1 Księga Samuela 20

1 Księga Samuela, rozdział 20 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (42 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Samuela 20 — Biblia Gdańska

1 Ale Dawid uciekłszy z Najotu, który jest w Ramacie, przyszedł, i mówił przed Jonatanem, cóżem uczynił? co za nieprawość moja? i co za grzech mój przeciw ojcu twemu, że szuka duszy mojej?

2 Który mu odpowiedział: Boże uchowaj! nie umrzesz; oto nie czyni ojciec mój nic wielkiego albo małego, aż mi pierwej oznajmi; azażby taić miał ojciec mój przedemną i tego? Nie uczyni tego.

3 A nadto przysiągł Dawid, rzekłszy: Wie zaiste ojciec twój, żem znalazł łaskę w oczach twoich, i myśli: Niech o tem niewie Jonatan, by się snać nie frasował; i owszem jako żywy Pan, żywa i dusza twoja, że tylko krok jeden jest między mną, i między śmiercią.

4 I odpowiedział Jonatan Dawidowi: Co mi kolwiek rzecze dusza twoja, uczynięć.

5 Tedy rzekł Dawid do Jonatana: Oto, nów miesiąca jutro, a jam zwykł siadać z królem przy stole; puść mię tedy, że się skryję na polu aż do wieczora trzeciego dnia.

6 A jeźliby się pilnie pytał o mnie ojciec twój, rzeczesz: Prosił mię bardzo Dawid, aby szedł do Betlehem, miasta swego; bo tam ofiarę uroczystą ma sprawować wszystka rodzina jego.

7 Jeźli tak rzecze: Dobrze, pokój będzie słudze twemu; ale jeźli się rozgniewa, wiedz, iż się dopełniła złość jego.

8 Przetoż uczyń miłosierdzie nad sługą twoim, gdyżeś w przymierze Pańskie przywiódł z sobą sługę twego; a jeźli we mnie jest nieprawość, ty mię zabij; a do ojca twego przeczbyś mię miał wodzić?

9 I rzekł Jonatan: Boże cię tego uchowaj; bo jeźli się pewnie dowiem, że się dopełniła złość ojca mego, aby przyszła przeciw tobie, izalibym ci tego nie oznajmił?

10 I rzekł Dawid do Jonatana: Któż mi oznajmi, jeźliżeć co odpowie ojciec twój przykrego?

11 Odpowiedział Jonatan Dawidowi: Pójdź, a wynijdźmy na pole. I wyszli obaj na pole.

12 Tedy rzekł Jonatan do Dawida; Pan, Bóg Izraelski, (skoro się wywiem o woli ojca mego o tym czasie jutro, albo dnia trzeciego, a będzie co dobrego o Dawidzie, a jeźli zarazem nie poślę do ciebie, i nie oznajmięć,)

13 To niech uczyni Pan, Bóg Izraelski, mówię, Jonatanowi, i to niech przyczyni. A jeźliże będzie chciał ojciec mój przywieść złe na cię, i toć objawię, i puszczę cię, abyś szedł w pokoju, a niech będzie Pan z tobą, jako był z ojcem moim.

14 Także i ty, będęli żyw, i ty mówię uczynisz ze mną miłosierdzie Pańskie, a choćbym i umarł,

15 Przecię nie oddalisz miłosierdzia twego od domu mego aż na wieki, ani gdy wykorzeni Pan nieprzyjacioły Dawidowe wszystkie z ziemi.

16 I uczynił Jonatan przymierze z domem Dawidowym, mówiąc: Niech tego szuka Pan z ręki nieprzyjaciół Dawidowych.

17 Nadto jeszcze Jonatan przysiągł Dawidowi przez miłość, którą go miłował; bo jako miłował duszę swoję, tak go też miłował.

18 I rzekł do niego Jonatan: Jutro nów miesiąca, a będą się pytać o tobie, ponieważ próżne będzie miejsce twoje.

19 Przetoż przez trzy dni będziesz się ukrywał, i zstąpisz prędko, a przyjdziesz na miejsce, gdzieś się był ukrył, gdy była sprawa o tobie, a będziesz siedział u kamienia Ezel.

20 A ja wystrzelę trzy strzały po bok jego, zmierzając sobie do celu.

21 A potem poślę chłopca, mówiąc mu: Idź, najdzij strzały. A jeźli rzekę chłopcu: Owo strzały za tobą sam bliżej, przynieś je, tedy przyjdź; bo masz pokój, i nie stanieć się nic złego, jako żywy Pan.

