1 Księga Samuela 18

1 Księga Samuela, rozdział 18 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Samuela 18 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy przestał mówić do Saula, że dusza Jonatanowa spoiła się z duszą Dwidową, i umiłował go Jonatan, jako duszę swoję.

2 I wziął go Saul dnia onego, ani mu dopuścił, żeby się wracał do domu ojca swego.

3 A tak uczynił Jonatan z Dawidem przymierze, bo go miłował jak duszę swoję.

4 A zdjawszy z siebie Jonatan płaszcz, który miał na sobie, dał go Dawidowi, i szaty swe, aż do miecza swego, i aż do pasa swego rycerskiego.

5 I wychadzał Dawid do wszystkiego, do czego go kolwiek posyłał Saul, a roztropnie się sprawował; i przełożył go Saul nad rycerstwem, i był wdzięcznym w oczach wszystkiego ludu, także i w oczach sług Saulowych.

6 I stało się, gdy się wracali, a Dawid się też wracał od porażki Filistynów, że wyszły niewiasty ze wszystkich miast Izraelskich, śpiewając i grając przeciwko Saulowi królowi z bębnami, z weselem, i z gęślami.

7 A śpiewając na przemiany one niewiasty, grały i mówiły: Poraził Saul swój tysiąc, ale Dawid swoich dziesięć tysięcy.

8 I rozgniewał się Saul bardzo, bo się nie podobały w oczach jego te słowa; i rzekł: Przywłaszczyli Dawidowi dziesięć tysięcy, a mnie przywłaszczyli tysiąc: a czegoż mu niedostaje, jedno królestwa?

9 Przetoż Saul krzywo patrzył na Dawida od onegoż dnia i na potem.

10 I stało się drugiego dnia, że przypadł Duch Boży zły na Saula, i prorokował w pośrodku domu, a Dawid grał ręką swoją dnia onego, jako i przedtem, a Saul miał włócznią w ręce swej.

11 I cisnął Saul włócznią, mówiąc: Przebiję Dawida aż ku ścianie; ale się uchylił Dawid przed nim po dwa kroć.

12 I bał się Saul Dawida, przeto że Pan był z nim, a od Saula odstąpił.

13 I odprawił go Saul od siebie, a uczynił go hetmanem nad tysiącem, i wychadzał a wchadzał przed ludem.

14 Owa Dawid we wszystkich drogach swych roztropnie się sprawował; bo Pan był z nim.

15 Co gdy widział Saul, iż tak bardzo roztropnie sobie poczynał, bał się go.

16 Ale wszystek Izrael i Juda miłował Dawida; bo on wychadzał i wchadzał przed nimi.

17 I rzekł Saul do Dawida: Oto, córkę moję starszą Merob dam ci za żonę, jedno bądź mężem mocnym, i odprawuj wojny Pańskie; bo tak Saul sobie mówił: Niech nie będzie ręka moja na nim, ale niech będzie na nim ręka Filistynów.

18 Tedy rzekł Dawid do Saula: Któżem ja? albo co za stan mój, albo co za dom ojca mego w Izraelu, żebym był zięciem królewskim?

19 I stało się, gdy przyszedł czas, którego miała być dana Merob, córka Saulowa, Dawidowi, że ona dana jest Adryjelowi Meholatyckiemu za żonę.

20 Ale się rozmiłowała Michol, córka Saulowa, Dawida; co gdy powiedziano Saulowi, miło mu to było.

21 I rzekł Saul: Dam mu ją, żeby mu była sidłem, a żeby była na nim ręka Filistynów. Przetoż rzekł Saul do Dawida: Po drugie będziesz zięciem moim dzisiaj.

22 Tedy rozkazał Saul sługom swoim: Rzeczcie do Dawida potajemnie, mówiąc: Oto, upodobał cię sobie król, i wszyscy słudzy jego miłują cię, a tak teraz bądź zięciem królewskim.

23 A gdy mówili słudzy Saulowi w uszy Dawidowe te słowa, odpowiedział Dawid: Czy się wam mała rzecz widzi, być zięciem królewskim, gdyżem ja jest mężem ubogim i podłym?

