2 List do Koryntian 5

2 List do Koryntian, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (21 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 List do Koryntian 5 — Biblia Gdańska

1 Wiemy bowiem, że jeźli tego naszego ziemskiego mieszkania namiot zburzony będzie, budowanie mamy od Boga, dom nie rękoma urobiony, wieczny w niebiesiech.

2 Albowiem w tym namiocie wzdychamy, domem naszym, który jest z nieba, żądając być przyobleczeni.

3 Jeźliż tylko przyobleczonymi a nie nagimi znalezieni będziemy.

4 Bo którzyśmy w tym namiocie, wzdychamy, będąc obciążeni, ponieważ nie żądamy być zewleczeni, ale przyobleczeni, aby pożarta była śmiertelność od żywota.

5 A ten, który nas ku temuż właśnie przygotował, jestci Bóg, który nam też dał zadatek Ducha.

6 Przetoż mając zawsze ufność i wiedząc, że póki mieszkamy w tem ciele, pielgrzymujemy od Pana:

7 (Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie).

8 Lecz ufamy i wolimy raczej wynijść z ciała, a iść na mieszkanie do Pana.

9 Przetoż też usiłujemy, bądź w ciele mieszkamy, bądź z ciała wychodzimy, onemu się podobać.

10 Albowiem musimy się wszyscy pokazać przed sądową stolicą Chrystusową, aby każdy odniósł, co czynił w ciele, według tego, co czynił, lub dobre, lub złe.

11 Przetoż wiedząc o tym strachu Pańskim, ludzi do wiary namawiamy, a Bogu jawnymi jesteśmy; i mam nadzieję, iż w sumieniach waszych jawnymi jesteśmy.

12 Albowiem nie samych siebie wam znowu zalecamy, ale wam dajemy przyczynę, abyście się chlubili nami i żebyście mieli co mówić przeciwko tym, którzy się chlubią z powierzchownych rzeczy, a nie z serca.

13 Bo choć od rozumu odchodzimy, Bogu odchodzimy, choć przy rozumie jesteśmy, wam jesteśmy.

14 Albowiem miłość Chrystusowa przyciska nas, jako tych, którzyśmy to osądzili, iż ponieważ jeden za wszystkich umarł, tedy wszyscy byli umarłymi;

15 A że za wszystkich umarł, aby ci, którzy żyją, już więcej sobie nie żyli, ale temu, który za nich umarł i jest wzbudzony.

16 Dlatego my od tego czasu nikogo według ciała nie znamy, a chociaśmy też znali Chrystusa według ciała, lecz już teraz więcej nie znamy.

17 A tak jeźli kto jest w Chrystusie, nowem jest stworzeniem; stare rzeczy przeminęły, oto się wszystkie nowemi stały.

18 A to wszystko z Boga jest, który nas z samym sobą pojednał przez Jezusa Chrystusa i dał nam usługiwanie tego pojednania,

19 Ponieważ Bóg był w Chrystusie, świat z samym sobą jednając, nie przyczytując im upadków ich, i położył w nas to słowo pojednania:

20 Przetoż na miejscu Chrystusowem poselstwo sprawujemy, jakoby was Bóg upominał przez nas, prosimy na miejscu Chrystusowem, jednajcie się z Bogiem;

21 Albowiem on tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy się my stali sprawiedliwością Bożą w nim.

Komentarz do rozdziału: 2 List do Koryntian 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 List do Koryntian 5:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiemy” — Święci, a nie świat ludzkości.

„Naszego mieszkania” — "W domu pielgrzymstwa mego", Ps.119:54.

„Namiot” — (Nasze ciało). Który jest lepszy niż żaden, lecz nie jest zadowalający.

„Od Boga” — Są nowe chwalebne duchowe ciała, odpowiadające pod każdym względem na mieszkanie dla nowej natury i jej ducha świętobliwości.

„Nie rękami” — Nie ludzką mocą uczyniony.