22 Ale jeźliż rzekę chłopcu: Oto strzały przed tobą tam dalej; idź, bo cię wypuścił Pan.

23 A tego, o czemeśmy mówili ja i ty, tego Pan świadkiem będzie między mną a między tobą aż na wieki.

24 A tak skrył się Dawid w polu. A gdy przyszedł nów miesiąca, siadł król do stołu, aby jadł.

25 A gdy usiadł król na stolicy swojej według zwyczaju, na stolicy przy ścianie, powstał Jonatan; i siadł Abner podle Saula, a zostało próżne miejsce Dawidowe.

26 Lecz nie rzekł Saul nic onego dnia, bo myślał: Przydało mu się podobno coś, lub jest czystym lub nieczystym.

27 A gdy było nazajutrz dnia wtórego po nowiu miesiąca, było zaś próżne miejsce Dawidowe. I rzekł Saul do Jonatana, syna swego: Czemuż nie przyszedł syn Isajego, ani wczoraj, ani dziś do stołu?

28 Odpowiedział Jonatan Saulowi: Usilnie mię prosił Dawid, aby szedł do Betlehem;

29 I mówił: Puść mię proszę, bo sprawuje ofiarę rodzina nasza w mieście; tamże mię wezwał brat mój. A tak teraz jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, pójdę proszę, i oglądam bracią moję; dla tegoć nie przyszedł do stołu królewskiego.

30 I zapalił się gniewem Saul na Jonatana, i rzekł mu: Synu złośliwy, a upornej matki, azaż nie wiem, iżeś sobie obrał syna Isajego, ku zelżywości twojej, i ku pohańbieniu i sromocie matki twojej?

31 Bo po wszystkie dni, których syn Isajego będzie żył na ziemi, nie będziesz umocniony, ty i królestwo twoje; a tak teraz poślij, a przywiedź go do mnie, bo jest godzien śmierci.

32 Tedy odpowiedział Jonatan Saulowi, ojcu swemu, i rzekł do niego: Przecz ma umrzeć? cóż uczynił?

33 I cisnął Saul włócznią na niego, aby go przebił. Tedy poznał Jonatan, że koniecznie ojciec jego umyślił zabić Dawida.

34 I wstał Jonatan od stołu z wielkim gniewem, i nie jadł dnia wtórego po nowiu miesiąca chleba; bo się zafrasował o Dawida, a iż go zelżył ojciec jego.

35 A rano wyszedł Jonatan na pole według czasu postanowionego z Dawidem, i chłopiec mały z nim.

36 I rzekł do chłopca swego: Bież, szukaj prędko strzał, które ja wystrzelę. Tedy chłopiec bieżał; a on wystrzelił strzały dalej przedeń.

37 A gdy przyszedł chłopiec aż na miejsce strzały, którą był wystrzelił Jonatan, zawołał Jonatan za chłopcem, i rzekł: Azaż strzała nie jest za tobą tam dalej?

38 I wołał Jonatan za chłopcem: Spiesz się co najrychlej, nie stój. Tedy zebrawszy chłopiec Jonatana strzały, przyszedł do pana swego.

39 (Ale chłopiec nic nie wiedział, tylko Jonatan i Dawid wiedzieli, co się działo.)

40 I dał Jonatan oręż swój chłopcu, który z nim był, i rzekł mu: Idź, odnieś do miasta.

41 A gdy odszedł chłopiec, Dawid wstał od strony południowej, i upadłszy twarzą swoją na ziemię, ukłonił się po trzy kroć, i pocałowawszy jeden drugiego, płakali pospołu; ale Dawid obficiej.

42 I rzekł Jonatan do Dawida: Idź w pokoju; a to, cośmy sobie obaj przysięgli przez imię Pańskie, mówiąc: Pan niech będzie między mną i między tobą, i między nasieniem mojem, i między nasieniem twojem świadkiem aż na wieki, trzymać będziemy. A tak wstawszy Dawid odszedł, a Jonatan wszedł do miasta.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Samuela 20

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Samuela 20:1

Epifania i Bazylea:

„Ale Dawid uciekłszy z Najotu, który jest w Ramacie, przyszedł, i mówił przed Jonatanem” — Pościg pozafiguralnego Saula za naszym Pastorem, gdy chodzi o jego sferę działalności, żęcia i charakteru spowodował, że zwrócił on swą uwagę na usprawiedliwienie siebie przed swymi przyjaciółmi klasy Jonatana w nominalnym kościele przeciw oskarżeniom o herezję, obalenie kościołów itd., które rzucali na niego pozafiguralny Saul i jego zwolennicy. (TP 1961, s. 41)

„cóżem uczynił? co za nieprawość moja? i co za grzech mój przeciw ojcu twemu, że szuka duszy mojej?” — Jego retoryczne pytania wskazują, że zaprzeczał, by miał czynić zło, nauczać błędu, lub popełniać niesprawiedliwość przeciw książętom utratnikom koron, którzy zatem nie mieli usprawiedliwienia, gdy starali się odciąć go od społeczności i służby w kościołach. (TP 1961, s. 41)

1 Księga Samuela 20:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Aż pierwej oznajmi” — On miał zupełne we mnie zaufanie.