24 Tedy słudzy Saulowi oznajmili mu, mówiąc: Tak powiedział Dawid.

25 I rzekł Saul: Tak powiedzcie Dawidowi: Nie dbać król o wiano, tylko chce mieć sto nieobrzezek Filistyńskich, aby się stała pomsta nad nieprzyjaciołmi królewskimi; bo Saul myślił, jakoby Dawida podać w ręce Filistynom.

26 Tedy słudzy jego powiedzieli te słowa Dawidowi; i spodobało się to Dawidowi, aby został zięciem królewskim; a jeszcze się nie były wypełniły dni one.

27 Wstał tedy Dawid, i poszedł, on i mężowie jego, i zabił z Filistynów dwieście mężów, i przyniósł Dawid nieobrzezki ich, i oddano je spełna królowi, aby był zięciem królewskim. A tak dał mu Saul Michol, córkę swą za żonę.

28 A widząc Saul, i bacząc, że Pan był z Dawidem, a iż Michol, córka jego, miłowała go,

29 Tem więcej Saul obawiał się Dawida, i stał się Saul nieprzyjacielem Dawidowi po wszystkie dni.

30 I wpadały książęta Filistyńskie do ziemi. A kiedykolwiek wpadały, roztropniej sobie poczynał Dawid nad wszystkie sługi Saulowe; przetoż sławne było imię jego bardzo.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Samuela 18

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Samuela 18:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Dusza Dawida” — Dwie istoty były duchem ze sobą złączone.

Epifania i Bazylea:

„umiłował go Jonatan” — [Jonatan - Jehowa dał]; Więcej poświęceni i miłujący Prawdę wśród utratników koron dali naszemu Pastorowi (Dawidowi) specjalne uznanie i miłość za obalenie przez niego ewolucji. (TP 1961, s. 37) Jonatan, syn Saula, jest typem bardziej poświęconych, miłujących i oceniających Prawdę utracjuszy koron w denominacjach, którzy bardzo miłowali brata Russella i byli przez niego miłowani, co jest widoczne z jego wyrazów smutku po ich figuralnej śmierci. Tak więc Jonatan jest typem niektórych, najlepszych jednostek spośród Wielkiej Kompanii. (TP 1979, s. 95)

1 Księga Samuela 18:2

Epifania i Bazylea:

„I wziął go Saul” — Książęta utratnicy koron, nie chcąc stracić ze swej służby tak dzielnego wojownika przeciw niewierze jak nasz Pastor, zaliczyli go do swoich zwolenników w ich boju. (TP 1961, s. 37)

„ani mu dopuścił, żeby się wracał do domu ojca swego” — oni nie chcieli, by wrócił i służył ludowi Prawdy, a z tego powodu dali mu służbę w swej walce przeciw niewierzącym. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako duszę swą” — Z powodu własnej dążności czynienia woli Bożej, wyobraża także wzajemną miłość Nowego Stworzenia w Chrystusie.brak

Epifania i Bazylea:

„uczynił Jonatan z Dawidem przymierze” — Pozafiguralny Jonatan i Dawid spoili się węzłem przyjaźni. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Jonatan” — Z punktu zapatrywania upadłego człowieka, przez taki postępek miał wszystko utracić.

„Dał Dawidowi” — W dowód uznania, że został namaszczony od Pana i wybrany na króla.

Epifania i Bazylea:

„zdjąwszy z siebie Jonatan płaszcz” — Figurowani przez pierwszego, uznając wyższość drugiego. (TP 1961, s. 37)

„dał go Dawidowi” — chętnie i całkowicie poddali się pozafiguralnemu Dawidowi. (TP 1961, s. 37)

„szaty swe” — (tzn. zbroje); w swoim ekwipunku. (TP 1961, s. 37)

„aż do miecza swego” — miecz - dyskusje. (TP 1961, s. 37)

„aż do łuku swego” — łuk - wiara. (TP 1961, s. 37)

„aż do pasa swego rycerskiego” — pas - służba. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:5

Epifania i Bazylea:

„I wychadzał Dawid do wszystkiego, do czegokolwiek posyłał go Saul” — Brat Russell walczył przeciw wszelkiej formie niewiary, której zwalczenia przezeń chcieli książęta utratnicy koron. (TP 1961, s. 37)

„a roztropnie się sprawował” — i był zwycięski, jak to widać z odpowiednich artykułów "Strażnicy", od początku do końca. (TP 1961, s. 37)

