1 Księga Samuela 17

1 Księga Samuela, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (58 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Samuela 17 — Biblia Gdańska

1 Tedy zebrali Filistynowie wojska swe, aby walczyli, a zeszli się u Sochot, które jest w Judzie, i położyli się obozem między Sochotem i między Asekiem na granicach Domim.

2 A Saul i mężowie Izraelscy zebrali się, i położyli się obozem w dolinie Ela, i uszykowali wojsko przeciw Filistynom.

3 A Filistynowie stali na górze z jednej strony, ale Izraelczycy stali na górze z drugiej strony; a dolina była między nimi.

4 I wyszedł mąż między nie z obozu Filistyńskiego imieniem Golijat z Get, wzwyż na sześciu łokci i na piędzi.

5 A przyłbica miedziana była na głowie jego, a w karacenę łuszczastą ubierał się, a waga karaceny pięć tysięcy syklów miedzi ważyła.

6 Nadto nakolanki miedziane miał na nogach swoich, i tarcz miedzianą między ramionami swemi.

7 A oszczepisko oszczepu jego jako nawój tkacki, a grot oszczepu jego miał sześć set syklów żelaza, a niosący tarcz jego szedł przed nim.

8 I stanąwszy wołał do hufów Izraelskich, i mówił im: Nacoście wyciągnęli z wojskiem ku potykaniu? izażem ja nie jest Filistyńczyk, a wy słudzy Saulowi? Obieżcież między sobą męża, a niech mi się stawi.

9 Będzieli się mógł potkać ze mną, a zabije mię, będziemy waszymi niewolnikami; lecz jeźli go ja przemogę, i zabiję go, wy będziecie naszymi niewolnikami, i służyć nam będziecie. Nadto rzekł Filistyńczyk:

10 Jam dziś urągał hufom Izraelskim; dajcie mi męża, a niech czyni ze mną pojedynkiem.

11 A usłyszawszy Saul i wszystek Izrael te słowa Filistyńczyka, ulękli się, i strwożyli się bardzo.

12 (A Dawid był synem męża Efratejczyka z Betlehem Juda, którego imię Isaj, który miał ośm synów, a ten był za dni Saulowych stary i podeszły w leciech.

13 I poszli trzej synowie Isajego starsi za Saulem na wojnę; a imiona trzech synów jego, którzy poszli na wojnę, są te: Elijab pierworodny, a wtóry po nim Abinadab, a trzeci Samma;

14 Lecz Dawid był najmłodszy; a tak trzej najstarsi poszli byli za Saulem.)

15 Dawid tedy odchodził i wracał się od Saula, aby pasł trzody ojca swego w Betlehem.

16 Ale Filistyńczyk wychadzał wstawając rano i wieczór, i stawał przez czterdzieści dni.

17 I rzekł Isaj do Dawida, syna swego: Weźmij teraz braciom swym to efa prażma, i dziesięcioro chleba tego, a bież do obozu do braci swych.

18 A tych dziesięć młodych serów doniesiesz rotmistrzowi; a bracią swą nawiedziwszy dowiesz się, jako się mają, i zastawę ich wydźwigniesz.

19 A Saul, i oni, i wszyscy synowie Izraelscy leżeli w dolinie Ela, walcząc przeciwko Filistynom.

20 Wstawszy tedy Dawid rano na świtaniu, a poruczywszy trzodę stróżowi, wziął to na się, i szedł, jako mu był rozkazał Isaj, i przyszedł do obozu; a wojsko wyszło było do szyku, i okrzyk uczyniło ku potykaniu.

21 A już byli uszykowali Izraelczycy i Filistynowie wojsko przeciwko wojsku.

22 Przetoż zostawiwszy Dawid to, co przyniósł, i złożywszy to z siebie pod rękę stróża sprzętu żołnierskiego, bieżał do wojska, a przyszedłszy przywitał się z bracią swoją w pokoju.

23 A gdy rozmawiał z nimi, oto mąż imieniem Golijat, Filistyńczyk z Get, występował między nie z wojska Filistyńskiego, i mówił oneż słowa, co słyszał i Dawid.

24 A wszyscy synowie Izraelscy ujrzawszy onego męża, uciekali od oblicza jego, i bali się bardzo.

25 I mówili mężowie Izraelscy: A widzieliżeście tego męża, który wyszedł? Bo wyszedł, aby urągał Izraelowi, ale ktoby go zabił, ubogaci go król bogactwy wielkiemi, i córkę mu swoję da, a dom ojca jego uczyni wolnym w Izraelu.

26 Tedy Dawid rzekł do mężów, którzy z nim stali, mówiąc: Co dadzą mężowi, któryby zabił tego Filistyńczyka, a odjął pohańbienie od Izraela? Bo cóż to za Filistyńczyk nieobrzezany, że urąga wojskom Boga żyjącego?

27 I powiedział mu lud oneż słowa, mówiąc: To dadzą mężowi, który go zabije.

28 A gdy usłyszał Elijab, brat jego starszy, co mówił z onymi mężami, zapalił się gniewem Elijab na Dawida, i rzekł: Po coś tu przyszedł, a komuś poruczył onę trochę owiec na puszczy? znam ci ja pychę twoję, i złość serca twego, żeś przyszedł, abyś się przypatrywał bitwie.

29 Tedy rzekł Dawid: Cóżem teraz uczynił? Wszakiem tu na rozkazanie przyszedł.

30 I odwrócił się od niego ku drugiemu, i pytał się jako i przedtem; a odpowiedział mu lud tak jako i pierwej.

31 I usłyszano słowa, które mówił Dawid, i opowiedziano je Saulowi, którego Saul wziął do siebie.

32 I mówił Dawid do Saula: Niech niczyje serce nie upada dla tego; sługa twój pójdzie, a będzie się bił z tym Filistynem.

33 Ale Saul rzekł do Dawida: Nie możesz ty iść przeciwko temu Filistynowi, abyś się z nim potykał, boś jest dzieciną, a on jest mężem walecznym od młodości swojej.

34 I odpowiedział Dawid Saulowi: Pasał sługa twój trzodę ojca swego, a gdy przychodził lew, i niedźwiedź, a porywał barana z stada,

35 Tedym go gonił, i biłem go, i wydzierałem z paszczęki jego; a gdy się rzucał na mię, ułapiwszy go za gardło jego, tłukłem go, i zabijałem go.

36 I lwa i niedźwiedzia zabił sługa twój; tedyć też będzie i ten Filistyńczyk nieobrzezany, jako jeden z tych, gdyż urągał wojskom Boga żyjącego.

37 Nadto rzekł Dawid: Pan, który mię wyrwał z mocy lwa, i z mocy niedźwiedzia, tenże mię wyrwie z rąk Filistyna tego. Tedy rzekł Saul do Dawida: Idź, a Pan niech będzie z tobą.

38 I ubrał Saul Dawida w szaty swe, i włożył przyłbicę miedzianą na głowę jego, a oblukł go w pancerz.

39 Przypasał też Dawid miecz jego na szaty swoje, i kosztował, jeźliby mógł chodzić (bo przedtem tego nie doświadczał). Tedy rzekł Dawid do Saula: Nie mogę w tem chodzić, bom temu nie przywykł. I złożył to Dawid z siebie.

40 Ale wziął kij swój w rękę swoję, i obrał sobie pięć gładkich kamieni z potoku, i włożył je do naczynia pasterskiego, które miał, to jest do torby, a procę swoję niósł w rękach swoich, i przybliżył się ku Filistynowi.

41 Szedł też Filistyńczyk, postępując i przybliżając się ku Dawidowi, i wyrostek, który niósł tarcz, przed nim.

42 A gdy spojrzał Filistyńczyk i obaczył Dawida, lekce go sobie poważył, przeto, że był dzieciną, a lisowatym i pięknym na wejrzeniu.

43 Rzekł tedy Filistyńczyk do Dawida: Izalim ja pies, iż ty idziesz na mię z kijem? I przeklinał Filistyńczyk Dawida przez bogi swoje.

44 Nadto rzekł Filistyńczyk do Dawida: Pójdź do mnie, a dam ciało twoje ptastwu powietrznemu i bestyjom polnym.

45 Tedy rzekł Dawid do Filistyna: Ty idziesz do mnie z mieczem i z oszczepem, i z tarczą, a ja idę do ciebie w imieniu Pana zastępów, Boga wojsk Izraelskich, któremuś urągał.

46 Dziś cię poda Pan w ręce moje, a zabiję cię, i odejmę głowę twoję od ciebie, a dam trupy wojska Filistyńskiego ptastwu powietrznemu, i bestyjom ziemskim; a pozna wszystka ziemia, że jest Bóg w Izraelu;

47 I dozna wszystko to zgromadzenie, że nie mieczem, ani oszczepem wybawia Pan, gdyż Pańska jest walka, a poda was w ręce nasze.

48 I stało się, gdy powstał Filistyńczyk, i szedł, a przybliżał się przeciwko Dawidowi, że pospieszył i Dawid, a bieżał na spotkanie przeciwko Filistynowi:

49 A ściągnąwszy Dawid rękę swą do torby, wyjął z niej kamień, i cisnął z procy, a ugodził Filistyńczyka w czoło jego, tak iż utknął kamień w czole jego, i padł twarzą swą na ziemię.

50 A tak przemógł Dawid Filistyńczyka procą i kamieniem, a uderzywszy Filistyńczyka, zabił go, choć miecza nie miał Dawid w ręku.

51 A przybieżawszy Dawid, stanął nad Filistyńczykiem, i wziął miecz jego, i dobył go z pochwy jego, i zabił go, i uciął nim głowę jego. A gdy ujrzeli Filistynowie, iż umarł mocarz ich, uciekli.

52 Powstawszy tedy mężowie Izraelscy i Judzcy, okrzyk uczynili i gonili Filistyny, aż kędy chodzą do doliny, i aż do bram Akkaronu, i padali ranni Filistynowie po drodze Saraim aż do Get i aż do Akkaronu.