Epifania i Bazylea:

„Który mu odpowiedział: Boże uchowaj! nie umrzesz” — Wierniejsi i więcej miłujący Prawdę z utratników koron odczuwali oburzenie z powodu takiego postępowania książąt utratników koron i zapewniali br. Russella, że nie będzie on odcięty od społeczności i służby. (TP 1961, s. 42)

„oto nie czyni ojciec mój nic wielkiego albo małego, aż mi pierwej oznajmi” — Pozafiguralny Jonatan czuł, że książęta utratnicy koron mieli takie w nim (nich) zaufanie, że wszystko powiedzą mu (im), co zamierzają uczynić. (TP 1961, s. 42)

„azażby taić miał ojciec mój przede mną i tego? Nie uczyni tego” — Nie widząc zaś powodu dla którego nie byliby powiadomieni o takim planie, gdyby on istniał, czuli, że nie było takiego planu. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:3

Epifania i Bazylea:

„A nadto przysiągł Dawid, rzekłszy: Wie zaiste ojciec twój, żem znalazł łaskę w oczach twoich” — Br. Russell uroczyście ich jednak zapewniał, że taki plan został powzięty i że został on ukryty przez książąt utratników koron przed pozafiguralnym Jonatanem, ponieważ wiedzieli oni o tym, że pozafiguralny Jonatan sprzyjał br. Russellowi. (TP 1961, s. 42)

„i myśli: Niech o tem niewie Jonatan, by się snać nie frasował” — i pragnęli oszczędzić mu (im) uczuć. (TP 1961, s. 42)

„i owszem jako żywy Pan, żywa i dusza twoja, że tylko krok jeden jest między mną, i między śmiercią” — Br. Russell zapewniał również uroczyście pozafiguralnego Jonatana, że był bliski odcięcia od społeczności i służby sympatyków swego nominalnego kościoła. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:4

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedział Jonatan Dawidowi: Co mi kolwiek rzecze dusza twoja, uczynięć” — W ten sposób Jonatan został przekonany o niebezpieczeństwie i zaproponował, że w tej sytuacji wprowadzi w czyn pragnienia br. Russella. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:5

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Dawid do Jonatana: Oto, nów miesiąca jutro” — Będąc zapewnionym przez pozafiguralnego Jonatana o gotowości wypełnienia jego pragnień, br. Russell powiedział jego członkom o planie, który z pewnością wykaże prawdziwe zamiary pozafiguralnego Saula. Wskazał on, że niedługo będą specjalne uroczyste okazje na konferencjach, synodach, zebraniach itd., na których przywódcy utratników koron będą ucztowali. (TP 1961, s. 42)

„a jam zwykł siadać z królem przy stole” — i gdzie z pewnością będą oczekiwali jego obecności. (TP 1961, s. 42)

„puść mię tedy, że się skryję na polu aż do wieczora trzeciego dnia” — Przez jego nieobecność na tych uroczystościach i zajęcie się sprawami świeckimi aż do czasu, gdy te okoliczności się skończą, można będzie stwierdzić, czy zauważono jego brak i czy zauważenie jego nieobecności przyczyniło się do swobodniejszego wypowiadania opinii o nim, korzystnej, czy też niekorzystnej ze strony przywódców utratników koron. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:6

Epifania i Bazylea:

„A jeźliby się pilnie pytał o mnie ojciec twój, rzeczesz: Prosił mię bardzo Dawid, aby szedł do Betlehem, miasta swego; bo tam ofiarę uroczystą ma sprawować wszystka rodzina jego” — Aby wypróbować pozafiguralnego Saula tym więcej, br. Russell zasugerował pozafiguralnemu Jonatanowi, aby powiedział pozafiguralnemu Saulowi, gdy ten zauważy jego nieobecność, że br. Russell był zajęty sezonową pracą żniwa we współpracy z ludem Prawdy i innymi. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:7

Epifania i Bazylea:

„Jeźli tak rzecze: Dobrze, pokój będzie słudze twemu” — Jeśliby Saul w tych warunkach mówił dobrze o br. Russellu, to będzie to korzystne dla br. Russella. (TP 1961, s. 42)

„ale jeźli się rozgniewa, wiedz, iż się dopełniła złość jego” — Jeśliby zaś rozgniewał się na br. Russella za zajęcie się takimi działalnościami zamiast obecności na uczcie, to znaczyłoby, że odcięcie go od społeczności i służby było przypieczętowane. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:8

