1 Księga Samuela 19

1 Księga Samuela, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (24 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Samuela 19 — Biblia Gdańska

1 Tedy mówił Saul do Jonatana, syna swego, i do wszystkich sług swoich, aby zabili Dawida; ale Jonatan syn Saula, kochał się w Dawidzie bardzo.

2 I oznajmił to Jonatan Dawidowi, mówiąc: Saul, ojciec mój, myśli cię zabić; przetoż teraz strzeż się proszę aż do zaranku, a zataisz się, i skryjesz się.

3 A ja wynijdę, i stanę podle ojca mego na polu, gdzie ty będziesz, i będę mówił o tobie z ojcem moim, a cokolwiek pobaczę, toć oznajmię.

4 A tak mówił Jonatan o Dawidzie dobrze do Saula, ojca swego, i rzekł do niego: Niech nie grzeszy król przeciwko słudze swemu Dawidowi: boć nic nie winien, owszem sprawy jego byłyć bardzo pożyteczne;

5 Gdyż położył duszę swą w ręce swej, i zabił Filistyńczyka, i uczynił Pan wybawienie wielkie wszystkiemu Izraelowi. Coś widział, i uradowałeś się. Przeczżebyś tedy miał grzeszyć przeciw krwi niewinnej, chcąc zabić Dawida bez przyczyny?

6 I usłuchał Saul słów Jonatanowych, i przysiągł Saul: Jako żywy Pan, że nie umrze.

7 A tak przyzwał Jonatan Dawida, i opowiedział mu Jonatan wszystkie one słowa; i przywiódł Jonatan Dawida do Saula, i był przed nim, jako i przedtem.

8 I wszczęła się znowu wojna, a ciągnął Dawid, i walczył przeciwko Filistynom, i poraził je porażką wielką, i uciekli przed obliczem jego.

9 Wtem Duch Pański zły przypadł na Saula, który w domu swym siedział, mając włócznią swoję w ręce swej, a Dawid grał ręką swą.

10 I myślił Saul przebić Dawida włócznią aż ku ścianie: ale się uchylił przed Saulem, i uderzyła włócznia w ścianę, a Dawid uciekł, i uszedł onej nocy.

11 Potem posłał Saul posły do domu Dawidowego, aby nań strzegli, i zabili go rano. I oznajmiła to Dawidowi Michol, żona jego, mówiąc: Jeźliże nie ochronisz duszy twojej tej nocy, jutro zabity będziesz.

12 Przetoż spuściła Michol Dawida oknem, który uszedłszy uciekł, i zachowany jest.

13 A wziąwszy Michol obraz, położyła na łożu, a wezgłówko z koziej skóry położyła pod głowę jego, i przykryła szatą.

14 Tedy posłał Saul posły, aby porwali Dawida; ale rzekła: Choruje.

15 Znowu posłał Saul posły, aby oglądali Dawida, mówiąc: Przynieście go na łożu do mnie, abym go zabił.

16 A gdy przyszli posłowie, oto obraz na łożu, a wezgłówko z koziej skóry pod głowami jego.

17 I rzekł Saul do Michol: Czemuś mię tak oszukała, a wypuściłaś nieprzyjaciela mego, aby uszedł? Tedy rzekła Michol Saulowi: Bo mi mówił, puść mię, inaczej zabiję cię.

18 A tak Dawid uciekłszy uszedł, a przyszedł do Samuela, do Ramaty, i oznajmił mu wszystko, co mu czynił Saul. Poszedł tedy on i Samuel, a mieszkali w Najot.

19 I oznajmiono Saulowi, mówiąc: Oto Dawid jest w Najot w Ramacie.

20 Tedy posłał Saul posły, aby pojmali Dawida; którzy gdy ujrzeli gromadę proroków prorokujących, i Samuela stojącego, a przełożonego nad nimi, przyszedł i na posły Saulowe Duch Boży, a prorokowali i oni.

21 Co gdy oznajmiono Saulowi, posłał inne posły, a prorokowali oni. Znowu tedy Saul posłał i trzecie posły, lecz prorokowali i ci.