53 A wróciwszy się synowie Izraelscy z pogoni Filistynów, rozchwycili obóz ich.

54 Potem wziąwszy Dawid głowę onego Filistyńczyka, przyniósł ją do Jeruzalemu, a zbroję jego włożył do namiotu swego.

55 A gdy widział Saul Dawida, wychodzącego przeciw Filistynowi, mówił do Abnera, hetmana wojska swego: Czyim jest synem ten młodzieniec? Abnerze! I odpowiedział Abner: Jako żywa dusza twoja, królu, żeć niewiem.

56 Tedy rzekł król: Pytaj, czyim jest synem ten młodzieniec.

57 A gdy się wracał Dawid, zabiwszy Filistyńczyka, tedy go wziął Abner, i przywiódł go przed Saula, a Dawid miał głowę Filistynowę w rękach swych.

58 I rzekł do niego Saul: Czyjeś ty syn, młodzieńcze? I odpowiedział Dawid: Jestem syn sługi twego Isajego Betlehemczyka.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Samuela 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Samuela 17:1

Epifania i Bazylea:

„Filistynowie” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83)

„aby walczyli” — wojna przedstawia konflikt pomiędzy wierzącymi a niewierzącymi w Biblię podczas Parousii. (TP 1960, s. 83)

„Sochot, które jest w Judzie” — [Sochot - ogrodzenie; w Judzie - pochwalony]; figuruje granice oddzielające Prawdę od pogranicza błędu. (TP 1960, s. 83)

„położyli się obozem między Sochotem i między Asekiem” — [Asek - wykopany]; przedstawia pola badań jako sferę, która była krytycznie roztrząsana, szczególnie pod względem naukowym, przez poszukiwaczy z Czasu Końca. (TP 1960, s. 83) Linia bojowa niewierzących zastępów z okresu Parousii rozciągała się od najbardziej niewierzących punktów widzenia (ateizmu) do granic Prawdy, gdy te dotykają sfery błędu. (TP 1960, s. 83)

„na granicach Domim” — (ostatnie słowo w innych wersjach Biblii brzmi Efes-Domim); [Efes - pole; Domim - krwi (l.mn.)]; jest figurą na sferę pojednania przedstawionego w dwóch ofiarach za grzech, będącą głównym punktem ataku niewiernych. (TP 1960, s. 83)

1 Księga Samuela 17:2

Epifania i Bazylea:

„A Saul” — przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83)

„mężowie Izraelscy” — przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83)

„zebrali się” — zgromadzili się w sprawie Biblii, jako Boskiego objawienia. (TP 1960, s. 83)

„i położyli się obozem w dolinie Ela” — [Ela - dąb]; przygotowali swą obronę i ataki przeciw niewiernym stanowiąc kompanię mocnych wojowników (Ela). (TP 1960, s. 83)

„przeciw Filistynom” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83)

1 Księga Samuela 17:3

Epifania i Bazylea:

„Filistynowie” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,84) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,84)

„stali na górze z jednej strony” — stali za królestwem błędu. (TP 1960, s. 83,84)

„ale Izraelczycy” — wierzący w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,84)

„stali na górze z drugiej strony” — stali po stronie Królestwa w tym stopniu w jakim przeciwstawiało się to błędom niewiernych. (TP 1960, s. 83,84)

„a dolina była między nimi” — Dolina między górami była stanem, który oddzielał atakujących od obrońców Biblii. (TP 1960, s. 83,84)

1 Księga Samuela 17:4

Epifania i Bazylea:

„z obozu Filistyńskiego” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,84) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,84)

„Goliat z Get” — [Goliat - wydatny; Get - prasa winna]; Goliat z Get siłacz Filistynów przedstawia ewolucję, która podczas Parousii niewątpliwie była wydatnym siłaczem niewierzących zastępów. (TP 1960, s. 83,84)

„wzwyż na sześciu łokci i na piędzi” — (ok.. 295 cm); Jego ogromny wzrost przedstawia intelektualne siły osiągnięć najważniejszych ewolucjonistów jak np.: Darwin, Wallace, Spencer, Huxley, Haeckel itd.. Darwin jest uważany za jednego z 25 najwybitniejszych ludzi wszechczasów. (TP 1960, s. 83,84) Miara jego wysokości -- 6 łokci -- wskazuje na zły użytek figurowanej siły intelektualnej, a piędź oznacza tu granicę rzekomo doskonałej zdolności ludzkiego umysłu. (TP 1960, s. 83,84) Wynika stąd, iż wysokość Goliata przedstawia, że ewolucyjne władze umysłowe były użyte przez obrońców ewolucji aż do ostatecznych granic (obrońcy mieli rzekomo doskonałe zdolności) i to do złego, tzn. dla błędu. (TP 1960, s. 83,84)

1 Księga Samuela 17:5

Epifania i Bazylea:

„A przyłbica miedziana na głowie jego” — (Zbroja Goliata figuruje obronne i agresywne argumenty teorii ewolucji jako bardzo mocne. (TP 1960, s. 84) Cała zbroja Goliata prawdopodobnie ważyła ponad 135 kg co przedstawia olbrzymią siłę teorii ewolucji). (TP 1960, s. 84) Miedziana przyłbica przedstawia silne intelektualne argumenty (głowa), które teoria ta prezentowała w swej obronie, podczas gdy samą teorię przedstawia głowa. (TP 1960, s. 84)

„a w karacenę łuszczastą ubierał się” — Karacena miedziana (koszulka druciana, kolczuga) -- siła -- przedstawia defensywne argumenty teorii ewolucji w jej żywotnych częściach, takie jak np.: że silny przeżywa słabszego, dobór naturalny itd.. (TP 1960, s. 84)

„a waga karaceny pięć tysięcy syklów miedzi” — (70,2 kg); Jej olbrzymi ciężar wynoszący 5000 syklów przedstawia niezmierną siłę i różnorodność argumentów ewolucji w obronie jej najważniejszych części. (TP 1960, s. 84) (5000=5x10x10x10) Liczba syklów w wadze karaceny łuszczastej Goliata wskazuje na to, że rzekome doskonałości trzech rzekomych sfer ewolucji świata: roślin, zwierząt i ludzi (10x10x10) choć bardzo bronione, były jednak błędne, ponieważ były produktem niedoskonałej ludzkiej zdolności (5). Oznacza to, że obrona teorii ewolucji w jej najważniejszych częściach była tylko tak potężną, jak potężną mogli ją uczynić niedoskonali ludzie. (TP 1960, s. 84)

1 Księga Samuela 17:6

Epifania i Bazylea:

„Nadto nadkolanki miedziane miał na nogach swoich” — Nadkolanki miedziane przedstawiają silne argumenty, które teoria ewolucji zaprezentowała w związku z jej ideą rozwoju i postępu. (TP 1960, s. 84)

„i tarcz miedzianą między ramionami swymi” — Tarcza, a raczej puklerz miedziany między ramionami Goliata, przedstawia silne argumenty obronne słabych punktów teorii ewolucji (plecy). (TP 1960, s. 84)

1 Księga Samuela 17:7

Epifania i Bazylea:

„A oszczepisko oszczepu jego, jako nawój tkacki” — (powinno być: "a drzewce oszczepu..."); Przedstawia liczne i silne pisma kontrowersyjne teorii ewolucji. (TP 1960, s. 84)

„a grot oszczepu jego” — Grot oszczepu wydaje się reprezentować dwa główne dzieła Darwina na temat ewolucji: "O pochodzeniu gatunków" i "O pochodzeniu Człowieka". (TP 1960, s. 84)

„miał sześćset syklów żelaza” — (8,44 kg); Olbrzymia waga grotu oszczepu przedstawia wielką intelektualną siłę występującą w dziełach. (TP 1960, s. 84) (600=6x10x10) Waga grotu oszczepu zdaje się przedstawiać zły (6), tutaj błędny, użytek uczyniony z rzekomej doskonałości wspomnianych dwóch rzekomych sfer (10x10) teorii ewolucji -- zwierzęcej i ludzkiej -- tak jak ją przedstawił Darwin w swych poprzednio wspomnianych książkach ograniczających ewolucję tylko do życia zwierzęcego w zwierzętach i ludziach. (TP 1960, s. 84)

„a niosący tarcz jego szedł przed nim” — Tarcza przedstawia siłę obrony teorii ewolucji; ten zaś, który nosił ją przed nim, przedstawia głównych pisarzy i polemistów teorii ewolucji, którzy byli poprzednio wymienieni. (TP 1960, s. 84)

1 Księga Samuela 17:8

Epifania i Bazylea:

„I stanąwszy wołał” — Wyzwanie przez Goliata któregokolwiek z wojowników Izraelskich na pojedynek wyrażone słownie, nie powinny być rozumiane w pozafigurze jako również słowne wyzwanie. Mowy typowe zazwyczaj w pozafigurze są pokazane przez czyny. Dlatego też rozumiemy, że postawa, propaganda i inne działania obrońców teorii ewolucji były wyzwaniem wierzących w Biblię, aby jeśli mogą, podjęli kwestię sporną z nimi. (TP 1960, s. 83,84)

„do hufów Izraelskich” — przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,84)

„Na coście wyciągnęli z wojskiem ku potykaniu?” — Ewolucja jako najsilniejsza teoria niewierzących, "odczuwała" w swych obrońcach, że byłoby bezpożytecznym zwalczanie wszystkich form niedowiarstwa przez chrześcijan w konflikcie między niedowiarkami, a wierzącymi i stąd pytanie. (TP 1960, s. 83,84)

„izażem ja nie jest Filistyńczyk” — Bo jeżeliby tylko jedna forma niewiary. (TP 1960, s. 83,84)

„Obierzcie między sobą męża” — mogła zwyciężyć najlepszy pogląd chrześcijański. (TP 1960, s. 83,84)

1 Księga Samuela 17:9

Epifania i Bazylea:

„Będzieli się mógł potykać ze mną, a zabije mnie, będziemy waszymi niewolnikami; lecz jeśli go ja przemogę... wy będziecie naszymi niewolnikami” — Cała kwestia, czy Chrześcijaństwo jest prawdziwe czy też nie mogłaby być zdecydowana. (TP 1960, s. 84)

1 Księga Samuela 17:10

Epifania i Bazylea:

„Jam dziś urągał... dajcie mi męża, a niech czyni ze mną pojedynkiem” — Wyzwanie Goliata przedstawia pełną pogardy postawę i działalność, które pyszni ewolucjoniści, obrońcy teorii ewolucji przyjęli względem Chrześcijaństwa, coraz głośniej domagając się ostatecznej rozprawy pomiędzy Chrześcijaństwem a teorią ewolucji. (TP 1960, s. 83,84,85)

„hufom Izraelskim” — przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,84,85)

1 Księga Samuela 17:11

Epifania i Bazylea:

„Saul” — przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83,85)

„wszystek Izrael” — mężowie Izraelscy przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,85)

„ulękli się, i strwożyli się bardzo” — Wyzwanie Goliata miało bardzo ujemny wpływ na Saula i wojowników Izraelskich. (TP 1960, s. 83,85) Pozafiguralne wyzwanie ewolucji miało ten sam skutek, tzn. bardzo przerażało obrońców Chrześcijaństwa, którzy -- choć zdolni -- nie znali dobrze faktów obalających teorię ewolucji, gdyż nie mieli odpowiednich studiów przyrodniczych w tym kierunku, podczas gdy główni obrońcy ewolucji bardzo dobrze znali ten przedmiot. Stąd też wynikał lęk apologetów chrześcijańskich przed wyzwaniem ewolucji. (TP 1960, s. 83,85)

1 Księga Samuela 17:12

Epifania i Bazylea:

„A Dawid” — [Dawid - umiłowany]; Słowo "Dawid" sugeruje, że br. Russell był umiłowany przez Boga i braci. (TP 1960, s. 83,85)

„był synem męża Efratejczyka” — [Efratejczyk - dający owoce]; Przez ten termin jest pokazana skuteczność jego pracy jako wykonawcy. (TP 1960, s. 83,85)

„z Betlehem” — [Betlehem - dom chleba]; TO, że on był badaczem Biblii jest wskazane słowem "Betlejem". (TP 1960, s. 83,85)

„Juda” — Z tego słowa widać, że przebywał on wśród ludu Prawdy. (TP 1960, s. 83,85)

„którego imię Isaj” — To, że był on synem Isajego wskazuje, że był on jednym spośród ludu Bożego. (TP 1960, s. 83,85)

„który miał osiem synów” — Ośmiu synów Isajego przedstawia siedem grup wśród ludu Bożego, oraz jedną jednostkę wśród ludu Bożego. (TP 1960, s. 83,85) [Elijab - mój Bóg jest ojcem]; przedstawia Gersonitów W.Ew., których zadaniem było doprowadzenie ludzi do usprawiedliwienia i poświęcenia, a których głównymi członkami byli duchowni. [Abinadab - mój ojciec jest szlachetny]; reprezentuje Merarytów W.Ew., wydawców i redaktorów chrześcijańskiej literatury -- Biblii, dzieł teologicznych, czasopism i ulotek. [Samma - cud]; przedstawia Kaatytów W.Ew. tj. teologów jako wykładowców i autorów, zajętych w zakresie lingwistycznym, interpretacyjnym, historycznym i systematycznym. (TP 1960, s. 83,85) Następni trzej synowie odpowiadają w podanym już porządku (mój dopisek: wg wieku) trzem grupom tracącym korony przyszłego W.G. Siódmy syn Isajego przedstawia M.St., a ósmy - Dawid - onego Sługę jako wykonawcę rządzącego nad czeladzią. (TP 1960, s. 83,85)

„za dni Saulowych” — Saul przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83,85)

„stary i podeszły w leciech” — W Biblii symbole wieku symbolizują mądrość (Zach.8:4). Isaj był uważany za starca w czasach Saula, a fakt ten przedstawia, że w czasach książąt utracicieli koron, lud Boży był uważany za lud mądry. (TP 1960, s. 83,85)

1 Księga Samuela 17:13

Epifania i Bazylea:

„I poszli trzej synowie Isajego na wojnę” — Fakt, że trzech najstarszych synów Isajego poszło z Saulem na wojnę wyobraża, że trzy grupy Lewitów W.Ew. walczyły za Biblię pod przywódcami, którzy tracili korony. (TP 1960, s. 83,85)

„za Saulem” — Saul przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83,85)

„Elijab pierworodny” — [Elijab - mój Bóg jest ojcem]; przedstawia Gersonitów W.Ew., których zadaniem było doprowadzenie ludzi do usprawiedliwienia i poświęcenia, a których głównymi członkami byli duchowni. (TP 1960, s. 83,85)

„a wtóry po nim Abinadab” — [Abinadab - mój ojciec jest szlachetny]; reprezentuje Merarytów W.Ew., wydawców i redaktorów chrześcijańskiej literatury -- Biblii, dzieł teologicznych, czasopism i ulotek. (TP 1960, s. 83,85)

„a trzeci Samma” — [Samma - cud]; przedstawia Kaatytów W.Ew. tj. teologów jako wykładowców i autorów, zajętych w zakresie lingwistycznym, interpretacyjnym, historycznym i systematycznym. (TP 1960, s. 83,85)

1 Księga Samuela 17:14

Epifania i Bazylea:

„a tak trzej najstarsi poszli” — Fakt, że trzech najstarszych synów Isajego poszło z Saulem na wojnę wyobraża, że trzy grupy Lewitów W.Ew. walczyły za Biblię pod przywódcami, którzy tracili korony. (TP 1960, s. 83,85)

„za Saulem” — Saul przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83,85)

1 Księga Samuela 17:15

Epifania i Bazylea:

„Dawid tedy odchodził i wracał się” — W w.21-23 są przedstawione publiczne propagandowe działalności br. Russella od października 1874 do kwietnia 1876, a szczególnie te, które łączą się z jego ustnym i pisemnym przedstawieniem przedmiotu "Cel i Sposób Powrotu Naszego Pana". W.15 odnosi się w pozafigurze do czasowego zakończenia tej działalności w r. 1876 i do zwrócenia przez niego uwagi na sprawy odnoszące się do M.St, a specjalnie od kwietnia 1877 do czerwca 1881 roku. (TP 1960, s. 83,85)

„od Saula” — Saul przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83,85)

„aby pasł trzody ojca swego w Betlehemie” — W tym to czasie wyszukiwał on i karmił owce M.St. naukami z Biblii (Betlejem), oznajmiającymi o obecności Oblubieńca. W wypadku Dawida powrót nastąpił gdzieś przed jego spotkaniem z Goliatem, być może zaraz po wybuchu wojny z Filistynami. W wypadku br. Russella powrót do pozafiguralnego Betlejemu miał miejsce w czasie pierwszych pięciu szóstych części roku 1876, podczas jego korespondencji i późniejszego osobistego badania chronologii z br. Barbourem. Chociaż konflikt z teorią ewolucji miał słabe początki w październiku 1874 i był nieznaczny przed latem 1878, to jednak punkt krytyczny osiągnął jesienią 1881 r. Dlatego nasz Pastor przed latami 1878 -1881 niewiele zwracał uwagi na ten przedmiot. (TP 1960, s. 83,85)

1 Księga Samuela 17:16

Epifania i Bazylea:

„Ale Filistyńczyk wychadzał wstawając rano i wieczór” — Nawoływanie do pojedynku z rana i z wieczora przez 40 dni przedstawia, że każdego roku w jesieni i na wiosnę w ciągu 40 lat ewolucja była przedmiotem polemiki. (TP 1960, s. 85,86)

„przez czterdzieści dni” — reprezentuje okres żniwa. Lecz wojna położyła koniec chełpieniu się postępem nowoczesnej cywilizacji, jako niezbitego dowodu na teorię ewolucji, gdyż dostarczyła naszemu Pastorowi ostatniego skutecznego argumentu przeciw ewolucji. (TP 1936, s. 71) 40 dni z w. 16 przedstawiają 40 lat okresu żęcia (1874-1914). W typie walka nastąpiła w 40 dniu codziennego występowania Goliata po dwakroć z nawoływaniem któregokolwiek Izraelity do zapasów. Nie mamy przez to rozumieć, że pozafiguralna walka pomiędzy br. Russellem a ewolucją nie zaczęła się aż w roku 1914; niektóre bowiem wczesne wydania Strażnicy, które po raz pierwszy ukazały się w lipcu 1879 zawierały ataki na ewolucję, a główny jego atak ("Biblia Przeciw Teorii Ewolucji") miał miejsce w maju 1899. Dla licznych powodów figuralna walka była przedstawiona jako mająca miejsce w 40 dniu wzywania do pojedynku przez Goliata. Jest tak przedstawiona w tym celu, aby figurować czas ostatecznego ciosu zadanego przez br. Russella ewolucji (w 40 dniu). To zaś nastąpiło po wybuchu Wojny Światowej, którym to faktem posłużył się on z wielką mocą dla udowodnienia, że człowiek ulega pogorszeniu, a nie ewolucyjnemu polepszeniu. Z drugiej zaś strony ponieważ typem ewolucji był człowiek, zabicie jego nie mogło rozciągać się przez okres od 33 do 35 dni, jak zbijanie ewolucji przez br. Russella będącej pozafigurą zabicia Goliata przez Dawida, które ciągnęło się przez okres od 33 do 35 lat. Dlatego też figuralna walka przedstawia sprawę z punktu widzenia zakończonej pozafigury -- zakończenia pozafiguralnej walki, a nie z punktu widzenia jej trwania. (TP 1960, s. 85,86)

1 Księga Samuela 17:17

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Isaj do Dawida” — Isaj zachęcający Dawida przedstawia lud Boży zachęcający br. Russella, aby podał te pozafiguralne (w dalszej części wymienione) artykuły pokarmu swym usprawiedliwionym braciom, oraz ich specjalnym przywódcom biorącym udział w walce o Biblię przeciw atakom niewierzącym.. (TP 1960, s. 86)