Epifania i Bazylea:

„Przetoż uczyń miłosierdzie nad sługą twoim, gdyżeś w przymierze Pańskie przywiódł z sobą sługę twego” — W tych warunkach byłoby trudno wymyslić lepszy plan, aby wykryć prawdziwe intencje pozafiguralnego Saula. Br. Russell powołał się na przyjaźń z przymierza pomiędzy nim, a pozafiguralnym Jonatanem, jako na powód, dla którego Jonatan zrobi dla niego tę przysługę. (TP 1961, s. 42)

„a jeźli we mnie jest nieprawość, ty mię zabij; a do ojca twego przeczbyś mię miał wodzić?” — Zapewnił on tych drogich braci, iż gdyby czynił zło to pragnąłby, aby odcięli go od społeczności i służby, bo czemu mieliby go zdradzić przed książętami utratnikami koron. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:9

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Jonatan: Boże cię tego uchowaj” — Ci drodzy bracia wcale nie chcieli, by br. Russell był w ten sposób odcięty. (TP 1961, s. 42)

„bo jeźli się pewnie dowiem, że się dopełniła złość ojca mego, aby przyszła przeciw tobie, izalibym ci tego nie oznajmił?” — Zapewnili go więc, że gdyby byli pewni, iż książęta utratnicy koron mieli te intencje względem niego, z pewnością oznajmili by mu to. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:10

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Dawid do Jonatana: Któż mi oznajmi” — Pozafiguralny Jonatan zgadzając się wybadać pozafiguralnego Saula i oznajmić o rezultatach wprowadzenia w czyn myśli nasuniętych przez br. Russella, był przez niego zapytywany o rezultaty badania. (TP 1961, s. 42)

„jeźliżeć co odpowie ojciec twój przykrego?” — Odczuwając wówczas sympatię względem pozafiguralnego Jonatana z troskliwością pytał go, co będzie jeśli pozafiguralny Saul odpowie mu ostro. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:11

Epifania i Bazylea:

„Odpowiedział Jonatan Dawidowi: Pójdź, a wynijdźmy na pole. I wyszli obaj na pole” — Zamiast odpowiedzieć od razu, pozafiguralny Jonatan prawdopodobnie bojąc się, by ktoś ich nie usłyszał, powiedział, że mogą kontynuować tę rozmowę bardziej prywatnie, co też uczynili. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:13

Epifania i Bazylea:

„To niech uczyni Pan, Bóg Izraelski, mówię, Jonatanowi, i to niech przyczyni” — Wtedy pozafiguralny Jonatan uroczyście wezwał na siebie klątwy od Boga, gdyby dowiedziawszy się w czasie uczt lub po ucztach, o dobrym, albo złym usposobieniu pozafiguralnego Saula względem br. Russella, nie oznajmił mu o tym. (TP 1961, s. 42)

„A jeźliże będzie chciał ojciec mój przywieść złe na cię, i toć objawię, i puszczę cię, abyś szedł w pokoju” — Gdyby jednak dowiedział się, że pozafiguralny Saul zamierzał uczynić coś złego br. Russellowi to by oznajmił o tym jemu i odesłał go w bezpieczne miejsce. (TP 1961, s. 42)

„a niech będzie Pan z tobą, jako był z ojcem moim” — Wyrażał on swe najszczersze życzenia, by Bóg okazał mu łaskę, jako przywódcy ludu Bożego, tak jak łaska ta była już niegdyś nad pozafiguralnym Saulem. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Także i ty” — Gdy posiądziesz królestwo.

Epifania i Bazylea:

„Także i ty, będęli żyw, i ty mówię uczynisz ze mną miłosierdzie Pańskie, a choćbym i umarł” — Członkowie pozafiguralnego Jonatana wyrazili życzenie, aby br. Russell nie tylko kontynuował okazywanie im łaski od Boga: łaski, miłosierdzia i Prawdy, w czasie całego ich pobytu na ziemi, by ich nowe stworzenia zostały zachowane. (TP 1961, s. 42)

1 Księga Samuela 20:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Domu mego na wieki” — W razie, gdyby przyszła na ciebie pokusa, gdyby potomkowie moi rościli prawo do tronu.