22 Potem szedł i sam do Ramaty, i przyszedł aż do studni wielkiej, która jest w Sokot, i pytał się a mówił: Gdzie jest Samuel i Dawid? i powiedziano mu: Oto są w Najot w Ramacie.

23 I szedł tam do Najot w Ramacie, a przyszedł też nań Duch Boży; a tak idąc dalej prorokował, aż przyszedł do Najot w Ramacie.

24 I zewlekł też sam szaty swoje, a prorokował i on przed Samuelem, a padłszy leżał nagim przez on cały dzień i przez całą noc; stądże weszło w przypowieść: Azaż i Saul między prorokami?

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Samuela 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Samuela 19:1

Epifania i Bazylea:

„Tedy mówił Saul do Jonatana, syna swego, i do wszystkich sług swoich, aby zabili Dawida” — Sukcesy br. Russella w walce z niewierzącymi przesiewaczami, zamiast podobać się książętom utratnikom koron tak jak to być powinno, pobudzały ich zawiść aż do symbolicznych morderczych propozycji, powodując iż namawiali oni najbardziej poświęconych i miłujących Prawdę z utratników koron i pomagających im współpracowników, aby odcięli br. Russella od wszelkiego udziału w kołach nominalnego kościoła. (TP 1961, s. 39)

„ale Jonatan syn Saula, kochał się w Dawidzie bardzo” — Polecenie to bardzo zasmuciło pozafiguralnego Jonatana, który wielce cenił br. Russella. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 19:2

Epifania i Bazylea:

„I oznajmił to Jonatan Dawidowi, mówiąc: Saul, ojciec mój, myśli cię zabić” — pozafiguralny Jonatan powiedział mu o rozkazach swych przełożonych. (TP 1961)

„przetoż teraz strzeż się proszę aż do zaranku, a zataisz się, i skryjesz się” — Członkowie pozafiguralnego Jonatana radzili mu mieć się na ostrożności i na jakiś czas wycofać się z aktywności. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 19:3

Epifania i Bazylea:

„A ja wynijdę, i stanę podle ojca mego na polu, gdzie ty będziesz” — Proponowali oni br. Russellowi, że wezmą jego miejsce w służbie popieranej przez książąt utratników koron (TP 1961)

„i będę mówił o tobie z ojcem moim, a cokolwiek pobaczę, toć oznajmię” — i będą mówić do nich przychylnie o nim oraz opowiedzą mu o rezultatach. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 19:4

Epifania i Bazylea:

„A tak mówił Jonatan o Dawidzie dobrze do Saula” — i rzeczywiście chwalili oni br. Russella przed książętami utratnikami koron. (TP 1961)

„Niech nie grzeszy król przeciwko słudze swemu Dawidowi: boć nic nie winien, owszem sprawy jego byłyć bardzo pożyteczne” — Starali się oni przekonać utratników koron, by nie grzeszyli odcinając br. Russella od społeczności i służby, ponieważ on nic złego przeciw nim nie uczynił, lecz wprost przeciwnie uczynił dla nich wiele dobrego. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 19:5

Epifania i Bazylea:

„Gdyż położył duszę swą w ręce swej, i zabił Filistyńczyka” — Specjalnie podkreślali oni odwagę br. Russella, oraz jego talent okazany w skutecznym obaleniu ewolucji, czego żaden z książąt utratników koron, ani żaden z ich współpracowników nie mógł dokonać. (TP 1961)

„i uczynił Pan wybawienie wielkie wszystkiemu Izraelowi” — a dzięki czemu Pan dał zwycięstwo Swemu ludowi, okazując w ten sposób, że błogosławił br. Russellowi. (TP 1961)

„Coś widział, i uradowałeś się” — a zwycięstwo to było przyjęte przez przywódców utratników koron z wielką radością. (TP 1961)

„Przeczżebyś tedy miał grzeszyć przeciw krwi niewinnej, chcąc zabić Dawida bez przyczyny?” — Dlaczegóż więc, rozumowali oni, wodzowie utratników koron mieliby grzeszyć przeciwko człowiekowi niewinnemu, bez powodu odcinając go od społeczności i służby. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 19:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Usłuchał Saul” — Pokazuje, że Jonatan miał wpływ na swego ojca, a tym sposobem miłość dla Dawida tym więcej się odznaczała.

