2 List do Koryntian 3

2 List do Koryntian, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (18 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 List do Koryntian 3 — Biblia Gdańska

1 Poczynamyż zasię zalecać samych siebie? czyli potrzebujemy, jako niektórzy, listów zalecających do was albo też listów zalecających od was?

2 Listem naszym wy jesteście, napisanym na sercach naszych, który znają i czytają wszyscy ludzie.

3 Gdyż to jawna jest, żeście listem Chrystusowym przez usługę naszę zgotowanym, napisanym nie inkaustem, ale Duchem Boga żywego, nie na tablicach kamiennych, ale na tablicach serc mięsnych.

4 A takieć ufanie mamy przez Chrystusa ku Bogu,

5 Nie iżbyśmy byli sposobni, co myśleć sami z siebie, jako sami z siebie, ale sposobność nasza z Boga jest;

6 Który nas też uczynił sposobnymi sługami nowego testamentu, nie litery, ale Ducha; albowiem litera zabija, ale Duch ożywia.

7 Bo jeźlić posługiwanie śmierci literami wyrażone na tablicach kamiennych było chwalebne, tak iż synowie Izraelscy nie mogli śmiele patrzeć na oblicze Mojżeszowe dla chwały oblicza jego, która miała być skażona:

8 Jakoż daleko więcej usługiwanie Ducha nie ma być chwalebne?

9 Bo jeźlić usługiwanie potępienia było chwalebne, daleko więcej usługiwanie sprawiedliwości obfituje w chwale.

10 Albowiem i to, co chwałę miało, nie miało chwały w tej części, co się tknie onej przewyższającej chwały.

11 Bo jeźlić to, co niszczeje, było chwalebne, daleko więcej to, co zostaje, jest chwalebne.

12 Przetoż mając taką nadzieję, wielkiej bezpieczności w mowie używamy.

13 A nie jesteśmy jako Mojżesz, który kładł zasłonę na oblicze swoje, aby synowie Izraelscy śmiele nie patrzyli na koniec onego, co zniszczeć miało.

14 Ale zatwardzone są zmysły ich; albowiem aż do dzisiejszego dnia taż zasłona w czytaniu starego testamentu zostaje nie odkryta, która przez Chrystusa skażenie bierze.

15 Przetoż aż do dnia dzisiejszego, gdy Mojżesz czytany bywa, zasłona jest na sercu ich położona.

16 Lecz gdyby się do Pana obrócili, odjęta będzie ona zasłona,

17 Aleć Pan jest tym Duchem; a gdzie jest ten Duch Pański, tam i wolność.

18 Lecz my wszyscy, którzy odkrytem obliczem na chwałę Pańską, jako w zwierciadle patrzymy, w toż wyobrażenie przemienieni bywamy z chwały w chwałę, jako od Ducha Pańskiego.

Komentarz do rozdziału: 2 List do Koryntian 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 List do Koryntian 3:1

Epifania i Bazylea:

„Poczynamyż” — on sam i jego współpracownicy. (TP 1976, s. 3)

„czyli potrzebujemy jako niektórzy” — np. ci fałszywi nauczyciele i zdradliwi robotnicy „którzy fałszują słowo Boże” (2Kor.2:17). (TP 1976, s. 3)

„listów zalecających do was, albo też listów zalecających od was?” — Apostoł zapewne odnosi się tutaj do rozpowszechnionego zwyczaju, ponieważ Apollos, „gdy chciał iść do Achai [włączając Korynt] napomniawszy go bracia [z Efezu] pisali do uczniów, aby go przyjęli” (Dz. 18:27). Widocznie „niektórzy” pochodzący z „wielu, którzy fałszują słowo Boże” zanosili listy wprowadzające i polecające, co w pewnym stopniu było powodem zaadresowania tego listu przez Pawła nie tylko do kościoła w Koryncie, lecz także do „wszystkich świętych” którzy są we wszystkiej Achai (2 Kor. 1:1), ażeby oni mogli pilnować się w stosunku do osób w ten sposób polecanych. (TP 1976, s. 3)

2 List do Koryntian 3:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Czytają wszyscy” — Gdyż każdy prawdziwy chrześcijan jest chodzącą książką, którą na pewno wszyscy ludzie czytają. Szczególnie uczynki ludzi pobożnych strofują niepobożność i samolubstwo.