Epifania i Bazylea:

„ziemskiego mieszkania namiot” — nasze naturalne ciało - dotyczy to naszego obecnego życia. (TP 1985, s. 27,28,89,90)

„zburzony będzie” — (w greckim: zabrany w dół); takie postępowanie (opisane 2Kor.4:18), doprowadzi do śmierci naszych ciał. (TP 1985, s. 27,28,89,90)

„dom nie rękoma urobiony, wieczny w niebiesiech” — zmartwychwstałe ciało w czasie drugiego adwentu Chrystusa (Filip.3:20,21; 1Tes.4:16-18). Ciała te będą miały Boską naturę (2Piotr.1:4), a w związku z tym będą nieśmiertelne i nieskazitelne (1Kor.15:50-54; 2Kor.5:4). (TP 1985, s. 27,28,89,90) Słowo dom jest używane w Biblii w różnych znaczeniach. W tym wersecie może ono być zrozumiane jako odnoszące się do jednostek. (TP 1972, s. 30)

2 List do Koryntian 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Wzdychamy” — Z powodu złego wpływu światowego, onego złośnika i naszych własnych słabości. "My sami w sobie wzdychamy", Rzym.8:23.

„Z nieba” — Nasze nowe doskonałe stałe ciała, nasz dom.

Epifania i Bazylea:

„w tym namiocie” — nasze naturalne ciało - dotyczy to naszego obecnego życia. (TP 1985, s. 27)

„domem naszym, który jest z nieba” — zmartwychwstałym ciałem w czasie drugiego adwentu Chrystusa (Filip.3:20,21; 1Tes.4:16-18). Ciała te będą miały Boską naturę (2Piotr.1:4), a w związku z tym będą nieśmiertelne i nieskazitelne (1Kor.15:50-54; 2Kor.5:4). (TP 1985, s. 27)

„żądając być przyobleczeni” — być w stanie zmartwychwstania. (TP 1985, s. 27)

2 List do Koryntian 5:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Nagimi” — Zewleczeni z ciała, wyczekując zmartwychwstania.

Epifania i Bazylea:

„przyobleczonymi” — będących w stanie zmartwychwstania. (TP 1985, s. 27,28,84)

„a nie nagimi” — będącymi w stanie śmierci. ... Nowe stworzenie jest nagie - nie posiada żadnego ciała i pozostaje w stanie nieświadomości. ... W stanie snu. Lecz sen ten zawsze był czymś niepożądanym.(1Kor.15:51). (TP 1985, s. 27,28,84)

2 List do Koryntian 5:4

Epifania i Bazylea:

„w tym namiocie” — nasze naturalne ciało - dotyczy to naszego obecnego życia. (TP 1985, s. 27,28)

„wzdychamy, będąc obciążeni” — ponieważ nowe stworzenie ma otrzymać owo ciało zmartwychwstania - być nim odziane - dlatego teraz chcemy poddać się obciążeniu wąskiej drogi, pośród której obecnie wzdychamy. (TP 1985, s. 27,28)

„przyobleczeni” — być w stanie zmartwychwstania. (TP 1985, s. 27,28)

2 List do Koryntian 5:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Ku temu” — Doskonały stan, jaki mamy osiągnąć przy zmartwychwstaniu.

„Zadatek” — Zapłatę przed czasem (będąc jeszcze w ciele, otrzymujemy już zapłatę).

Epifania i Bazylea:

„A ten, który nas ku temu właśnie przygotował, jestci Bóg” — to właśnie sam Bóg wypracowuje nam jako nowym stworzeniom charakter odpowiedni dla owego ciała zmartwychwstania. (TP 1985, s. 28)

„który nam też dał zadatek Ducha” — Bóg obdarował nas Swym Duchem, Swym świętym sercem i umysłem, pierwszą częścią Boskiej natury, która jest zadatkiem. Jeśli będziemy wierni otrzymamy w zmartwychwstaniu resztę Boskiej natury - owo chwalebne Boskie ciało. (TP 1985, s. 28)

2 List do Koryntian 5:6

Paruzja (C.T. Russell):

„W ciele” — Tak długo, jak czujemy się zupełnie zadowoleni z obecnego stanu, z nas samych i naszego otoczenia.

„Od Pana” — (Jesteśmy oddaleni), bo nie postępujemy jak powinniśmy.