„i przełożył go Saul nad rycerstwem” — To sprawiało, że książęta utratnicy koron cenili go jako bojownika zwalczającego niewiarę, stawiając go wyżej niż wszystkich innych swych bojowników. (TP 1961, s. 37)

„i był wdzięcznym w oczach wszystkiego ludu, także i w oczach Saulowych” — Jego postępowanie podobało się członkom kościoła i towarzyszom wojownikom. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:6

Epifania i Bazylea:

„I stało się, gdy się wracali, a Dawid się też wracał od porażki Filistynów, że wyszły niewiasty ze wszystkich miast Izraelskich” — Za każdym razem, gdy jego pisma przeciw ewolucji zwiększały jej klęskę, był on entuzjastycznie witany przez członków kościoła. (TP 1961, s. 37)

„śpiewając i grając” — ogłaszając zwycięstwo i działając zgodnie (tańcząc). (TP 1961, s. 37)

„z bębnami” — ze świadectwami na swych zebraniach. (TP 1961, s. 37)

„i z gęślami” — (trzystrunowe instrumenty), i w rozmowach. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:7

Epifania i Bazylea:

„Poraził Saul swój tysiąc, ale Dawid swoich dziesięć tysięcy” — Uważali oni brata Russella za bardziej zdolnego w tym niż książęta utratnicy koron. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:8

Epifania i Bazylea:

„I rozgniewał się Saul bardzo,... przywłaszczyli Dawidowi dziesięć tysięcy, a mnie przywłaszczyli tysiąc” — Dla przywódców o dwoistym umyśle, jakimi byli utratnicy koron, było to zbyt wiele do zniesienia, ponieważ ich uważano za najzdolniejszych, jeśli chodzi o talenty i działanie, w kołach nominalnego kościoła. Dlatego też z powodu zawiści sława i szacunek, którymi był otoczony brat Russell drażniły ich. (TP 1961, s. 37)

„czegoż mu niedostaje, jedno królestwa” — Ich zamiłowanie do zaszczytów sprawiało, iż myśleli, że tylko co do urzędu byli wyżej poważni niż brat Russell. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:9

Epifania i Bazylea:

„Saul krzywo patrzył na Dawida od onego dnia” — Odtąd spoglądali na niego zawistnym okiem. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch zły” — Smutek, niepewność siebie itd.

„Od Pana” — Z powodu Pańskiego z nim postępowania.

„Prorokował” — Mówił niemądrze, niewłaściwe, głupie rzeczy.

Epifania i Bazylea:

„I stało się drugiego dnia, że przypadł Duch Boży zły na Saula, i prorokował w pośrodku domu” — Zawiść ta wytwarzając w nich przygnębienie, pozostawała z nimi nawet przy następnej okazji gdy kazali w nominalnym kościele. (TP 1961, s. 37)

„a Dawid grał ręką swoją dnia onego, jako i przedtem” — Brat Russell starał się ułagodzić ich tak, jak czynił z nimi wpierw, a specjalnie dr Seissa, starając się to czynić przez artykuły w "Strażnicy" i ulotki o restytucji nie wybranych w czasie 1000-lecia. (TP 1961, s. 37)

„a Saul miał włócznią w ręce swej” — Jednak przeciw temu oni mieli przygotowane do publikacji gotowe artykuły. (TP 1961, s. 37)

1 Księga Samuela 18:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzucił Saul włócznię” — W języku oryginalnym wyraz ten znaczy "zamierzenie, jakoby chciał rzucić".

Epifania i Bazylea:

„I cisnął Saul włócznią” — Chociaż wielu wodzów z utratników koron brało udział w ataku, najbardziej czynnym był w tym dr Cook, którego używać tutaj będziemy jako przedstawiciela ich wszystkich i który starał się obalić br. Russella bez wymieniania go, "smagając" prof.. Dornera z Uniwersytetu Berlińskiego. Ten ostatni był znacznie więcej znany wówczas w kołach nominalnego kościoła niż br. Russell, głosząc próbę dla nie wybranych w rzekomym pośrednim stanie, tzn. pomiędzy śmiercią, a obudzeniem się ze zmarłych. Jego więc grzbiet, jako najwybitniejszego obrońcy próby pośredniego stanu wybrał dr Cook, aby "smagać" br. Russella. Tak postępując wypełniał on rolę pozafiguralnego Saula rzucającego pozafiguralną włócznię na pozafiguralnego Dawida. Tą pozafiguralną włócznią jest przedmowa do pierwszego wykładu książki dr Cooka pt. "Zachód". W tej 18 stronicowej przedmowie przypuścił on dziki atak na przyszłą próbę, o której nauczał prof.. Dorner. (TP 1961, s. 38)

