przez Jego lud, że Bóg wybawi naszego pastora. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:17

Epifania i Bazylea:

„kamień jeden, i położono go na dziurze onego dołu” — ten kamień reprezentuje opatrzności, które nie pozwoliły br. Russellowi wydostać się ze stanu obmowy. One składały się z wyroków sądowych i nieprzyjacielskiej prasy, która nie pozwalała umieścić usprawiedliwienia na swoich łamach. (TP 1937, s. 27)

„zapieczętował go król sygnetem swoim” — reprezentuje Jezusowe dozwolenie bez przeszkody na doświadczenia naszego Pastora. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:18

Epifania i Bazylea:

„odszedł król na pałac swój ...” — reprezentuje utrapienia Jezusa w Jego wiernym ludzie z powodu doświadczeń br. Russella. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:19

Epifania i Bazylea:

„bardzo rano” — zdaje się być figurą na czas krótko po 1911 roku. (TP 1937, s. 27)

„z kwapieniem poszedł do dołu lwiego” — Pan Jezus powstał, aby powstrzymać te obmowy przeciwko Jego wiernemu szafarzowi. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:20

Paruzja (C.T. Russell):

„mógł cię wybawić” — w obecnym czasie są niektórzy z klasy nieofiarowanych, którzy posiadają znaczną wiarę w Boga i w Jego wiernych jako dzieci Boże.

Epifania i Bazylea:

„Bóg twój ... mógłże cię wybawić ode lwów” — pytanie jest figurą na Ducha Jezusowego w Jego ludzie, pytając się br. Russella, czy łaska Boża była wystarczająca, aby go utrzymać w jego przykrej próbie. Zarazem obawiali się o jego utrzymanie swojego nowego stworzenia w równowadze wśród tego doświadczenia. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:21

Epifania i Bazylea:

„Królu, żyj na wieki” — reprezentuje ducha br. Russella, który nie winił Jezusa za dopuszczenie na te obmowy, lecz życzył Mu wiecznej szczęśliwości. (TP 1937, s. 27)

Księga Daniela 6:22

Paruzja (C.T. Russell):

„posłał Anioła” — "Anioł Pański" zatacza obóz około tych, co się go boją i wyrywa ich". Ps.34:1.

„paszczękę lwom” — "Nie będzie tam lwa". Iż.35:9. Jest możliwe, że język ludzki może uczynić nam więcej szkody niż dzikie zwierzęta.

„nie zaszkodziły mi” — "Nie będą szkodzić, ani zabijać na górze świętej mojej". Iż.11:9.

Epifania i Bazylea:

„Bóg mój posłał Anioła swego” — reprezentuje przypisywanie przez br. Russella swego wybawienia, nie mocy swojego nowego stworzenia, lecz dobroci Bożej przez Jego Ducha, Słowo i opatrzność. Wybawienie naszego Pastora nie było fizyczne; to było wybawieniem jego nowego stworzenia. Jego wybawienie polegało na tym, że łaska Boża była tak wiernie użyta przez niego, że rozbroiła te obmowy i nie pozwoliła im szkodzić jego świętym zaletom serca i umysłu. (TP 1937, s. 27,28) Przeto jego nowe stworzenie nie doznało żadnej szkody od tych symbolicznych lwów, pomimo tego, że były bardzo dzikie, okrutne i złe. (TP 1937, s. 27,28)

„lwom” — obmowom. (TP 1937, s. 27,28)

„nie zaszkodziły dlatego, że się przed nim znalazła niewinność we mnie” — obmowy nie zaszkodziły br. Russellowi z powodu jego niewinności. (TP 1937, s. 27,28)

„nicem złego nie uczynił” — reprezentuje sumienność br. Russella, że przez stawianie Boga na pierwszym miejscu i służenie Jemu Samemu, on nic złego nie uczynił Jezusowi, ponieważ on także był wierny Jezusowi we wszystkich sprawach odnoszących się do Niego. (TP 1937, s. 27,28)