„efa prażma” — Przez "efa* prażma" należy rozumieć w pozafigurze specjalne artykuły Strażnicy z roku 1881, drukowane jako ulotki a później wydane w jednym numerze Strażnicy, dla obudzenia zainteresowania ludzi Prawdą. (TP 1960, s. 86)

„i dziesięcioro chleba tego” — przedstawia to samo co 10 strun harfy Bożej -- 10 głównych doktryn biblijnych, tak jak są one przedstawione w wydanej w r. 1881 książce pt. "Pokarm Dla Myślących chrześcijan". (TP 1960, s. 86)

„a bież do obozu braci twych” — Postępowanie br. Russella było następujące: najpierw wysyłał on artykuły Strażnicy, które były właściwie ulotkami propagandowymi, aby zainteresować lud chrześcijański (usprawiedliwiony - przedstawiony przez trzech najstarszych braci Dawida następnie wysyłał on im "Pokarm Dla Myślących Chrześcijan". (TP 1960, s. 86) *(mój dopisek) efa (gr. oiphi; łac. mensura) jest to miara ciał sypkich wynosząca ok.. 40 l. Odpowiednikiem tej miary do płynów jest "bat" 4Moj.5:15; 28:5; Ez.45:10. (TP 1960, s. 86)

1 Księga Samuela 17:18

Epifania i Bazylea:

„dziesięć młodych serów” — reprezentuje te same 10 doktryn, tak jak są one w głębszy sposób przedstawione w "Cieniach Przybytku". (TP 1960, s. 86)

„doniesiesz rotmistrzowi” — O ile zainteresowania wzrosło (wśród usprawiedliwionych - zob. w.17) do tego stopnia iż pisali do niego, lub o ile byli dostępnymi przywódcami (rotmistrzami) -- wysyłał im "Cienie Przybytku". (TP 1960, s. 86)

„a bracią swą nawiedziwszy dowiesz się, jako się mają” — figuruje polecenie dawane przez lud Boży br. Russellowi by interesował się pomyślnością ludzi usprawiedliwionych, którzy walczyli o Biblię przeciw atakom niewierzących. (TP 1960, s. 86)

„i zastawę ich wydźwigniesz” — (zob. o zastawie: 2Moj.22:26; 5Moj.24:6,10-13,17); wyobraża polecenie ludu Bożego aby br. Russell starał się zachęcić tych usprawiedliwionych, którzy byli obrońcami Biblii przeciw atakom niewierzących, aby poświęcili się Bogu jako żywe ofiary. (TP 1960, s. 86)

1 Księga Samuela 17:19

Epifania i Bazylea:

„A Saul” — Saul przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83,86)

„mężowie Izraelscy” — przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,86)

„w dolinie Ela walcząc” — [Ela - dąb]; Była to zaprawdę walka w której udział brali potężni (Ela) ludzie. Możemy wspomnieć jako głównych przywódców tej walki o Biblię takie nazwiska jak: Rupprecht, Koenig, Zahn, Weiss i Moeller z Niemiec; Robrertson, Westcott, Orr, Urquhart i Finn z Wielkiej Brytanii; oraz Green, McCosh, Dawson i Cook z Ameryki. (TP 1960, s. 83,86)

„przeciwko Filistynom” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,86) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,86)

1 Księga Samuela 17:20

Epifania i Bazylea:

„Wstawszy tedy Dawid rano, na świtaniu” — We wrześniu 1881 roku, br. Russell zaczął rozpowszechniać poprzednio wymienione artykuły ze Strażnicy jako ulotki, oraz "Pokarm Dla Myślących Chrześcijan". (TP 1960, s. 86)

„a poruczywszy trzodę stróżowi” — Owce przedstawiają lud w Prawdzie. Stróż, pod którego opieką pozafiguralny Dawid pozostawił ten lud, gdy oddawał się specjalnie pracy publicznej , to pielgrzymi i starsi. (TP 1960, s. 86)

„wziął to na się i szedł, jako mu był rozkazał Isaj” — Fakt, że br. Russell czynił to co pozafiguralny Isaj kazał mu czynić, przedstawia szerokie rozpowszechnianie trzech wzmiankowanych wyżej pism. (TP 1960, s. 86)

„i przyszedł do obozu” — Ta działalność doprowadziła go do miejsca zasiłków, w środek pocztu obrońców Biblii. (TP 1960, s. 86)

„a wojsko wyszło było do szyku, i okrzyk uczyniło ku potykaniu” — i to w czasie, gdy z całą żarliwością wychodzili do walki przeciw atakującym Biblię. (TP 1960, s. 86)

1 Księga Samuela 17:21

Epifania i Bazylea:

„A już byli uszykowali... wojsko przeciw wojsku” — W roku 1881 obie symboliczne armie stanęły jedna przeciw drugiej w szyku bojowym. I tak stanęli: wierzący w boga przeciw ateistom; gnostycy biblijni (znający) przeciw agnostykom; wierzący w świat ducha przeciw materialistom; wierzący w Boga osobowego przeciw panteistom; teiści (tzn., wierzący że Bóg choć odrębny od świata, pracuje w świecie i ze światem) przeciw deistom; (tym którzy wierzą, że Bóg jest oddalony od świata, bo stworzywszy świat pozostawił go tak jak krawiec, który zrobiwszy ubranie i sprzedawszy je przestaje się nim interesować); superhumaniści przeciw racjonalistom; wierzący w natchnienie Biblii przeciw wyższym krytykom; zwolennicy specjalnego stworzenia przeciw ewolucjonistom; uczeni biblijni przeciw licznym niewierzącym uczonym. Tak więc w roku 1881 linie konfliktu były ostro zarysowane pomiędzy wierzącymi, a niewierzącymi i pozostawały takimi mniej lub więcej przez późniejsze lata, a nawet w czasie żęcia. (TP 1960, s. 83,86)

„Izraelczycy” — mężowie Izraelscy przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,86)

„Filistynowie” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,86) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,86)

1 Księga Samuela 17:22

Epifania i Bazylea:

„Przetoż zostawiwszy Dawid to, co przyniósł, i złożywszy to z siebie pod rękę stróża” — wyobraża, iż br. Russell dał trzy wspomniane pisma rozpowszechniającym literaturę: ochotnikom, kolporterom, innym agencjom Prawdy, oraz miejscowym wysłannikom, którzy u wrót kościoła -- gdy nabożni wychodzili po porannym niedzielnym nabożeństwie -- rozdawali większą część 1400000 egz. książki "Pokarm dla Myślących Chrześcijan". (TP 1960, s. 86)

„bieżał do wojska, a przyszedłszy przywitał się z bracią swoją w pokoju” — Pójście Dawida do wojska, przedstawia zapał br. Russella w tym kierunku, by być z obrońcami Biblii. Wśród tych wojowników pozdrawiał on swych usprawiedliwionych braci w braterski, przyjazny sposób jako towarzysz i żołnierz walczący o Prawdę Biblii, podobnie jak Dawid w typie. (TP 1960, s. 86)

1 Księga Samuela 17:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Imieniem Goliat” — Wyobraża szatana i wszystkich co stoją po jego stronie, starają się przywieźć lud Boży w niewolę grzechu: pychę, bojaźń i wątpliwość.

Epifania i Bazylea:

„A gdy rozmawiał z nimi, oto mąż imieniem Goliat... występował między nie” — W pozafigurze, gdy br. Russell przebywał i rozmawiał z usprawiedliwionymi, ewolucja rzuciła wyzwanie do walki któremukolwiek z chrześcijańskich wojowników. Jej postawa i działalność, przejawiająca się w jej głównych przedstawicielach, nacechowana była tą samą chełpliwością i zaczepnością co i przedtem. (TP 1960, s. 83,87)

„z wojska Filistyńskiego” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,87) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,87)

„co słyszał Dawid” — Te chełpliwe postawy i działalności swą zaczepnością zwróciły uwagę br. Russella. (TP 1960, s. 83,87)

1 Księga Samuela 17:24

Epifania i Bazylea:

„mężowie Izraelscy” — przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,87)

„uciekali od oblicza jego i bali się” — Nie powinniśmy przez to pojmować, że cała armia Izraelska uciekła lecz raczej, że ci którzy byli blisko Goliata cofnęli się. Cała armia niewątpliwie rozciągała się na przestrzeni wielu mil. Podobnie w pozafigurze nie powinniśmy myśleć, że wszyscy chrześcijańscy apologeci uciekali przed pozafiguralnymi Filistynami; raczej stało się to w wypadku tych, którzy działali przeciwko ewolucji. (TP 1960, s. 83,87)

1 Księga Samuela 17:25

Epifania i Bazylea:

„mężowie Izraelscy” — przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,87)

„A widzieliście tego męża, który wyszedł?” — Tak jak wojownicy Izraelscy prowadzili rozmowę o Goliacie, tak wojownicy chrześcijańscy prowadzili rozmowę o ewolucji. (TP 1960, s. 83,87)

„wyszedł, aby urągał Izraelowi” — Ewolucja przyjęła wyzywającą postawę wobec obrońców Biblii. (TP 1960, s. 83,87)

„ale ktoby go zabił” — ktokolwiek wśród nas mógłby zwalczyć ewolucję. (TP 1960, s. 83,87)

„ubogaci go król bogactwy wielkimi” — otrzyma wielką nagrodę od naszych wyznaniowych wodzów, którzy go ubogacą wpływem, reputacją, stanowiskiem i autorytetem. (TP 1960, s. 83,87)

„córkę mu swoją da” — otrzyma specjalną władzę od naszych wodzów. (TP 1960, s. 83,87)

„dom ojca jego uczyni wolnym w Izraelu” — a braciom jego wodzowie nasi nadadzą specjalne przywileje wśród ludu wierzącego w Biblię. (TP 1960, s. 83,87)

