2 List do Koryntian 4

2 List do Koryntian, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (18 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 List do Koryntian 4 — Biblia Gdańska

1 Dlatego mając to usługiwanie, tak jakośmy miłosierdzie otrzymali, nie słabiejemy.

2 Aleśmy się odrzekli skrytej sromoty, nie obchodząc się chytrze, ani fałszując słowa Bożego; ale objawieniem prawdy zalecając samych siebie u każdego sumienia ludzkiego przed obliczem Bożem.

3 Jeźli tedy zakryta jest Ewangielija nasza, zakryta jest przed tymi, którzy giną.

4 W których bóg świata tego oślepił zmysły, to jest w niewiernych, aby im nie świeciła światłość Ewangielii chwały Chrystusowej, który jest wyobrażeniem Bożem.

5 Albowiem nie samych siebie opowiadamy, ale Chrystusa Jezusa, że jest Panem, a samych siebie sługami waszymi dla Jezusa.

6 Ponieważ Bóg, który rzekł, aby się z ciemności światłość rozświeciła, ten się rozświecił w sercach naszych ku rozświeceniu (w nas) znajomości chwały Bożej w obliczu Jezusa Chrystusa.

7 A mamy ten skarb w naczyniu glinianem, aby dostojność tej mocy była z Boga, a nie z nas.

8 Gdy zewsząd uciśnieni bywamy, ale nie bywamy potłoczeni; powątpiewamy, ale nie zwątpimy.

9 Prześladowanie cierpimy, ale nie bywamy opuszczeni; bywamy porzuceni, ale nie giniemy.

10 Zawsze umartwienie Pana Jezusowe na ciele nosimy, aby i żywot Jezusowy na ciele naszem był objawiony.

11 Zawsze bowiem my, którzy żyjemy, bywamy wydawani na śmierć dla Jezusa, aby też żywot Jezusowy był objawiony w śmiertelnem ciele naszem.

12 Dlatego śmierć mocy swojej w nas dokazuje, ale w was żywot.

13 Mając tedy tegoż ducha wiary, tak jako napisane: Uwierzyłem, przetom też mówił; i my wierzymy, przeto też mówimy,

14 Wiedząc, iż ten, który wzbudził Pana Jezusa, i nas wzbudzi przez Jezusa, i postawi z wami.

15 Boć to wszystko dzieje się dla was, aby łaska ona obfitująca przez dziękowanie wielu ich rozmnożyła się ku chwale Bożej.

16 Dlatego nie słabiejmy, ale choć się też nasz zewnętrzny człowiek kazi, wszakże on wewnętrzny się odnawia ode dnia do dnia.

17 Albowiem ten króciuchny i lekki ucisk nasz nader zacnej chwały wieczną wagę nam sprawuje;

18 Gdy nie patrzymy na rzeczy widzialne, ale na niewidzialne; albowiem rzeczy widzialne są doczesne, ale niewidzialne są wieczne.

Komentarz do rozdziału: 2 List do Koryntian 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 List do Koryntian 4:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Usługiwanie” — Nie panowanie nad królami i narodami, lub staranie się o podniesienie poziomu moralnego świata i odrodzenia go, lecz ma być usługiwanie przy zbieraniu wybranego ludu Bożego, dając świadectwo światu, kładąc życie dla braci.

„Nie słabiejmy” — Nie czujmy się zniechęceni w pracy Pańskiej.

2 List do Koryntian 4:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Chytrze (przebiegle)” — Co niektórzy czynią ku swej krzywdzie i zamieszaniu.

2 List do Koryntian 4:4

Paruzja (C.T. Russell):

„W których” — W pospólstwie przez nieświadomość, a w więcej oświeconych przez samolubstwo.

„Bóg” — Szatan, w którego istnienie wielu nie wierzy.

„Świata tego” — Starego złego porządku rzeczy przez oszukaństwo, błąd, przesąd, przez namawianie, by unikać prowadzenia rozmów na temat religii. Przez nauczanie o "trójcy", nauczanie przez Chrystian science (wiedza chrześcijańska), przez teozofię (mniemana znajomość o Bogu i Jego sprawach przez mistycyzm i okultyzm), przez mesmeryzm (przez leczenie magnetyzmem zwierzęcym), przez hypnotyzm i spirytyzm, itp. nauki.

„Oślepił” — Trzyma w złudzeniu, "bo ciemności okrywają ziemię, a zaćmienie narody", Izaj.60:2. Częścią misji Chrystusa jest głosić "ślepym przejrzenie", Łuk.4:18. "Otworzą się oczy ślepych", Izaj.35:5.

„Zmysły” — U ludzi stanowią pole walki między duchem świętym, a duchem złego. Jedni mniej, inni więcej tę walkę prowadzą.

„W niewiernych” — Których oczy zmysłu nie zostały namaszczone maścią Pańską i z tego powodu nie posiadają ducha zdrowego zmysłu. W Izraelu była większość takich i tak jest podobnie między poganami.

„Światłość oświeciła” — Prawda przyświecała im, by był objawiony prawdziwy charakter i chwalebny plan niebiańskiego Ojca. Bez wątpienia Kalwin, Luter, Knox, Wesley byli świętymi dla Prawdy, którą głosili i sami ją posiadali, ale nie dla cierpień z powodu ich błędów.