Epifania i Bazylea:

„Listem naszym” — polecającym. (TP 1976, s. 3)

„wy jesteście, napisanym na sercach naszych” — {napisanym na [lepiej przez]}; przez Pawła i jego współpracowników. (TP 1976, s. 3)

„który znają i czytają wszyscy ludzie” — Paweł i jego współpracownicy, którzy byli ich duchowymi ojcami i matkami nie potrzebowali listów polecających do nich lub od nich do innych, ponieważ sami bracia korynccy, w wyniku usługi Pawła i jego współpracowników napisani przez ich serdeczne uczucia, byli wszyscy listem polecającym potrzebnym do okazania Apostoła i jego współpracowników jako godnych zaufania, jak również do zamanifestowania ich skuteczności i sumienności. (TP 1976, s. 3) W odniesieniu do „żywych listów” Ignacjusz napisał (Ad Ephesum, rozdz. 10): (TP 1976, s. 3) „Dajcie niewierzącym szansę uwierzenia przez was. Uważajcie samych siebie za użytych przez Boga, a wasze życie jako będące formą mowy, przez którą On zwraca się do nich. Bądźcie łagodni, gdy oni są zagniewani, pokorni, gdy oni są wyniośli, ich bluźnierstwu przeciwstawcie modlitwę bez przerwy, ich niekonsekwencji wytrwałość w postępowaniu w waszej wierze”. (TP 1976, s. 3)

2 List do Koryntian 3:3

Epifania i Bazylea:

„Gdyż to jawna jest, żeście listem Chrystusowym przez usługę naszą zgotowanym” — Tutaj Apostoł z właściwą pokorą oddaje cześć i chwałę Chrystusowi jako Boskiemu przedstawicielowi. Autorem tego listu jest Chrystus, On go podyktował. Paweł był jedynie pisarzem Chrystusa, Jego narzędziem pisarskim, jak również nosicielem służby i przedstawiającym ten list tym („wszystkim ludziom”), dla których jest zamierzony. Chrześcijanin jest Biblią świata. Jako żywy list, nie potrzebuje tłumaczenia, aby mógł być zrozumianym. Najmocniejszym świadectwem Prawdy jest osoba wierząca napełniona Duchem Chrystusa. Sięgając po tę ilustrację Paweł mówił, że Chrystus jest Pisarzem i Rekomendującym, a wy Koryntianie jesteście listem polecającym nas. (TP 1976, s. 3)

„napisany nie inkaustem” — który jest bez życia. (TP 1976, s. 3)

„ale Duchem” — świętym usposobieniem. (TP 1976, s. 3)

„Boga żywego, nie na tablicach kamiennych, ale na tablicach serc mięsnych” — [według Rotherhama — „na tablicach (którymi są) serc cielesnych”]; (TP 1976, s. 3) Tablice Synajskie z zimnego obojętnego kamienia były „pisane palcem Bożym”, ale ciepłe, wrażliwe serca mięsne chrześcijan korynckich były zapisane przez Chrystusa ręką Pawła i jego współpracowników „Duchem Boga żywego”. (TP 1976, s. 3)

2 List do Koryntian 3:4

Epifania i Bazylea:

„A takieć ufanie mamy przez Chrystusa ku Bogu” — Tutaj Paweł wyraża zaufanie, że Kościół w Koryncie jest poważnym świadectwem jego służby i jego współpracowników. Jego zaufanie nie jest jedynie samozaufaniem, lecz niezachwianą pewnością, sięgającą przez dzieło Chrystusa do Samego Boga i dlatego wartościowe w Jego oczach. (TP 1976, s. 3)

2 List do Koryntian 3:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Sposobność” — Zdolność postępowania w przeciwieństwie do zwyczaju światowego.