Epifania i Bazylea:

„Przecię nie oddalisz miłosierdzia twego od domu mego aż na wieki” — Lecz także by nie odejmował swej życzliwości tym, którzy będą mieli i okazywali ducha Jonatana. (TP 1961, s. 43)

„ani gdy wykorzeni Pan nieprzyjacioły Dawidowe wszystkie z ziemi” — nawet wtedy gdy Pan uczyni go zwycięskim nad wszystkimi jego nieprzyjaciółmi. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:16

Epifania i Bazylea:

„I uczynił Jonatan przymierze z domem Dawidowym, mówiąc: Niech tego szuka Pan z ręki nieprzyjaciół Dawidowych” — Pozafiguralny Jonatan obiecał wtedy pozostać w tym pragnieniu, by Bóg wydał sąd na przeciwników br. Russella, tzn. postanowił wziąć udział w walce przeciw jego nieprzyjaciołom. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Jonatan przysiągł” — Dawid dochował przymierza w okazaniu względów synowi Jonatana Mefibosetowi.

Epifania i Bazylea:

„Nadto jeszcze Jonatan przysiągł Dawidowi przez miłość, którą go miłował; bo jako miłował duszę swoję, tak go też miłował” — Wielka miłość pozafiguralnego Jonatana dla br. Russella, kazała im prosić, by br. Russell powtórzył ich wzajemne obietnice. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:18

Epifania i Bazylea:

„I rzekł do niego Jonatan: Jutro nów miesiąca, a będą się pytać o tobie, ponieważ próżne będzie miejsce twoje” — Pozafiguralny Jonatan zrozumiał, że br. Russell nie mógł i nie chciał brać udziału w ucztach przywódców utratników koron w ich różnych konwencjach. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:19

Epifania i Bazylea:

„Przetoż przez trzy dni będziesz się ukrywał” — Pozafiguralny Jonatan nasunął na myśl sposób postępowania (w.5) dla br. Russella po tych ucztach konwencyjnych. (TP 1961, s. 43)

„i zstąpisz prędko” — zaraz po tych konwencjach. (TP 1961, s. 43)

„a przyjdziesz na miejsce, gdzieś się był ukrył, gdy była sprawa o tobie” — Br. Russell miał zająć się tą samą działalnością, tzn. mniej więcej świecką podobną do tej, której poświęcał się, (1Sam.19:2), gdy pozafiguralny Jonatan interweniował u pozafiguralnego Saula, na rzecz br. Russella. (TP 1961, s. 43)

„a będziesz siedział u kamienia Ezel” — [Ezel - odjazd]; Zachęcając go, by trzymał się mocno Prawdy (kamień), która podtrzymuje tego co opuszcza Babilon. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:20

Epifania i Bazylea:

„A ja wystrzelę trzy strzały po bok jego” — Równocześnie pozafiguralny Jonatan przedstawił br. Russellowi różne szczegóły znaku, który mu da w postaci trzech strzał: (TP 1961, s. 43) 1/ Uwydatnią one trzy ostre Prawdy: (TP 1961, s. 43) a/ że błąd, (TP 1961, s. 43) b/ złe praktyki, (TP 1961, s. 43) c/ fałszywe nadzieje (TP 1961, s. 43) przeważały w kościołach powodując opuszczanie Babilonu. (TP 1961, s. 43)

„zmierzając sobie do celu” — i że będą tak, jakby miały definitywną rzecz na widoku. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:21

Epifania i Bazylea:

„A potem poślę chłopca mówiąc mu: Idź, najdzij strzały” — 2/ Będą nakazywać ich niedojrzałym pomocnikom aby pochwycili te trzy Prawdy po ich zbadaniu. (TP 1961, s. 43)

„A jeźli rzekę chłopcu: Owo strzały za tobą sam bliżej, przynieś je” — 3/ O ile oni powiedzą tym niedojrzałym pomocnikom, że Prawdy te leżą pomiędzy nauczającą pozycją pozafiguralnego Jonatana w tej sprawie, oraz nauczającą pozycją (kamień, Ezel) br. Russella przeciw pozostawaniu świętych w Babilonie, podczas gdy pozafiguralny Jonatan był za pozostaniem w nominalnym kościele, i że niedojrzali powinni przyjąć jego ostre powiedzenia. (TP 1961, s. 43)

„tedy przyjdź, bo masz pokój, i nie stanieć się nic złego” — wtedy będzie to znaczyć, iż wszystko jest w porządku między pozafiguralnym Saulem a Dawidem i że w związku z tym br. Russell może przyjść do pozafiguralnego Jonatana. (TP 1961, s. 43)

„jako żywy Pan” — To zaś potwierdził uroczyście pozafiguralny Jonatan. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:22

Epifania i Bazylea:

„Ale jeźliż rzekę chłopcu: Oto strzały przed tobą tam dalej” — 4/ Jeśliby oni powiedzieli niedojrzałym pomocnikom, że ostre Prawdy przeszły poza niego i aż do nauczającej pozycji br. Russella, a poza nauczaniem pozafiguralnego Jonatana. (TP 1961, s. 43)

