GOŁĘBICA OBLUBIEŃCA

Wiersz Brzasku nr 210.

Pieśńi 2:14

Oblubieniec mówi: Gołąbko moja! O kim myśli, do kogo przemówił? Duszo ma, czyż głowa twoja Wierzyć może, że do ciebie mówi? Głos pełen miłości Oblubieńca tego Ciebie gołąbką nazywa i ptaszyną Jego. Gołębica jest łagodna i ufna, Czyż słuszne o mnie takie twierdzenie? Na próżno w sobie czegoś szukam, Co byłoby tego potwierdzeniem. A jednak dzięki miłości Zbawcy, o tak, Ty jesteś, duszo moja, jak ten ptak. Myślę, duszo ma, że dostrzeżesz W tym słowie pieszczotliwym, przemiłym Powody, dla których Pan porównuje cię Z tym ptakiem bezbronnym i miłym, Powody miłości Oblubieńca do gołębicy godne, Do gołębicy Jego biednej, łagodnej. Gołębica nie ma szponów ni żądeł, Ani innych do walki możliwości. Bezpieczeństwo jej zależne od skrzydeł, A zwycięstwo od ucieczki szybkości. Miłość Oblubieńca daje zapewnienie, Że dla gołębicy swej ma schronienie. Jak gołębica przed jastrzębiem Na skrzydłach swych ulatuje, Tak i ja w codziennej życia drodze Skrzydeł wiary potrzebuję, Aby mnie niosły, gdzie krzywdy nie ma i zła, Gdzie miłość Oblubieńca wiecznie trwa. Duszo ma, mocy pozbawiona Na Kalwarię pospieszaj! Emanuel – twoja skała i obrona, Twoje podniesienie, tym się pocieszaj! Jeśli umieściła cię tam miłość Oblubieńca twego, Ne bój się zła, które spaść może na gołębicę Jego. Duszo ma, w skale mająca schronienie, W skale, która Opoką wieków zwana, Gdy wokół powszechne przerażenie, Bądź odważna, strachu pozbawiona, Gdyż schronienie z miłości zbudowane Jest bezpiecznym ukryciem dla wybranki Pana. O, gołąbko szczęśliwa, tak słaba, a przecież bezpieczna! Czy ja o podobieństwie do niej nie zapominam? Panie, pomóż mi charakter dobry osiągnąć i na wieczność Utrzymać, któryby gołębicę wszystkim przypominał: Czysty, łagodny, delikatny i pełen miłości. Spraw, Panie, bym gołębicą się stał pełną wdzięczności.