1 Księga Samuela 17:26

Epifania i Bazylea:

„Co dadzą mężowi, któryby zabił tego Filistyńczyka, a odjął pohańbienie od Izraela?” — Brat Russell był człowiekiem skromnym i milczącym. Nie umiał on "pchać" się. Te zaś cechy sprawiały, że był specjalnie wrażliwy na fakt, że ani on sam ani jego wierni zwolennicy nie cieszyli się popularnością wśród wyznających chrześcijan. Odczuwał on to jako wielka przeszkodę, gdy chodziło o użyteczność jego i ich prac. Naturalnie myślał także, że gdyby tę przeszkodę można było w jakiś sposób usunąć, mogliby zarówno on jak i oni bardziej skutecznie pracować dla Pana wśród wyznających chrześcijan. Te jego uczucia sprawiły, iż przyjął on postawę, która na obrońcach Biblii robiła wrażenie jakoby chciał on wiedzieć jaka nagroda zostanie dana temu, kto zetknie się z ewolucją i zwalczy ją, zdejmując w ten sposób urągowiska z obrońców Biblii, na jakie wystawieni byli przez wyzywającą teorię ewolucji. Te rzeczy przedstawiają pierwsze zapytanie Dawida. (TP 1960, s. 87)

„Bo cóż to za Filistyńczyk nieobrzezany, że urąga wojskom Boga żyjącego?” — Pełna ufności postawa brata Russella, że Prawda, którą posiadał, zbije doktrynę nieuświęconych osób wyzywającą przeciwstawiających ewolucję Bożym wojownikom, jest pozafigurą drugiego pytania. (TP 1960, s. 87)

1 Księga Samuela 17:27

Epifania i Bazylea:

„I powiedział mu lud oneż słowa mówiąc...” — Odpowiedź którą chrześcijańscy wojownicy dali br. Russellowi była wyrażona postawą (nie wypełnił on pozafigury słowami, lecz postawą) i zawierała te same myśli, które były podane w w. 25 jako pozafigura odpowiedzi ludu w sprawie nagrody Saula dla tego, kto zwycięży Goliata. (TP 1960, s. 87)

1 Księga Samuela 17:28

Epifania i Bazylea:

„A gdy usłyszał Elijab” — [Elijab - mój Bóg jest ojcem]; przedstawia Gersonitów W.Ew., których zadaniem było doprowadzenie ludzi do usprawiedliwienia i poświęcenia, a których głównymi członkami byli duchowni. (TP 1960, s. 85,87) Duchowieństwo obserwowało postawę br. Russella okazaną w sprawie niewierności, a szczególnie w sprawie ewolucji. (TP 1960, s. 85,87)

„zapalił się gniewem” — Sama obecność br. Russella wśród obrońców Biblii gniewała duchowieństwo. (TP 1960, s. 85,87)

„Po coś tu przyszedł” — Duchowieństwo uważało go raczej za niewierzącego niż wierzącego w Biblię i w dodatku jej obrońcę. Pierwsze pytanie Elijaba wskazuje w pozafigurze, że br. Russell w oczach duchowieństwa był intruzem wśród obrońców Biblii, od których powinien się natychmiast oddalić. (TP 1960, s. 85,87)

„komuś poruczył onę trochę owiec na puszczy?” — Jego drugie pytanie wskazuje, że duchowieństwo gardziło nim, jego pracą i tymi, dla których był on pasterzem. Pogardzili nim, jako tzw. złodziejem owiec, który rzekomo ukradł ich najlepsze owce. Z tego względu gardzili oni jego pracą, uważając ją za nieprawne nawracanie ich owiec, oraz gardzili jego braćmi jako bardzo nielicznymi i bez znaczenia. Duchowieństwo uważało, że te symboliczne owce nie znajdowały się w wielkim mieście Babilonie, lecz na pustyni, czyli w stanie izolacji od Babilonu (Obj.12:6; 17:3). (TP 1960, s. 85,87)

„znam ci pychę twoję, i złość serca twego, żeś przyszedł, abyś się przypatrywał bitwie” — Oskarżało go także o pychę i złość serca, oraz pomawiało go o złą i niezbożną ciekawość, iż chciał on widzieć ich jako pokonanych przez niewierzących. (TP 1960, s. 85,87)

1 Księga Samuela 17:29

Epifania i Bazylea:

„Cóżem teraz uczynił?” — Odpowiedź Dawida była rzeczowa. Zapytał się on Eliaba, co uczynił złego, na co Eliab nie mógł nic odpowiedzieć. Albowiem Dawid nic złego nie uczynił, przychodząc do armii jako patriotyczny Izraelita z polecenia swego pełnego miłości ojca. Podobnie i br. Russell nie czynił nic złego ukazując się wśród wojowników o Biblię będącą Boskim objawieniem, a duchowieństwo, które go oskarżało nie mogło mu niczego wytknąć gdy stawiało swe fałszywe oskarżenia, choć było o to zapytywane. (TP 1960, s. 87,88)

„Wszakiem tu na rozkazanie przyszedł” — To zdanie Dawida również było do rzeczy, bo walka w której brał udział każdy zdrowy patriota Izraelski, usprawiedliwiała jego przyjście. Podobnie i nasz Pastor jako prawdziwy obrońca Biblii był usprawiedliwiony ukazując się wśród jej obrońców, gdy była ona w tak gwałtowny sposób atakowana przez niewierzących. Jeśli on, najzdolniejszy ze wszystkich obrońców Biblii nie miał prawa tam być, to któż je miał? Widocznie jego odpowiedź kazała umilknąć sprzeciwiającemu się i zazdrosnemu duchowieństwu. (TP 1960, s. 87,88)

1 Księga Samuela 17:30

Epifania i Bazylea:

„I odwrócił się od niego ku drugiemu, i pytał się jako i przedtem; a odpowiedział mu lud tak jako i pierwej” — Odwrócenie się Dawida od Eliaba figuruje odwrócenie się Pastora od zazdrosnego duchowieństwa w stronę bardziej powolnych mu słuchaczy. Jego postawa w dalszym ciągu była ta sama jak w w.26, podobnie jak i tą samą była odpowiedź ludu. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:31

Epifania i Bazylea:

„I usłyszano słowa, które mówił Dawid i opowiedziano je Saulowi; którego Saul wziął do siebie” — Ufność Dawida umocniła w ludzie przekonanie, iż będzie on walczył z Goliatem, co stało się przedmiotem rozmowy całego obozu i dotarło ostatecznie do uszu Saula, który wtedy posłał po Dawida. Podobnie twierdzenie br. Russella, że na podstawie Prawdy jaką wykazał on z Biblii obali teorię ewolucji, stało się tematem rozmów wśród obrońców Biblii, aż dotarło do uszu pozfiguralnego Saula -- książąt tracących korony z 12 wyznań Chrześcijaństwa -- którzy znajdowali się w rozpaczliwej sytuacji, poszukując szermierza, który by zmierzył się z pozafiguralnym Goliatem, i którzy słyszą c to chcieli poznać br. Russella, widząc jaką on zachował postawę w tej sprawie. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Mówił Dawid” — Typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„I mówił Dawid do Saula” — Z uwagi na to, że br. Russell czuł się niezdolny do przedstawienia Prawdy w przekonywający sposób narodowi amerykańskiemu, przez całe lata szukał kogoś zdolnego, kto mógłby to uczynić. Na koniec zdecydował, że odpowiednią osobą byłby dr Józef Cook z Bostonu, Mass., który był wyjątkowo zdolnym wykładowcą i autorem w obronie Biblii uznawanym za wyrocznię w sprawach biblijnych do tego stopnia, że nawet profesorowie teologii zasięgali jego rady. Gdy br. Russell doszedł do wniosku, że dr Cook -- który był częścią pozafiguralnego Saula -- był odpowiednim człowiekiem do tego dzieła, ten przybył do Pittsburga by wygłosić wykład. Br. Russell poszedł do niego uzbrojony w "Pokarm Dla Myślących Chrześcijan" i Cienie Przybytku. Było to właśnie w tym czasie, gdy dr Cook starał się o obalenie teorii ewolucji i potrzebował w tym pomocy. (TP 1960, s. 88)

„Niech niczyje serce nie upada” — Nikt wierzący w Biblię nie powinien być przerażony przechwałkami ewolucji. (TP 1960, s. 88)

„sługa twój pójdzie, a będzie się bił z tym Filistynem” — Br. Russell opowiedział Cookowi o swych własnych doświadczeniach, mówiąc jak kalwińska doktryna uczyniła go niewierzącym i jak po wielu latach posępnych badań różnych religii powrócił do Biblii, stopniowo znajdując w niej swą wiarę, która pozwoliła mu zmierzyć się z argumentami niewierzących w ogólności, oraz teorii ewolucji w szczególności. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:33

Epifania i Bazylea:

„Ale Saul rzekł do Dawida: Nie możesz ty iść przeciwko temu Filistynowi, abyś się z nim potykał, boś jest dzieciną, a on jest mężem walecznym od młodości swojej” — Dr Cook uważnie wysłuchał naszego Pastora i na podstawie rozmowy z nim zdał sobie sprawę, że nie był on uczonym człowiekiem w tym sensie w jakim świat uważa ludzi za uczonych. Dlatego też powiedział mu, że zaledwie początkujący w chrześcijańskiej nauce nie może mierzyć się z ewolucją, nauką rozwijaną przez najzdolniejszych uczonych i publicystów. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:34

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedział Dawid Saulowi” — Wtedy nasz Pastor odpowiedział mu, że jego poglądy na Biblię pozwoliły mu zwalczać. (TP 1960, s. 88)

„gdy przychodził lew” — przedstawia doktrynę papieską. (TP 1960, s. 88)

„i niedźwiedź” — przedstawia doktryny sekciarsko-protestanckie. (TP 1960, s. 88)

„a porywał barana ze stada” — gdy lud Pański był jako zdobycz porwany ze stada Bożego. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:35

Epifania i Bazylea:

„i wydzierałem z paszczęki jego” — spod ich mocy. (TP 1960, s. 88)

„Ułapiwszy go za gardło” — Jego doktryny dozwoliły mu przechwycić papieskie nauki, gdy papiestwo powstało przeciw niemu. (TP 1960, s. 88)

„i zabijałem go” — I całkowicie zwalczyć je. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Lwa i niedźwiedzia” — wyobraża wilków, którzy dostają się do owczarni w owczych skórach, aby pożreć owce.