Epifania i Bazylea:

„W których” — w klasie niewierzących. (TP 1960, s. 102)

„bóg świata tego” — szatan. (TP 1960, s. 102)

„oślepił zmysły” — przez nieświadomość i słabość zaślepia i wprowadza ją w błąd. (TP 1960, s. 102)

„to jest w niewiernych” — którzy nie wierzą. (TP 1985, s. 147)

„chwały Chrystusowej” — łask charakteru. (TP 1964, s. 5)

2 List do Koryntian 4:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Sługami” — Lecz nie sługami dla świata.

2 List do Koryntian 4:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Ponieważ Bóg” — Duch Boży, duch Prawdy.

„Światłość” — "Ten ci był tą światłością prawdziwą", Jan 1:9. "Ścieżka sprawiedliwych jako światłość jasna", Przyp.4:18.

Epifania i Bazylea:

„znajomości chwały Bożej” — łask charakteru. (TP 1964, s. 5)

„w obliczu” — Boskiego Słowa — Prawdy. (TP 1976, s. 8)

„Jezusa Chrystusa” — Jezus jest nam wpierw objawiony przez Boskie Słowo, które jest Chrysto-centryczne. (TP 1976, s. 8)

2 List do Koryntian 4:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Mamy” — Kościół jedynie posiada ten skarb, świat go nie posiada.

„Ten skarb” — Nowy zmysł, lub wolę albo naturę. Umysł odnowiony zgodny z Duchem św. Bożym.

„W naczyniu” — Cieknącym i łatwym do stłuczenia. Niektóre z tych naczyń mogą pomieścić w sobie Ducha Bożego więcej od innych. Figuralnie jest pokazane w Przybytku przez słupy złote, osadzone w podstawkach miedzianych.

Epifania i Bazylea:

„A mamy ten skarb” — spłodzoną z Ducha nową naturę. (TP 1985, s. 3,89) Nowe serce, umysł i wola. (TP 1964, s. 38) skarb nowej natury (lub nowego serca, umysłu i woli w tych, którzy są poświęceni, lecz nie spłodzeni z Ducha Św). (TP 1962, s. 29)

„w naczyniu glinianym” — ludzkich ciałach. (TP 1985, s. 3,89) żyją w ziemskim przybytku, który jest niedoskonały. (TP 1964, s. 38) aby dostojność tej mocy była z Boga, a nie z nas. (TP 1985, s. 3,89) naczynia przedstawiają zdolności umysłu i serca. (TP 1980, s. 13)

2 List do Koryntian 4:8

Paruzja (C.T. Russell):

(Dotyczy w.8-10)

Źródła: MANNA - 29 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

(Dotyczy w.8-10) (MANNA - 29 PAŹDZIERNIKA)

Źródła: MANNA - 29 PAŹDZIERNIKA

2 List do Koryntian 4:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Umartwienie” — "Dopełniam ostatnich ucisków Chrystusowych", Kol.1:24.

„Objawiony” — Stał się widocznym w Chrystusie.

2 List do Koryntian 4:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Żyjemy” — Jako Nowe Stworzenia w Chrystusie Jezusie.

„Zawsze” — Od czasu ofiarowania się, aż skończy się przy śmierci.

„W ciele naszym” — (Tych, którzy zostali spłodzeni z ducha świętego) przez cierpienia jako część zupełnego Chrystusa. Człowiek jest śmiertelnym.

2 List do Koryntian 4:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wzbudził” — Chrystusa, gdyż On sam siebie wzbudzić nie mógł.

2 List do Koryntian 4:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystko” — Nie wszystko co złe, ale wszystkie urządzenia planu Bożego.

„Aby wielu” — Ze świata mogli otrzymać błogosławieństwo z powodu postępowania ludu Bożego.

2 List do Koryntian 4:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Wewnętrzny” — "On skryty, serdeczny człowiek", 1 Piotra 3:4.

„Odnawia się” — Staje się mocniejszym w Panu i w mocy siły Jego.

Epifania i Bazylea:

„zewnętrzny człowiek” — oznacza nasze człowieczeństwo, nasze naturalne ciało ze wszystkim czym ono jest i co posiada. (TP 1985, s. 28)

„on wewnętrzny” — oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28)

2 List do Koryntian 4:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Lekki ucisk” — Choroby, boleści, smutek lub inny kłopot.

„Króciuchny” — W porównaniu z ćwiczeniem tych, co będą na próbie w Tysiącleciu. Także jest krótki w porównaniu do wieczności, do której spodziewamy się wejść.

„Sprawuje” — Przygotowuje się dla nas przez "polerowanie", jakie przechodzimy. Rozumiane jest, że nasz skarb w niebie zależy od szczególnej naszej gorliwości i wierności w próbach doczesnego życia. "Do czego was powołał przez Ewangelię ku dostąpieniu chwały Pana Jezusa Chrystusa", 2 Tes.2:14.

2 List do Koryntian 4:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Patrzymy” — Gdy spoglądamy na rzeczy niewidzialne, nasze cierpienia dokonują zamierzonego dzieła.

„Widzialne” — Są nasze obecne doświadczenia.

„Niewidzialne” — "Bo wiarą postępujemy, a nie widzeniem", 1 Kor.5:7. "Sprawiedliwy z wiary żyć będzie", Rzym.1:17.

Epifania i Bazylea:

„gdy nie patrzymy” — gdy oderwiemy swe uczucia. (TP 1985, s. 28)

„na rzeczy widzialne” — od rzeczy ziemskich. (TP 1985, s. 28)

„ale na niewidzialne” — i skierujemy je na rzeczy niebiańskie. (TP 1985, s. 28)

Literatura o rozdziale 2 List do Koryntian 4

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 List do Koryntian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.