Epifania i Bazylea:

„I usłuchał Saul słów Jonatanowych” — To szlachetne przedstawienie sprawy miało pomyślny rezultat. (TP 1961)

„i przysiągł Saul: Jako żywy Pan, że nie umrze” — Utratnicy koron (przywódcy) pofolgowali i dali uroczyste przyrzeczenie, że br. Russell nie będzie odcięty od społeczności i służby w kołach nominalnego kościoła. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:7

Epifania i Bazylea:

„A tak przyzwał Jonatan Dawida, i opowiedział mu Jonatan wszystkie one słowa” — Dotrzymując swej obietnicy, ci najwierniejsi i najbardziej miłujący Prawdę utratnicy koron, poinformowali br. Russella o tym, co powiedzieli książętom utratnikom koron na jego korzyść i o ich zapewnieniu. (TP 1961, s. 40)

„i przywiódł Jonatan Dawida do Saula” — Co więcej, na nowo przyprowadzili go oni do przywódców utratników koron, jako człowieka do przyjęcia przez nich. (TP 1961, s. 40)

„i był przed nim, jako i przedtem” — w wyniku czego cieszył się on znowu ich życzliwością. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:8

Epifania i Bazylea:

„I wszczęła się znowu wojna” — Przeciwnicy Okupu i przeciwnicy zastępstwa, pod koniec roku 1883, zaczęli na nowo przedstawiać swe poglądy skierowane przeciw nauce Biblii w tej sprawie. (TP 1961, s. 40)

„a ciągnął Dawid, i walczył przeciwko Filistynom” — Brat Russell, szermierz Okupu, na nowo wystąpił w jego obronie, starając się obalić przeciwników. (TP 1961, s. 40)

„i poraził je porażką wielką” — i też z całą pewnością pokonał ich. Wśród innych rzeczy artykuł w przedrukach Strażnicy 573-575 jest częścią tej porażki. (TP 1961, s. 40)

„i uciekli przed obliczem jego” — Z powodu takich ataków przeciwnicy Okupu uciekli z pola Bitwy. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:9

Epifania i Bazylea:

„Wtem Duch Pański zły przypadł na Saula, który w domu swym siedział” — Duch melancholii, z powodu Boskiego opuszczenia znowu zawładnął pozafiguralnym Saulem, gdy zarządzał on sprawami urzędu. (TP 1961, s. 40)

„mając włócznią swoję w ręce swej” — Pozafiguralny Saul znowu miał gotowe do publikacji pisma o przyszłej próbie. (TP 1961, s. 40)

„a Dawid grał ręką swą” — a br. Russell, jak przedtem, posługiwał się Biblią, by wydobyć z niej słodką muzykę Pieśni Mojżesza -- restytucję, czego liczne przykłady znaleźć można w Strażnicy (począwszy od stycznia 1884 r.). (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:10

Epifania i Bazylea:

„I myślił Saul przebić Dawida włócznią aż ku ścianie” — Wśród innych wodzów utratników koron, dr Cook znowu wziął udział w pozafigurze rzucania włócznią. Jego wysiłek, by pobić br. Russella przez uderzenie w dr Dornera (1Sam.18:11), jaki objawił się w sprawozdaniu dziennikarskim w gazetach bostońskich z 9 stycznia 1883 r., dowiódł, iż był tą pozaobrazową włócznią z tego wiersza, chociaż sprawozdanie podane jako przedmowa do jego wykładu z 15 stycznia 1883, nie ukazało się w druku aż w roku 1884, tj.. gdy ukazała się jego książka pt. "Zachód" zawierająca tę przedmowę. Poprzednia przedmowa nosiła tytuł "Nowe Odchylenia od Ortodoksji", zaś przedmowa rozważana obecnie, nosiła tytuł "Czy ze Śmiercią Kończy się Czas Próby?". W tym czasie tzn. w roku 1884 dr Cook był bardzo przeciwny nauce br. Russella o restytucji i godził przede wszystkim w niego, choć przedmowa ta opublikowana 15 stycznia 1883 a wydrukowana w roku 1884 pozornie uderzała w dr Dornera. (TP 1961, s. 40)