Księga Daniela 6:23

Epifania i Bazylea:

„się król wielce ucieszył z tego” — reprezentuje radość Jezusa osobiście i w Jego wiernym ludzie z duchowego zwycięstwa br. Russella. (TP 1937, s. 28)

„i rozkazał Daniela wyciągnąć z dołu” — reprezentuje rozkaz Jezusa, aby obmowy ustały. (TP 1937, s. 28)

„i wyciągniono Daniela z dołu” — reprezentuje wybawienie br. Russella ze stanu obmowy. Od 1913 roku nastąpiła wielka zmiana w myśleniu i mowie publiczności o naszym Pastorze. Wyrok sądu w D.C., ważny w całych Stanach, oprócz Florydy, przeciw wydawcy około 30 gazet za jego głoszenie tych oszczerstw, stał się przyczyną ogłoszenia w tych gazetach przeproszenia i jako czyn pokuty gazety te zaczęły drukować kazania br. Russella. Ten wyrok spowodował również podobne skutki w innych gazetach. (TP 1937, s. 28)

„a żadnego obrażenia nie znaleziono na nim; bo wierzył w Boga swego” — wiara naszego pastora zatrzymała moc tych oszczerstw. (TP 1937, s. 28)

Księga Daniela 6:24

Epifania i Bazylea:

„i wrzucono ich do dołu lwiego” — w symbolach biblijnych jama (dół, przepaść) przedstawia stan obmowy. Być wrzuconym do dołu, znaczy dostać się w stan obmowy. Lwy przedstawiają obmowy. (TP 1937, s. 27,28) Pan Jezus usunął przeszkody, które nie pozwalały otworzyć ust przeciwko wodzom nominalnego chrześcijaństwa, i podał ich w stan obmowy; a tym sposobem w obu wypadkach wypełniło się przysłowie: "kto pod kim dołki kopie, sam w nie wpada". (TP 1937, s. 27,28)

„onych samych, i synów ich, i żony ich” — wodzów, ich naśladowców i ich organizacje. (TP 1937, s. 27,28)

„pierwej niż dopadli do dna onego dołu” — reprezentuje szybkość jaką ich charaktery były rozszarpane w kawałki w ich próbie na dole obmowy. (TP 1937, s. 27,28)

„wszystkie kości ich pokruszyły” — reprezentuje jak ich charaktery były podarte w gniewie, niezadowoleniu, nienawiści, złości, pomście, obronie, nieprzebłaganiu i przeklinaniu przez ich obmowy. (TP 1937, s. 27,28)

Księga Daniela 6:26

Epifania i Bazylea:

„Wydany jest odemnie ten wyrok” — reprezentuje proklamację naszego Pana, że Ojciec Niebieski jest najwyższy i że Jego panowanie będzie nieskażone na wieki. (TP 1937, s. 28)

Księga Daniela 6:27

Epifania i Bazylea:

„który wyrwał Daniela z mocy lwów” — Ten wyrok będzie na wieki objawiał chwalebne zwycięstwo naszego Pastora w jego ciężkiej próbie. Częścią tego objawiania będzie ogłaszanie, że pozafiguralny Daniel był znaleziony godnym, aby być Pańskim specjalnym przedstawicielem do M.St. i St.G. podczas 1000-lecia, jako indywidualny Eleazar 1000-lecia. (TP 1937, s. 28)

Księga Daniela 6:28

Epifania i Bazylea:

„Danielowi się szczęśliwie powodziło” — br. Russell miał większe powodzenie. (TP 1937, s. 28)

„w królestwie Daryjusza” — w czasie Parousii. (TP 1937, s. 28)

„i w królestwie Cyrusa” — w czasie pierwszych trzech lat Epifanii { Parousii zachodzącej na Epifanię} (mój dopisek: w których żył br. Russell). (TP 1937, s. 28)

Literatura o rozdziale Księga Daniela 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Daniela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.