Epifania i Bazylea:

„Nie iżebyśmy byli sposobni” — [gr. ikanos, dostateczny, obfity, odpowiedni, kompetentny, wykwalifikowany]. (TP 1976, s. 3)

„co myśleć” — rozumowaniem dociec. (TP 1976, s. 3)

„sami z siebie, jako” — pochodzące z nas. (TP 1976, s. 3)

„sami z siebie, ale sposobność nasza” — [z ikanos, oznaczając kwalifikacje, Diaglott]. (TP 1976, s. 3)

„z” — od. (TP 1976, s. 3)

„Boga jest” — Źródłem „mądrości z góry” jest „Ojciec światłości”. (TP 1976, s. 3)

2 List do Koryntian 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Sługami” — Greckie słowo "diakonos" oznacza: słudzy.

„Nie litery” — Absolutnego i akuratnego zachowania każdej kreski i joty Prawa jak było wymagane przez Zakon Przymierza.

„Litera zabija” — Bezwzględne Prawo Boże, jakie będzie stosowane w Tysiącleciu; gdyby było stosowane teraz, to potępiłoby wszystkich.

„Ale duch” — Posłuszeństwa lub usiłowanie zachowania Prawa Bożego. ... Apostoł pisze: „Uczynił nas też sposobnymi sługami nowego testamentu [Prawa]” [2 Kor. 3:6] – inaczej mówiąc, przysposobionymi sługami tego Przymierza. - Straż 2009, 67

Epifania i Bazylea:

„Który nas też uczynił sposobnymi” — [gr. ikanos, dostateczny, obfity, odpowiedni, kompetentny, wykwalifikowany]. (TP 1976, s. 3,4,5)

„sługami nowego testamentu” — (Nowego Przymierza). Jesteśmy jego sługami, ponieważ je popieramy. Służymy temu Przymierzu przez: (TP 1935, s. 57) 1/ złożenie naszego życia na jego zapieczętowanie, (TP 1935, s. 57) 2/ rozwijanie charakteru, aby być zdolni do kierowania ustawami przymierza, gdy one zaczną działać, (TP 1935, s. 57) 3/ pomaganie naszym braciom, by i oni czynili te same dwie rzeczy, (TP 1935, s. 57) 4/ strofowanie świata z grzechu, sprawiedliwości i przyszłego sądu, ażeby przez to przygotować świat na przyjęcie tego Przymierza. (TP 1935, s. 57) Członkowie Ciała Chrystusowego w ciele służyli i powodowali postęp Nowego Przymierza szczególnie siedmioma sposobami: (TP 1976, s. 3,4,5) (1) każdy przez kładzenie swego ludzkiego życia ofiarniczo jako część ofiary za grzech, dla jego przypieczętowania, (TP 1976, s. 3,4,5) (2) każdy przez rozwijanie charakteru nadającego się do członkostwa w jego Pośredniku, w celu zapieczętowania go w stosunku do Boga i człowieka i administrowania jego zarządzeniami, gdy one zaczną obowiązywać, (TP 1976, s. 3,4,5) (3) przez udzielanie pomocy współczłonkom Ciała w wykonywaniu ich ofiar, (TP 1976, s. 3,4,5) (4) przez pomaganie im w rozwijaniu charakterów odpowiednich do zarządzania w ramach tego Przymierza na korzyść jego beneficjantów, (TP 1976, s. 3,4,5) (5) przez danie świadectwa światu, (TP 1976, s. 3,4,5) (6) przez pomaganie podczas Epifanii w przygotowaniu Wielkiej Kompanii i (TP 1976, s. 3,4,5) (7) Młodocianych Godnych do nabycia kwalifikacji, mających na celu pomaganie Pośrednikowi w Królestwie w realizowaniu zarządzeń tego Przymierza. (TP 1976, s. 3,4,5) Uczestniczenie członków Ciała w piciu z Jezusem kielicha ofiarniczej śmierci uczyniło ich przez Jego zasługę częścią pieczęci Nowego Przymierza. (TP 1976, s. 3,4,5) W szerszym znaczeniu wszyscy, którzy są „usprawiedliwieni z wiary” i poświęceni Bogu (Rzym. 5:1; 12:1) są w stanie lub są kompetentni służyć interesom Nowego Przymierza, ponieważ „nasza sposobność jest z Boga”. (TP 1976, s. 3,4,5) Jako wykwalifikowani słudzy Nowego Przymierza z powagą staramy się nasze powołanie i wybranie uczynić pewnym, być wiernymi aż do śmierci, wzrastać w wiedzy, rozwijać charakter podobny do Chrystusowego odpowiedni do naszej obecnej i przyszłej służby, pomagać sobie wzajemnie pod każdym względem i dawać świadectwo światu. (TP 1976, s. 3,4,5)

