Pieśń Salomona 3

Pieśń Salomona, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (11 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Pieśń Salomona 3 — Biblia Gdańska

1 Na łożu mojem w nocy szukałam tego, którego miłuje dusza moja; szukałam go, alem go nie znalazła.

2 Już tedy wstanę, a obieżę miasto; po rynkach i po ulicach będę szukać tego, którego miłuje dusza moja; szukałam go, alem go nie znalazła.

3 Natrafili mię stróżowie, którzy chodzili po mieście; i spytałem: Widzieliżeście tego któego miłuje dusza moja?

4 A gdym maluczko odeszła od nich, zarazem znalazła tego, którego miłuje dusza moja. Uchwyciłam się go, a nie puszczę go, aż go wprowadzę do domu matki mojej, i do pokoju rodzicielki mojej.

5 Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! przez sarny i łanie polne, abyście nie budziły ani przerywały snu miłego mojego, dokądby nie zechciał.

6 Któraż to jest, co występuje z puszczy jako słuoy dymu, okurzona będąc myrrą i kadzidłem droższem nad wszelaki proszek aptekarski?

7 Oto łoże Salomonowe, około którego stoi sześćdziesiąt mocarzów z mocarzów Izraelskich.

8 Wszyscy ci trzymają miecz, będąc wyćwiczeni do bitwy; każdy z nich ma swój miecz przy boku swym dla strachu nocnego.

9 Pałac sobie król Salomon wystawił z drzewa Libańskiego.

10 Słupy jego poczynił srebrne, a pokład jego złoty, podniebienie szarłatne, a wewnątrz usłany jest miłością córek Jerozolimskich.

11 Wynijdźcie, córki Syońskie! a oglądajcie króla Salomona w koronie, którą go ukoronowała matka jego w dzień zrękowin jego, i w dzień wesela serca jego.

Komentarz do rozdziału: Pieśń Salomona 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Pieśń Salomona 3:1

Epifania i Bazylea:

„Na łożu mojem w nocy szukałam tego, którego miłuje dusza moja; szukałam go, alem go nie znalazła” — W okresie ciemnych wieków (w nocy), odpoczywając w posiadanej prawdzie (na łożu moim), wyczekiwała powrotu swego umiłowanego Pana (szukałam tego, którego miłuje dusza moja), lecz pomimo żarliwych poszukiwań (szukałam), nie znalazła Go w Jego drugim adwencie (nie znalazłam).-E11'697

Pieśń Salomona 3:2

Epifania i Bazylea:

„Już tedy wstanę, a obieżę miasto; po rynkach i po ulicach będę szukać tego, którego miłuje dusza moja; szukałam go, alem go nie znalazła” — Tak bardzo chciała Go znaleźć, że nie ograniczyła się do własnych niczym niewspartych sił, lecz postanowiła (wstanę) zbadać nauki (ulice) kościoła nominalnego jako religijnego rządu (miasto). Szukała Go, swego umiłowanego (którego miłuje dusza moja), w publicznych poglądach (rynkach). Rozpoczęło się to pod przywództwem brata Spenera w 1691 roku, kontynuowane było za brata Bengela (1740-1752) i osiągnęło punkt kulminacyjny za brata Millera (1829-1844). Lecz w żadnych z ich nauk nie znalazła Go w Jego drugim adwencie (szukałam, ale nie znalazłam).-E11'697

Pieśń Salomona 3:3

Epifania i Bazylea:

„Natrafili mię stróżowie, którzy chodzili po mieście; i spytałem: Widzieliżeście tego którego miłuje dusza moja?” — Kler kościoła nominalnego (stróże) w swych odpowiednich działaniach (chodzili po mieście) spotkali się z nią (spotkali mnie). Zapytała ich, czy wiedzą coś (widzieliście) o powrocie Pana (tego). Nie mieli nic do powiedzenia.-E11'697

Pieśń Salomona 3:4

Epifania i Bazylea:

„A gdym maluczko odeszła od nich, zarazem znalazła tego, którego miłuje dusza moja. Uchwyciłam się go, a nie puszczę go, aż go wprowadzę do domu matki mojej, i do pokoju rodzicielki mojej” — Minęła więc ich (odeszłam od nich) w oczyszczonej i oddzielonej Świątnicy oraz poza nią, gdy począwszy od 1874 roku poznała prawdę na temat niewidzialności drugiego adwentu oraz będącej już faktem daty jego rozpoczęcia. W niej, obok innych prawd Żniwa, odnalazła swego Miłego, który powrócił (znalazłam tego, którego miłuje dusza moja). Z radości uchwyciła się Go tak, by nie można było jej od Niego oderwać (uchwyciłam, a nie puszczę go), jej obecnego niewidzialnego Miłego dla celów Wieku Ewangelii, dopóki cały dom Przymierza Sary, do jesieni 1956, nie zostanie zgromadzony (wprowadzę do domu matki) do urzędowego dzieła Przymierza Sary, które ją rozwinęło (do pokoju rodzicielki).-E11'697

Pieśń Salomona 3:5

Epifania i Bazylea:

„Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! przez sarny i łanie polne, abyście nie budziły ani przerywały snu miłego mojego, dokądby nie zechciał” — Podczas Paruzji i Epifanii wciąż uczyła (poprzysięgam) Żydów (córki Jeruzalemskie), iż z powodu swych świeckich (polne) przywódców (sarny) i nauczycieli (łanie) nie będą pobudzać (nie pobudzajcie) ani wzbudzać (nie budźcie) swej miłości do Jezusa (miłości; [polskie tłumaczenie błędne, patrz 2:7 – przypis tł.]), dopóki On nie zechce tego w słusznym czasie (dopóki on nie zechce).-E11'698

Pieśń Salomona 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Okurzona myrrą” — Symbol na mądrość.

„Kadzidłem drogim” — Wyobraża uwielbienie.

Epifania i Bazylea:

„Któraż to jest, co występuje z puszczy jako słupy dymu, okurzona będąc myrrą i kadzidłem droższem nad wszelaki proszek aptekarski?” — Perfumy powstające z kadzidła reprezentują cnoty, zwłaszcza wyższe zasadnicze cnoty. (TP 1938) Nieoświeceni jeszcze bracia zadawali pytania, kim (kim jest ta [kobieta; w hebrajskim zaimek to jest w tym miejscu rodzaju żeńskiego]) (TP 1938) jest Kościół, od 1799 roku wyraźnie wychodzący na widownię ze stanu izolacji trwającej 1260 lat (wyłania się z pustyni). (TP 1938) Posiadała ona szlachetne i mocne nauki (słupy dymu), (TP 1938) pachniała prawdą (okadzona mirrą) (TP 1938) i opływała miłością bezinteresowną do Boga, Chrystusa, braci, świata i wrogów (kadzidłem), (TP 1938) a oprócz tego posiadała wszystkie łaski rozwinięte w wyniku uciskania przez tych, którzy traktowali ją jak towar (wszelki wonny proszek handlarza).-E11'698 (TP 1938)

Pieśń Salomona 3:7

Epifania i Bazylea:

„Oto łoże Salomonowe, około którego stoi sześćdziesiąt mocarzów z mocarzów Izraelskich” — (łoże Salomonowe) Prawda Chrystusowa. (TP 1936) (sześćdziesiąt mocarzów) W.G. składające się z 60 grup. (TP 1936) Naszą opinią jest, że sześćdziesiąta grupa będzie się składać z dobrych Lewitów, tj. utracjuszy koron w ruchu Epifanicznym. (TP 1938) Podobnie dobrzy Lewici z powodu uzbrojenia w Prawdę epifaniczną, której inne grupy Wielkiego Grona nie posiadają, są najzdolniejsi ze wszystkich wojowników, najdzielniejsi z mocarzów pozafiguralnego Salomona. (TP 1967) przedstawia 60 oczyszczonych i częściowo oczyszczonych grup Prawdy. (TP 1972) Rozwój grup Prawdy na ich 60 przepowiedzianych podziałów lewickich zaczął się w jesieni 1916 roku. (TP 1972) Była silnie pociągana (oto) przez prawdę niosącą odpocznienie (łoże), będącą w posiadaniu Jezusa (Salomonowe). Wokół niego, jako jego strażnicy i obrońcy, miejsca swe zajęło 60 odważnych grup Lewitów Wieku Ewangelii (sześćdziesiąt mocarzy), mężni z usprawiedliwionego ludu Bożego (z mocarzy Izraelskich).-E11'698