„Przebiję Dawida aż ku ścianie” — Dr Cook myślał, że atak ten obali wszystkich obrońców przyszłej próby, a także i br. Russella. (TP 1961, s. 38)

„ale się uchylił Dawid przed nim po dwa kroć” — Br. Russell jednak udaremnił zamiar dr Cooka dwoma rodzajami argumentów: (TP 1961, s. 38) 1/ dowodząc, że pośredni stan jest stanem nieświadomości i że dlatego nie może w nim być próby; (TP 1961, s. 38) 2/ że 1000-lecie będzie czasem próby dla nie wybranych żywych i umarłych. (TP 1961, s. 38) Odpowiedź ta zamknęła usta dr Cookowi i jego współwalczącym towarzyszom, gdyż dowiodła, że jego argument był bez znaczenia, gdy chodziło o br. Russella. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Bał się Dawida” — "Ciemność nienawidzi światłości" (Jan. 3:20). Nominalni chrześcijanie nienawidzą tych, co mają więcej od nich Ducha Bożego.

Epifania i Bazylea:

„I bał się Saul Dawida” — Z tego powodu zaczął się lękać naszego Pastora. (TP 1961, s. 38)

„przeto, że Pan był z nim, a od Saula odstąpił” — którego odpowiedzi zaniepokoiły go i dowiodły, że Jehowa, który go opuścił -- był z br. Russellem. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:13

Epifania i Bazylea:

„I odprawił go Saul od siebie” — Ta postawa umysłowa reprezentowanych w Saulu sprawiła, że wycofali oni swoją życzliwość dla pozafiguralnego Dawida. (TP 1961, s. 38)

„a uczynił go hetmanem nad tysiącem” — starali się ograniczyć jego działalność do ludu Prawdy. (TP 1961, s. 38)

„i wychadzał a wchadzał przed ludem” — Jednak jako wódz br. Russell miał do czynienia ze społecznością. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:14

Epifania i Bazylea:

„Owa Dawid we wszystkich drogach swych roztropnie się sprawował; bo Pan był z nim” — Pomyślnie załatwiał on wszystkie sprawy i przedsięwzięcia dzięki łasce Pana. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:15

Epifania i Bazylea:

„Co gdy widział Saul, iż tak bardzo roztropnie sobie poczynał, bał się go” — Widząc to, książęta utratnicy koron jeszcze więcej się go lękali. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:16

Epifania i Bazylea:

„Ale wszystek Izrael i Juda” — a zarówno nominalny, jak i prawdziwy lud Boży. (TP 1961, s. 38)

„bo on wychadzał i wchadzał przed nimi” — bardzo poważał go dla jego dzieł. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:17

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Saul do Dawida: Oto, córkę moję starszą Merob dam ci za żonę” — [Merob - wzrost]; Aby zniszczyć br. Russella, książęta utratnicy koron proponowali dać br. Russellowi jedną ze swoich władz (Merob), mianowicie władzę odbywania publicznych zebrań z poparciem wszystkich protestanckich kościołów w różnych miastach, jak to czynią międzywyznaniowi ewangeliści, pod warunkiem, że użyje on tych sposobności do walczenia z niewiarą, a nie do rozpowszechniania Prawdy żniwa, którą przywódcy ci coraz więcej zwalczali. (TP 1961, s. 38)

„jedno bądź mężem mocnym, i odprawuj wojny Pańskie” — Tak więc w tej ograniczonej sferze byli oni gotowi ofiarować mu pewne poparcie i sankcje. W tym działali oni jak wielu kaznodziei nominalnego kościoła czyniło podczas żęcia, gdy wyrażali życzenie by różni bracia pozostawali i pomagali kościołom, wierząc w to co oni chcieli, lecz zatrzymując Prawdę żniwa dla samych siebie; ci przywódcy mieli nadzieję, że br. Russell będzie w tym prześcigniony. (TP 1961, s. 38)