„nie litery, ale Ducha” — Ci, których Bóg uzdolnił podczas Wieku Ewangelii do stanowisk sług Nowego Przymierza „nie litery, ale Ducha” są oczywiście w harmonii ze wszystkimi warunkami tego Przymierza, chociaż mu nie podlegają. (TP 1976, s. 3,4,5) Warunki te stanowią doskonałe posłuszeństwo Bogu przedstawione w streszczonym Boskim prawie wyrażającym się w miłości do Boga z całego serca, umysłu, duszy, siły i miłości do bliźniego jak siebie samego ponieważ „wypełnieniem zakonu jest miłość”. (TP 1976, s. 3,4,5) A jeśli my nie jesteśmy w zgodzie z tym Boskim prawem, to jak możemy być sługami tego prawa? (Ponadto poświęceni podlegają nowemu przykazaniu bezinteresownej miłości które jest jeszcze wyższe). (TP 1976, s. 3,4,5) Jakkolwiek Apostoł gdzie indziej wyjaśnia, że z powodu naszego upadłego stanu nie jesteśmy w stanie dorównać literze standardu Nowego Przymierza, chociaż możemy dorównać jego duchowi, jego intencji. (TP 1976, s. 3,4,5)

„albowiem litera zabija, ale Duch ożywia” — Dzięki Bogu, że my nie jesteśmy „pod zakonem [Przymierzem Zakonu], ale pod łaską” (Rzym. 6:14), bo w naszym upadłym ciele nie możemy dorosnąć do litery doskonałych wzorców Przymierza Zakonu (Rzym. 7:10—25; Gal. 2:15—21; Jakub 2:10,11). Naprawdę „litera zabija [prowadzi do śmierci], ale Duch daje życie”. Gdyby obecnie była zastosowana ścisła litera Boskiego prawa natychmiast potępiłaby wszystkich na śmierć. W wyniku Boskich zarządzeń Jezus obecnie wypowiada do nas słowa, które są duchem i żywotem (Jan 6:63). (TP 1976, s. 3,4,5)

2 List do Koryntian 3:7

Epifania i Bazylea:

„Bo jeślić posługiwanie śmierci” — (Prawo Mojżeszowe — zob. Rzym. 7:9). (TP 1976, s. 5)

„literami wyrażone na tablicach kamiennych było chwalebne” — [w obecności chwały — Diaglott, ASV, itd.]. (TP 1976, s. 5)

„tak iż synowie Izraelscy nie mogli śmiele patrzyć na oblicze” — z powodu jego jasności i strachu. (TP 1976, s. 5)

„Mojżeszowe dla chwały oblicza jego, która miała być skażona” — chwała oblicza jego przeminęła, gdy ta sytuacja się skończyła ilustrując przemijający charakter reprezentowanej przez niego dyspensacji. (TP 1976, s. 5)

2 List do Koryntian 3:8

Epifania i Bazylea:

„jakoż daleko więcej” — tj. jeszcze bardziej. (TP 1976, s. 5)

„usługiwanie Ducha nie ma być chwalebne” — chwalebna usługa Wieku Ewangelii i Wieku Tysiąclecia należąca do Nowego Przymierza nastąpi z chwilą inauguracji tego Przymierza, gdy Przymierze Mojżeszowe będzie całkowicie zniesione, a Chrystus i Jego Święci objawieni w chwale. (TP 1976, s. 5)