Pieśń Salomona 3:8

Epifania i Bazylea:

„Wszyscy ci trzymają miecz, będąc wyćwiczeni do bitwy; każdy z nich ma swój miecz przy boku swym dla strachu nocnego” — Trzymali Boskie prawdy jako broń do walki (trzymają miecz), będąc zdolni w polemikach (wyćwiczeni do bitwy). Każda z tych 60 grup była gotowa do walki o Boskie prawdy w miarę, jak je dostrzegali (miecz przy boku), a to dlatego, że w czasie nocy Wieku Ewangelii przeciwnicy prawdy przez ciągłe ataki na prawdę wytworzyli strach przed sobą (z powodu strachu nocnego).-E11'698

Pieśń Salomona 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Król Salomon” — Typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Pałac sobie król Salomon wystawił z drzewa Libańskiego” — Chrystus jako Król (król Salomon) dla Swego użytku stworzył symboliczną lektykę – Kościół, szczególnie w czterech klasach sług – Apostołach, prorokach, ewangelistach i starszych (Efez. 4:11), by nosił Go w prawdzie w Jego królewskich dziełach (lektykę [był to orientalny środek lokomocji, noszony na dwóch prętach na ramionach, przez co najmniej czterech silnych mężczyzn]). Podłożem Kościoła jest jego usprawiedliwione człowieczeństwo (z drzewa libanu – biały).-E11'698

Pieśń Salomona 3:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Srebrne” — Symbol na Prawdę.

„Złoty” — Symbol na Boską Naturę.

„Szkarłatne” — Symbol na królewskość.

„Jerozolimskich” — Symbol na Królestwo Boże.

Epifania i Bazylea:

„Słupy jego poczynił srebrne, a pokład jego złoty, podniebienie szarłatne, a wewnątrz usłany jest miłością córek Jerozolimskich” — Dwa pręty, na których był noszony, to prawdy Starego i Nowego Testamentu (słupy [lub podpory] jego srebrne); jego nowe stworzenie, jako jego główna istota, było Boskie (dno jej złote); jego ochroną jest królewski stan Chrystusa (okrycie z purpury), a najgłębsze pokłady serca są przepełnione miłością do Chrystusa (wewnątrz usłana miłością). Początkiem tej symbolicznej lektyki byli prawdziwi Izraelici w Żniwie Żydowskim ([dosłownie: od] córek Jeruzalemskich).-E11'699

Pieśń Salomona 3:11

Epifania i Bazylea:

„Wynijdźcie, córki Syońskie! a oglądajcie króla Salomona w koronie, którą go ukoronowała matka jego w dzień zrękowin jego, i w dzień wesela serca jego” — W Żniwie Żydowskim po Pięćdziesiątnicy prawdziwi Izraelici (córki Syjońskie – słoneczny) byli zachęcani przez braci do opuszczenia rabinizmu (wyjdźcie) i uważnego przyjrzenia się Chrystusowi jako Królowi (oglądajcie króla Salomona), jako Królowi posiadającemu autorytet Boga (w koronie), uczynionemu takim przez Przymierze Sary (ukoronowała go matka) w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy rozpoczęły się Jego zaręczyny z Kościołem jako przyszłą Oblubienicą (w dniu zaślubin jego), który rzeczywiście był dniem największej i najserdeczniejszej radości dla Niego w Jego chwale (wesele serca).-E11'699

Literatura o rozdziale Pieśń Salomona 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Pieśń Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.