„bo tak Saul sobie mówił: Niech nie będzie ręka moja na nim, ale niech będzie na nim ręka Filistynów” — widząc popularność br. Russella, niektórzy z książąt utratników koron starali się sprowadzić na niego ruinę ze strony niewierzących, aby nie być sami zmuszeni do zniszczenia go. Spodziewali się oni, że br. Russell zostanie uwikłany w dyskusję z niewierzącymi którzy zwyciężą go i w ten sposób zrujnują jako religijnego polemistę. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:18

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Dawid do Saula: Któżem ja? albo co za stan mój, albo co za dom ojca mego w Izraelu, żebym był zięciem królewskim?” — Otrzymując tą propozycję, br. Russell okazał swą pokorę, podkreślając, że gdy chodzi o jego osobę, władzę i stanowisko, nie był on godzien proponowanego mu urzędu. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:19

Epifania i Bazylea:

„I stało się, gdy przyszedł czas, którego miała być dana Merob, córka Saulowa, Dawidowi, że ona dana jest Adryjelowi Meholatyckiemu za żonę” — [Adryjel - stado Boże, Mecholatycki - tancerz]; Jednak książęta utratnicy koron poskąpili mu nawet tego tak ograniczonego urzędu i dali go ewangelistom takim jak: Moody, Whipple, Jones, Small, Torrey a później Sunday, Biederwolf, Gray itd., którzy tańczyli tak, jak zagrali im książęta utratnicy koron. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:20

Epifania i Bazylea:

„Ale się rozmiłowała Michol, córka Saulowa, Dawida” — [Michol - strumień]; Pozafiguralny Saul miał jeszcze inną władzę urzędu, a mianowicie władzę przemawiania do członków poszczególnych kościołów. Ta władza była bardziej odpowiednia dla br. Russella i nadawała się dla niego, zarówno ze względu na jego ówczesny rozwój, jak i na skłonności poszczególnych kongregacji, które chętnie widziały go wśród siebie jako mówcę. (TP 1961, s. 38)

„co gdy powiedziano Saulowi, miło mu to było” — One wyraziły wobec pozafiguralnego Saula swe pragnienia, że chętnie dadzą swe poparcie i sankcje pod warunkiem i dla celu podobnego do poprzedniego. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:21

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Saul: Dam mu ją, żeby mu była sidłem, a żeby była na nim ręka Filistynów. Przetoż rzekł Saul do Dawida: Po drugie będziesz zięciem moim dzisiaj” — One wyraziły wobec pozafiguralnego Saula swe pragnienia, że chętnie dadzą swe poparcie i sankcje pod warunkiem i dla celu podobnego do poprzedniego. (TP 1961, s. 38)

1 Księga Samuela 18:22

Epifania i Bazylea:

„Tedy rozkazał Saul sługom swoim: Rzeczcie do Dawida potajemnie, mówiąc: Oto, upodobał cię sobie król, i wszyscy słudzy jego miłują cię, a tak teraz bądź zięciem królewskim” — Wtedy książęta utratnicy koron radzili różnym pastorom i kierownikom stad, by zachęcali br. Russella do przyjęcia takiej władzy i urzędu. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 18:23

Epifania i Bazylea:

„A gdy mówili słudzy Saulowi w uszy Dawidowe te słowa” — Zgodnie z poleceniem pastorowie ci i kierownicy stad zachęcali br. Russella do przyjęcia takich władz. (TP 1961, s. 39)

„odpowiedział Dawid: Czy się wam mała rzecz widzi, być zięciem królewskim, gdyżem ja jest mężem ubogim i podłym?” — a ten pokornie wahał się czy je przyjąć. Tę zaletę pokory on zawsze okazywał. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 18:24

Epifania i Bazylea:

„Tedy słudzy Saulowi oznajmili mu, mówiąc: Tak powiedział Dawid” — Wysłannicy ci powiadomili książąt utratników koron, co i w jaki sposób br. Russell odpowiedział. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 18:25

