Pieśń Salomona 5

Pieśń Salomona, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (16 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Pieśń Salomona 5 — Biblia Gdańska

1 Przyszedłem do ogrodu mego, siostro moja, oblubienico moja! zbieram myrrę moję z rzeczami wonnemi mojemi; jem plastr mój z miodem moim, piję wino moje z mlekiem mojem. Jedzcież, przyjaciele! pijcie, a pijcie dostatkiem, mili moi!

2 Jać śpię; ale serce moje czuje, i słyszy głos miłego mego, kołaczącego i mówiącego: Otwórz mi, siostro moja, przyjaciółko moja, gołębico moja, uprzejma moja! albowiem głowa moja pełna jest rosy, a kędzierze moje kropli nocnych.

3 I odpowiedziałem: Zewlekłam suknię moję, jakoż ją oblec mam? umyłam nogi moje, jakoż je zmazać mam?

4 Miły mój ściągnął rękę swoję dziurą, a wnętrzności moje wzruszyły się we mnie.

5 I wstałam, abym otworzyła miłemu memu, a oto z rąk mych kapała myrra, a z palców moich myrra ciekąca na rękojeść zawory.

6 Otworzyłam miłemu memu; ale miły mój już był odszedł i minął. Omdlałam była na głos jego; szukałam go, alem go nie znalazła; wołałam go, ale mi się nieozwał.

7 Natrafili mię stróże, co chodzą po mieście; ubili mię, zranili mię, wzięli i płaszcz mój ze mnie stróże murów.

8 Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! Jeślibyście znalazły miłego mego, abyście mu powiedziały, żem od miłości zachorowała.

9 Cóż ma miły twój nad innych miłych, o najpiękniejsza między niewiastami? co ma miły twój nad innych miłych, że nas tak poprzysięgasz?

10 Miły mój biały i rumiany, i zacniejszy nad innych dziesięć tysięcy.

11 Głowa jego jako bryła szczerego złota; włosy jego kędzierzawe, czarne jako kruk;

12 Oczy jego jako gołębicy nad strumieniami wody, jako umyte w mleku, stojące w mierze swojej;

13 Policzki jego jako zagonki ziół wonnych, jako kwiatki wonnych rzeczy; wargi jego jako lilije wypuszczające myrrę ciekącą;

14 Ręce jego jako pierścienie złote, osadzone drogim kamieniem, hiacyntem; brzuch jego jako glanc kości słoniowej, safirem osadzonej;

15 Golenie jego jako słupy marmurowe, postawione na podstawkach złota wybornego; oblicze jego jako Liban, wyborne jako cedry;

16 Usta jego nader słodkie, a wszystek jest pożądany. Taki ci jest miły mój, i taki przyjaciel mój, o córki Jeruzalemskie! Gdzież poszedł miły twój, o najpiękniejsza między niewiastami? Gdzie się obrócił miły twój? a szukać go będziemy z tobą.

Komentarz do rozdziału: Pieśń Salomona 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Pieśń Salomona 5:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbieram myrrę” — Symbol na mądrość.

„Piję wino” — Symbol na doktryny.

„Z mlekiem” — Pokarm dla duchowych niemowląt.

Epifania i Bazylea:

„Przyszedłem do ogrodu mego, siostro moja, oblubienico moja! zbieram myrrę moję z rzeczami wonnemi mojemi; jem plastr mój z miodem moim, piję wino moje z mlekiem mojem. Jedzcież, przyjaciele! pijcie, a pijcie dostatkiem, mili moi!” — Jeść w symbolach biblijnych znaczy przyswajać sobie rzeczy, które są symbolicznie jedzone. (TP 1938, s. 44) Jezus przyszedł do jej sfery przynoszenia owoców indywidualnie i zbiorowo, do jej umysłu, serca i woli, które są Jego sferą przynoszenia owoców (przyszedłem do ogrodu mego), (TP 1938, s. 44) do niej jako do córki Jehowy (siostro) (TP 1938, s. 44) i Jego oblubienicy (oblubienico). (TP 1938, s. 44) W logiczny system zebrał prawdę na czasie (zebrał mirrę moją) (TP 1938, s. 44) oraz łaski na czasie (z rzeczami wonnymi). (TP 1938, s. 44) Skosztował poselstwa restytucji (plaster) (TP 1938, s. 44) oraz wysokiego powołania (z miodem); (TP 1938, s. 44) przyswoił sobie doktryny (wina) (TP 1938, s. 44) razem z alfabetem prawdy (z mlekiem). (TP 1938, s. 44) Następnie podał jej te rzeczy do przyswojenia, co też uczyniła; ona z kolei zaprasza ludzi dobrej woli (przyjaciele) (TP 1938, s. 44) do karmienia się głębszymi (jedzcie) (TP 1938, s. 44) i płytszymi prawdami (pijcie). (TP 1938, s. 44) Zaprasza swego Miłego do spożycia z nią wieczerzy (Obj. 3:20).-E11'703 (TP 1938, s. 44)

Pieśń Salomona 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Głos miłego” — Chrystus przy Wtórym Przyjściu.

„Kołaczącego” — "Oto stoję u drzwi i kołaczę". Obj.3:20.

„Gołębico moja” — Symbol czystości i pokoju.

Epifania i Bazylea:

„Jać śpię; ale serce moje czuje, i słyszy głos miłego mego, kołaczącego i mówiącego: Otwórz mi, siostro moja, przyjaciółko moja, gołębico moja, uprzejma moja! albowiem głowa moja pełna jest rosy, a kędzierze moje kropli nocnych” — Pamiętając o tym, że do 1917 zarówno zachowujący, jak i tracący korony znajdowali się w Świątnicy jako część Chrystusa, a więc stanowili Oblubienicę – możemy zrozumieć, w jaki sposób głupie panny, które jako takie pozostały i pozostaną w Babilonie, dopóki nie rozpadnie się on w armagedonie, mogą być tematem Pieśni 5:2-6:3 [w B.G 6:2 – przypis tł]. Zasnęły one zaraz po roku 1846, spały do 1877, a potem w różnych odstępach czasu – jedna tu, druga tam – zaczęły się budzić w przedmiocie drugiego adwentu (ja śpię; Mat. 25:5-7), choć w intencjach chciały czuwać w tym przedmiocie (serce moje czuwa). Od kwietnia 1877 – północy z Mat. 25:6 – zaczęło do nich docierać poselstwo (głos miłego mego) o fakcie rozpoczęcia się niewidzialnej obecności Pana. Przez słowo proroctwa zwracał się On (puka) do nich, by wpuściły Go z prawdą do swego umysłu, serca i woli (otwórz mi; Obj. 3:20), zwracając się do nich jako do córki Jehowy (siostro), Swej oblubienicy (przyjaciółko), Swych spłodzonych z Ducha (gołębico) i czystych, których z powodu Swej zasługi uważał za takich (nieskalana). Przyjął On w niej błędy powszechne w czasie nocy Wieku Ewangelii – okresie Interim (głowa pełna rosy), a Jego władze w niej (kędziory) były osaczone słabościami tamtego okresu (krople nocy).-E11'703

Pieśń Salomona 5:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Zewlekła suknię” — Jest to tłumaczenie się W.G. z powodu braku czujności i nie otworzeniu zaraz kołaczącemu by wyszedł.

