1 Księga Samuela 16

1 Księga Samuela, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Samuela 16 — Biblia Gdańska

1 Tedy rzekł Pan do Samuela: I pókiż ty będziesz żałował Saula, gdyżem go Ja odrzucił, aby nie królował nad Izraelem? Napełnij róg twój oliwą, a pójdź, poślę cię do Isajego Betlehemczyka; bom tam sobie upatrzył między syny jego króla.

2 I rzekł Samuel: Jakoż mam iść? Bo usłyszy Saul, i zabije mię. I odpowiedział Pan: Weźmij z sobą jałowicę z stada, i rzeczesz: Przyszedłem, abym ofiarował Panu.

3 I wezwiesz Isajego na ofiarę, a Ja tobie oznajmię, co masz czynić; i pomażesz mi tego, o którym ci powiem.

4 I uczynił Samuel, jako mu powiedział Pan, a przyszedł do Betlehem; a ulękłszy się starsi miasta, zabieżeli mu, i mówili: Spokojneli jest przyjście twoje?

5 I rzekł: Spokojne; przyszedłem, abym ofiarował Panu. Poświęćcież się, a pójdźcie ze mną na ofiarę. I poświęcił Isajego, i syny jego, a wezwał ich na ofiarę.

6 A gdy przyszli, ujrzał Elijaba, i rzekł: Zaiste ten jest przed Panem pomazaniec jego.

7 Lecz rzekł Pan do Samuela: Nie patrz na urodę jego, ani na wysokość wzrostu jego, gdyżem go odrzucił. Albowiem Ja nie patrzę na to, na co patrzy człowiek; bo człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce.

8 Zawołał tedy Isaj Abinadaba, i kazał mu iść przed Samuela; który rzekł: I tego nie obrał Pan.

9 Potem kazał przyjść Isaj Sammie, a on rzekł: I tego nie obrał Pan.

10 Tedy kazał przyjść Isaj siedmiu synom swoim przed Samuela. I rzekł Samuel do Isajego: Nie obrał Pan i tych.

11 Potem rzekł Samuel do Isajego: Wszyscyż to już synowie? Odpowiedział: Jeszcze został najmłodszy, który pasie owce. Tedy rzekł Samuel do Isajego: Poślijże, a przywiedź go; boć nie usiądziemy, aż on tu przyjdzie.

12 A tak posłał i przywiódł go; a on był lisowaty, i wdzięcznych oczu, a piękny na wejrzeniu. Tedy rzekł Pan: Wstań, a pomaż go, boć ten jest.

13 Wziąwszy tedy Samuel róg z oliwą, pomazał go w pośród braci jego. I został Duch Pański nad Dawidem od onegoż dnia, i na potem. Zatem Samuel wstał, i poszedł do Ramaty.

14 A Duch Pański odstąpił od Saula, i trwożył go duch zły od Pana.

15 I rzekli słudzy Saulowi do niego: Oto teraz Duch Boży zły trwoży cię:

16 Niech rozkaże Pan nasz, a słudzy twoi, którzy są przed tobą, poszukają męża, coby umiał grać na harfie, że gdy cię napadnie Duch Boży zły, zagra ręką swą, a ulżyć się.

17 Rzekł tedy Saul do sług swoich: Upatrzcie mi proszę męża, coby dobrze grać umiał, a przywiedźcie do mnie.

18 I odpowiedział jeden z sług, i rzekł: Otom widział syna Isajego Betlehemczyka, który umie grać, a jest człowiek mężny, i rycerski, i sprawny, i gładki, a Pan jest z nim.

19 Posłał tedy Saul posły do Isajego, mówiąc: Poślij do mnie Dawida, syna twego, który jest przy stadzie.

20 Tedy wziąwszy Isaj osła, chleb, i flaszkę wina, wziąwszy i koziołka jednego z stada, posłał przez Dawida, syna swego, Saulowi.

21 A gdy przyszedł Dawid do Saula, stanął przed nim; a rozmiłował się go bardzo, i był u niego za wyrostka broń noszącego.

22 I posłał Saul do Isajego, mówiąc: Niech stoi proszę Dawid przedemną; bo znalazł łaskę w oczach moich.

23 I bywało, gdy przychodził Duch Boży na Saula, że wziąwszy Dawid harfę, grał ręką swą; tedy Saul miał ulżenie, i lepiej się miał, bo odchodził od niego on duch zły.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Samuela 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Samuela 16:1

Epifania i Bazylea:

„do Samuela” — [Samuel - imię Boże]; Samuel figuruje w ogólny sposób M.St., a szczególnie tych spośród wodzów M.St., którzy rozpoczęli ruchy M.St. i którzy wycofali się z przewodnictwa zanim zaczęła się działalność wodzów utratników koron zamieniająca je w sekty, choć w podrzędnej roli pozostali w tych sektach aktywni. (TP 1960, s. 74,75,80) Samuel w 16 rozdziale jest typem na wodzów Maluczkiego Stadka, którzy, począwszy od 1846 roku, byli użyci przez Boga do znalezienia szczególnego wodza dla prawdziwego ludu Bożego. (TP 1988, s. 183)

„I pókiż ty będziesz żałował Saula, gdyżem go ja odrzucił” — [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,75,80) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,75,80) Po odrzuceniu pozafiguralnego Saula przez Pana za niewierność w każdej z 12 denominacji, pozafiguralny Samuel żałował pozafiguralnego Saula. (TP 1960, s. 74,75,80) Tzn. wodzowie M.St. w denominacjach smucili się z powodu złego stanu w jaki popadli odrzuceni przez Pana tracący korony wodzowie. (TP 1960, s. 74,75,80) Tego rodzaju smucenie się nie tylko nie było czymś złym, lecz było w zgodzie z Duchem Pańskim, który odczuwa smutek widząc duchowe klęski innych. Tylko wtedy smucenie się z powodu upadku drugich jest błędne, gdy upadek ten pociąga za sobą Wtórą Śmierć. (3Moj.10:6,7). (TP 1960, s. 74,75,80)