Źródła: MANNA - 28 MAJA

Epifania i Bazylea:

„przetoż mając zawsze ufność” — to daje nam już teraz jako nowym stworzeniom ufność, która umożliwia postępowanie wiarą, a nie widzeniem. (TP 1985, s. 27,28,89)

„że póki mieszkamy w tym ciele” — Greckie słowa przetłumaczone w w. 6 jako „mieszkamy" i „pielgrzymujemy" to odpowiednio endemeo (od en — w i demos — ludzie, co znaczy być wśród swego ludu) oraz ekdemeo (ek — z, co znaczy być z dala od swego ludu). Mamy tutaj (i w w. 8) grę słów, którą można oddać jako w domu i z dala od domu. (TP 1985, s. 27,28,89)

„pielgrzymujemy od Pana” — jesteśmy w stanie śmierci. (TP 1985, s. 27,28,89)

Źródła: MANNA - 28 MAJA

2 List do Koryntian 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez wiarę” — Zmieniwszy rzeczy widzialne na niewidzialne. Pan Bóg pragnie ażebyśmy ufali Mu nawet wtedy, gdy nie możemy Go zauważyć; z tego powodu zostawia niektóre rzeczy dla nas niejasne.

„Niewidzeniem” — Objawienie się duchów nie byłoby zgodne z planem Bożym i Jego porządkiem.

Epifania i Bazylea:

„(Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie)” — Apostoł wyciąga wniosek, że już teraz daje to nowym stworzeniom ufność (odwagę), która pozwala im kroczyć wiarą, a nie widzeniem, w czasie ich mieszkania w ciele. (TP 1985, s. 89)

2 List do Koryntian 5:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Ufamy” — Pełni wiary w Boga, radujemy się postępując wiarą.

„Wyjść” — Z domu, być pielgrzymami i obcymi na ziemi.

„Do Pana” — W duchu naszej społeczności.

Epifania i Bazylea:

„Lecz ufamy” — to daje nam już teraz jako nowym stworzeniom ufność. (TP 1985, s. 27,28)

„i wolimy raczej” — (dosłownie: jesteśmy zadowoleni), w zgodzie z Boskim zarządzeniem. (TP 1985, s. 27,28)

„wynijść z ciała” — wejść w odpowiednim czasie w stan śmierci (być w stanie śmierci). (TP 1985, s. 27,28)

„a iść na mieszkanie do Pana” — później w czasie zmartwychwstania będziemy obecni z Panem, bowiem jedynie podczas drugiego adwentu Chrystusa otrzymamy przywilej oglądania Go, upodobnienia się do Niego i przebywania z Nim. (Jan.14:2,3; Kol.3:4; 1Tes.4:16,17; 1Jan.3:2; Filip.3:20,21). (TP 1985, s. 27,28)

Źródła: zob. też SB 2008, 62.

2 List do Koryntian 5:9

Paruzja (C.T. Russell):

„W ciele” — Gdy jeszcze pielgrzymujemy po ziemi.

„Bądź z ciała” — Gdy otrzymamy nasze mieszkanie w chwale.

„Podobać się” — Otrzymać Jego łaskę i błogosławieństwo z zapewnieniem ostatecznego przyjęcia.

Epifania i Bazylea:

„Przetoż też usiłujemy” — ta chwalebna nadzieja umożliwia nam pracę na rzecz Bożego celu. (TP 1985, s. 28)

„bądź w ciele mieszkamy” — zanim umrzemy. (TP 1985, s. 28)

„bądź z ciała wychodzimy” — czy będziemy obecni wraz z Nim w ciałach otrzymanych w zmartwychwstaniu, czy też będziemy w stanie śmierci pozostając bez Niego i naszych naturalnych ciał. (TP 1985, s. 28)

„onemu się podobać” — by nasze nowe stworzenia doprowadzone były do doskonałości w podobieństwie Chrystusa, tak abyśmy byli Mu przyjemnymi. (TP 1985, s. 28)

2 List do Koryntian 5:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszyscy” — Z dnia na dzień podczas naszej pielgrzymki.

„Aby każdy” — We wtórej obecności Pana otrzymał nagrodę.