Epifania i Bazylea:

„lwa” — lew przedstawia doktrynę papieską. (TP 1960, s. 88)

„i niedźwiedzia” — niedźwiedź przedstawia doktryny sekciarsko-protestanckie. (TP 1960, s. 88)

„zabił sługa twój” — Bez przechwałek skromnie i pokornie przedstawił nasz Pastor te sprawy dr Cookowi, który dobrze znał sprzeczności zarówno rzymianizmu, jak i protestantyzmu. (TP 1960, s. 88)

„tedyć też będzie i ten Filistyńczyk nieobrzezany” — Dalej zapewnił on dr Cooka, że jeżeli pogląd biblijny mógł obalić poglądy sekciarskiego kościelnictwa, które były wytworem ludzi zazwyczaj spłodzonych z Ducha Św. (książęta utratnicy koron) i dlatego były znacznie bardziej subtelne niż poglądy wypracowane przez osoby nie będące nowymi stworzeniami, to niewątpliwie łatwiej może on obalić poglądy ewolucji, wytworzone przez nieuświęconych ludzi. (TP 1960, s. 88)

„gdyż urągał wojskom Boga żyjącego” — Tym więcej, że w czasie Żniwa ośmieliły się one wyzwać obrońców Biblii, których sam Pan w tym czasie prowadził do zwycięstwa przeciwko niedowiarkom atakującym Biblię. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:37

Epifania i Bazylea:

„Nadto rzekł Dawid” — Brat Russell zapewnił go wówczas. (TP 1960, s. 88)

„Pan, który wyrwał mnie z mocy lwa i z mocy niedźwiedzia” — że Pan, który dał mu zwycięstwo w bitwie przeciw sekciarskiemu rzymianizmowi i protestantyzmowi. (TP 1960, s. 88)

„tenże mię wyrwie z rąk Filistyna tego” — na pewno da mu zwycięstwo nad siłą ewolucji. (TP 1960, s. 88)

„Tedy rzekł Saul do Dawida: Idź, a Pan niech będzie z tobą” — Dr Cook przekonany, dał mu zachętę i modlił się, by Pan błogosławił jego wysiłkom. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:38

Epifania i Bazylea:

„I ubrał Saul Dawida...” — Dr Cook myślał jednak, że br. Russell nie był dostatecznie zaopatrzony do walki z ewolucją i dlatego ofiarował mu niektóre ze swych argumentów przedstawionych w jego licznych dziełach. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:39

Epifania i Bazylea:

„I złożył to Dawid z siebie” — (lecz ponieważ zbroja była za wielka, bo Saul miał 7 stóp, Dawid ją zdjął); Tak też i br. Russell, kiedy zapoznał się z argumentami dr Cooka, zauważył, że nie mógł ich użyć w związku z czym nie przyjął ich. (TP 1960, s. 88)

1 Księga Samuela 17:40

Epifania i Bazylea:

„Ale wziął kij swój w rękę swoję” — wyobraża jak br. Russell swą władzą (ręką) wziął Biblię będącą podporą w jego walce z ewolucją. (TP 1960, s. 89)

„i obrał sobie pięć gładkich kamieni” — Kamienie przedstawiają pięć doktryn biblijnych: (TP 1960, s. 89) 1/ Stworzenie doskonałego człowieka na obraz i podobieństwo Boże. (TP 1960, s. 89) 2/ Upadek człowieka do grzechu i coraz większej degradacji. (TP 1960, s. 89) 3/ Okup. (TP 1960, s. 89) 4/ Wysokie Powołanie. (TP 1960, s. 89) 5/ Restytucja. (TP 1960, s. 89) kamień w tym tekście przedstawia Prawdę. (TP 1933, s. 68)

„z potoku” — Potok przedstawia Prawdę. (TP 1960, s. 89)

„i włożył je do naczynia pasterskiego” — przedstawia pasterską umiejętność naszego Pastora. (TP 1960, s. 89)

„to jest do torby” — przedstawia jego umysł w którym złożone były Prawdy. (TP 1960, s. 89)

„a procę swoję niósł w rękach swoich” — Proca przedstawia metodę argumentacji, polegającą na pytaniach i odpowiedziach. Tej właśnie metody Pastor używał w swych najważniejszych pismach przeciw ewolucji, a szczególnie w artykule "Biblia Przeciw Teorii ewolucji". Fakt, że proca była w ręku Dawida przedstawia jego całkowite opanowanie dyskusyjnej metody pytań i odpowiedzi. (TP 1960, s. 89)

„i przybliżył się ku Filistynowi” — przedstawia wystąpienie naszego Pastora do walki z ewolucją. (TP 1960, s. 89)

1 Księga Samuela 17:41

Epifania i Bazylea:

„Szedł też Filistyńczyk, postępując i przybliżając się ku Dawidowi” — Ewolucja w swych pismach, propagandzie i skutkach coraz bardziej zbliżała się do br. Russella w jego pracy. (TP 1960, s. 89)

„i wyrostek, który niósł tarcz przed nim” — Specjalnie zaś dotyczyło to głównych pisarzy i wykładowców ewolucji, którzy przez swą działalność coraz bardziej wkraczali w dziedzinę Prawdy. (TP 1960, s. 89)

1 Księga Samuela 17:42

Epifania i Bazylea:

„A gdy spojrzał Filistyńczyk i obaczył Dawida” — Ewolucja i jej obrońcy zobaczyli br. Russella, jak występował przeciw nim jako oponent. (TP 1960, s. 78,89)

„lekce go sobie poważył” — Ewolucja lekceważyła br. Russella jako niegodnego jej siły. (TP 1960, s. 78,89)

„że był dzieciną” — Młodość Dawida wyobraża braki br. Russella w świeckim wykształceniu, oraz jego umysłową niedojrzałość. (TP 1960, s. 78,89)

„a lisowatym i pięknym na wejrzeniu” — Lisowatość i piękność jego oblicza przedstawia jasność Prawdy, oraz łagodny i uprzejmy sposób prowadzenia dysputy przez br. Russella, daleko różniący się od normalnego sposobu postępowania w podobnych wypadkach. (TP 1960, s. 78,89) # ("lisowaty" czyli "rudy"; wyrażenie to powinno raczej brzmieć "śniadawy" lub "rumiany"); Biorąc pod uwagę wyrażenie "śniadawy" zauważmy z niego, że Dawid był opalony przez słońce. Sugeruje to w pozafigurze, że br. Russell był wypróbowany przez próby i pokusy, które przechodził w latach 1868 do 1871, gdy szukał Bożego objawienia. Gdy chodzi o tę myśl, słońce ze swym żarliwym gorącem symbolizuje pokusę i próbę. (TP 1960, s. 78,89) Biorąc zaś następne wyrażenie: "rumiany", możemy widzieć jak ono symbolizuje fakt, że br. Russell był symbolicznie zaróżowiony przez N.T., który jest symbolicznym słońcem (Obj.12:1). Oznacza to, że poglądy jego wyrażały przede wszystkim sprawy z N.T. w przeciwieństwie do spraw St.T. W czasie gdy miało się rozpocząć namaszczenie br. Russella, był on w pełni wierzącym w N.T. Obie te myśli są zgodne z faktami i symbolami. (TP 1960, s. 78,89)

1 Księga Samuela 17:43

Epifania i Bazylea:

„Izalim ja pies, że ty idziesz na mnie z kijem?” — W symbolice biblijnej pies symbolizuje sekciarza, ponieważ podobnie jak psy nierozsądnie szczekają i warczą, rzucają się i gryzą każdego kto chciałby zaszkodzić ich panom -- chociażby ich panowie zasługiwali na groźby i cięgi -- tak i sekciarze nierozsądnie rzucają się do obrony swej sekty wraz z jej przywódcami, nie zważając na ich wady. Wszystkie chrześcijańskie sekty odwołują się do Biblii (oczywiście niezrozumianej), by bronić swych błędnych nauk. (TP 1960, s. 89) Słowa Goliata znaczą: "możesz walczyć z Biblią przeciw sekciarzowi (psu) głoszącemu iż wierzy w Biblię, lecz my ewolucjoniści postąpiliśmy już dalej niż ta zbutwiała księga, całkowicie teraz przestarzała. Nie podchodź do mnie z argumentami z Biblii, jak gdybym był sekciarzem. Musisz zmierzyć się ze mną argumentami opartymi o przyrodę, rozum i logikę". (TP 1960, s. 89)

„I przeklinał Filistyńczyk Dawida” — "Moi główni obrońcy i przedstawiciele... w wielkim stopniu przewyższają ciebie panie Russell w użyciu rozumu, przyrody, logiki i faktów." (TP 1960, s. 89) Źle o nim i do niego mówił. (TP 1960, s. 89)

„przez bogi swoje” — przez swoich mocarzy: Darwina, Wallace, Huxleja, Spencera, Haeckela, Crosbyego itp.. (TP 1960, s. 89)

1 Księga Samuela 17:44

Epifania i Bazylea:

„Pójdź do mnie, a dam ciało twoje ptactwu powietrznemu i bestyjom polnym” — Ewolucja w swoich przedstawieniach zagroziła br. Russellowi, że jeżeli wyjdzie on z tym do walki, to porzuci go jako symboliczną padlinę na polu bitwy, tzn. tak zbije go argumentami, że nikt nie będzie miał dlań dość szacunku, by pogrzebać go jako dysputanta. To przemówienie w pozafigurze było oczywiście wygłoszone przez gesty. (TP 1960, s. 89)