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Saul: Tak powiedzcie Dawidowi: Nie dbać król o wiano, tylko chce mieć sto nieobrzezek Filistyńskich, aby się stała pomsta nad nieprzyjaciółmi królewskimi” — Książęta utratnicy koron polecili wysłannikom zapewnić br. Russella o tym, że nie chcieli żadnej ludzkiej nagrody, lecz że zadowolą się zbiciem niepoświęconych (nieobrzezanych) uniwersalistów, których uważali oni za niewierzących. (TP 1961, s. 39)

„bo Saul myślił, jakoby Dawida podać w ręce Filistynom” — Doświadczając wielkich trudności poradzenia sobie z nimi, książęta utratnicy koron byli pewni, że pokonają oni br. Russella i pragnęli tego. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 18:26

Epifania i Bazylea:

„Tedy słudzy jego powiedzieli te słowa Dawidowi” — Wysłannicy powiedzieli br. Russellowi o tej propozycji. (TP 1961, s. 39)

„i spodobało się to Dawidowi, aby został zięciem królewskim” — a on przyjął je. (TP 1961, s. 39)

„a jeszcze się nie były wypełniły dni one” — W rezultacie zanim przyszedł czas na wykonywanie urzędu. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 18:27

Epifania i Bazylea:

„Wstał tedy Dawid, i poszedł, on i mężowie jego” — br. Russell ze współpracującymi z nim wojownikami spośród ludu Prawdy. (TP 1961)

„i zabił z Filistynów dwieście mężów, i przyniósł Dawid nieobrzeski ich” — rozpoczął dyskusję z p. Patonem i współwalczącymi z nim, z których jedni byli przeciw Okupowi (100 pozaf. Filistynów), a drudzy byli uniwersalistami (drugich 100 pozaf. Filistynów), całkowicie zwalczając ich. (TP 1961) Opisana tu bitwa znajduje swoją pozafigurą w artykułach w przedrukach Strażnicy (481-482, oraz 483). (TP 1961)

„i oddano je spełna królowi, aby był zięciem królewskim” — a poprzez ich obalone nieświęte (nieobrzezane) teorie dał dowód, że obalił zwolenników obu klas niewierzących, w ten sposób domagając się prawa wykonywania urzędu wykładowcy w miejscowych kościołach. (TP 1961)

„A tak dał mu Saul Michol, córkę swą za żonę” — Książęta utratnicy koron pozwolili wówczas i usankcjonowali użycie przez niego takiej władzy. (TP 1961)

1 Księga Samuela 18:28

Epifania i Bazylea:

„A widząc Saul, i bacząc, że Pan był z Dawidem” — To zwycięstwo br. Russella nad niewiernymi przesiewaczami wśród ludu Prawdy tym większe wywarło wrażenie na przywódcach z utratników koron, że Pan błogosławił br. Russellowi. (TP 1961, s. 39)

„a iż Michol, córka jego, miłowała go” — i że władza przemawiania do różnych kongregacji nominalnego kościoła była bardzo przychylna br. Russellowi. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 18:29

Epifania i Bazylea:

„Tem więcej Saul obawiał się Dawida, i stał się Saul nieprzyjacielem Dawidowi po wszystkie dni” — Fakty te zamiast podobać się książętom z utratników koron w ich różnych członkach, pobudzały w nich tym większy i trwalszy lęk i podejrzenie, oraz nienawiść względem br. Russella. (TP 1961, s. 39)

1 Księga Samuela 18:30

Epifania i Bazylea:

„I wpadały książęta Filistyńskie do ziemi” — Specjalnie w trzeciej godzinie Żniwa od czerwca 1881 do października 1884, przesiewanie niewiernych było wyjątkowo czynne w Świątnicy, na Dziedzińcu i w Mieście; o takim właśnie ruchu mówi typ tego wiersza. (TP 1961, s. 39)

„A kiedykolwiek wpadały, roztropniej sobie poczynał Dawid, nad wszystkie sługi Saulowe” — W tych kampaniach przywódców niewierzących, brat Russell miał więcej powodzenia w zwalczaniu ich niż wszyscy inni pomocnicy książąt utratników koron. (TP 1961, s. 39)

„przetoż sławne było imię jego bardzo” — To oczywiście zwiększało szacunek dla niego w przeciwnikach niewiary. (TP 1961, s. 39)

Literatura o rozdziale 1 Księga Samuela 18

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Samuela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.