Epifania i Bazylea:

„albowiem musimy się wszyscy pokazać przed sądową stolicą Chrystusową” — wierni zdają sobie cały czas sprawę z tego, że muszą pokazać się po swoim zmartwychwstaniu przed sądową stolicą Chrystusową. (TP 1985, s. 28) sądzenie o jakim jest mowa w tym wierszu rozpoczęło się w 1878 roku i trwa nadal. (TP 1932, s. 78) Wzbudzeni Święci stanęli przed Jego stolicą sądową, ażeby usłyszeć Jego wyrok co do ich nagród. (TP 1932, s. 78) To sądzenie nie odnosi się do sądzenia Jego Własności, która jest w ciele. (TP 1932, s. 78)

„aby każdy odniósł, co czynił w ciele według tego, co czynił, lub dobre, lub złe” — aby odebrać nagrodę, która zostanie powiększona o ich dobre uczynki i pomniejszona o ich złe uczynki. (Mat.16:27; Obj.11:18). (TP 1985, s. 28)

2 List do Koryntian 5:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Namawiamy” — Tłumaczymy tym, co uczynili przymierze i poświęcili się postępować tak, aby otrzymać Pańską pochwałę.

2 List do Koryntian 5:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłość” — A nie bojaźń piekła.

„Chrystusowa przyciska” — Trzyma nas. Pierwszy wpływ na serce we właściwym stanie.

„Umarłymi” — Z Bożego punktu widzenia.

Źródła: MANNA - 30 WRZEŚNIA

Epifania i Bazylea:

„miłość Chrystusowa” — może mieć trzy znaczenia: (TP 1926, s. 24,25) 1/ wyobraża miłość, która była i jest w sercu Jezusa, która działała i jeszcze w Nim działa w Jego pragnieniach, słowach i czynach. (TP 1926, s. 24,25) a/ jest to miłość obowiązkowa i (TP 1926, s. 24,25) b/ bezinteresowna do Prawdy, Boga, braci, świata i nieprzyjaciół. (TP 1926, s. 24,25) 2/ wyobraża naszą miłość do Niego, (TP 1926, s. 24,25) a/ jest to miłość obowiązkowa i (TP 1926, s. 24,25) b/ bezinteresowna, (TP 1926, s. 24,25) 3/wyobraża ten sam gatunek miłości w naszych sercach, jaką Chrystus miał i ma w Swoim sercu. (TP 1926, s. 24,25) a/ jest to miłość obowiązkowa i (TP 1926, s. 24,25) b/ bezinteresowna do Prawdy, Boga, braci, świata i nieprzyjaciół. (TP 1926, s. 24,25)

„przyciska nas” — pobudza nas do naszych pragnień i do wynikających z nich słów i czynów. (TP 1926, s. 24,25) wywołuje naszą miłość w zamian, pobudza nas i ożywia. (TP 1998, s. 23) wywołuje naszą wzajemną miłość, pobudza i aktywizuje nas. (TP 1973, s. 3)

„tedy wszyscy byli umarłymi” — pod Boskim wyrokiem, przekleństwem. (TP 1998, s. 23) w warunkach umierania. (TP 1983, s. 35)

Źródła: MANNA - 30 WRZEŚNIA

2 List do Koryntian 5:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarł” — "Z łaski Bożej za wszystkich (Jezus) śmierci skosztował", Żyd.2:9.

„Którzy żyją” — Usprawiedliwieni i spłodzeni z ducha świętego do nowości żywota.

Epifania i Bazylea:

„aby ci, którzy żyją” — którzy zostali usprawiedliwieni do życia przez wiarę w odkupienie Jezusa. (TP 1998, s. 23) my, którzy przez wiarę w ofiarę Jezusa przeszliśmy z śmierci do żywota — usprawiedliwienia. (TP 1983, s. 35)

„już więcej sobie nie żyli” — nie powinni żyć dla siebie..., wg tekstu ang. (TP 1973, s. 3) samolubnie. (TP 1983, s. 35)

2 List do Koryntian 5:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie znamy” — (Żadnego człowieka w Chrystusie według ciała, lecz znamy według ducha). Nawet "człowieka Chrystusa Jezusa, który wydał samego siebie" według ciała nie znamy.

„Według ciała” — "Wy według ciała sądzicie, ale ja (Jezus) nikogo nie sądzę", Jan 8:15. "Pan jest tym duchem", 2 Kor.3:17. "Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w duchu, gdyż duch Boży (wpływ, moc) mieszka w was", Rzym.8:9.

„Nie znamy” — Chrystusa takim, dlatego, że karą za grzech jest wieczna śmierć i za nią właśnie Chrystus zapłacił okup.

