Pieśń Salomona 2

Pieśń Salomona, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Pieśń Salomona 2 — Biblia Gdańska

1 Jam jest jako róża Sarońska, a lilija przy dolinach.

2 Jako lilija między cierniem, tak przyjaciółka moja między pannami.

3 Jako jabłoń między drzewem leśnem, tak miły mój między młodzieńcami. Pragnęłam siedzieć w cieniu jego, i siedzę; bo owoc jego słodki jest ustom moim.

4 Wprowadził mię w dom wina, mając za chorągiew miłość przeciwko mnie.

5 Oczerstwijcie mię temi flaszami, posilcie mię temi jabłkami; boć omdlewam od miłości.

6 Lewica jego pod głową moją, a prawica jego obłapia mię.

7 Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! przez sarny i łanie polne, abyście nie budziły i nie przerywały snu miłego mego, dokąd nie zechce.

8 Głos miłego mego! oto on idzie skacząc po tych górach, a poskakując po tych pagórkach.

9 Miły mój podobny jest sarnie, albo młodemu jelonkowi; oto on stoi za ścianą naszą, wygląda z okien, patrzy przez kraty.

10 Ozwał się miły mój, a rzekł mi: Wstań, przyjaciółko moja! piękna moja! a pójdź.

11 Albowiem oto minęła zima! deszcz przeszedł, i przestał.

12 Kwiatki się ukazują na ziemi; czas śpiewania przyszedł, a głos synogarlicy słychać w ziemi naszej.

13 Figowe drzewo wypuściło niedojrzałe figi swoje, a macice winne rozkwitłe, wonią wydały; wstańże przyjaciółko moja, piękna moja! a pójdź.

14 Gołębico moja mieszkająca w rozpadlinach skalnych, w skrytościach przykrych! okaż mi oblicze twoje, niech usłyszę głos twój; albowiem głos twój wdzięczny, a oblicze twoje pożądane.

15 Połapcie nam liszki, liszki małe, które psują winnice; ponieważ winnice nasze kwitną.

16 Miły mój jest mój, a jam jest jego, który pasie między lilijami;

17 Ażby się okazał ten dzień, a cienie przeminęły. Nawróć się, bądź podobny, miły mój! sarnie albo jelonkowi młodemu na górach Beter.

Komentarz do rozdziału: Pieśń Salomona 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Pieśń Salomona 2:1

Epifania i Bazylea:

„Jam jest jako róża Sarońska, a lilija przy dolinach” — Jest ona sprawiedliwa przez swe usprawiedliwienie z wiary (róża Saronu [równina], biały słodko pachnący narcyz;), będąc pokornym królewskim kapłaństwem (lilia dolin [kwiat o ciemnej purpurze i bieli]).-E11'694

Pieśń Salomona 2:2

Epifania i Bazylea:

„Jako lilija między cierniem, tak przyjaciółka moja między pannami” — Jezus uznaje ją za pokorne królewskie kapłaństwo, działające między rodzącymi spory utracjuszami koron (pannami [w ang. córkami] – 2 Kor.6:18).-E11'695

Pieśń Salomona 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Owoc jego” — Symbol na owoce ducha.

Epifania i Bazylea:

„Jako jabłoń między drzewem leśnem, tak miły mój między młodzieńcami. Pragnęłam siedzieć w cieniu jego, i siedzę; bo owoc jego słodki jest ustom moim” — O ile jabłoń dzięki swym owocom przewyższa leśne drzewa (drzewa leśne), o tyle bardziej w owocach Ducha ceni ona swego Miłego nad braci Maluczkiego Stadka (między młodzieńcami [w ang. synami]; 2 Kor.6:18). Z radością odpoczywa ona w Nim jako swym Opiekunem w pokusach (pragnęłam siedzieć w cieniu), a Jego łaski są przez nią bardzo doceniane (owoc słodki).-E11'695

Pieśń Salomona 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„W domu wina” — "Przepasze się i posadzi ich przy stole, a przechodząc będzie im usługiwał". (Łuk.12:37). Przy swym Wtórym Przyjściu.

