Księga Jozuego 17

Księga Jozuego, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (18 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Jozuego 17 — Biblia Gdańska

1 Padł też los pokoleniu Manasesowemu (bo on jest pierworodny Józefów.) Machyrowi pierworodnemu Manasesowemu, ojcu Galaada, przeto, że był mężem walecznym, i dostał mu się Galaad i Basan.

2 Dostało się też innym synom Manasesowym według domów ich, synom Abiezer, i synom Helek, i synom Esryjel, i synom Sychem, i synom Hefer, i synom Semida. Cić są synowie Manasesowi, syna Józefowego, mężczyzny według domów ich.

3 Ale Salfaad, syn Heferów, syna Galaadowego, syna Machyrowego, syna Manasesowego, nie miał synów, jedno córki, a te imiona córek jego: Machla, i Noa, Hegla, Melcha, i Tersa.

4 Te przyszedłszy przed Eleazara kapłana, i przed Jozuego, syna Nunowego, i przed książęta, rzekły: Pan rozkazał Mojżeszowi, aby nam dał dziedzictwo w pośród braci naszych; i dał im Jozue według rozkazania Pańskiego dziedzictwo w pośrodku braci ojca ich.

5 I przypadło sznurów na Manasesa dziesięć, oprócz ziemi Galaad i Basan, które były za Jordanem.

6 Albowiem córki Manasesowe otrzymały dziedzictwo między syny jego, a ziemia Galaad dostała się drugim synom Manasesowym.

7 I była granica Manasesowa od Aser do Machmatat, które jest przeciwko Sychem, a idzie granica ta po prawej stronie do mieszkających w En Tafua.

8 (Manasesowa była ziemia Tafua; ale Tafua przy granicy Manasesowej była synów Efraimowych.)

9 I bieży ta granica do potoku Kana na południe tegoż potoku; a miasta Efraimitów są między miasty Manasesowemi; ale granica Manasesowa idzie od północy onego potoku, a kończy się u morza.

10 Na południe był dział Efraimów, a na północy Manasesów, a morze jest granica jego; a w pokoleniu Aser schodzą się na północy, a w Isaschar na wschód słońca.

11 I dostało się Manasesowi w pokoleniu Isaschar i w Aser, Betsan i miasteczka jego, i Jeblaam i miasteczka jego; przytem mieszkający w Dor i miasteczka ich, także mieszkający w Endor i miasteczka ich; i mieszkający też w Tanach i miasteczka ich, i mieszkający w Magiedda i miasteczka ich; trzy powiaty.

12 Ale nie mogli synowi Manasesowi wypędzić z onych miast obywateli; przetoż począł Chananejczyk mieszkać w onej ziemi.

13 A gdy się zmocnili synowie Izraelscy, uczynili Chananejczyka hołdownikiem: ale go nie wygnali do szczętu.

14 Tedy rzekli synowie Józefowi do Jozuego, mówiąc: Przeczżeś nam dał w dziedzictwo los jeden, i sznur jeden? a myśmy lud wielki i dotąd błogosławił nam Pan.

15 I rzekł do nich Jozue: Jeźliś jest ludem wielkiem, idźże do lasu, a wysiecz sobie tam miejsca w ziemi Ferezejskiej, i Refaimskiej, jeźlić ciasna góra Efraimowa.

16 Któremu odpowiedzieli synowie Józefowi: Nie dosyć nam na tej górze; do tego wozy żelazne są u wszystkich Chananejczyków, którzy mieszkają w ziemi nadolnej, i u tych, którzy mieszkają w Betsan i w miasteczkach jego, także u tych, którzy mieszkają w dolinie Jezreel.

17 RZekł tedy Jozue do domu Józefowego, do Efraima i do Manasesa, mówiąc: Ludeś ty wielki, i moc twoja wielka, nie będziesz miał tylko losu jednego.

18 Ale górę będziesz miał; a iż tam jest las, tedy go wyrąbiesz, i będziesz miał granice jego; bo wypędzisz Chananejczyka, choć ma wozy żelazne i choć jest potężny.

Komentarz do rozdziału: Księga Jozuego 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Jozuego 17:2

Epifania i Bazylea:

„Dostało się też innym synom Manasesowym według domów ich, synom Abiezer, i synom Helek, i synom Esryjel, i synom Sychem, i synom Hefer, i synom Semida. Cić są synowie Manasesowi, syna Józefowego, mężczyzny według domów ich” — Sześciu synów Galaada, i ich rodziny, przedstawia sześć ogólnych grup tych poświęconych, którzy ostatecznie będą w wymienionej klasie, wszyscy w związku z otrzymaniem swego dziedzictwa, widocznie zgodnie z ich kontynentalnymi strefami, w których się rozwijali, jak następuje: Azja, Afryka, Ameryka Południowa, Australia, Europa i Ameryka Północna (Abiezer lub Jezer, on — ojciec — pomaga; Helek, los; Esryjel, Bóg związuje; Sychem, ramię; Semida, on zna moje imię; Hefer, zawstydzenie). (TP 1978, s. 59,60) Antytypowe rodziny pierwszych pięciu wymienionych synów Galaada, otrzymujące swoje dziedzictwo wiecznego Królestwa, będą się składać z tych ostatecznie lojalnych poświęcających się w Epifanii po 1954 roku Poświęconych Obozowców Epifanicznych: (TP 1978, s. 59,60) (a) którzy w wielu przypadkach zostali oświeceni Epifanią i niektórzy z nich przyszli do Prawdy Epifanii, a którzy jednakże nie mieli symbolicznych ojców tracących Prawdę przynajmniej w jakimś ważnym zarysie, lub nie rozpoznali takiego odchylenia i (TP 1978, s. 59,60) (b) którzy nie zostali oświeceni Epifanią, w grupach Prawdy oraz wewnątrz i nazewnątrz Babilonu. (TP 1978, s. 59,60) Dlatego tych pięć rodzin Galaada składa się z ostatecznie Poświęconych Obozowców Epifanii za wyjątkiem tych, którzy są pokazani w potomkach Hefera. (TP 1978, s. 59,60)

Księga Jozuego 17:3

Epifania i Bazylea:

„Ale Salfaad, syn Heferów, syna Galaadowego, syna Machyrowego, syna Manasesowego, nie miał synów, jedno córki, a te imiona córek jego: Machla, i Noa, Hegla, Melcha, i Tersa” — W skończonym obrazie pięć antytypowych córek Salfaada ze wszystkich krajów występuje w pięciu podziałach we wzrastającej skali, widocznie zgodnie ze swoim rozwojem na podobieństwo Chrystusa, począwszy od tych, którzy posiadają najniższy stopień podobieństwa Chrystusowego aż do tych, którzy są najbardziej Chrystusowi (Machla, słaba lub tańcząca; Noa, wędrująca; Hegla, kuropatwa: Melcha, królowa; Tersa, rozkosz). Wszyscy obozownicy powinni poważnie starać się o coraz większy rozwój podobieństwa Chrystusowego, aż stopniowo uzyskają najwyższy rozwój stając się tymi, którzy są szczególną rozkoszą Jehowy. (Zobacz znaczenie córek Salfada na W.Ew. 4 Moj.26:33). (TP 1978, s. 60)

Księga Jozuego 17:5

Epifania i Bazylea:

„I przypadło sznurów na Manasesa dziesięć, oprócz ziemi Galaad i Basan, które były za Jordanem” — Dziesięć wspomnianych sznurów, dla wszystkich rodzin Manasesa, które miały swoje dziedzictwo po zachodniej stronie Jordanu, przypadło dziesięciu rodzinom sześciu synów Galaada: Abiezer, Helek, Esryjel, Sychem, Semida i Hefer (4 Mojż. 26:30—32; Jozue 17:2). (TP 1978, s. 59) Córki Salfaada otrzymały spory udział w losie Hefera (Joz. 17:3—6). (TP 1978, s. 59) Zauważmy, że rodziny sześciu synów męża Galaada (syna Machira) nie miało dziedzictwa w ziemi Galaad (5 Mojż. 3:13—15; Joz. 17:1, 6), która, jak pokazano w pierwszej części tej rozprawy, była po wschodniej stronie Jordanu, ale w ziemi Chanaan, leżącej na zachód od Jordanu (4 Mojż. 26:30—34; Joz. 17:2—6). (TP 1978, s. 59) Galaad (mnóstwo świadectwa) zdaje się być typem na tę całą część klasy restytucyjnej składającej się z Poświęconych Obozowców Epifanii, a liczba dziesięć antytypowych dziesięciu części całego dziedzictwa tej klasy oznacza doskonałość natur niższych niż Boska. (TP 1978, s. 59)

Księga Jozuego 17:6

Epifania i Bazylea:

„Albowiem córki Manasesowe” — córki Salfaada, typ na pewnych ostatecznie lojalnych Poświęconych Obozowców Epifanii (zobacz 4Moj.27:1; i znaczenie na W.Ew. 4Moj.26:33). (TP 1978, s. 59)

„otrzymały dziedzictwo między syny jego” — między tymi po zachodniej stronie Jordanu, którzy są typem na drugich ostatecznie lojalnych Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1978, s. 59)

„a ziemia Galaad” — po wschodniej stronie Jordanu. (TP 1978, s. 59)

„dostała się drugim synom Manasesowym” — tym po wschodnie stronie Jordanu, którzy są typem na Godnych. (TP 1978, s. 59)

Księga Jozuego 17:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Mieszkał w onej ziemi” — Gdyby Żydzi mieli czekać na zupełne opanowanie ziemi, zanim rozpoczęło się prawo Jubileuszowe, to nie mogliby go wcale rozpocząć.

Wszystkie rozdziały: Księga Jozuego

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.