1 Księga Samuela 17:45

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Dawid” — Także przemówienie Dawida tak pełne nieustraszoności, gdy chodzi o uzbrojenie Goliata, tak pełne wiary w Pana i sprawę Pańską ... było przedstawione w pantomimie. (TP 1960, s. 89,90)

„z mieczem” — przedstawia kontrowersyjne przemówienia. (TP 1960, s. 89,90)

„i z oszczepem” — przedstawia kontrowersyjne pisma. (TP 1960, s. 89,90)

„i z tarczą” — przedstawia jej obronne argumenty. (TP 1960, s. 89,90)

„ja idę do ciebie w imieniu Pana zastępów” — Miał on głęboką wiarę, że do walki przystępował jako przedstawiciel Boga. (TP 1960, s. 89,90)

„Boga wojsk Izraelskich, któremuś urągał” — Jako zapaśnik armii Boga żywego, którą wyzywała ewolucja. (TP 1960, s. 89,90)

1 Księga Samuela 17:46

Epifania i Bazylea:

„Dziś” — W okresie Żniwa. (TP 1960, s. 83,90)

„cię Pan poda w ręce moje” — Prawda zatryumfuje nad wszystkimi swoimi przeciwnikami; zdawał on sobie sprawę, że wyjdzie z boju zwycięsko z łaski Bożej. (TP 1960, s. 83,90)

„i odejmę głowę twoję od ciebie” — i ze teorii ewolucji zada cios biorąc ją całą w ręce jako trofeum. (TP 1960, s. 83,90)

„a dam trupy... ptactwu powietrznemu, i bestyjom ziemskim” — i że porzuci czerep niewiary, niegodny pogrzebu. (TP 1960, s. 83,90)

„wojska Filistyńskiego” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,90) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,90)

„a pozna wszystka ziemia, że jest Bóg w Izraelu” — Uczyni zaś to nie dla swej własnej chwały, lecz w celu aby wiedziała cała ludzkość, że naprawdę jest potężny i wszechmocny Bóg, który stoi po stronie pozafiguralnego Izraela i aby jemu była chwała. (TP 1960, s. 83,90)

1 Księga Samuela 17:47

Epifania i Bazylea:

„I dozna wszystko zgromadzenie” — Celem tej walki jest, aby zarówno chrześcijanie jak i niewierzący wiedzieli. (TP 1960, s. 90)

„że nie mieczem, ani oszczepem wybawia Pan” — że Pan nie wyzwoli od ewolucji przez napuszone kontrowersyjne wykłady i książki. (TP 1960, s. 90)

„gdyż Pańska jest walka” — Była to bowiem walka Boga Prawdy przeciw bogu błędu (szatanowi). (TP 1960, s. 90)

„a poda was w ręce nasze” — a On da przyjaciołom Biblii niewierzących jako więźniów. (TP 1960, s. 90)

1 Księga Samuela 17:48

Epifania i Bazylea:

„I stało się, gdy powstał Filistyńczyk, i szedł... że pośpieszył i Dawid, a bieżał” — Ewolucja napuszona w swych dyskusjach i pismach zbliżała się raczej w niefrasobliwy sposób do naszego Pastora, który pełen bojowego zapału pospieszył ku armii niewierzących, by zmierzyć się z ewolucją. (TP 1960, s. 90)

1 Księga Samuela 17:49

Epifania i Bazylea:

„A ściągnąwszy Dawid rękę swą do torby” — przedstawia sięgnięcie naszego Pastora do potężnej zawartości swojego umysłu dla celu jaki miał przed sobą. (TP 1960, s. 90)

„wyjął z niej kamień” — Dawid wyjmując kamień z torby przedstawia naszego Pastora używającego doktryny o okupie jako najsilniejszego i najwłaściwszego argumentu przeciw ewolucji, (TP 1960, s. 90)

„i cisnął z procy” — Wyrzucenie przez Dawida kamienia z procy reprezentuje użycie przez naszego Pastora argumentu okupu w metodzie pytań i odpowiedzi. (TP 1960, s. 90)

„a ugodził Filistyńczyka w czoło jego” — Ugodzenie Filistyńczyka w czoło przedstawia uderzenie przez naszego Pastora ewolucji argumentem okupu w najważniejszą część tej teorii; przy czym głowa Goliata reprezentuje samą teorię, a jego czoło najważniejsze jej punkty jak np., że pierwszy człowiek był bardzo bliski małpy człekokształtnej. (TP 1960, s. 90)

„tak iż utknął kamień w czole jego” — Metoda pytań i odpowiedzi br. Russella posługującego się przeciw ewolucji argumentem o okupie, uderzyła tak silnie w najważniejszy punkt tej teorii, że cios ten uszkodził ją, a potem zniszczył. (TP 1960, s. 90)

„i padł twarzą swą na ziemię” — Cios br. Russella zadany argumentem o okupie oszołomił i obalił ewolucję do stanu nieświadomości, aż padła ona skompromitowana w ostatecznej klęsce. (TP 1960, s. 90)

1 Księga Samuela 17:50

Epifania i Bazylea:

„procą” — metodą argumentacji przez pytania i odpowiedzi. (TP 1960, s. 90)

„i kamieniem” — nauką o okupie. (TP 1960, s. 90) W książce "Biblia Przeciw Teorii Ewolucji" br. Russell w formie pytań i odpowiedzi następującą posłużył się argumentem okupu: (TP 1960, s. 90) Boska sprawiedliwość, która wymagała dokładnej odpowiadającej zapłaty za dług zgodnie z zasadą "życie za życie, oko za oko, ząb za ząb, ręka za rękę, noga za nogę" (5Moj.19:21), czyli doskonałego życia za doskonałe życie, wymagała doskonałego ciała, życia, prawa do życia i praw życiowych Jezusa za dług pierwszego człowieka. Wynika więc, że pierwszy człowiek nie mógł być bliski małpy, lecz musiał posiadać doskonałe ciało ludzkie, życie, prawo do życia i prawa życiowe, bo w przeciwnym razie oznaczałoby to, że Boża sprawiedliwość wymaga więcej niż równowartość pierwszego człowieka. Boska sprawiedliwość nigdy jednak nie działa niesprawiedliwie. Widać więc z tego, że pierwszy człowiek musiał być doskonały pod względem ciała, życia, prawa do życia i praw życiowych, skoro Bóg sprawiedliwie żądał za niego doskonałego ciała ludzkiego, życia, prawa do życia i praw życiowych Jezusa, jako odpowiadającej ceny. (TP 1960, s. 90)

„zabił go” — obalił ewolucję całkowicie. (TP 1960, s. 90)

„choć miecza nie miał” — obalenie ewolucji przez br. Russella nie było dokonane debatą kontrowersyjną lecz metodą pytań i odpowiedzi. (TP 1960, s. 90)

1 Księga Samuela 17:51

Epifania i Bazylea:

„przybieżawszy Dawid” — reprezentuje szybki, dalszy tryumf br. Russella nad ewolucją. (TP 1960, s. 83,90,91)

„stanął nad Filistyńczykiem” — W starożytnych czasach zwycięstwo odniesione nad wrogiem było symbolicznie pokazane przez podeptanie go. Brat Russell stanął nad ewolucją pobijając ją dzięki użyciu przez siebie czterech innych doktryn; jako czterech symbolicznych kamieni (prawd): (TP 1960, s. 83,90,91) 1/ Stworzenie doskonałego człowieka na obraz i podobieństwo Boże. (TP 1960, s. 83,90,91) Została ona użyta w następujący sposób: (TP 1960, s. 83,90,91) Jeżeli człowiek stworzony był doskonałym na obraz i podobieństwo Boże, to musiał być on w wyższym stanie niż obecnie. Dlatego pierwszy człowiek nie mógł być zbliżony do małpy, ani też nie mógł rozwijać się stale postępując naprzód w tym rozwoju, bo obecnie jest on bardzo daleki od fizycznej, moralnej, umysłowej i religijnej doskonałości. (TP 1960, s. 83,90,91) 2/ Upadek człowieka do grzechu i coraz większej degradacji. (TP 1960, s. 83,90,91) Była ona użyta następująco: (TP 1960, s. 83,90,91) Gdyby pierwszy człowiek był bliski małpy i gdyby rozwijał się od tego czasu, to nie mogłoby być upadku w grzech i wciąż wzrastającej degradacji człowieka. (TP 1960, s. 83,90,91) 3/ Wysokie Powołanie. (TP 1960, s. 83,90,91) Była ona użyta następująco: (TP 1960, s. 83,90,91) Jedynym wyjątkiem jeśli chodzi o stopniową degradację ludzkości są doświadczenia świętych, którzy dzięki łasce Bożej przezwyciężyli skażenie (degradację) istniejące na świecie z powodu pożądliwości. Oni przez poświęcenie swojego człowieczeństwa, a nie przez ewolucję przechodzą rozwój w kierunku umysłowej, moralnej i religijnej doskonałości; jednak nie odbywa się w znaczeniu ewolucji, że mocniejszy przeżywa słabszego, ani pod względem naturalnego doboru, lecz przez działanie praw duchowych, przez które -- dzięki łasce Bożej -- święci są posłuszni. (TP 1960, s. 83,90,91) 4/ Restytucja. (TP 1960, s. 83,90,91) Była ona użyta następująco: (TP 1960, s. 83,90,91) Biblia ukazuje restytucję jako pełną chwały nadzieję człowieka na przyszłość. Gdyby pierwotny człowiek był bliski małpy, restytucja nie tylko, że nie byłaby wielką łaską, lecz największą klątwą i złem dla ludzkości, ponieważ sprawiałaby, że człowiek znów stałby się bliski małpy o ile ewolucja od stanu pierwotnego była prawdą. Biblia jednak ukazuje restytucję jako wielkie błogosławieństwo dla ludzkości, a więc ewolucja musi być fałszem. (TP 1960, s. 83,90,91)