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedziałam: Zewlekłam suknię moję, jakoż ją oblec mam? umyłam nogi moje, jakoż je zmazać mam?” — Lecz ona nie jest w stanie przyjąć Go. Z powodu swego dwoistego umysłu pozbyła się ducha zrozumienia jako swego autorytetu prawdy, co pozostawiło ją bez dostatecznej ilości prawdy na przyjęcie Go (zdjęłam suknię moją; Mat. 25:3). Uważała ona ponadto, że lud prawdy, najczęściej ci wzgardzeni u świata (1 Kor. 1:26-29), w postępowaniu byli tyle niżsi od niej, że jej własne postępowanie wydawało się jej według Słowa czyste w porównaniu z postępowaniem ludu prawdy (umyłam nogi moje; Efez.5:26). Twierdziła, że nie ma powodu (jakże mam je pobrudzić), by splamić to postępowanie przez stowarzyszanie się z nim.-E11'704

Pieśń Salomona 5:4

Epifania i Bazylea:

„Miły mój ściągnął rękę swoję dziurą, a wnętrzności moje wzruszyły się we mnie” — Jezus jako jej umiłowany przedstawił prawdy Żniwa jako Swą moc (wsunął rękę swoją) w sposób obliczony na umożliwienie jej duchowi poświęcenia na wniknięcie do jej serca i umysłu (dziurą); jej serce zareagowało na Niego miłością i ufnością (wnętrzności moje wzruszyły się we mnie).-E11'704

Pieśń Salomona 5:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Myrra” — Symbol na mądrość.

Epifania i Bazylea:

„I wstałam, abym otworzyła miłemu memu, a oto z rąk mych kapała myrra, a z palców moich myrra ciekąca na rękojeść zawory” — Niektóre zarysy Jego poselstwa Żniwa, np. znaki czasów, pewne proroctwa, panowanie Tysiąclecia, przedtysiącletni adwent Chrystusa, stanowisko oblubienicy Kościoła itp. trafiały do niej (wstałam, aby otworzyć miłemu memu). W ramach swej służby zaczęła je ogłaszać (z rąk kapała mirra) i nawet jej drugorzędne działania (palce) zajęte były bardziej przyjemnymi zarysami tych nauk, jak stanowisko Kościoła jako Oblubienicy, jego wyzwolenie, Tysiąclecie itp. (mirra cieknąca [w ang. mirra słodko pachnąca – przypis tł.]), co miało pewien sprzyjający wpływ na jej serce w kierunku przyjęcia prawdy, szczególnie na temat faktu rozpoczętej już Jego drugiej obecności (na rękojeść zasuwy).-E11'704

Pieśń Salomona 5:6

Epifania i Bazylea:

„Otworzyłam miłemu memu; ale miły mój już był odszedł i minął. Omdlałam była na głos jego; szukałam go, alem go nie znalazła; wołałam go, ale mi się nieozwał” — W czasie pierwszej fazy wojny światowej, dzięki spełnieniu się we właściwym czasie dotyczących jej zapowiedzi prawdy Żniwa, stała się ona jeszcze bliższa przyjęcia jej (otworzyłam miłemu memu). Ponieważ drzwi wejścia do wysokiego powołania zostały zamknięte i Pan nie używał już Swych wiernych do żęcia ani nawet zbierania pokłosia, lecz do uderzania Jordanu, wyznawania grzechów nad kozłem Azazela, do prowadzenia pierwszej antytypicznej bitwy Gedeona, wiązania królów i książąt oraz ogłaszania karania narodów – tymczasowo przerwał On dalsze podawanie jej światła Żniwa (odszedł). Ukrył się przed nią z punktu widzenia oferowania jej dalszych prawd Żniwa, gdyż praca kapłanów została skierowana na Lewitów w ruchu prawdy, którzy w swej działalności wobec publiczności podawali fałszywe poselstwo o milionach, jakie po roku 1925 miały już nie umierać (znikł). Jego słowa przez poselstwo kapłanów co do kozła Azazela miały na nią zniechęcający wpływ (omdlałam na głos jego). Pilnie szukała, by znaleźć prawdę co do Niego (szukałam go; Mat. 25:10), lecz On jej nie udzielił, ponieważ jej serce nie było jeszcze dojrzałe do jej przyjęcia (nie znalazłam). Z tego samego powodu jej modlitwy o nią (wołałam) nie spotkały się z Jego natychmiastową reakcją (nie odezwał się).-E11'704

Pieśń Salomona 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Po mieście” — Chrześcijaństwo Babilon.