Epifania i Bazylea:

„Wprowadził mię w dom wina, mając za chorągiew miłość przeciwko mnie” — On przyprowadził ją do wspólnego ucztowania w prawdzie (wprowadził w dom wina) i ukazał przed nią znak doskonałej miłości jako jej ideał w charakterze i oręż do walki (mając za chorągiew miłość).-E11'695

Pieśń Salomona 2:5

Epifania i Bazylea:

„Oczerstwijcie mię temi flaszami, posilcie mię temi jabłkami; boć omdlewam od miłości” — Jako wsparcie pragnęła mieć obfitość doktryn [wzmocnijcie mnie dzbanami; polskie tłumaczenia błędne – przypis tł.], a owoce Ducha jako swą pociechę (posilcie mnie jabłkami), gdyż jej miłość do Chrystusa popychała ją do podejmowania trudów wywołujących choroby (choruję z miłości).-E11'695

Pieśń Salomona 2:6

Epifania i Bazylea:

„Lewica jego pod głową moją, a prawica jego obłapia mię” — On okazuje i wyraża Swą wielką miłość do niej, służąc jej głowie (lewica jego pod moją głową) oraz jej sercu (prawica jego obejmuje mnie).-E11'695

Pieśń Salomona 2:7

Epifania i Bazylea:

„Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! przez sarny i łanie polne, abyście nie budziły i nie przerywały snu miłego mego, dokąd nie zechce” — Uczyła (poprzysięgam), iż Żydzi odrzucający Chrystusa (córki Jeruzalemskie) z powodu swych świeckich wodzów i nauczycieli (sarny i łanie polne) nie zaczną i nie będą miłować Jezusa, dopóki Chrystus tego nie zechce, tzn. w Tysiącleciu (nie pobudzajcie i nie budźcie miłości [ich miłości], dopóki on nie zechce [polskie tłumaczenie błędne – przypis tł.]; Rzym. 11:25,26).-E11'695

Pieśń Salomona 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Po tych górach” — Królestwach.

„Po tych pagórkach” — Mniej autokratyczne rządy.

Epifania i Bazylea:

„Głos miłego mego! oto on idzie skacząc po tych górach, a poskakując po tych pagórkach” — Słyszy poselstwo obwieszczające fakt drugiej obecności Pana (głos miłego mego). Ujawnia On Swą obecność (idzie) przez szybkie czynności, od jednego autokratycznego królestwa do drugiego (skacząc po górach) i od demokracji do demokracji (podskakując po pagórkach).-E11'695

Pieśń Salomona 2:9

Epifania i Bazylea:

„Miły mój podobny jest sarnie, albo młodemu jelonkowi; oto on stoi za ścianą naszą, wygląda z okien, patrzy przez kraty” — Jej miły bardzo szybko wykonuje Swe dzieło drugiego adwentu (podobny jest do sarny lub młodego jelonka). Czyni to poza władzami denominacji, w których zastał ją po powrocie (stoi za ścianą naszą). Z ukrycia obserwuje On, co się tam dzieje (patrzy przez okna), potajemnie przypatrując się wszystkim sprawom i osobom, które tam się znajdują (zagląda przez kraty).-E11'695

Pieśń Salomona 2:10

Epifania i Bazylea:

„Ozwał się miły mój, a rzekł mi: Wstań, przyjaciółko moja! piękna moja! a pójdź” — Jej miły przez Słowo proroctw (odezwał się) wezwał ją, by jako Jego Miła powstała do badania prawdy (wstań) i aby przez ten głos wyszła z Babilonu (pójdź).-E11'696

Pieśń Salomona 2:11

Epifania i Bazylea:

„Albowiem oto minęła zima! deszcz przeszedł, i przestał” — Z naciskiem (albowiem) wykazał jej, że skończył się czas jej wielkiego ucisku od 539 do 1799 (minęła zima) i ustały jej wielkie kłopoty (deszcz przeszedł),-E11'696

Pieśń Salomona 2:12

Epifania i Bazylea:

„Kwiatki się ukazują na ziemi; czas śpiewania przyszedł, a głos synogarlicy słychać w ziemi naszej” — że w społeczeństwie widoczne są już przebłyski Tysiąclecia (kwiatki ... na ziemi), że jest śpiewana pieśń Mojżesza i Baranka (czas śpiewania przyszedł) i że głos posłańców Żniwa (synogarlicy) jest wszędzie słyszany w sferze prawdy i jej ducha (w ziemi naszej).-E11'696

Pieśń Salomona 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Figowe drzewo” — Symbol na naród Żydowski.

