Księga Jozuego 6

Księga Jozuego, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Jozuego 6 — Biblia Gdańska

1 A Jerycho było zamknione, i opatrzone przed synami Izraelskimi, i nikt z niego nie wychodził, ani do niego wchodził.

2 Tedy rzekł Pan do Jozuego: Otom dał w ręce twoje Jerycho, i króla jego, i możne wojska jego.

3 A tak obchodzić będziecie miasto, wszyscy mężowie waleczni, około miasta chodząc raz na dzień; tak uczynicie po sześć dni.

4 Przytem siedem kapłanów poniosą siedem trąb z rogów baranich, przed skrzynią; a dnia siódmego obejdziecie miasto siedem kroć, a kapłani trąbić będą w trąby.

5 A gdy przewłocznie trąbić będą w trąby z rogów baranich, skoro usłyszycie głos trąby, wszystek lud uczyni okrzyk bardzo wielki, i upadnie mur miasta na miejscu swem, i wnijdzie lud do miasta, każdy przeciw miejscu, gdzie stał.

6 Tedy wezwawszy Jozue, syn Nunów, kapłanów, rzekł do nich: weźmijcie skrzynię przymierza, a siedem kapłanów niech niosą siedem trąb z baranich rogów przed skrzynią Pańską.

7 Potem rzekł do ludu: Idźcie a obejdźcie miasto, a zbrojni niech idą przed skrzynią Pańską.

8 A gdy to Jozue ludowi powiedział, siedem kapłanów wziąwszy siedem trąb z rogów baranich, szli przed skrzynią Pańską, i trąbili w trąby, a skrzynia przymierza Pańskiego szła za nimi.

9 A zbrojni szli przed kapłany trąbiącymi w trąby; ostatek też ludu pospolitego szedł za skrzynią, gdy idąc trąbiono w trąby.

10 A ludowi przykazał Jozue, mówiąc: Nie będziecie wołać, ani będzie słyszan głos wasz, ani wynijdzie z ust waszych słowo, aż do dnia, którego wam rzekę: Wołajcie; i uczynicie okrzyk.

11 Tedy obeszła skrzynia Pańska miasto w około raz; i wrócili się do obozu, i zostali w obozie przez noc.

12 Wstał zasię Jozue rano, a kapłani wzięli skrzynię Pańską.

13 A siedem kapłanów wziąwszy siedem trąb z rogów baranich, przed skrzynią Pańską szli, idąc i trąbiąc w trąby; a zbrojni szli przed nimi, ostatek też ludu pospolitego szedł za skrzynią Pańską, gdy idąc trąbiono w trąby.

14 A tak obeszli miasto drugi raz dnia wtórego, i wrócili się do obozu; i tak czynili po sześć dni.

15 Ale dnia siódmego wstali rano na świtaniu, i obeszli miasto tymże sposobem siedem kroć; tylko dnia tego obeszli miasto siedem kroć.

16 I stało się, gdy siódmy raz obchodzili, a kapłani trąbili w trąby, rzekł Jozue do ludu: Krzyczcież teraz; albowiem Pan podał wam miasto.

17 I niech będzie to miasto przeklęstwem Panu, ono, i wszystko co w niem jest; tylko Rachab wszetecznica żywo zostanie, ona i wszyscy, którzy z nią są w domu, gdyż utaiła posłów, któreśmy byli posłali.

18 A wszakże się wy strzeżcie od rzeczy przeklętych, abyście się nie stali przeklęstwem, biorąc co z rzeczy przeklętych, abyście nie wprawili obozu Izraelskiego w przeklęstwo, i nie zamieszali go.

19 Ale wszystko srebro i złoto i naczynia miedziane i żelazne, święte będą Panu; do skarbu Pańskiego złożone będą.

20 Tedy krzyczał lud, gdy zatrąbiono w trąby, albowiem gdy usłyszał lud głos trąb, krzyczał i lud wielkim głosem, i upadł mur na miejscu swem, i wszedł lud do miasta, każdy przeciw miejscu, gdzie stał, i wzięli miasto;

21 I wytracili wszystko, co było w mieście, męże i niewiasty, dzieci i starce; woły też i owce, i osły ostrzem miecza pobili.