„Stróże murów” — Symbol na władze świeckie.

Epifania i Bazylea:

„Natrafili mię stróże, co chodzą po mieście; ubili mię, zranili mię, wzięli i płaszcz mój ze mnie stróże murów” — Gdy jej szukała, dopadł ją kler, strzegący kościoła nominalnego (stróżowie, którzy obchodzą miasto), jako rzekomych intruzów (natrafili). Wygłaszali kazania i pisali przeciwko badaniu przez nią takich tematów (pobili mnie) i swymi błędami ranili jej serce i umysł (zranili mnie). Ci, którzy strzegli władz kościoła nominalnego (stróże murów), zniszczyli jej cielesny umysł (wzięli płaszcz mój; 1 Kor. 5:5).-E11'705

Pieśń Salomona 5:8

Epifania i Bazylea:

„Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! Jeślibyście znalazły miłego mego, abyście mu powiedziały, żem od miłości zachorowała” — Wtedy zaczęła być aktywna w pracy misyjnej i syjonistycznej wśród Żydów (córki Jeruzalemskie), których uczyła, że jeśli poznają prawdę o Jezusie jako Mesjaszu, który powrócił (jeśli znajdziecie miłego mego), powinni opowiedzieć Mu (powiedzcie mu) o jej cierpieniu z powodu oddania się Jemu (chora z miłości).-E11'705

Pieśń Salomona 5:9

Epifania i Bazylea:

„Cóż ma miły twój nad innych miłych, o najpiękniejsza między niewiastami? co ma miły twój nad innych miłych, że nas tak poprzysięgasz?” — Niewierzący Żydzi chcieli wiedzieć, dlaczego Chrystus miałby być czymś więcej niż Mojżesz, Mahomet, Konfucjusz, Budda, Zoroaster itp. (cóż ma miły twój nad innych miłych), zwracając się do niej jako do najlepszych członków kościoła (najpiękniejsza między niewiastami). Powtórzyli swe pytanie w sposób dyskusyjny (co ma miły twój nad innych miłych), co – jak twierdzili – podważało jej prawo do uczenia ich, jak to czyniła (że nas tak zaklinasz).-E11'705

Pieśń Salomona 5:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad innych dziesięć tysięcy” — W oczach Oblubienicy, Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„Miły mój biały i rumiany, i zacniejszy nad innych dziesięć tysięcy” — Potem poda ona Żydom opis charakteru Jezusa, Jego natury, urzędu i dzieła, mówiąc, iż Jego charakter pełen jest sprawiedliwości (biały) i miłości (rumiany) i że On był ponad wszystkimi naturami niższymi od Boskiej (zacniejszy nad innych dziesięć tysięcy [co jest wielokrotnością dziesięciu, liczby istot niższych od Boskiej]).-E11'705

Pieśń Salomona 5:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Szczerego złota” — Symbol na Boską Naturę.

Epifania i Bazylea:

„Głowa jego jako bryła szczerego złota; włosy jego kędzierzawe, czarne jako kruk;” — Jego umysł, wola i serce są w najwyższym stopniu Boskie (głowa jego jak bryła szczerego złota). Jego urzędowe władze (włosy) są liczne (kędzierzawe), niezmiennie i niezachwianie stałe (czarne jak kruk).-E11'706

Pieśń Salomona 5:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Wody” — Symbol na Prawdę.

„Umyte w mleku” — Symbol na podstawę Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„Oczy jego jako gołębicy nad strumieniami wody, jako umyte w mleku, stojące w mierze swojej” — Jego wiedza pochodzi od Ducha Świętego (oczy jego jak gołębicy), pełna obfitych prawd (strumienie wody), zawierająca także elementarną wiedzę dla niemowląt pod względem łaski (umyte w mleku), a wszystko w doskonałej wzajemnej harmonii (mocno siedzą w oprawie).-E11'706

Pieśń Salomona 5:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Cieknąca myrra” — Symbol na mądrość.