„ale się uchylił przed Saulem” — Podobnie jak poprzednio br. Russell przezwyciężył złe skutki tego. (TP 1961, s. 40)

„i uderzyła włócznia w ścianę” — Przedmowa ta gdy chodziło o br. Russella nie spełniła swego celu. (TP 1961, s. 40)

„a Dawid uciekł, i uszedł onej nocy” — bowiem nauki br. Russella w tej sprawie pozwoliły mu uniknąć jej siły i jej skutków. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:11

Epifania i Bazylea:

„Potem posłał Saul posły do domu Dawidowego, aby nań strzegli, i zabili go rano” — Ataki dr Cooka na dr Dornera w dwóch poprzednio wymienionych przedmowach nie tylko zapaliły br. Russella, lecz również i niektórych profesorów z kongregacyjnego seminarium w Amherst (Mass.), a szczególnie dr Smytha, w którego -- godząc jednocześnie w br. Russella -- godził dr Cook w swej przedmowie do wykładu z 12 lutego. (TP 1961, s. 40) Wówczas dr Cook podniecił dużą liczbę swych zwolenników (posłów), którzy tylko czekali by pochwycić br. Russella za słowa, szczególnie w czasie jego przyszłych wykładów (rano) w różnych kościołach. (TP 1961, s. 40)

„I oznajmiła to Dawidowi Michol, żona jego, mówiąc: Jeźliże nie ochronisz duszy twojej tej nocy, jutro zabity będziesz” — Wykonywanie tego urzędu przyniosło mu ostrzeżenie o niebezpieczeństwie. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:12

Epifania i Bazylea:

„Przetoż spuściła Michol Dawida oknem, który uszedłszy uciekł, i zachowany jest” — Z pomocą tego urzędu uniknął on niebezpieczeństwa, spokojnie wycofując się z takiej pracy. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:13

Epifania i Bazylea:

„A wziąwszy Michol obraz, położyła na łożu” — Odpowiednie władze br. Russella, mieszczące się w jego zwolennikach w miejscowych kościołach broniły go, przedstawiając jego nauki (łoże), jako doktryny kościoła nominalnego (obraz). (TP 1961, s. 40)

„a wezgłówko z koziej skóry położyła pod głowę jego” — podkreślając naukę o usprawiedliwieniu, jako resztę jego doktryn. (TP 1961, s. 40)

„i przykryła szatą” — w ten sposób ukryli je przed wzrokiem. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:14

Epifania i Bazylea:

„Tedy posłał Saul posły, aby porwali Dawida” — Współpracownicy dr Cooka domagali się wydania br. Russella przez jego zwolenników z nominalnego kościoła. (TP 1961, s. 40)

„ale rzekła: Choruje” — ci jednak mieli dla niego różne możliwe wytłumaczenia. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:15

Epifania i Bazylea:

„Znowu posłał Saul posły, aby oglądali Dawida” — Podejrzewając jednak wymówki, dr Cook podniecał ich do tego na nowo. (TP 1961, s. 40)

„mówiąc: Przynieście go na łożu do mnie, abym go zabił” — polecając im przywieść br. Russella w jego pismach (łożu) do niego, aby go obalić. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:16

Epifania i Bazylea:

„A gdy przyszli posłowie, oto obraz na łożu, a wezgłówko z koziej skóry pod głowami jego” — Wysłannicy ci nie mogli wydobyć więcej z jego nauk od jego zwolenników z nominalnego kościoła, jak tylko nauki koncentrujące się na usprawiedliwieniu, przedstawione przez nich jako nauki dokładnie ortodoksyjne. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:17