„Napełnij róg twój oliwą” — Wówczas Bóg rozkazał pozafiguralnemu Samuelowi napełnić umysł (róg) odpowiednimi Prawdami, tzn. takimi, które będą odpowiednie do wykonania pracy przez namaszczonego. (TP 1960, s. 74,75,80)

„poślę cię do Isajego Betlehemczyka, bom tam sobie upatrzył” — [Betlehem -- dom chleba]; Pozafiguralny Samuel miał znaleźć wybranego spośród tych z nominalnego i prawdziwego ludu Bożego (Isajego), którzy miłują i badają Biblię (Betlehem). Nie mamy przez to rozumieć, że Bóg słownie lub przez natchnienie przemówił do pozafiguralnego Samuela, ponieważ metod tych On przestał używać od czasu skompletowania Biblii. Ilekroć jest powiedziane, że Bóg pozafiguralnie mówił z ludem już po skompletowaniu Biblii, należy przez to raczej rozumieć, iż mówi On przez zasady Swego Słowa, przez Swego Ducha i Swe opatrzności. (TP 1960, s. 74,75,80) Tego rodzaju mówienie do pozafiguralnego Samuela w tym wierszu zaczęło się w r. 1846 z Williamem Millerem, który zdając sobie sprawę iż wielcy wodzowie nominalnego kościoła zostali odrzuceni przez Pana, a jednocześnie czując się za starym i zbyt wyczerpanym by zostać wodzem, szukał wokół wodza wybranego przez Boga, rozumiejąc, że prawdziwy lud Boży musi mieć wodza i że wodzowie nominalnego kościoła nie byli odpowiednimi. Bóg wyżej wymienionymi sposobami uczynił dla jego umysłu zrozumiałym fakt, że należy znaleźć tego wodza. (TP 1960, s. 74,75,80)

1 Księga Samuela 16:2

Epifania i Bazylea:

„Jakoż mam iść? Bo usłyszy Saul i zabije mnie” — Pozostawała jednak następująca trudność: jeżeli on i inni członkowie pozafiguralnego Samuela zaczną szukać takiego wodza publicznie, to tracący korony wodzowie sprawią, iż zostaną oni wyrzuceni z kościoła. (TP 1960, s. 75) [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 75) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 75)

„Weźmij z sobą jałowicę z stada” — (nie cielca lub kozła, lecz bydlę figurujące ludzi mających tymczasowo policzoną ludzką doskonałość, tak jak czerwona jałowica figurowała klasę St.G., wskazując przez to, że praca miała doprowadzić do tymczasowego usprawiedliwienia); (TP 1960, s. 75) Celem uniknięcia tej możliwości Pan dał drogę wyjścia z tej sytuacji, powierzając pozafiguralnemu Samuelowi podwójną pracę: (1) publiczną i (2) prywatną. Praca publiczna miała polegać na ewangelistycznym wysiłku nawracania grzeszników ku sprawiedliwości. (TP 1960, s. 75) Od roku 1829 do roku 1844 brat Miller i inni członkowie pozafiguralnego Samuela nauczali chronologii, jako nauki wskazującej na powrót Pana. Wówczas nastąpił ich zawód w r. 1844 i naturalnie później nie mogli oni uczyć chronologii w sposób publiczny. Jedyną dostępną dla nich rzeczą w tych okolicznościach -- jeżeli mieli występować wśród nominalnego ludu Bożego -- było głoszenie takiego poselstwa, które lud mógł przyjmować. Takim właśnie poselstwem było wzywanie do pokuty i wiary. (TP 1960, s. 75)

1 Księga Samuela 16:3

Epifania i Bazylea:

„I wezwiesz Isajego na ofiarę” — Nie tylko nominalny, ale i prawdziwy lud Boży mógł brać udział w takiej pracy w każdym czasie przed 1874 rokiem. (TP 1960, s. 75)

„a Ja tobie oznajmię co masz czynić; i pomażesz mi tego o którym ci powiem” — W związku z tą pracą Bóg mógł wprowadzić pozafiguralnego Samuela w kontakt z pozafiguralnym Dawidem w celu namaszczenia go. Jednak samo namaszczenie miało być dokonane w związku z pracą prywatną. (TP 1960, s. 75)

1 Księga Samuela 16:4

Epifania i Bazylea:

„I uczynił Samuel jako mu powiedział Pan” — Odpowiednio do tego brat Miller i inni rozpoczęli w roku 1846 podwójną pracę: publiczną, mającą na celu nawracanie grzeszników ku usprawiedliwieniu, oraz prywatną mającą jako cel wynalezienie wodza i namaszczenie go jako przywódcy ludu Bożego. (TP 1960, s. 75)

„a przyszedł do Betlehem” — dokonując jej zarówno wśród nominalnego, jak i prawdziwego ludu Bożego, jako miłośnicy i studenci Biblii. Tak więc ostatnie lata życia brata Millera były poświęcone tej podwójnej pracy. (TP 1960, s. 75)

„a ulękłszy się starsi miasta zabieżeli mu” — Jednak wodzowie nominalnego i prawdziwego ludu Bożego, pamiętając o niespełnieniu oczekiwań brata Millera w r. 1844 obawiali się że może zaczął on dzieło propagandy podobnej do tej, która spotkała się z niepowodzeniem w 1844 roku, bowiem zawód w 1844 uczynił bardzo niepopularnymi przepowiednie odnośnie czasu proroczego, zaś ci którzy je głosili zdawali się być zwodzicielami. Dlatego też zupełnie naturalnie wodzowie nominalnego i prawdziwego ludu Bożego, z których wielu podtrzymywało pracę brata Millera przed rokiem 1844, obawiali się takiej pracy i takich pracowników. (TP 1960, s. 75)