Epifania i Bazylea:

„Policzki jego jako zagonki ziół wonnych, jako kwiatki wonnych rzeczy; wargi jego jako lilije wypuszczające myrrę ciekącą” — Jego charakter (policzki) jest składnicą wszystkich łask (grządki ziół wonnych), pachnących pięknem świętości (kwiatki wonne). Jego nauki skupiają się na pokornym królewskim kapłaństwie, którego jest Głową (wargi jak lilie), a przez destylację tworzą bardzo wonną prawdę (wypuszczają mirrę cieknącą).-E11'706

Pieśń Salomona 5:14

Epifania i Bazylea:

„Ręce jego jako pierścienie złote, osadzone drogim kamieniem, hiacyntem; brzuch jego jako glanc kości słoniowej, safirem osadzonej” — Jego działania (ręce) są doskonałe na Boskim poziomie (pierścienie złote) i oparte na wierności miłości (wysadzane drogim kamieniem). Jego natura (brzuch [ciało – Rotherham]) to doskonała boskość (kość słoniowa), wyraz Boskich nadziei (wysadzana szafirami).-E11'706

Pieśń Salomona 5:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako cedry” — Symbol na żywot wieczny na ziemi.

Epifania i Bazylea:

„Golenie jego jako słupy marmurowe, postawione na podstawkach złota wybornego; oblicze jego jako Liban, wyborne jako cedry” — Jego dwie formy miłości (golenie) to (1) miłość obowiązkowa i bezinteresowna do Boga oraz (2) miłość obowiązkowa i bezinteresowna do moralnie wolnych Boskich istot. Są one bardzo mocne i proste (słupy), co jest właściwą rzeczą dla istoty duchowej (marmurowe), i oparte na Boskiej istocie (podstawkach złota wybornego). Jego prawda i łaska to czysta kryształowa boskość (oblicze jak Liban; 2 Kor. 4:6; Obj. 1:16), wyborna do udzielania wiecznego życia (wyborne jak cedry).-E11'706

Pieśń Salomona 5:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Usta jego” — Wymowa.

„Jest pożądany” — Chrystus w oczach Kościoła. Jednakże dla grzeszników, nienawistnych serc upadłych ludzi "Nie mający piękności, ani kształtu". Iz.53:2.

„Przyjaciel mój” — Najważniejszym ze wszystkich skarbów duchowych jest osobliwa przyjaźń i miłość Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Usta jego nader słodkie, a wszystek jest pożądany. Taki ci jest miły mój, i taki przyjaciel mój, o córki Jeruzalemskie!” — Biblia, przez którą On przemawia, jest bardzo cenna jako poselstwo wielkiej nadziei (usta nader słodkie). Jest On piękny z każdego punktu widzenia (cały jest pełen powabu). Właśnie tak chciałaby, by nienawróceni Żydzi (córki jeruzalemskie) myśleli o Tym, którego kocha (miły) i któremu ufa (przyjaciel).-E11'706 - - komentarz do 5:17:

„Gdzież poszedł miły twój, o najpiękniejsza między niewiastami? Gdzie się obrócił miły twój? a szukać go będziemy z tobą” — Opis Mesjasza jako jej umiłowanego pobudzi zainteresowanie Żydów stanowiskiem Jezusa w Boskim planie (gdzie poszedł miły twój). Postawią to pytanie tej, którą wtedy uznają za najpiękniejszą w charakterze wśród chrześcijan (o najpiękniejsza między niewiastami). Uznając, iż odszedł On od niej, pytają do jakiego stanowiska i miejsca się udał (dokąd zwrócił się miły twój?). Pytają o to w wyraźnym celu odszukania Go jako swego od dawna odrzuconego Mesjasza Zbawiciela (szukać będziemy z tobą).-E11'707

Literatura o rozdziale Pieśń Salomona 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Pieśń Salomona

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.