2 List do Koryntian 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Potępienia” — Przez Prawo Zakonu.

Epifania i Bazylea:

„Bo jeślić usługiwanie potępienia było chwalebne, daleko więcej usługiwanie sprawiedliwości obfituje w chwale” — gdyż to jest „Ewangelią Chrystusową”, którą słudzy Boży usługują, a która szczególnie objawia sprawiedliwość Bożą, a tę sprawiedliwość Bóg przypisuje tym, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa i postępują według Ducha. Usługiwanie przez Jezusa i członków Jego Ciała ewangelią sprawiedliwości, usprawiedliwienia (TP 1976, s. 5) (1) przez wiarę podczas Wieku Ewangelii i (TP 1976, s. 5) (2) aktualnego podczas Wieku Tysiąclecia (TP 1976, s. 5) z pewnością bardzo przewyższa chwałę Mojżeszowego usługiwania, które było usługiwaniem potępienia. (TP 1976, s. 5) Tak więc Apostoł cofa się o jeden krok wstecz niż to określają w. 7 i 8 (ponieważ to nie jest tutaj przypadkiem typu i antytypu) wskazując na kontrast dwóch usługiwań. Potępienie będące poprzedzeniem śmierci dokonanym przez Prawo stanowi tutaj przeciwstawienie sprawiedliwości, która jest poprzedzona duchem żywota dokonanym przez Ewangelię. (TP 1976, s. 5)

2 List do Koryntian 3:10

Epifania i Bazylea:

„Albowiem i to, co chwałę miało, nie miało chwały w tej części, co się tknie onej przewyższającej chwały” — Służenie Przymierzu Zakonu „posługiwaniu śmierci”, które było chwalebne w osobie Mojżesza traci swoją chwałę przez porównanie z o wiele większą chwałą „usługiwania Ducha” przynoszącego życie. (TP 1976, s. 5,6) Przewyższająca chwała nowego z jego przemożnym splendorem powoduje zmniejszenie i zanikanie starego tak, jak jasne słońce powoduje zmniejszenie światła księżyca, aż do zupełnego zniknięcia. (TP 1976, s. 5,6)

2 List do Koryntian 3:11

Epifania i Bazylea:

„Bo jeślić to, co niszczeje, było chwalebne, daleko więcej to, co zostaje, jest chwalebne” — Przemijająca chwała Starego Przymierza Zakonu przywołuje na pamięć znikanie chwały z twarzy Mojżesza, jej przemijanie wskazując na krótkotrwałość i przemijanie Starego Przymierza Zakonu, którego Mojżesz był Pośrednikiem i Wykonawcą. Paweł podkreśla tutaj kontrast pomiędzy tymczasową chwałą usługiwania związanego ze Starym Przymierzem Zakonu (które zaczęło przemijać od chrztu Jezusa w Jordanie), a trwającą chwałą usługiwania Wieku Ewangelii i Wieku Tysiąclecia związanego z Prawem Nowego Przymierza, które to Przymierze będzie zawarte z Cielesnym Izraelem po zupełnym przygotowaniu i osiągnięciu gotowości do wykonywania obowiązków służby związanej z inauguracją i administracją tego chwalebnego Nowego Przymierza przez antytypowych Kapłanów, Lewitów i Netynejczyków. (TP 1976, s. 5)

2 List do Koryntian 3:12

Epifania i Bazylea:

„Przetoż mając taką nadzieję” — właściwym celem naszej nadziei jest chwała służby przygotowującej w Wieku Ewangelii przed — Tysiącletnie nasienie Abrahama, a następnie chwalebna usługa błogosławienia wszystkich rodzajów ziemi pod zarządzeniami Nowego Przymierza w Wieku Tysiąclecia, którego progresywnym i szczytowym celem jest ciągłe błogosławienie tak wybranych, jak i niewybranych. (TP 1976, s. 6)