„i mówili: Spokojneli jest przyjście twoje?” — Dlatego z pewnym lękiem zapytywali oni, czy miał on zamiar czynić coś użytecznego. To ich pytanie było właściwe, gdyż wiedzieli oni, że ponowienie wysiłku propagandowego podobnego temu, który spotkał się z niepowodzeniem może zaszkodzić tylko badaczom i miłośnikom Biblii. (TP 1960, s. 75)

1 Księga Samuela 16:5

Epifania i Bazylea:

„I rzekł: Spokojne; przyszedłem, abym ofiarował Panu” — Na to brat Miller odpowiedział zapewniając ich, iż dąży do szerzenia Prawdy i sprawiedliwości wśród nominalnego i rzeczywistego ludu Bożego, starając się nawrócić grzeszników ku sprawiedliwości. (TP 1960, s. 75,76)

„Poświęćcież się, a pójdźcie ze mną na ofiarę” — Wtedy oni zaprosili wodzów miłujących i badających Biblię spośród nominalnego i rzeczywistego ludu Bożego, by dołączyli się do nich w tej pracy ewangelicznej, oddzielając się i oddając się tej pracy. (TP 1960, s. 75,76)

„I poświęcił Isajego i syny jego, a wezwał ich na ofiarę” — Ci członkowie pozafiguralnego Samuela w podobny sposób uzyskali oddzielenie się i oddanie miłującego Biblię, badającego ją nominalnego i rzeczywistego ludu Bożego w tej pracy. Zaś tego rodzaju praca znalazła u nich poparcie. Była ona kontynuowana aż do 1871 roku. (TP 1960, s. 75,76) Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 75,76)

1 Księga Samuela 16:6

Epifania i Bazylea:

„ujrzał Elijaba” — [Elijab - mój Bóg jest Ojcem]; Elijab przedstawia tu tymczasowo usprawiedliwionych, którzy starają się doprowadzić grzeszników do usprawiedliwienia (pozafiguralni Lobniccy Gersonici) i którzy starają się doprowadzić grzeszników do poświęcenia (pozafiguralni Semeiccy Gersonici). Podczas gdy w ogólnym sensie składają się oni ze wszystkich tymczasowo usprawiedliwionych, którzy podejmują się tej pracy, to w sensie specyficznym składają się z kleru, lokalnych starszych, kierowników i nauczycieli szkół niedzielnych, oraz innych specjalnie gorliwych świeckich pracowników. Wybitny udział jaki oni biorą w pracy ewangelicznej oczywiście zwraca na nich uwagę przede wszystkim pozafiguralnego Samuela. (TP 1960, s. 76)

„Zaiste ten jest przed Panem pomazaniec Jego” — Samuel doszedł do wniosku, iż są oni wybrani przez Boga na wodzów ludu Bożego. (TP 1960, s. 76)

1 Księga Samuela 16:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan patrzy na serce” — A nie patrzy na stanowisko społeczne, ani zacność tych, których chce uwielbić. "Widzicie zaiste powołanie wasze bracia, iż nie wielu mądrych według ciała". 1 Kor. 1:26.

Źródła: MANNA - 4 MAJA

Epifania i Bazylea:

„Lecz rzekł Pan do Samuela” — Pan jednak przez zasady Swego Słowa, przez Ducha Swego i opatrzności związane niewątpliwie z postępowaniem pozafiguralnego Elijaba w pracy ewangelistycznej, które dowiodło jego pychy, arogancji i innych wad, powiedział pozafiguralnemu Samuelowi. (TP 1960, s. 76)

„na urodę” — na wiedzę. (TP 1960, s. 76)

„na wysokość wzrostu jego” — na talenty. (TP 1960, s. 76)

„gdyżem go odrzucił” — pozafiguralny Elijab nie został przez Niego wybrany. (TP 1960, s. 76)

„Albowiem Ja nie patrzę na to, na co patrzy człowiek” — Sądy Boże nie są -- tak jak sądy ludzkie -- oparte wyłącznie i w głównej mierze oparte na rzeczach zewnętrznych, takich jak wiedza lub talent, lecz głównie na zaletach serca. Bóg powiadamiając o tym pozafiguralnego Samuela, dał mu zarówno dobrą naukę jak i łagodną naganę. Choć Bóg nie gardzi bynajmniej wiedzą i talentami, jak to niektórzy błędnie myślą, lecz gdy są one uświęcone używa ich z korzyścią dla Swej sprawy, to jednak nie kładzie On na nie głównego nacisku. (TP 1960, s. 76)

„ale Pan patrzy na serce” — Największą bowiem wagę przywiązuje Bóg do zalet serca, których brakowało pozafiguralnemu Elijabowi. (TP 1960, s. 76) serce przedstawia uczucia i wolę (intencje). (TP 1959, s. 5)

Źródła: MANNA - 4 MAJA

1 Księga Samuela 16:8

Epifania i Bazylea:

„Zawołał tedy Isaj” — Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 76)

„Abinadaba” — [Abinadab - mój ojciec jest szlachetny; samowolny]; Następna z kolei klasa, która przez wydatną pracę pomagała pozafiguralnemu Samuelowi w odpowiednim ewangelistycznym dziele składała się z tymczasowo usprawiedliwionych wydawców i redaktorów.. Oni chętnie pomagali w propagowaniu i zalecaniu ewangelistycznej pracy pozafiguralnego Samuela, starając się obudzić zainteresowanie publiczności. Z punktu widzenia innej figury oni są pokazani: wydawcy - w Machelickich Merarytach, redaktorzy - w Muzyckich Merarytach. (TP 1960, s. 76)