„Winne krzewy rozkwitłe” — Dojrzały owoc charakteru.

Epifania i Bazylea:

„Figowe drzewo wypuściło niedojrzałe figi swoje, a macice winne rozkwitłe, wonią wydały; wstańże przyjaciółko moja, piękna moja! a pójdź” — O tak, zaczęły przynosić owoce żydowskie narodowe nadzieje (figowe drzewo wypuściło niedojrzałe figi), a głupie panny zaczęły się zwracać do nadziei Tysiąclecia (winna latorośl zakwita), rozwijając łaski (i wydaje woń). Dlatego powtórzył wezwanie do Swej Miłej (przyjaciółko moja), pięknej w świętości (piękna moja), do opuszczenia Babilonu.-E11'696

Pieśń Salomona 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Gołębico moja” — Czysta, bez zmazy, łagodna, bezbronna, bezradna, bojaźliwa; jedyny sposób ocalenia to ucieczka.

„W rozpadlinach skalnych” — Skała Wieków.

Epifania i Bazylea:

„Gołębico moja mieszkająca w rozpadlinach skalnych, w skrytościach przykrych! okaż mi oblicze twoje, niech usłyszę głos twój; albowiem głos twój wdzięczny, a oblicze twoje pożądane” — Zwraca się do niej jako do kogoś bardzo umiłowanego (gołębico moja), bezpiecznego w skalnej rozpadlinie Skały Wieków, przykrytego Jego sprawiedliwością (w rozpadlinach skalnych), bezpiecznego na skrytych stopniach drogi zbawienia – uświęcenia i wyzwolenia (w ang. w skrytościach schodów). Bardzo pragnie zobaczyć jej piękno świętości (okaż oblicze twoje) i usłyszeć jej świadectwo prawdy, ponieważ jest ono radosne (słodkie), a piękno świętości – zachwycające (pełne wdzięku).-E11'696

Pieśń Salomona 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 30 LIPCA

Epifania i Bazylea:

„Połapcie nam liszki, liszki małe, które psują winnice; ponieważ winnice nasze kwitną” — winnice - mowa o W.G. (TP 1939) IIndywidualnie pragnęła uczynić więźniami swe wady – wielkie i małe (połapcie lisy), (MANNA - 30 LIPCA) które nie tylko szkodzą jej, lecz także niszczą głupie panny w denominacjach (psują winnice); (MANNA - 30 LIPCA) panny te bowiem (winnice) (MANNA - 30 LIPCA) rodzą znikome owoce Ducha (winnice).-E11'696 (MANNA - 30 LIPCA)

Źródła: MANNA - 30 LIPCA

Pieśń Salomona 2:16

Epifania i Bazylea:

„Miły mój jest mój, a jam jest jego, który pasie między lilijami” — Jej Miły należy do niej (miły mój jest mój), a ona należy do Niego (ja jestem jego). Służy On duchowym pokarmem wśród pokornego królewskiego kapłaństwa (pasie między liliami).-E11'696

Pieśń Salomona 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Okazał ten dzień” — Dzień 1000-lecia.

„Bądź podobny” — Chrystus Jezus.

Epifania i Bazylea:

„Ażby się okazał ten dzień, a cienie przeminęły. Nawróć się, bądź podobny, miły mój! sarnie albo jelonkowi młodemu na górach Beter” — Prosi, by dopóki nie przyjdzie Królestwo (aż się okaże dzień) i dopóki klątwa nie zacznie być cofana (cienie przeminą), On szybko kontynuował prace nad zakończeniem Swego dzieła w królestwach, które dzielą od prawdziwego Królestwa (bądź jak sarna na górach Beter, rozdzielenie).-E11'697

Literatura o rozdziale Pieśń Salomona 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Pieśń Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.