„idź, bo cię wypuścił Pan” — znaczyć to będzie, że pozafiguralny Saul chciał odciąć br. Russella od przywilejów i służb w nominalnym kościele i że będzie to wymagało by on sam z własnej woli wyrzekł się jego towarzystwa i służby. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:23

Epifania i Bazylea:

„A tego, o czemeśmy mówili ja i ty, tego Pan świadkiem będzie między mną a między tobą aż na wieki” — Po daniu tego znaku w jaki sposób będzie dane słowo br. Russellowi o wybadaniu przez pozafiguralnego Jonatana pozafiguralnego Saula, pozafiguralny Jonatan po raz trzeci wyrył na umyśle Dawida ich wspólne porozumienie, które będzie gwarancją dla pozafiguralnego Jonatana oraz utratników koron o podobnym duchu, chroniącą ich od tych obalających ataków, które uczyni br. Russell przeciw wrogom Prawdy, przy czym zapewnił br. Russella, że Pan będzie jego Obrońcą i Błogosławiącym lub Mścicielem zależnie od okoliczności. (TP 1961, s. 43) Przypomnienie to, a także to co było powiedziane w w. 13-16 wskazuje, że pozafiguralny Jonatan zdawał sobie sprawę z tego, iż br. Russell stanie się Pańskim wykonawcą zamiast książąt utratników koron. Członkowie pozafiguralnego Jonatana jako utratnicy koron, pomimo swej szlachetności swe losy połączą w sposób naturalny z pozafiguralnym Saulem, a nie z br. Russellem i ludem Prawdy, podobnie jak typowy Jonatan połączył swoje losy z Saulem a nie z Dawidem. To zaś jest wstrząsające. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:24

Epifania i Bazylea:

„A tak skrył się Dawid w polu. A gdy przyszedł nów miesiąca, siadł król do stołu, aby jadł” — Zgodnie z ich zrozumieniem br. Russell był przez jakiś czas zajęty świeckimi sprawami, a książęta utratnicy koron w różnych wyznaniach zajmowali się ucztami związanymi z różnymi konwencjami. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:25

Epifania i Bazylea:

„A gdy usiadł król na stolicy swojej według zwyczaju, na stolicy przy ścianie” — Pozafiguralny Saul zajął naczelne miejsce o znaczeniu i wpływie tak jak to było ich zwyczajem. (TP 1961, s. 43)

„powstał Jonatan” — Pozafiguralny Jonatan okazywał im respekt. (TP 1961, s. 43)

„i siadł Abner podle Saula” — [Abner - ojciec światła]; Kontrowersyjni profesorowie teologii zajęli następne miejsca. (TP 1961, s. 43)

„a zostało próżne miejsce Dawidowe” — Jednak br. Russell nie był tam ani osobiście, ani przez swoje pisma. (TP 1961, s. 43)

1 Księga Samuela 20:26

Epifania i Bazylea:

„Lecz nie rzekł Saul nic onego dnia, bo myślał: Przydało mu się podobno coś, lub jest czystym lub nieczystym” — Podczas pierwszej części tych uczt, książęta utratnicy koron -- choć brakowało im br. Russella -- nic nie wspominali o jego nieobecności, lecz wytłumaczyli wewnętrznie jego nieobecność tym iż opanowała go jakaś Adamowa słabość. (TP 1961, s. 43,44)

1 Księga Samuela 20:27

Epifania i Bazylea:

„A gdy było nazajutrz dnia wtórego po nowiu miesiąca, było zaś próżne miejsce Dawidowe. I rzekł Saul do Jonatana, syna swego: Czemuż nie przyszedł syn Isajego, ani wczoraj, ani dziś do stołu?” — Później w czasie uczt, ci książęta utratnicy koron, widząc stałą nieobecność br. Russella, zapytywali członków pozafiguralnego Jonatana jako bliskich przyjaciół br. Russella, dlaczego nie przyszedł on ani na pierwszą ani na ostatnią część uczty. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:28

Epifania i Bazylea:

„Odpowiedział Jonatan Saulowi” — Tak więc powstała sytuacja, by powiedzieć pozafiguralnemu Saulowi to, co poradził br. Russell (w.6) jako środek wybadania książąt utratników koron. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:30

Epifania i Bazylea:

„I zapalił się gniewem Saul na Jonatana, i rzekł mu: Synu złośliwy, a upornej matki, azaż nie wiem, iżeś sobie obrał syna Isajego, ku zelżywości twojej, i ku pohańbieniu i sromocie matki twojej?” — To naprawdę było sposobem wypróbowania postawy książąt utratników koron względem br. Russella i wyświetliło ją w całości. Wykazało bowiem gniewną postawę względem pozafiguralnego Jonatana za to, że jego członkowie byli pod wpływem zmowy rzekomo przewrotnej i buntowniczej nauki br. Russella. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:31