„i kazał mu iść przed Samuela” — Wśród tych wydawców i redaktorów niektórzy byli bardzo zdolni umysłowo, finansowo i pełni zapału do pracy. Gdy pozafiguralny Isaj wezwał ich by pomagali w pozafiguralnej ofierze, a oni odpowiedzieli na to wezwanie, niewątpliwie musieli przez krótki czas wywołać dodatnie wrażenie na pozafiguralnym Samuelu. (TP 1960, s. 76)

„I tego nie obrał Pan” — To wrażenie jednak po jakimś czasie zostało rozproszone przez odpowiednie zasady Słowa Bożego, przez Ducha Pańskiego i przez Boże opatrzności. (TP 1960, s. 76)

1 Księga Samuela 16:9

Epifania i Bazylea:

„kazał przyjść Isaj” — Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 76,77)

„Sammie” — [Samma - cud]; Samma przedstawia tych próbnie usprawiedliwionych wierzących, którzy dokonywali pracy naukowej, Lewitów W.Ew., tych, których pozafigury dokonywały: (TP 1960, s. 76,77) pracy lingwistycznej nad greckimi i hebrajskimi wydaniami Biblii -- Gersonicko-Amramiccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) słownikami, gramatykami, tłumaczeniami i konkordancjami -- Eliezarycko-Amramiccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) interpretacyjnej - dotyczącej wstępów do Biblii -- Zychro-Izaaryccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) komentarzy -- Nefegicko-Izaaryccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) harmonetyki -- Korecko-Izaaryccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) historycznej na temat Biblii, historii Kościoła i biografii -- Jeryjaszycko-Hebroniccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) pracy dotyczącej chronologii biblijnej -- Amaryjaszycko-Hebroniccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) pracy dotyczącej archeologii biblijnej -- Jachazyjelicko-Hebroniccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) pracy dotyczącej geografii biblijnej -- Jekmaanicko-Hebroniccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) systematycznej pracy apologetyki biblijnej -- Setrycko-Huzyjeliccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) pracy o doktrynach biblijnych -- Elisafanicko-Huzyjeliccy Kaatowie; (TP 1960, s. 76,77) pracy o etyce biblijnej -- Myzaelicko-Huzyjeliccy Kaatowie. (TP 1960, s. 76,77)

„I tego nie obrał Pan” — Spośród wszystkich tymczasowo usprawiedliwionych byliby oni ostatnimi, jeżeli chodzi o wzięcie udziału w pracy ewangelistycznej, ponieważ jest ona bardzo odległa od sfery ich służby, która przez swój naukowy charakter, głębię i szczegółowość najmniej nadaje się do pracy ewangelistycznej w porównaniu z całą pracą W.Ew. Ich wyniosłość, głębia i temat ich dociekań prędko okazały, że są oni nieodpowiedni do tak poszukiwanego kierownictwa. Tak więc w pozafigurze przez te wskazówki Pan ukazał Samuelowi, iż odrzucił On pozafiguralnego Samma. (TP 1960, s. 76,77)

1 Księga Samuela 16:10

Epifania i Bazylea:

„Tedy kazał przyjść Isaj siedmiu synom swoim... Nie obrał Pan i tych” — Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 76,77,78) Siedem klas pomiędzy nominalnym i prawdziwym ludem Bożym miłującym, oraz studiującym Biblię, brało udział w pracy ewangelicznej zainicjowanej przez pozafiguralnego Samuela. (TP 1960, s. 76,77,78) W pracy tej brały one udział w pewnym naturalnym porządku, jak to jest figurowane przez porządek oparty na wieku w typie. (TP 1960, s. 76,77,78) Czterej następni (poza Elijabem, Abinadabem i Sammą), przedstawiają klasy znajdujące się pomiędzy poświęconymi. (TP 1960, s. 76,77,78) Czwarty, piąty i szósty syn Isajego reprezentują utratników koron spośród poświęconych od 1858 do 1868 roku, oglądanych w przewidywaniu jako Lewitów Epifanii. (Rz.4:17). (TP 1960, s. 76,77,78) Czwarty syn Isajego przedstawia takich utratników koron od roku 1858 do roku 1862, którzy w przewidywaniu byli Gersonitami Epifanii i którzy jako tacy współpracowali z pozafiguralnym Samuelem w jego odpowiedniej pracy ewangelistycznej. Tacy zostali odrzuceni częściowo dlatego, że byli nieodpowiednimi, a częściowo dlatego, iż było ich wielu, podczas, gdy nasz Pan poszukiwał jednej jednostki na przyszłego wodza. (TP 1960, s. 76,77,78) Piąty syn Isajego odpowiednio figuruje tych utratników koron, którzy jako poświęceni redaktorzy i wydawcy od około roku 1862 do około roku 1865 współpracowali z pozafiguralnym Samuelem w jego odpowiedniej pracy ewangelistycznej i którzy w sposób przewidywany uważani byli za Merarytów Epifanii, choć byli oni wypróbowani w latach około 1862 do około 1865. Zostali oni odrzuceni dla tego samego powodu co i przewidziani Gersonici Epifanii. (TP 1960, s. 76,77,78) Szósty syn Isajego odpowiednio przedstawia tych utratników koron, którzy będąc uczonymi lingwistami, tłumaczami, historykami i systematykami od około roku 1865 do około roku 1868 współpracowali z pozafiguralnym Samuelem w jego pracy ewangelistycznej i którzy w przewidywaniu byli uważani za Kaatytów Epifanii. Zostali oni odrzuceni z tego samego powodu jak w dwóch poprzednich przypadkach. (TP 1960, s. 76,77,78) Siódmy syn Isajego przedstawia M.St., które od około roku 1868 do około roku 1871 współpracowało z pozafiguralnym Samuelem w pracy ewangelistycznej. Odrzucenie tej klasy dowodzi również, że nie była ona odpowiednia na ten urząd. Było ono spowodowane także i tym, że urząd ten wymagał tylko jednego człowieka aby go sprawował. (TP 1960, s. 76,77,78) Wyżej podane okresy prób siedmiu klas są jedynie przybliżone; zostały one oparte na następstwie siedmiu synów w typie i na siódmej części pozafiguralnego czasy od r. 1871, przy czym odpowiedni czas dla każdej klasy jest raczej zgadywaniem. (TP 1960, s. 76,77,78)