Źródła: MANNA - 27 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

„Dlatego my” — którzy posiadamy „zmysł Chrystusowy". (TP 1966, s. 96)

„od tego czasu” — po staniu się Nowymi Stworzeniami. (TP 1966, s. 96)

„a chociaśmy też znali Chrystusa według ciała” — Chrystusa jako istotę ludzką. (TP 1961, s. 62)

„lecz już teraz więcej nie znamy” — bo nasz Pan zmartwychwstał jako istota duchowa, a nie ludzka. (TP 1961, s. 62)

Źródła: MANNA - 27 SIERPNIA

2 List do Koryntian 5:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeśli kto” — Z członków Jego Ciała.

„W Chrystusie” — A nie w jakiejś denominacji.

„Nowe Stworzenie” — Poczytany za takie (w ziemskim życiu, aktualnie dopiero po przemianie na stan duchowy).

„Stare rzeczy” — Ludzkie pragnienia, ambicja, grzechy, plany, itp.

„Przeminęły” — (Bo u Boga) "nie ma Żyda ani Greka, nie ma niewolnika, ani wolnego, nie ma mężczyzny i niewiasty (lecz wszyscy są jednacy w Jego rodzinie)", Gal.3:28.

„Nowym stały się” — Gdy nastanie przemiana i nawrócenie z grzechu do sprawiedliwości.

Źródła: MANNA - 7 WRZEŚNIA

Epifania i Bazylea:

„Nowym jest stworzeniem” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28) oznacza osobę spłodzoną z ducha. (TP 1929, s. 52)

Źródła: MANNA - 7 WRZEŚNIA

2 List do Koryntian 5:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystko” — Wszystkie nowe rzeczy, wszystkie zarysy odkupienia.

„Który” — Zanim myśmy się urodzili.

„Pojednał” — Do tej pory jedynie prawdziwy Kościół.

„Przez Jezusa” — Przez śmierć Chrystusa.

„Pojednania” — Greckie słowo "katallage" znaczy: pojednanie.

Epifania i Bazylea:

„A to wszystko z Boga, który nas z samym soba pojednał” — słowo pojednać zdaje się być użyte dla trzech części dzieła, przez które Bóg staje się zadowolonym z człowieka, w tym przypadku z Kościoła. (TP 1981, s. 27,28) (1) Bóg dający Swego Syna, aby stał się okupem stanowiącym podstawę uczynienia Boga zadowolonym z człowieka. Ta część dzieła pojednania jest przedstawiona w 2 Kor. 5:19: „Ponieważ Bóg był w Chrystusie, świat z samym sobą jednając”, co odnosi się do dania przez Niego Swego Syna, aby stał się okupem, tak aby Syn mógł przez okup zadowolić Boga w odniesieniu do świata. (TP 1981, s. 27,28) (2) Nasz Pan dający Siebie na śmierć, aby mógł złożyć okup, jako podstawę Swego działania, aby Bóg był zadowolony ze świata. Ta część dzieła szczególnie przedstawiona jest w pierwszej części Rzym. 5:10, gdzie jest powiedziane, że, gdy byliśmy nieprzyjaciółmi, byliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Syna Jego, która dopełniła się na Kalwarii. (TP 1981, s. 27,28) (3) Akt naszego Pana, przez który, w drodze przypisania lub zastosowania okupu, przebłaganie jest aktualnie czynione, przez co Bóg staje się zadowolonym z człowieka. (TP 1981, s. 27,28)