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Saul do Michol: Czemuś mię tak oszukała, a wypuściłaś nieprzyjaciela mego, aby uszedł? Tedy rzekła Michol Saulowi: Bo mi mówił, puść mię, inaczej zabiję cię” — Kiedy dr Cook i inni wodzowie utratników koron dowodzili sympatyzującym z odpowiednimi władzami br. Russella, że oni starali się oszukać go, ci posłużyli się oszukaństwem, by osłonić siebie. (TP 1961, s. 40)

1 Księga Samuela 19:18

Epifania i Bazylea:

„A tak Dawid uciekłszy uszedł, a przyszedł do Samuela” — W ten sposób br. Russell uniknął spisków przywódców utratników koron, zmierzających do obalenia go i znalazł bezpieczeństwo, oraz pocieszenie wśród niektórych braci z fazy Kościoła Filadelfijskiego. (TP 1961, s. 41)

„do Ramaty” — będących na wysokim stopniu rozwoju charakteru chrześcijańskiego. (TP 1961, s. 41)

„i oznajmił mu wszystko, co mu czynił Saul” — Oczywiście br. Russell opowiedział tym drogim braciom, którzy przeżyli Filadelfię, o swych doświadczeniach z pozafiguralnym Saulem, a oni na podstawie swych własnych przeżyć z pozafiguralnym Saulem, mogli z nim współczuć. (TP 1961, s. 41)

„Poszedł tedy on i Samuel, a mieszkali w Najot” — [Najot - pastwiska]; Zajmowali się oni wtedy pasieniem Bożych owiec. (TP 1961, s. 41)

1 Księga Samuela 19:19

Epifania i Bazylea:

„I oznajmiono Saulowi, mówiąc: Oto Dawid jest w Najot w Ramacie” — Wiadomość o ich działalności i rozwoju charakteru została doniesiona do dr Cooka i innych książąt z utratników koron. (TP 1961, s. 41)

1 Księga Samuela 19:20

Epifania i Bazylea:

„Tedy posłał Saul posły, aby pojmali Dawida” — którzy wysłali wysłanników by porwać br. Russella. (TP 1961, s. 41) Pozafiguralni wysłannicy z tego wiersza to ci, którzy zostali poruszeni przez odpowiedzi dr Cooka z dnia 12 lutego na pytania dr Smytha. (TP 1961, s. 41)

„którzy gdy ujrzeli gromadę proroków prorokujących, i Samuela stojącego, a przełożonego nad nimi, przyszedł i na posły Saulowe Duch Boży, a prorokowali i oni” — (zobacz wiersz następny). (TP 1961, s. 41)

1 Księga Samuela 19:21

Epifania i Bazylea:

„Co gdy oznajmiono Saulowi, posłał inne posły, a prorokowali oni. Znowu tedy Saul posłał i trzecie posły, lecz prorokowali i ci” — Znowu możemy zilustrować tę część (opisaną w w. 20 i 21) działalności książąt utratników koron działalnością dr Cooka. (TP 1961, s. 41) Dr Smyth z Amherst odpowiedział na przedmowę dr Cooka z dnia 12 lutego 1883 , stawiając pytania natychmiast przedłożone dr Cookowi. Spowodowało to dalszą dyskusję między nimi, w której jeden drugiemu odpowiadał trzykrotnie, przy czym odpowiedzi dr Cooka miały miejsce w dniach 12 i 19 lutego, oraz 12 marca. Odpowiedzi te zostały opublikowane jako dodatek do jego książki "Zachód" w roku 1884 i dopiero ogłoszenie ich miało wpływ na br. Russella. Pozafiguralni wysłannicy z wiersza 20, to ci, którzy zostali poruszeni przez odpowiedzi dr Cooka z dnia 12 lutego na pytania dr Smytha. Pierwsze spotkanie br. Russella i dr Cooka w Pittsburgu, w czasie którego br. Russell wręczył mu "Pokarm dla Myślących Chrześcijan" i "Cienie Przybytku", nastąpiło pomiędzy ustną kontrowersją w roku 1883, oraz jej opublikowaniem w książce "Zachód" w roku 1884. To tłumaczy, dlaczego dr Cook stale atakował br. Russella, pod pozorem atakowania innych. A przez te trzy odpowiedzi pobudził on różne osoby do trzykrotnego podjęcia prób, by uczynić br. Russella więźniem obezwładnionym argumentami dr Cooka. Próby te skończyły się tym, że ich wykonawcy mniej lub więcej przyjmowali nauczanie Prawdy i sami głosili ją z chwilą gdy zauważyli, że ci, którzy je przedstawiali byli zaprzyjaźnieni i prowadzeni przez pozafiguralnego Samuela -- dawnych obrońców 1000-lecia. (TP 1961, s. 41)