1 Księga Samuela 16:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Pasie owce” — Prawdopodobnie iż był uważany przez swoich braci za mało znaczącego, aby miał być obecny przy takiej okazji. Nasz Pan był wzgardzony przez swoich braci jak i przez swój lud. Odwracali się od Niego.

„Nie usiądziemy” — Do figuralnej uczty sporządzonej z tłustych rzeczy.

„Aż on tu przyjdzie” — Aż Dawid -- typ na Chrystusa, przyjdzie.

Epifania i Bazylea:

„do Isajego” — Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 76,78)

„Wszyscyż to już synowie?” — Pozafiguralny Samuel był pewny, że skoro wodzowie utratnicy koron zostali odsunięci od tego urzędu, to Pan musiał mieć kogoś innego na uwadze aby dać mu ten urząd. (TP 1960, s. 76,78)

„Jeszcze został najmłodszy” — Wódz ten zaś przechodził przez okres przygotowania, częściowo w wyniku wpływu z przed urodzenia (w r. 1851 i 1852), który dawał mu niezbędne zdolności umysłu i serca (bo rodzice jego poświęcili go Bogu jeszcze przed urodzeniem i w ten sposób dobrze go uposażyli), częściowo zaś przez odpowiednie wychowanie go w dzieciństwie, które sprawiło, że w późniejszych latach oświadczył on, iż nie pamięta takiego czasu w którym nie byłby poświęcony. On zawsze chciał pełnić wolę Boga. Czynił to częściowo przez postawienie sobie za cel aby nie wierzyć niczemu co sprzeciwiałoby się Boskiemu charakterowi (ta zasada przez dwa lata od r. 1868 do 1870, prowadziła go przez doświadczenia z sekciarskim kościelnictwem, niewiarą poganizmem i innymi niechrześcijańskimi religiami), a częściowo przez to, że prawie wyleczył się z rozpaczy spowodowanej trudnością dotarcia do religijnej Prawdy. Wyleczenie to nastąpiło około r. 1870 dzięki wyjaśnieniom Jonasza Wendella, kaznodziei adwentyskiego, który przekonał go, że Biblia jest Boskim objawieniem i że nie uczy ona ani o ludzkiej nieśmiertelności ani o wiecznych mękach, a co za tym idzie nie uczy też o przeznaczeniu całej ludzkości na wieczne męki. Było to przeciwieństwem do tej nauki, której nauczał kościół, którego był on wtedy członkiem, a z powodu której to nauki odrzucił on Biblię jako Boskie objawienie, sądząc, że Biblia o takich rzeczach naucza. Tak więc pod wpływem kaznodziejstwa Jonasza Wendella doszedł on do takiej postawy umysłowej, iż zapragnął zbadać kwestię Bożego objawienia Biblii i potem przyjął ją za Boskie objawienie. Członkowie pozafiguralnego Samuela w postaci braci Jerzego Stetsona, oraz Jerzego Storsa otrzymali odpowiedź: "Jeszcze został najmłodszy". (TP 1960, s. 76,78)

„który pasie owce” — Odpowiedź Isajego w pozafigurze wyrażała się, że w tym czasie brat Russell działał jako duchowy pasterz niektórych owieczek. Z tego wynika, że odpowiedź ta musiała być udzielona po uratowaniu go przez Jonasza Wendella za stanu prawie beznadziejnego poszukiwania za Boskim objawieniem. (TP 1960, s. 76,78) Ponieważ serce brata Russella było pełne gorliwości, miłości do Boga, Prawdy i bliźnich nie mógł on czynić inaczej, lecz głosił tą część Prawdy, którą posiadał. Począwszy od roku 1870 zgromadził wokół siebie klasę biblijną, której członkom starał się dopomóc w poznaniu dróg Bożych na tyle, na ile sam je poznał. (TP 1960, s. 76,78)

„Poślijże, a przywiedź go” — Niektórzy członkowie pozafiguralnego Isajego powiedzieli bratu Stetsonowi i br. Storsowi o nim. (TP 1960, s. 76,78)

1 Księga Samuela 16:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Piękny na wejrzeniu” — Nie miał zmarnowanej swej młodości.

„Pomaż go” — Dawid -- typ na Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„A tak posłał i przywiódł go” — Niektórzy członkowie pozafiguralnego Isajego powiedzieli bratu Stetsonowi i br. Storsowi o nim, w wyniku czego br. Stors posłał mu swe pismo pt. "The Bible Examiner (Przegląd Biblijny). (TP 1960, s. 78,79,80) Brat Russell czytając powyższe pismo... poczuł, że wpływ czytanych przedmiotów był bardzo dobroczynny. (TP 1960, s. 78,79,80)