„wielkiej bezpieczności w mowie używamy” — Paweł śmiało przemówił (TP 1976, s. 6) (1) oznajmując „wszelką radę Bożą” bez fałszowania, zmieniania, ograniczeń i nadawania pozorów ogłaszając, że przez nią otrzymuje się sprawiedliwość, ducha, wolność i życie wieczne; i (TP 1976, s. 6) (2) domagając się dla swej służby tego wszystkiego co z łaski Boga jest słuszne, jak: triumfu, duchowości i chwały. (TP 1976, s. 6)

2 List do Koryntian 3:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Mojżesz” — Figuruje uwielbionego Chrystusa.

„Zasłonę” — Figuruje ojców świętych. Przedstawia to, że gdy objawiona będzie chwała Pańska, chwała duchowych istot nie będzie mogła być widziana, będą zasłonięci. Wyobraża, że cieleśni ludzie nie mogą widzieć rzeczy duchowych.

Epifania i Bazylea:

„A nie jesteśmy” — Św. Paweł w wierszach od 13-18 nie wyjaśnia figury i pozafigury, lecz przedstawia sposobem przenośnym zastosowania, które ostrzegają przeciwko niewierze i daje napomnienia iżby rozwijano charakter na podobieństwo Boże. (TP 1935, s. 76)

„który kładł zasłonę na oblicze swoje, aby synowie Izraelscy śmiele nie patrzyli na koniec onego, co zniszczeć miało” — Paweł przechodzi tutaj od literalnego faktu — że Mojżesz „kładł zasłonę na oblicze swoje”, ponieważ Izraelici nie mogli śmiało patrzeć na „chwałę oblicza jego” — do prawdy zilustrowanej przez zasłonę, a mianowicie ślepoty i uprzedzenia Żydów i osób judaizujących w odniesieniu do końca Przymierza Zakonu dla wierzących żydowskich chrześcijan, którym jest Chrystus. (TP 1976, s. 6) Mojżesz przepowiedział Izraelowi o Mesjaszu, który miał być wzbudzony z narodu Izraelskiego „z braci twej” i patrząc w przyszłość mówił o dyspensacji mającej nastąpić po jego własnej, lecz dla nich było to zasłoną, ukrytą tajemnicą. Jednakże Paweł mówił jasno do tych Żydów, którzy uwierzyli. (TP 1976, s. 6) Widzimy więc, że Chrystus dla wierzących w Niego jest „końcem onego, co zniszczeć miało”. Przymierze Zakonu jeszcze w zupełności nie zostało zniesione. Ale do Żyd. 8:13 Paweł mówi, że „to, co wiotszeje i zstarzeje się, bliskie jest zniszczenia”. Stare Przymierze ciągle jeszcze obowiązuje Izraela i w pełni nie będzie zniesione wcześniej, aż nastąpi z nim inauguracja Nowego Przymierza pod kierunkiem wielkiego antytypowego Pośrednika i Proroka, Chrystusa, Głowy i Ciała, symbolizowanego przez Mojżesza. (TP 1976, s. 6)

2 List do Koryntian 3:14

Epifania i Bazylea:

„Ale zatwardzone są zmysły ich” — w przeciwieństwie do stanowczego wskazywania na Chrystusa, który dla wierzących w Niego jest końcem Przymierza Zakonu. (TP 1976, s. 6)

„albowiem aż do dzisiejszego dnia taż zasłona” — ślepoty i uprzedzenia. (TP 1976, s. 6)

„w czytaniu” — nie rozumieją, że wskazuje na Jezusa jako Mesjasz. (TP 1976, s. 6)

„starego testamentu” — Starego Przymierza; w każdym dniu sabatu Mojżesz bywał czytany publicznie w ich synagogach. (TP 1976, s. 6)