22 Ale dwom mężom, którzy szpiegowali onę ziemię, rzekł Jozue: Wnijdźcie do domu niewiasty wszetecznej, a wywiedźcie stamtąd niewiastę, i wszystko, co jej jest, jakoście jej przysięgli.

23 Tedy wszedłszy młodzieńcy oni, co byli wyszpiegowali ziemię, Rachabę, i ojca jej, matkę jej i bracią jej, i wszystko co było jej, i wszystkę rodzinę jej wywiedli, i zostawili je za obozem Izraelskim.

24 Ale miasto spalili ogniem, i wszystko, co w niem było; tylko srebro i złoto, i naczynie miedziane, i żelazne, złożyli do skarbu domu Pańskiego.

25 Rachabę także wszetecznicę, i dom ojca jej, i wszystko, co było jej, Jozue żywo zostawił, i mieszkała w pośrodku Izraela aż do teraźniejszego dnia, dla tego, iż utaiła posłów, które był posłał Jozue ku przeszpiegowaniu Jerycha.

26 I wydał klątwę Jozue onego czasu, mówiąc: Przeklęty mąż przed Panem, któryby powstał a budował to miasto Jerycho; na pierworodnym swoim założy je, a na najmniejszym postawi bramy jego.

27 I był Pan z Jozuem, a rozchodziła się sława jego po wszystkiej ziemi.

Komentarz do rozdziału: Księga Jozuego 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Jozuego 6:1

Paruzja (C.T. Russell):

„A Jerycho” — Figuruje różne niedoskonałości i słabości ciała Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„Jerycho” — wyobraża wszystko to co należy do naszej ludzkiej natury. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:4

Epifania i Bazylea:

„trąbić będą w trąby” — trąba reprezentuje poselstwo, a trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87)

„przed skrzynią” — Kapłani w tym specjalnym przypadku nieśli Arkę. (TP 1961, s. 111) Niesienie Arki przez Kapłanów wyobraża pozafiguralne Kapłaństwo przyczyniające się do spełnienia postanowień Jehowy. Arka przedstawiająca Boga i Jego przymioty, oraz Chrystusa i Jego przymioty, funkcje itd., jest jakby skrótem całego Bożego Planu, albo Słowa wprowadzonego w życie. (TP 1961, s. 111)

Księga Jozuego 6:5

Epifania i Bazylea:

„trąbić będą w trąby” — trąba reprezentuje poselstwo, a trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87)

„mur” — przedstawia wolę ciała. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:6

Epifania i Bazylea:

„siedem trąb” — trąba reprezentuje poselstwo, a trąbienie reprezentuje ogłaszanie poselstwa. (TP 1934, s. 87)

Księga Jozuego 6:7

Epifania i Bazylea:

Księga Jozuego 6:8

Epifania i Bazylea:

„przed skrzynią Pańską” — znaczy, uczynić coś tyczącego się spraw Boskich, pod specjalną Pańską uwagą. (TP 1938, s. 70)

„trąbili w trąby” — przedstawia proklamacje Słowa Bożego przeciw grzechowi, samolubstwu i światowości i Boskie zapewnienie dane ludowi, że On jest zdolny i chętny do dania obrzezanemu Nowemu Stworzeniu zwycięstwa nad cielesnymi skłonnościami. (TP 1948, s. 32)

„a skrzynia przymierza Pańskiego szła” — Kapłani w tym specjalnym przypadku nieśli Arkę. (TP 1961, s. 111) Niesienie Arki przez Kapłanów wyobraża pozafiguralne Kapłaństwo przyczyniające się do spełnienia postanowień Jehowy. Arka przedstawiająca Boga i Jego przymioty, oraz Chrystusa i Jego przymioty, funkcje itd., jest jakby skrótem całego Bożego Planu, albo Słowa wprowadzonego w życie. (TP 1961, s. 111)