Epifania i Bazylea:

„Bo po wszystkie dni, których syn Isajego będzie żył na ziemi, nie będziesz umocniony, ty i królestwo twoje” — Oni ostrzegali pozafiguralnego Jonatana jako następcę tronu, że kontynuowanie przez br. Russella towarzystwa i służby w kościołach jest przeszkodą ich pełnego rozwoju i ich przyszłego znaczenia. (TP 1961, s. 44)

„a tak teraz poślij, a przywiedź go do mnie, bo jest godzien śmierci” — Myśli te sprawiły, iż książęta utratnicy koron domagali się, by przyprowadzono br. Russella osobiście lub w jego pismach celem wyłączenia go ze społeczności i pozbawienia urzędu wykładowcy w kościołach, po rzekomym obaleniu go. To wrogie usposobienie było ostateczne. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:32

Epifania i Bazylea:

„Tedy odpowiedział Jonatan Saulowi, ojcu swemu, i rzekł do niego: Przecz ma umrzeć? cóż uczynił?” — W wyniku tego pozafiguralny Jonatan wystąpił w obronie niewinności br. Russella przed książętami utratnikami koron. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:33

Epifania i Bazylea:

„I cisnął Saul włócznią na niego, aby go przebił” — Tego było za wiele dla upartych książąt utratników koron. Dlatego też ogłosili oni publikacje potępiające tych przywódców, którzy sprzyjali br. Russellowi i rozpowszechniali jego nauki. Wśród publikacji tych była jedna dr Cooka, w której ubolewał on, że różni uczeni chrześcijańscy popierali przyszłą próbę oraz jej zwolenników. (TP 1961, s. 44)

„Tedy poznał Jonatan, że koniecznie ojciec jego umyślił zabić Dawida” — W ten sposób pozafiguralny Jonatan doznał zawodu odnośnie intencji pozafiguralnego Saula. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:34

Epifania i Bazylea:

„I wstał Jonatan od stołu z wielkim gniewem, i nie jadł dnia wtórego po nowiu miesiąca chleba; bo się zafrasował o Dawida, a iż go zelżył ojciec jego” — Rozgniewało to Jonatana, który nie chciał brać udziału w późniejszej uczcie tych konwencji. Dwie rzeczy martwiły tą klasę: (TP 1961, s. 44) 1/ że zostało postanowione wyłączenie br. Russella ze społeczności, (TP 1961, s. 44) 2/ że książęta utratnicy koron wystawili br. Russella na wstyd publiczny jako fałszywego nauczyciela i czyniącego zło. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:35

Epifania i Bazylea:

„A rano wyszedł Jonatan na pole według czasu postanowionego z Dawidem” — Nadszedł teraz czas by przynieść obiecane słowo br. Russellowi, a zarazem czas dla tych drogich braci, aby się rozdzielić i nie mieć już więcej społeczności ze sobą w tym życiu. (TP 1961, s. 44)

„i chłopiec mały z nim” — z Jonatanem byli jedynie pewni niedojrzali zwolennicy. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:36

Epifania i Bazylea:

„I rzekł do chłopca swego: Bież, szukaj prędko strzał, które ja wystrzelę” — Pozafiguralny Jonatan polecił tym niedojrzałym zwolennikom, by szukali i znaleźli ostre Prawdy, które miał im przedstawić. (TP 1961, s. 44)

„Tedy chłopiec bieżał; a on wystrzelił strzały dalej przedeń” — Podczas gdy oni przygotowywali się do ich studiowania, pozafiguralny Jonatan wydał te nauki jako znaki, daleko poza ich zrozumieniem co wskazywało, że trzeba było opuścić Babilon, tak jak nauczał br. Russell, a to było poza zrozumieniem ludzi niedojrzałych. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:37

Epifania i Bazylea:

„A gdy przyszedł chłopiec aż na miejsce strzały, którą był wystrzelił Jonatan” — Gdy ci niedojrzali umysłowo zwolennicy dotarli do tej nauki. (TP 1961, s. 44)

„zawołał Jonatan za chłopcem, i rzekł: Azaż strzała nie jest za tobą tam dalej?” — Pozafiguralny Jonatan powiedział, że nauka ta była poza ich zrozumieniem, tzn., że należeli oni do tych, którzy nie mieli zamiaru iść za tą nauką. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:38

Epifania i Bazylea:

„I wołał Jonatan za chłopcem: Spiesz się co najrychlej, nie stój” — Pozafiguralny Jonatan bardzo przyspieszał tych niedojrzałych zwolenników, aby przenieść ich ze sceny takich zbyt zaawansowanych nauk do członków kościoła nominalnego, gdyż nauki te były dla nich za mocnym pokarmem. (TP 1961, s. 44)