„i dał nam usługiwanie tego pojednania” — wyrażenie „usługiwanie tego pojednania” zawiera w sobie dzieło, które kapłaństwo Boże czyni w przyprowadzaniu ludzi (TP 1981, s. 27,28) (1) przez pokutę, wiarę i poświęcenie do stanu, w którym Chrystus może wywołać zadowolenie Boga z nich przez przypisanie Swej zasługi na ich korzyść i (TP 1981, s. 27,28) (2) przez doktrynę, zbijanie, naprawianie i instrukcję w sprawiedliwości pomagając im do wzrostu w łasce, znajomości i owocności w służbie, aż będą zadowoleni z Boga i wszystkiego mającego związek z Bogiem. (TP 1981, s. 27,28) słowo pojednanie nasuwa myśl, że dwie osoby, lub partie nie zgadzają się jedna z drugą; i ono oznacza, że obie są przyprowadzone do zadowolenia, zgody, jedna z drugą (do pojednania). Bóg nie jest zadowolony z grzesznika z powodu jego grzechu, a grzesznik nie jest zadowolony z Boga z powodu Jego sprawiedliwości i karania za grzechy. Bóg, jako źródło przebłagania, czyli pojednania, zarządził na każdy krok jego wypracowania: (TP 1938, s. 77) 1/ przez uczynienie Swego Syna Ciałem, (TP 1938, s. 77) 2/ przez umożliwienie Mu ofiarować się na śmierć, (TP 1938, s. 77) 3/ przez wzbudzenie Go z umarłych, (TP 1938, s. 77) 4/ przez zlecenie Mu, aby przypisał tymczasowo za usprawiedliwionych, a dożywotnio za Kościół, Swoją zasługę, ażeby zadowolić Boga z nimi podczas W.Ew., (TP 1938, s. 77) 5/ przez uczynienie usprawiedliwionych zadowolonymi ze sprawiedliwości Boskiej i Kościół zadowolony z Jego sprawiedliwości i świętości, (TP 1938, s. 77) 6/ przez zlecenie Mu przypisania Swej zasługi za świat, ażeby zadowolić Boga z nich, (TP 1938, s. 77) 7/ przez uczynienie posłusznych z świata zadowolonymi z Boga. (TP 1938, s. 77)

2 List do Koryntian 5:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Jednając z sobą” — Pojednanie najpierw przez zastosowanie własnej (Boga) sprawiedliwości, a następnie przez przywrócenie tych, co odwrócili się od grzechu do sprawiedliwości.

„Upadki ich” — Bóg przypisał umiłowanemu Synowi, który dobrowolnie wydał samego siebie jako nasz zastępca.

„Położył w nas słowo” — W królewskim kapłaństwie poselstwo wesołej nowiny.

Epifania i Bazylea:

„Ponieważ Bóg był” — od Jordanu do Kalwarii. (TP 1978, s. 30)

„w Chrystusie” — przez Chrystusa. (TP 1978, s. 30)

„świat z samym sobą jednając” — czyniąc świat dostępnym dla pojednania z Nim. Aktualne pojednanie świata będzie w następnym wieku, tak jak ten wiek jest dla pojednania Kościoła. (TP 1978, s. 30)

„nie przyczytując im upadków ich” — lecz przyczytując je Chrystusowi. (TP 1978, s. 30)

„pojednania” — (zobacz w.18.) (TP 1938, s. 77)

Źródła: zob. też E1. 525

2 List do Koryntian 5:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeto” — Że Bóg powołał i dał (spłodzonym z ducha świętego) kapłaństwo i poselstwo. "Wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa", Kol.3:17. "Ale nasza rzeczpospolita jest w niebiesiech", Filip.3:20. Ambasador Anglii otrzymuje w Waszyngtonie 60 tys. dolarów rocznej pensji (w 1907 roku), czyli przeszło 20 dolarów na godzinę. Jako ambasadorzy Króla królów mamy nadzieję pozyskania jeszcze zaszczytniejszego stanowiska, a nasz czas z Bożego punktu zapatrywania jest wart jeszcze więcej.

„Na miejscu” — Naszej Głowy, lub Najwyższego Kapłana i przedstawiciela Ojca Niebiańskiego.

Źródła: MANNA - 13 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 13 SIERPNIA

2 List do Koryntian 5:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Grzechem” — Ofiarą za grzechy uczynił.

„Nie znał” — Pomimo faktu, że był (Jezus) zrodzony z niedoskonałej matki.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem on tego” — Jezusa. (TP 1985, s. 4)

„który nie znał grzechu” — słowo hamartia jest tu właściwie użyte. (TP 1985, s. 4)

„za nas grzechem” — ofiarą za grzech. (TP 1978, s. 31) ofiarą za grzech, greckie słowo hamartia można przetłumaczyć zarówno »grzech«, jak i »ofiara za grzech«. To ostatnie jest oczywiście poprawne w przytoczonym wersecie. (TP 1985, s. 4)

Literatura o rozdziale 2 List do Koryntian 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 List do Koryntian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.