„i wziął miecz jego” — miecz Goliata przedstawia wywody ewolucji, w których podkreśla się najważniejsze argumenty za rzekomym rozwojem człowieka. Były nimi dowody postępu w wiedzy, wynalazczości, dziełach miłosierdzia i użyteczności, odkryciach, środkach komunikacji itd., które charakteryzowały wiek XIX więcej niż wszystkie poprzednie wieki. Na nie wskazywała ewolucja w swych wykładach (miecz) jako na najbardziej konkretny dowód, że ludzkość rozwija się pod względem fizycznym, umysłowym, moralnym i religijnym. (TP 1960, s. 83,90,91)

„i dobył go z pochwy jego, i zabił go, i uciął nim głowę jego” — Te argumenty obrócił br. Russell przeciw ewolucji i w ten sposób niejako wyjął tę teorię z jej własnej orbity, posługując się jej argumentami. (TP 1960, s. 83,90,91) Pokazał on, że wynalazki nie były rezultatem ewolucji człowieka, ale, że są to przebłyski 1000-lecia, za pomocą których Bóg (a więc z przyczyn nadludzkich) przygotowuje obalenie władzy szatana i ustanowienie Królestwa Bożego. Wykazał on, że rzeczy te dowodzą nie tylko wzrostu ludzkich zdolności, lecz wzrostu w użyciu zmniejszonych zdolności i wzrostu sposobności, gdyż tylko ograniczona ilość członków rodzaju ludzkiego była wielkimi wynalazcami, myślicielami, reformatorami itd., a ci nie przekazywali swych talentów potomkom, jak tego dowodzi historia wielkich wynalazców, myślicieli i reformatorów. Gdyby ewolucja była prawdą, potomkowie Darwina, Wallace'a, Huxleya, Spencera, Haeckela, Szekspira, Miltona, Lutra, Lincolna itd. powinni ich przewyższać. Lecz tak wcale nie było; potomkowie geniuszów byli zawsze pośledniego gatunku. Następnie wykazał on przez fakty, nadludzkie przyczyny postępu od 1799, kiedy zaczął się dzień przygotowania Pańskiego; jednak dzieła poprzednich wieków w dziedzinie architektury, poezji, prozy, malarstwa, rzeźby, oratorstwa oraz rozumowania indukcyjnego i dedukcyjnego przewyższały pod każdym względem dzieła z XIX i XX wieku. Tym sposobem br. Russell uciął głowę ewolucji jej własnymi argumentami. (TP 1960, s. 83,90,91)

„Filistynowie” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,90,91) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,90,91)

„uciekli” — wszystkie odmiany niewierzących, gdy przekonały się, że szermierz niewiary został obalony przez br. Russella, uległy przygnębieniu i wycofały się z pola debat. (TP 1960, s. 83,90,91)

1 Księga Samuela 17:52

Epifania i Bazylea:

„mężowie Izraelscy” — przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą. (TP 1960, s. 83,91)

„i Judzcy” — mężowie Judzcy przedstawiają lud w Prawdzie. (TP 1960, s. 83,91)

„okrzyk uczynili i gonili Filistyny” — Kontynuowali dyskusję, zwalczając wycofujące się zastępy niewierzących. W tych dyskusjach wojownicy Biblii działali agresywnie miażdżąc argumenty niewierzących i zmuszając ich zwolenników do odwrotu. (TP 1960, s. 83,91) Pozafiguralny pościg przejawił się w wydaniu wielkiej liczby książek, wykładów, dyskusji, wygłoszeniu wielkiej liczby kazań i rozmów, które były skierowane przeciw niewierzącym. (TP 1960, s. 83,91)

„po drodze Saraim” — [Saraim - dwie bramy]; Pościg był za jednymi aż do podwójnego obalenia ich argumentów. (TP 1960, s. 83,91)

„aż do Get” — [Get - prasa winna]; Za innymi aż do zmiażdżenia ich argumentów. (TP 1960, s. 83,91)

„i aż do Akkaronu” — [Akkaron - wygaśnięcie]; Jeszcze za innymi aż do wygaśnięcia ich argumentów. (TP 1960, s. 83,91)

1 Księga Samuela 17:53

Epifania i Bazylea:

„synowie Izraelscy” — mężowie Izraelscy przedstawiają wierzących w Biblię poza Prawdą, a mężowie Judzcy przedstawiają lud w Prawdzie. (TP 1960, s. 83,91)

„z pogoni Filistynów” — [Filistyni - wieśniacy]; podobnie jak gdzie indziej, przedstawiają sekciarzy. (TP 1960, s. 83,91) W tym rozdziale figurują oni niewiernych sekciarzy: ateistów, agnostyków, materialistów, panteistów, deistów, racjonalistów, ewolucjonistów, wyższych krytyków, uczonych niewierzących, którzy nie podpadają pod żadną z wymienionych teorii. (TP 1960, s. 83,91)

„rozchwycili obóz ich” — Wszystkie argumenty niewierzących zostały im odebrane i skierowane przeciw nim w czasie ich ucieczki, jak na to wskazują książki i wykłady na te tematy. (TP 1960, s. 83,91)

1 Księga Samuela 17:54

Epifania i Bazylea:

„Potem wziąwszy Dawid głowę onego Filistyńczyka, przyniósł ją do Jeruzalemu” — Nie powinniśmy myśleć, że Dawid natychmiast wziął głowę Goliata do Jeruzalemu, ponieważ zostało ono wzięte Jebuzejczykom wiele lat później. Raczej należałoby rozumieć, iż trzymał on głowę Goliata, być może zabalsamowaną lub w postaci czaszki aż do czasu, gdy Jeruzalem został wzięty, gdzie złożył on ją wraz ze swymi innymi trofeami (2Sam.5:6). Pozafiguralnie brat Russell miał w swej mocy teorię ewolucji i złożył ją w sferze rządzenia wśród innych trofeów. (TP 1960, s. 92)

„a zbroję jego włożył do namiotu swego” — Dawid składając zbroję Goliata w swoim namiocie zdaje się wyobrażać, że br. Russell zatrzymał defensywne i ofensywne bronie ewolucji wśród swego dyskusyjnego rynsztunku, aby od czasu do czasu użyć ich w debatach zwalczających ewolucję. Pamiętajmy, że takie okazje zwalczania ewolucji trwały aż do czasu wybuchu Wojny Światowej w 1914, a nawet krotko po tym. (TP 1960, s. 92)

1 Księga Samuela 17:55

Epifania i Bazylea:

„Saul” — Saul przedstawia książąt, którzy utracili korony z dwunastu denominacji jako całość, lub też jako reprezentowanych przez jednostkę. (TP 1960, s. 83,86,92)

„mówił do Abnera” — [Abner -ojciec światła]; wydaje się reprezentować polemizujących profesorów teologii, którzy na pewno byli kontrowersyjnymi przywódcami obrońców Biblii. (TP 1960, s. 83,86,92) Możemy wspomnieć jako głównych przywódców tej walki o Biblię takie nazwiska jak: Rupprecht, Koenig, Zahn, Weiss i Moeller z Niemiec; Robrertson, Westcott, Orr, Urquhart i Finn z Wielkiej Brytanii; oraz Green, McCosh, Dawson i Cook z Ameryki. (TP 1960, s. 83,86,92)

„Czyim jest synem ten młodzieniec” — przedstawia pytania niektórych z książąt utratników koron, a wśród nich dr Cooka, na jakim uniwersytecie studiował teologię br. Russell. (TP 1960, s. 83,86,92)

„Jako żywa dusza twoja królu, żeć nie wiem” — Odpowiedź Abnera figuruje uroczyste zapewnienie, które dali profesorowie teologii, iż żaden z nich nie wie jakie wykształcenie otrzymał br. Russell, co wskazuje, że nie posiadał on wykształcenia uniwersyteckiego, choć w typie studiowanym dotychczas, myśl ta nie była jeszcze podana. (TP 1960, s. 83,86,92)

1 Księga Samuela 17:56

Epifania i Bazylea:

„Pytaj, czyim jest synem ten młodzieniec” — figuruje fakt, że książęta utratnicy koron pragnęli dowiedzieć się, a wiadomości tej domagali się od polemizujących profesorów teologii, czy br. Russell posiada dyplom uniwersytecki. (TP 1960, s. 92)

1 Księga Samuela 17:57

Epifania i Bazylea:

„A gdy się wracał Dawid” — figuruje powrót br. Russella z bitwy z ewolucją. (TP 1960, s. 92)

„tedy go wziął Abner i przywiódł go przed Saula, a Dawid miał głowę Filistynową w rękach swych” — Profesorowie teologii nie osobiście, lecz symbolicznie, wzięli go do książąt utratników koron... W pozafigurze nie mamy pojmować, że miało miejsce osobiste spotkanie pomiędzy książętami utratnikami koron, a br. Russellem w wyniku pośredniczenia polemizujących profesorów teologii. Profesorowie teologii, raczej zwrócili uwagę książąt utratników koron na pisma br. Russella, a ci na ich podstawie zdali sobie sprawę, że teoria ewolucji (głowa Goliata) była pod władzą br. Russella (TP 1960, s. 92)

1 Księga Samuela 17:58

Epifania i Bazylea:

„Czyjeś ty syn młodzieńcze” — książęta utratnicy koron zadawali pytanie br. Russellowi w jego pismach. (TP 1960, s. 92)

„Jestem syn sługi twego Isajego Betlehemczyka” — Studiując zaś wiążące się z tym jego pisma, a specjalnie książkę "Biblia Przeciw Teorii Ewolucji" uzyskali z nich pozafiguralną myśl odpowiedzi... iż nie posiadał on dyplomu żadnej szkoły teologicznej, lecz był członkiem ludu Bożego i w dodatku niesekciarskim studentem Biblii -- Betlejemczykiem -- jej wyznawcą znajdującym się w szkole Chrystusa; gdzie Biblia jest księgą tekstów, z której dowiedział się że jedynie ona i tylko ona jest źródłem i zasadą doktryny, praktyki oraz organizacji dla wiernego ludu Bożego. (TP 1960, s. 92)

Literatura o rozdziale 1 Księga Samuela 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Samuela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.