„a on był lisowaty” — ("lisowaty" czyli "rudy"; wyrażenie to powinno raczej brzmieć "śniadawy" lub "rumiany"); Biorąc pod uwagę wyrażenie "śniadawy" zauważmy z niego, że Dawid był opalony przez słońce. Sugeruje to w pozafigurze, że br. Russell był wypróbowany przez próby i pokusy, które przechodził w latach 1868 do 1871, gdy szukał Bożego objawienia. Gdy chodzi o tę myśl, słońce ze swym żarliwym gorącem symbolizuje pokusę i próbę. (TP 1960, s. 78,79,80) Biorąc zaś następne wyrażenie: "rumiany", możemy widzieć jak ono symbolizuje fakt, że br. Russell był symbolicznie zaróżowiony przez N.T., który jest symbolicznym słońcem (Obj.12:1). Oznacza to, że poglądy jego wyrażały przede wszystkim sprawy z N.T. w przeciwieństwie do spraw St.T. W czasie gdy miało się rozpocząć namaszczenie br. Russella, był on w pełni wierzącym w N.T. Obie te myśli są zgodne z faktami i symbolami. (TP 1960, s. 78,79,80)

„i wdzięcznych oczu” — (miał piękną twarz); W symbolach biblijnych twarz symbolizuje wiedzę. Dlatego też piękna twarz Dawida symbolizuje symetrycznie zrównoważoną wiedzę, którą w czasie swego namaszczenia zyskał br. Russell. (TP 1960, s. 78,79,80)

„a piękny na wejrzeniu” — To figuruje piękny charakter jaki rozwinął br. Russell mając 19 lat, czyli w czasie gdy zaczęło się jego namaszczenie. (TP 1960, s. 78,79,80)

„wstań a pomaż go, boć ten jest” — To polecenie było dane opatrznościowo braciom Stetsonowi i Storsowi, a szczególnie bratu Storsowi, gdy był on proszony o wysłanie br. Russellowi swego pisma The Bible Examiner. (TP 1960, s. 78,79,80)

1 Księga Samuela 16:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Pomazał go” — Ojciec Dawida jak i jego bracia zapewne nie pojmowali tego pomazania.

„Nad Dawidem” — Oddziaływując na jego umysł. Imię Dawid znaczy "Umiłowany". Kościół jest przyjęty w Umiłowanym.

Epifania i Bazylea:

„Wziąwszy tedy Samuel” — Bracia Jerzy Stetson i Jerzy Stors mieli przywilej namaszczenia br. Russella jako pozafiguralnego Dawida w latach 1871 do 1874 (Z'16,170). Referencje te można czytać z korzyścią. (TP 1960, s. 78,79,80)

„róg z oliwą pomazał go” — Słysząc o doświadczeniach i potrzebach brata Russella, br. Stors pisał w swym piśmie takie artykuły, które specjalnie odpowiadały tym potrzebom. Tak więc pomazanie brata Russella dokonane było przez pozafiguralnego Samuela, działającego w osobach braci Stetsona i Storsa, nie tyle przez Słowo ile przez druk i list. (TP 1960, s. 78,79,80)

„w pośród braci jego” — Było ono dokonane wśród braci br. Russella w tym sensie, że pismo i listy były odczytywane przez innych członków klasy biblijnej, którą br. Russell założył, jak i przez niego samego; wszyscy oni brali udział w dyskusji na te tematy, bo członkowie klasy biblijnej rekrutowali się z siedmiu opisanych już poprzednio klas ludu Bożego. (TP 1960, s. 78,79,80)

„I został Duch Pański nad Dawidem od onegoż dnia, i na potem” — Powinniśmy pamiętać, że Dawid nie przedstawia naszego pastora w dwóch funkcjach jego urzędu onego Sługi, lecz tylko w jednej z nich, tzn. przedstawia go jako Pańskiego wykonawcę w rządzeniu, jako administratora i głównego wojownika. Inne typy przedstawiają go jako onego Sługę mającego czuwać nad czeladzią, by wydawać pokarm na czas słuszny, np.. Jeremiasz, Daniel, dwunastu Apostołów itp.. (TP 1960, s. 78,79,80) Duch Pański naprawdę zstąpił na niego od tego dnia. To zaś pokazało się w jego zarządzaniu kierownictwem Żniwa, jak i również w jego kierowaniu kontrowersjami w tym czasie. (TP 1960, s. 78,79,80)

„Zatem Samuel wstał i poszedł do Ramaty” — Jeżeli zaś chodzi o braci Stetsona i Storsa, którzy dokonali w stosunku do brata Russella więcej niż sami się spodziewali, to w kilka lat po namaszczeniu przez nich pozafiguralnego Dawida zakończyli swą służbę umierając, przy czym ten ostatni kontynuował pracę wydawniczą aż do późnego wieku (miał on bowiem 78 lat, gdy skończył swój udział w namaszczeniu), gdy zmęczone siły ciała i umysłu zmusiły go do zaprzestania jej. W czasie tej przerwy przebywali oni w wysokim miejscu (Ramah) dobrze rozwiniętego charakteru. Bracia ci zmarli w 1879 roku będąc wiernymi zwycięzcami, prawdziwymi członkami pozafiguralnego Samuela. (TP 1960, s. 78,79,80)

1 Księga Samuela 16:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Duch Pański” — Poprzednio oddziaływujący na umysł Saula.

„Duch zły” — Smutek, niepewność siebie itd.

„Od Pana” — Z powodu Pańskiego z nim postępowania.