„Tedy zebrawszy chłopiec Jonatana strzały, przyszedł do pana swego” — Tak silny pokarm został zebrany, lecz nie został przyjęty przez niedojrzałych umysłowo. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:39

Epifania i Bazylea:

„Ale chłopiec nic nie wiedział” — Niedojrzali sympatycy i zwolennicy pozafiguralnego Jonatana nie zrozumieli prawdziwej natury służby, którą wypełniali. (TP 1961, s. 44)

„tylko Jonatan i Dawid wiedzieli, co się działo” — lecz tylko nieświadomie służyli okazji poinformowania br. Russella przez pozafiguralnego Jonatana o stanie spraw. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:40

Epifania i Bazylea:

„I dał Jonatan oręż swój chłopcu, który z nim był” — (oręż tzn. łuk i kołczan); Wtedy pozafiguralny Jonatan wysłał swoich niedojrzałych zwolenników i sympatyków do kościoła nominalnego ze swymi ostrymi Prawdami, ogólną teorią rzeczy i pismami, które je zawierały. (TP 1961, s. 44)

„i rzekł mu: Idź, odnieś do miasta” — Aby je przedstawić przed oczyma ludu nominalnego kościoła. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Po trzy kroć” — Jako okazanie szacunku tak dla osoby, jak i stanowiska swego przyjaciela.

Epifania i Bazylea:

„A gdy odszedł chłopiec” — Gdy tylko oni poszli, aby wypełnić zlecenie. (TP 1961, s. 44)

„Dawid wstał od strony południowej” — Br. Russell ukazał się stojąc na gruncie N.T., jako ci którzy są z symbolicznego słońca. (TP 1961, s. 44)

„i upadłszy twarzą swoją na ziemię, ukłonił się po trzy kroć” — I bardzo uprzejmie oraz z szacunkiem zbliżył się do umiłowanych braci, których stan charakteru jako utratników koron czynił ich odpowiednimi do pozostania poza ruchem Prawdy i w nominalnym kościele. (TP 1961, s. 44)

„i pocałowawszy jeden drugiego” — Byli oni bardzo serdecznie usposobieni wzajemnie do siebie. (TP 1961, s. 44)

„płakali pospołu” — (dosł. "każdy z nich opłakiwał przyjaciela"); i bardzo smucili się tym, że muszą się rozstać, co specjalnie ich martwiło gdyż wiedzieli, że miał to być koniec ich ziemskiej wędrówki. (TP 1961, s. 44)

„ale Dawid obficiej” — Smutek br. Russella był bez wątpienia większy, z tego powodu, iż wiedział on, że ci drodzy bracia robili krok wstecz, choć krok łatwiejszy. (TP 1961, s. 44)

1 Księga Samuela 20:42

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Jonatan do Dawida: Idź w pokoju” — Pozafiguralny Jonatan życzył mu powodzenia. (TP 1961, s. 45)

„a to, cośmy sobie obaj przysięgli przez imię Pańskie” — Oni podkreślali swoje wspólne porozumienie, jako podstawę ich życzeń pomyślności dla br. Russella. (TP 1961, s. 45)

„mówiąc: Pan niech będzie między mną i między tobą, i między nasieniem mojem, i między nasieniem twojem świadkiem aż na wieki, trzymać będziemy” — Podkreślali również fakt, że porozumienie było pomiędzy nimi, i pomiędzy tymi, którzy byli ożywieni duchem każdej ze stron tego porozumienia. Obydwie strony w dalszych latach trzymały się tego porozumienia; pozafiguralny Jonatan i wszyscy w nominalnym kościele, którzy byli ożywieni jego duchem, zawsze życzliwie myśleli i bronili br. Russella, nie chcąc zwalczać jego poglądów, ani też brać udziału w kampanii obmowy i opozycji względem niego, która stała się tak powszechna w nominalnym kościele, co jest w części figurowane przez przyszłe zachowanie się Saula względem br. Russella. Jeśli zaś chodzi o br. Russella i tych, którzy mieli jego ducha w Prawdzie, to posiadali oni zawsze pełną życzliwości postawę i mowę względem pozafiguralnego Jonatana i tych, którzy byli z jego ducha. (TP 1961, s. 45) komentarz do 1 Sam. 20:43: (TP 1961, s. 45)

„A tak wstawszy Dawid odszedł, a Jonatan wszedł do miasta” — Wtedy, br. Russell głęboko wzruszony, oderwał się od tych drogich braci, zaś oni powrócili od uczestnictwa i służby z nim do członków nominalnego kościoła. (TP 1961, s. 45)

Literatura o rozdziale 1 Księga Samuela 20

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Samuela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.