„zostaje nieodkryta, która przez Chrystusa skażenie bierze” — Jedynie przez Chrystusa ta zasłona może być zdjęta z każdego Żyda, tj. z wierzącego w Niego i przez poświęcenie stającego się duchowo usposobionym. Większość jednak Żydów stanowili niewierzący — zaślepieni i uprzedzeni. (TP 1976, s. 6) Przymierze Zakonu skończyło się dla tych wszystkich Żydów, którzy przyszli do Chrystusa. Oczywiście Przymierze Zakonu nigdy nie dotyczyło pogan, czyli tych, którzy nie byli Żydami i dlatego nie można mówić o jego początku lub zakończeniu, gdy chodzi o pogan. Przymierze to w Wieku Ewangelii było w procesie kończenia się dla tych, ma się rozumieć Żydów, którzy nie przyjęli Chrystusa, lecz nie jest jeszcze całkowicie zakończone. Typ instytucyjny, do którego należy Przymierze Zakonu musi posiadać swą siłę obowiązkową dla poddanych sobie aż do czasu, gdy jego pozafigura wejdzie w życie. Tak więc niektóre zarysy Przymierza Zakonu przeminęły dla Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa: jego kapłani, ofiary, świątynia, cykle jubileuszowe, jubileusze, Dzień Pojednania, Baranek Wielkanocny itd. Stało się tak dlatego, że gdy pozafigura wchodzi w życie to figura przemija. Istnieją jednak zarysy Zakonu, które nie były jeszcze wypełnione, a więc obowiązują do dzisiaj tych Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa, jak np: obrzezanie (Gal. 5:3), dziesięcioro przykazań łącznie z dniem Sabatu, czyste i nieczyste pożywienie itd. (TP 1963, s. 11)

2 List do Koryntian 3:15

Epifania i Bazylea:

„zasłona” — pychy, uprzedzenia i ignorancji. (TP 1965, s. 8)

2 List do Koryntian 3:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasłona” — Ciemnoty, pychy i światowej mądrości, których szatan używa, by zasłonić Boski plan zbawienia.

Epifania i Bazylea:

„Lecz gdyby się do Pana obrócili, odjęta będzie ona zasłona” — [RSV podaje: „A kiedy się człowiek nawraca do Pana, zasłona jest odejmowana”]; (TP 1976, s. 7) Rzeczywiste znaczenie tego wiersza wskazuje, że Żydzi nie powinni słuchać fałszywych nauczycieli, ale powinni przyjąć i zwrócić się całym sercem do Jezusa jako ich Mesjasza a tym samym mieć usuniętą zasłonę ignorancji, błędu, niewiary itd. (TP 1976, s. 7)

2 List do Koryntian 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale Pan” — "Chociaż żeśmy znali Chrystusa według ciała, lecz teraz już więcej Go nie znamy", 2 Kor.5:16.

„Ten duch” — Greckie słowo "pneuma" - niewidzialna, można, duchowa istota. Żywe dla nas przedstawienie lub model ducha, czyli usposobienia, jakie powinniśmy posiadać względem Bożego prawa.

„Wolność” — Dobrowolne poddanie się pod wolę Bożą, a nie władzę kleru, ciemnoty i przesądu. Duch papiestwa jest całkowicie przeciwny.

Epifania i Bazylea:

„Aleć Pan jest tym Duchem” — duchową istotą. (TP 1976, s. 7,8)

„a gdzie jest ten Duch” — święte usposobienie. (TP 1976, s. 7,8)

„tam” — i tylko tam. (TP 1976, s. 7,8)

„wolność” — Zostaliśmy bardzo ubłogosławieni poznaniem i przyjęciem Prawdy, która nas wyswobodziła. Jezus, syn Boga, wyswobodził nas i naprawdę jesteśmy wolni. Przez zasługę Chrystusowego okupu jesteśmy usprawiedliwieni, a w poświęceniu uwolnieni od potępienia śmierci oraz uprzywilejowani i uzdolnieni do „postępowania według Ducha”, a także radowania się obecnie wcześniej niż świat „wolnością chwały dziatek Bożych”. (TP 1976, s. 7,8) „Jednak baczcie, aby snać ta wolność wasza nie była mdłym ku zgorszeniu” (1Kor. 8:9). Nasza wolność nie zezwala nam czynić lub być takimi jak nasza upadła ludzka natura mogłaby pragnąć. Tę wolność wybraliśmy z naszej własnej wolnej woli: czynić wolę Bożą i uwolnić się z niewoli skażenia moralnego Szatana. „Stójmy tedy w tej wolności, którą nas Chrystus wolnymi uczynił, a nie poddawajmy się znowu pod jarzmo niewoli” (Gal. 5:1). (TP 1976, s. 7,8)