Epifania i Bazylea:

„A Duch Pański odstąpił od Saula” — [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,80) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1 Sam. 16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,80) Równocześnie z namaszczeniem br. Russella i przebywaniem Ducha Pańskiego z nim, tenże Duch opuścił pozafiguralnego Saula. (TP 1960, s. 74,80)

„i trwożył go duch zły od Pana” — W pozafigurze podobnie jak Duch Pański zawsze prowadził br. Russella naprzód w każdym dobrym słowie i pracy, tak zły duch, który zstąpił na pozafiguralnego Saula wiódł go do coraz głębszych błędów, omyłek i przewinień. Powiedziane jest, że zły duch, który zszedł na Saula był złym duchem przychodzącym od Pana. Oczywiście, ani w typie, a ni w pozafigurze nie jest tutaj mowa o istocie duchowej. Oznacza to raczej złe usposobienie psychiczne, które w obu wypadkach było przede wszystkim usposobieniem smutku i melancholii powstałych z poczucia, że Bóg wycofał swą specjalną pomoc. Nie należy też przez to pojmować, że Bóg bezpośrednio wywoływał takie usposobienie w figuralnym lub pozafiguralnym Saulu. Lecz jak zostało to w ogólny sposób wskazane w wypadku wspomnianym w 2 Tes.2:9-11, Pan wycofał przeszkody przedtem stawiane machinacjom szatana, który z tego powodu miał wolny dostęp do figuralnego i pozafiguralnego Saula. Rezultatem tego było pogrążenie ich przez szatana w melancholii. (TP 1960, s. 74,80)

1 Księga Samuela 16:15

Epifania i Bazylea:

„I rzekli słudzy Saulowi do niego: Oto teraz Duch Boży zły trwoży cię” — [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,80,81) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,80,81) Jego niejasne poglądy na temat przyjścia Jezusa przed 1000-leciem i 1000-letnich rządów w związku z Dniem Sądu i (rzekomym) zniszczeniu wszechświata, powodowały w nim rozterkę. Nie mógł on znaleźć rozwiązania tych trudności na te tematy i dlatego doszedł do wniosku, że Bóg go porzucił. Był to wniosek słuszny jeśli chodzi o urząd głosiciela Prawdy i przewodnictwa nad ludem Bożym. To zaś bardzo go przygnębiało, który to fakt zauważyli jego współpracownicy. (TP 1960, s. 74,80,81)

1 Księga Samuela 16:16

Epifania i Bazylea:

„a słudzy twoi poszukają męża, coby umiał grać na harfie” — Wiedząc, iż przyczyną tego były trudności jakich nie mógł rozwikłać w związku z Pismem Św. radzili mu, aby szukał człowieka, który może je rozwiązać, skoro własna niemoc w tej sprawie była przyczyną utrapienia. Człowiek taki musi posiadać umiejętność harmonizowania różnych części Pisma Św. (TP 1960, s. 81)

„zagra ręką swą, a ulżyć się” — Powinien być zdolnym w wyniku uzgodnienia odpowiednich Jego tekstów, wygnać smutek i przygnębienie dr Seissa drogą otrzymania uzgodnień obchodzących go tematów. (TP 1960, s. 81)

1 Księga Samuela 16:17

Epifania i Bazylea:

„Rzekł tedy Saul” — [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,80,81) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,80,81)

„Upatrzcie mi proszę męża” — Projekt ten podobał się dr Seissowi. (TP 1960, s. 74,80,81)

1 Księga Samuela 16:18

Epifania i Bazylea:

„Otom widział syna Isajego Betlehemczyka” — Wydarzenia te miały miejsce w latach pomiędzy 1875 a 1877, czyli już po ogłoszeniu przez br. Russella jego traktatu na temat "Cel i sposób powrotu naszego Pana". Jeden z pomocników dr Seissa przeczytawszy ten traktat i zauważywszy jak pięknie uzgadniał on różne problemy, których dr Seiss nie mógł uzgodnić, zasugerował, że br. Russell był właściwym człowiekiem mogącym dać potrzebną pomoc. (TP 1960, s. 76,81) Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 76,81)

„który umie grać” — Br. Russell umiał bowiem zharmonizować te kwestie w Biblii, których dr Seiss nie mógł. (TP 1960, s. 76,81)

„a jest człowiek mężny” — Polecał on br. Russella jako zdolnego polemistę, który umiał zarówno bronić swoich poglądów przed atakami, jak i zbijać pozycje swych przeciwników, co było widoczne z wymienionego wyżej traktatu. (TP 1960, s. 76,81)

„i rycerski” — był on również nieulękniony w kontrowersji. (TP 1960, s. 76,81)

„i sprawny” — Polecił go także jako człowieka pełnego taktu, o wielkich zdolnościach, gdy chodzi o dokonanie rzeczy, które miał dokonać na swym polu pracy. (TP 1960, s. 76,81)

„i gładki” — oraz posiadającego charakter służący przykładem cnót chrześcijańskich. (TP 1960, s. 76,81)

„a Pan jest z nim” — Ostatecznie zapewnił on dr Seissa, że Pan widział i przychylnie błogosławił pracę br. Russella. (TP 1960, s. 76,81)

1 Księga Samuela 16:19

Epifania i Bazylea:

„Saul” — [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,76,80,81) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

„Posłał tedy... posły do Isajego” — Słysząc ten opis o br. Russellu i dowiedziawszy się, że jest on duchem przewodnim klasy biblijnej w Allegheny, dr Seiss wysłał do tej klasy, składającej się z członków wszystkich siedmiu klas ludu Bożego, a nie do br. Russella bezpośrednio prośbę. (TP 1960, s. 74,76,80,81) Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

„Poślij do mnie Dawida, syna twego, który jest przy stadzie” — Dr Seiss wysłał prośbę o przysłanie br. Russella do niego. Tego rodzaju postąpienie było wyrazem grzeczności wobec klasy i to tym więcej, że spełnienie jego prośby pozbawiłoby ją na jakiś czas jej nauczyciela. Dr Seiss kierując swą prośbę o przysłanie br. Russella przypomniał klasie o pasterskich zaletach br. Russella w formie komplementu. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

1 Księga Samuela 16:20

Epifania i Bazylea:

„Tedy wziąwszy Isaj osła” — Możemy sobie wyobrazić wielką radość duchową odczuwaną przez wszystkich członków wspomnianej klasy na wieść o tym, że wielki i sławny dr Seiss pragnął pomocy od jej wodza, tak jak w typie Isaj i jego synowie odczuwali niewątpliwie radość i zaszczyt z tego, że syn i brat został wybrany, aby pomóc królowi Izraelskiemu. Klasa radziła br. Russellowi by wziął z sobą swój traktat "Cel i sposób przyjścia naszego Pana". (TP 1960, s. 74,76,80,81) Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

„chleb” — Traktat, który składał się częściowo z głębszej i trudniejszej nauki. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

„flaszkę wina” — a częściowo z powierzchownej i łatwiejszej nauki. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

„wziąwszy i koziołka” — a także aby wziął ze sobą poświęcone człowieczeństwo, tzn. aby złożył tę wizytę osobiście, a nie drogą listowną, używając w ten sposób części swojego człowieczeństwa dla sprawy Pańskiej, gdyż było ono częścią pozafiguralnego Kozła Pańskiego. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

„posłał przez Dawida syna swego” — Brat Russell zgodził się z tym planem i udał się w podróż zgodnie z poradą klasy biblijnej. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

„Saulowi” — [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,76,80,81) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,76,80,81)

1 Księga Samuela 16:21

Epifania i Bazylea:

„A gdy przyszedł Dawid do Saula” — Przedstawił się on dr Seissowi w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,80,82) [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,80,82) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,80,82)

„stanął przed nim” — był gotowy mu służyć. (TP 1960, s. 74,80,82)

„a rozmiłował się go bardzo” — Gdy byli razem br. Russell tak bogato objawił łaski Ducha, był tak taktowny, uważny i wstrzemięźliwy w mowie, tak zwracający uwagę na uczucia dr Seissa i tak skromny w sposobie swego nauczania, które przedstawiał raczej sugestywnie niż dogmatycznie, że zupełnie zdobył serce dr Seissa. (TP 1960, s. 74,80,82)

„i był u niego za wyrostka broń noszącego” — Było więc naturalnym, że uważał on tego młodego człowieka w wieku 23 do 25 lat za wartościowego. Okazał tę ocenę charakteru br. Russella czyniąc go swym najbardziej zaufanym i wpływowym pomocnikiem w sprawach spornych. Spraw tych on miał mnóstwo do roztrząsania zarówno ze zwolennikami wierzącymi w przyjście Chrystusa po 1000-leciu, jak i z przeciwnikami 1000-lecia. Uznał on bowiem, że poglądy br. Russella na temat powrotu Pana odpowiadały na wszystkie argumenty, przedstawiane przez przeciwników dr Seissa przeciwko Wtóremu Przyjściu, 1000-leciu i Dniu Sądu tak jak on je widział w swoich poglądach. Z tego powodu z radością uczynił go swym głównym pomocnikiem w kontrowersjach. (TP 1960, s. 74,80,82)

1 Księga Samuela 16:22

Epifania i Bazylea:

„I posłał Saul do Isajego” — Isaj przedstawia cały miłujący Biblię, oraz studiujący ją nominalny i prawdziwy lud Boży, jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. Tak więc on przedstawia lud jako całość, zaś jego synowie przedstawiają różne klasy tego ludu. (TP 1960, s. 76) [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 76) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 76)

„Niech stoi proszę Dawid przede mną” — Dr. Seiss dostrzegł widoczną szlachetność charakteru br. Russella, jego przenikliwość rozumowania, głębię i jasność myślenia> Przymioty te sprawiały, iż tym więcej pragnął zatrzymać br. Russella blisko siebie, aby był gotowy na jego wezwanie; dlatego też porosił klasę biblijną w Allegheny, by pozwoliła br. Russellowi pozostać z nim w Filadelfii, lub co najmniej by pozwoli mu stać się jego specjalny pomocnikiem gotowym przyjść na wezwanie. (TP 1960, s. 76)

„bo znalazł łaskę w oczach moich” — On szczerze przyznawał wobec tej klasy, że br. Russell zdobył jego serce i bardzo go zachwycił. (TP 1960, s. 76)

1 Księga Samuela 16:23

Epifania i Bazylea:

„I bywało, gdy przychodził Duch Boży na Saula” — Było wiele argumentów zgłaszanych przez przeciwników dr Seissa przeciw jego poglądom na przyjście Chrystusa przed 1000-leciem, oraz na Jego panowanie w 1000-leciu, na które nie mógł on odpowiedzieć ze swego doktrynalnego punktu widzenia. Za każdym razem, gdy którykolwiek z tych zarzutów był zgłaszany, popadał on w smutek. (TP 1960, s. 74,80,82,83)

„wziąwszy Dawid harfę, grał ręką swą” — Br. Russell słysząc o tych argumentach przeciwstawianych dr Seissowi i widząc ich wpływ na niego, brał Biblię i na jej podstawie zbijał dany argument uzgadniając kwestię z treścią Pisma Św. (TP 1960, s. 74,80,82,83)

„tedy Saul” — [Saul - upragniony]; Saul w ogólny sposób jest typem nominalnego cielesnego Izraela, lecz szczególnie wyobraża on wodzów utracjuszy koron 12 denominacji chrześcijaństwa. (TP 1960, s. 74,80,82,83) Saul jest pokazany pozafiguralnie w 1Sam.16 przez indywidualnego członka. Jest nim -- jak wierzymy, bo dowodzą tego fakty -- dr Józef Seiss, pastor Kościoła luterańskiego w Filadelfii. (TP 1960, s. 74,80,82,83)

„miał ulżenie” — Dr Seiss uznając zgodność tłumaczenia danych nauk przez br. Russella z Biblią, był uwolniony od swego smutku i upadku ducha. (TP 1960, s. 74,80,82,83)

Literatura o rozdziale 1 Księga Samuela 16

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Samuela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.