Księga Jozuego 6:9

Epifania i Bazylea:

„trąbiono w trąby” — przedstawia proklamacje Słowa Bożego przeciw grzechowi, samolubstwu i światowości i Boskie zapewnienie dane ludowi, że On jest zdolny i chętny do dania obrzezanemu Nowemu Stworzeniu zwycięstwa nad cielesnymi skłonnościami. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:11

Epifania i Bazylea:

„obeszła skrzynia Pańska” — Kapłani w tym specjalnym przypadku nieśli Arkę. (TP 1961, s. 111) Niesienie Arki przez Kapłanów wyobraża pozafiguralne Kapłaństwo przyczyniające się do spełnienia postanowień Jehowy. Arka przedstawiająca Boga i Jego przymioty, oraz Chrystusa i Jego przymioty, funkcje itd., jest jakby skrótem całego Bożego Planu, albo Słowa wprowadzonego w życie. (TP 1961, s. 111)

Księga Jozuego 6:12

Epifania i Bazylea:

„kapłani wzięli skrzynię Pańską” — Kapłani w tym specjalnym przypadku nieśli Arkę. (TP 1961, s. 111) Niesienie Arki przez Kapłanów wyobraża pozafiguralne Kapłaństwo przyczyniające się do spełnienia postanowień Jehowy. Arka przedstawiająca Boga i Jego przymioty, oraz Chrystusa i Jego przymioty, funkcje itd., jest jakby skrótem całego Bożego Planu, albo Słowa wprowadzonego w życie. (TP 1961, s. 111)

Księga Jozuego 6:13

Epifania i Bazylea:

„przed skrzynią Pańską” — Kapłani w tym specjalnym przypadku nieśli Arkę. (TP 1961, s. 111) Niesienie Arki przez Kapłanów wyobraża pozafiguralne Kapłaństwo przyczyniające się do spełnienia postanowień Jehowy. Arka przedstawiająca Boga i Jego przymioty, oraz Chrystusa i Jego przymioty, funkcje itd., jest jakby skrótem całego Bożego Planu, albo Słowa wprowadzonego w życie. (TP 1961, s. 111)

„trąbiąc w trąby” — przedstawia proklamacje Słowa Bożego przeciw grzechowi, samolubstwu i światowości i Boskie zapewnienie dane ludowi, że On jest zdolny i chętny do dania obrzezanemu Nowemu Stworzeniu zwycięstwa nad cielesnymi skłonnościami. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:15

Epifania i Bazylea:

„siedem kroć” — wyobraża kompletność. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:16

Epifania i Bazylea:

Księga Jozuego 6:17

Epifania i Bazylea:

„tylko Rachab” — uwolnienie Rachab pokazuje iż niektóre z naszych członków ciała były niegdyś nieprzyjaciółmi nowej natury, ale zmieniły się do tego stopnia, że zamiast być sługami grzechu stały się sługami sprawiedliwości przez zupełne poświęcenie, np. talent przemawiania, pisania, nauczania, śpiewu itp.. (TP 1948, s. 32) Darowanie życia Rachabie, gdy Jerycho upadło, stanowi typ tego jak pewne usprawiedliwione i poświęcone jednostki zostaną zachowane, kiedy Babilon upadnie. Gdy to będzie miało miejsce antytypowa Rachab widocznie będzie się składała, nie z nowych stworzeń, jak pierwotnie, ale z „tych poświęcających się między wiekami”, z tych którzy doznają co najmniej pewnej miary oświecenia, a także rozgrzanie serca i ożywienie przez Ducha Świętego (tak jak tego doznawali Starożytni Godni), choć nie spłodzenia z Ducha, którzy jeszcze będą przebywać w antytypowym Jerychu, kościele nominalnym, gdy jego symboliczne mury ostatecznie upadną. Będą to ci, którzy będą mieli wielką wiarę w okupową ofiarę Jezusa i posiądą charaktery oraz pewne cechy charakterystyczne podobne do tych posiadanych przez nowe stworzenia, które przedtem posiadała antytypowa Rachab. (TP 1980, s. 13)