1 Księga Samuela 19:22

Epifania i Bazylea:

„Potem szedł i sam do Ramaty” — Spowodowało to, że dr Cook i inni wodzowie z utratników koron przeprowadzali dokładniejsze badanie Prawdy Żniwa, jej obrońców i ich działalności. (TP 1961, s. 41)

„i przyszedł aż do studni wielkiej, która jest w Sokot” — [Sokot - strażnica]; tak jak one ukazywały się we wciąż wzrastającej literaturze w postaci Strażnicy ludu Prawdy. (TP 1961, s. 41)

„i pytał się a mówił: Gdzie jest Samuel i Dawid?” — Zapytywali oni o poglądy i działalności pozafiguralnego Samuela i brata Russella. (TP 1961, s. 41)

„i powiedziano mu: Oto są w Najot w Ramacie” — Dowiedzieli się, że ci dwaj żyli na wyżynach chrześcijańskiego charakteru i doglądali Bożych owiec. (TP 1961, s. 41)

1 Księga Samuela 19:23

Epifania i Bazylea:

„I szedł tam do Najot w Ramacie” — To zwróciło ich uwagę na te dwie sprawy. (TP 1961, s. 41)

„a przyszedł też nań Duch Boży; a tak idąc dalej prorokował, aż przyszedł do Najot w Ramacie” — i miało na nich taki wielki wpływ, że głosili poselstwo 1000-lecia, choć oczywiście nie z próbą dla zmarłych w tym czasie. (prorokowali w czasie marszu do Najot, a nie w gdy przyszli do Najot -- tzn., że nie podawali pełnego poselstwa 1000-lecia). (TP 1961, s. 41)

1 Księga Samuela 19:24

Epifania i Bazylea:

„I zewlekł też sam szaty swoje” — Czyniąc to pozbawili się swego autorytetu i prerogatyw jako książęta utratnicy koron. (TP 1961, s. 41)

„a prorokował i on” — w dalszym ciągu kazali oni o drodze do pozafiguralnego Samuela, broniąc 1000-lecia jako błogosławieństwa tylko dla wówczas żyjących. (TP 1961, s. 41)

„przed Samuelem” — Wydaje się, że było to ostatnie spotkanie pozafiguralnego Saula z pozafiguralnym Samuelem, podobnie jak w figurze, gdzie po raz ostatni typowy Saul widział typowego Samuela. (TP 1961, s. 41)

„a padłszy leżał nagim” — I w taki sposób książęta utratnicy koron upokorzyli się przed kilkoma pozostałymi z okresu Filadelfii członkami klasy Samuela. (TP 1961, s. 41)

„przez on cały dzień i przez całą noc” — Od tego też czasu pozafiguralny Saul przez długi okres pokornie nauczał, wzrastając w swych liczbach, o przedtysiącletnim Wtórym Przyjściu naszego Pana; większość z nich odwołała to przeciw czemu protestowali przedtem. (TP 1961, s. 41)

„stądże weszło w przypowieść: Azaż i Saul między prorokami?” — Powodowało to, że wielu z ich sympatyków mówiło: "Czyż ci przywódcy także są wśród nauczycieli przedtysiącletniego Wtórego Przyjścia Jezusa?". (TP 1961, s. 41)

Literatura o rozdziale 1 Księga Samuela 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Samuela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.