2 List do Koryntian 3:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszyscy” — Prawdziwi poświęceni, a nie inni.

„Z odkrytym obliczem” — A nie przez zasłonę przesądu patrzymy, lub bojaźni i zabobonów, lub w prostocie umysłu i serca.

„W zwierciadle” — Jako odbicie Jego Słowa i w życiu żywego słowa Jezusa Chrystusa.

„Na chwałę” — Wielkości Jego charakteru, jaki będzie objawiony w restytucji dla ludzkości.

„Przemienieni” — W miarę na ile staliśmy się podobni do Jego obrazu.

„Z chwały” — (Już ziemskiego życia) wzrastając coraz więcej na podobieństwo Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„odkrytem obliczem” — W symbolach biblijnych twarz symbolizuje wiedzę. (TP 1960, s. 79) nie mając na naszych oczach zrozumienia zasłony ignorancji, uprzedzenia i błędu jaką niewierzący Żydzi w czasach Pawła posiadali. (TP 1976, s. 8) bez pośredniczącej zasłony niewiary, przesądu, cielesnego usposobienia, bojaźni lub zabobonu, lecz w prostocie serca i umysłu. (TP 1966, s. 87,88)

„na chwałę Pańską” — Jego chwałą jest Jego charakter świecący oślepiającym blaskiem chwały każdej łaski, szczególnie Jego czterema głównymi: mądrością, mocą, sprawiedliwością i miłością. (TP 1976, s. 8) wielkość Jego charakteru objawiającego się w mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, doskonale zlewa się w jedną harmonijną całość. (TP 1966, s. 87,88)

„jako w zwierciadle” — w zwierciadle Boskiego planu, który chwalebnie odbija doskonały charakter Boga w mądrości, sprawiedliwości, mocy i miłości. (TP 1976, s. 8) jak jest odbita w zwierciadle Słowa Bożego i w Planie Bożym zawartym w Słowie Bożym oraz w życiu żywego Słowa, Jezusa Chrystusa. (TP 1966, s. 87,88)

„patrzymy” — rozważając z nabożnością, oceną, czcią i uwielbieniem. (TP 1966, s. 87,88)

„w toż wyobrażenie” — podobieństwo charakteru. (TP 1964, s. 5)

„przemienieni bywamy z chwały w chwałę” — z chwały mniejszego do chwały większego podobieństwa aż do uzupełnienia tego podobieństwa. Ta przemiana naszych charakterów nie jest momentalna, ale stopniowa. Ona dokonuje się w miarę jak wzrastamy coraz więcej na podobieństwo Chrystusowe pod wpływem Ducha Świętego, który nas prowadzi i poucza o rzeczach przyjemnych i podobających się Ojcu Niebiańskiemu i w miarę jak dajemy się modelować i kształtować przez Niego na obraz Chrystusowy. (TP 1964, s. 5) Słowo chwała jest tu użyte w znaczeniu charakteru na podobieństwo charakteru Bożego. (TP 1964, s. 5) Im więcej wzrastamy na podobieństwo Boga i Chrystusa, tym bardziej bywamy przemienieni z chwały w chwałę w naszych umysłach, naszych wolach, naszych sercach — w naszych charakterach i nie prędzej ta przemiana będzie zupełną aż przy zmartwychwstaniu, gdy otrzymamy nowe ciała. (TP 1966, s. 87,88)

„jako od Ducha Pańskiego” — moc Boża wypływająca ze Słowa Bożego dokonuje w nas tej przemiany o tyle, o ile naśladujemy Boga i Chrystusa. (TP 1966, s. 87,88)

Literatura o rozdziale 2 List do Koryntian 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 List do Koryntian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.