„posłów” — przedstawiają M.St. i W.G. (TP 1935, s. 103)

Księga Jozuego 6:19

Epifania i Bazylea:

„Ale wszystko srebro i złoto...do skarbu Pańskiego złożone będą” — wszystko co oni (poświęceni) posiadają ma być poświęcone na służbę Panu i zużyte do śmierci w służbie Pańskiej. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Trąbiono w trąby” — Wyobraża głoszenie Słowa Bożego przez Kościół, jak również sprzeciwianie się grzechowi, a posłuszeństwo Bogu.

„I upadł mur” — Możliwe, że wibracja w powietrzu spowodowana krzykiem licznego ludu i głosu trąb była przyczyną upadku murów. To figuruje zupełne obalenie mocy grzechu.

Epifania i Bazylea:

„mur” — przedstawia wolę ciała. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Wytracili wszystko” — Nie stała się im niesprawiedliwość, gdyż znajdowali się pod przekleństwem śmierci.

„Mężów i niewiasty” — Figuruje zupełne zniszczenie grzechu we wszystkich jego kierunkach i formach.

Epifania i Bazylea:

„i wytracili wszystko” — (mieszkańcy Jerycha przedstawiają nasze naturalne pożądliwości); Wytracenie mieszkańców Jerycha przedstawia zwycięstwo prawdziwych Izraelitów nad własną wolą, własną miłością, własną pożądliwością i nad każdym nieprzyjacielem nowej natury. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:22

Epifania i Bazylea:

„dwom mężom” — przedstawiają M.St. i W.G. (TP 1935, s. 103)

Księga Jozuego 6:23

Epifania i Bazylea:

„młodzieńcy oni” — przedstawiają M.St. i W.G. (TP 1935, s. 103)

„Rachabę” — uwolnienie Rachab pokazuje iż niektóre z naszych członków ciała były niegdyś nieprzyjaciółmi nowej natury, ale zmieniły się do tego stopnia, że zamiast być sługami grzechu stały się sługami sprawiedliwości przez zupełne poświęcenie, np. talent przemawiania, pisania, nauczania, śpiewu itp.. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:24

Paruzja (C.T. Russell):

„I złoto” — wyobraża nasze bogactwo.

„Naczynia żelazne” — Wyobraża naszą zwykłą posiadłość.

Epifania i Bazylea:

„ogniem spalili, i wszystko, co w niem było” — (mieszkańcy Jerycha przedstawiają nasze naturalne pożądliwości); Wytracenie mieszkańców Jerycha przedstawia zwycięstwo prawdziwych Izraelitów nad własną wolą, własną miłością, własną pożądliwością i nad każdym nieprzyjacielem nowej natury. (TP 1948, s. 32)

Księga Jozuego 6:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Rachabę” — Typ na W.G. Figuruje, że niektóre członki Kościoła były niegdyś przeciwnikami nowej natury, przemieniły się na narzędzia sprawiedliwości, jak w talentach mowy i śpiewu.

Epifania i Bazylea:

„posłów” — przedstawiają M.St. i W.G. (TP 1935, s. 103)

Księga Jozuego 6:26

Epifania i Bazylea:

„miasto Jerycho” — Towarzystwo, jako rząd religijny. (TP 1924, s. 55)

Literatura o rozdziale Księga Jozuego 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Sztandar Biblijny nr 85 (1995) — ww. 4, 13, 16, 20
Sztandar Biblijny nr 155 (2001) — ww. 4, 13, 16, 20
Sztandar Biblijny nr 11 (1985) — ww. 17, 25
Sztandar Biblijny nr 27 (1987) — w. 1

Wszystkie rozdziały: Księga Jozuego

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.