List do Efezjan 2

List do Efezjan, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (22 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Efezjan 2 — Biblia Gdańska

1 I was ożywił, którzyście byli umarli w upadkach i w grzechach.

2 W którycheście niekiedy chodzili według zwyczaju świata tego i według książęcia, który ma władzę na powietrzu, ducha tego, który teraz jest skuteczny w synach niedowiarstwa.

3 Między którymi i my wszyscy obcowaliśmy niekiedy w pożądliwościach ciała naszego, czyniąc to, co się podobało ciału i myślom, i byliśmy z przyrodzenia dziećmi gniewu, jako i drudzy.

4 Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdziu, dla wielkiej miłości swojej, którą nas umiłował.

5 I gdyśmy byli umarłymi w grzechach, ożywił nas pospołu z Chrystusem, (gdyż łaską zbawieni jesteście)

6 I pospołu z nim wzbudził, i pospołu z nim posadził na niebiesiech w Chrystusie Jezusie,

7 Aby okazał w przyszłych wiekach ono nader obfite bogactwo łaski swojej, z dobrotliwości swojej przeciwko nam w Chrystusie Jezusie.

8 Albowiem łaską jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, dar to Boży jest;

9 Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.

10 Albowiem czynem jego jesteśmy stworzeni w Chrystusie Jezusie ku uczynkom dobrym, które przedtem Bóg zgotował, abyśmy w nich chodzili.

11 Przetoż pamiętajcie, że wy niekiedy będąc poganami w ciele, którzyście byli zwani nieobrzezką od onych, których zwano obrzezką w ciele, która się ręką dzieje;

12 Iżeście byli naonczas bez Chrystusa, oddaleni od społeczności Izraelskiej i obcymi od umów obietnicy, nadziei nie mający i bez Boga na świecie.

13 Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzyście niekiedy byli dalekimi, staliście się bliskimi przez krew Chrystusową,

14 Albowiem on jest pokojem naszym, który oboje jednem uczynił i średnią ścianę, która była przegrodą, rozwalił;

15 Nieprzyjaźń, to jest zakon przykazań, który zależał w ustawach, skaziwszy przez ciało swoje, aby dwóch stworzył w samym sobie w jednego nowego człowieka, czyniąc pokój;

16 I pojednał obydwóch w jednem ciele z Bogiem przez krzyż, zgładziwszy nieprzyjaźń przezeń.

17 I przyszedłszy opowiedział pokój wam, którzyście dalekimi i którzyście bliskimi.

18 Albowiem przezeń mamy przystęp obie strony w jednym Duchu do Ojca.

19 A przetoż już więcej nie jesteście gośćmi i przychodniami, ale spółmieszczaninami świętych i domownikami Bożymi.

20 Zbudowani na fundamencie Apostołów i proroków, którego jest gruntownym węgielnym kamieniem sam Jezus Chrystus,

21 Na którym wszystko budowanie wespół spojone rośnie w kościół święty w Panu;

22 Na którym też i wy się wespół budujecie, abyście byli mieszkaniem Bożem w Duchu Świętym.

Komentarz do rozdziału: List do Efezjan 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Efezjan 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarli” — Byli pod wyrokiem śmierci.

List do Efezjan 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Książęcia” — Szatana, którego istnieniu wielu zaprzecza.

„Na powietrzu” — Duchowa władza. "Zachwyceni będziemy w obłokach naprzeciw Pana na powietrzu", 1 Tes.4:17. Odnosi się po części do wichrów, cyklonów i burz naszych czasów. Wyobrażone jest przez wielką burzę, w której szatan starał się zatopić naszego Pana na morzu Galilejskim.

„Który teraz” — Działa jako władca ciemności wieku tego, który przedstawia zło za dobro, a dobro za zło.

Epifania i Bazylea:

„książę, który ma władzę na powietrzu” — w naszej atmosferze. (TP 1982, s. 96)

List do Efezjan 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Z przyrodzenia” — Z natury upadłej a odziedziczonej.

„Dziećmi gniewu” — Cały rodzaj ludzki pod przekleństwem śmierci w Adamie. Wszyscy, co nie są usprawiedliwieni przez wiarę w krew Chrystusową. Gniew Boży dosięga nawet i członków Kościoła w ciele.

„Jako i drudzy” — Z których wielu jest dziećmi onego złego (szatana), którego dzieło sprawują (świadomie lub nieświadomie).

Epifania i Bazylea:

„z przyrodzenia” — dziedzicznie. (TP 1925, s. 79)

„dziećmi gniewu” — wyroku śmierci. (TP 1925, s. 79)

List do Efezjan 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„W miłosierdziu” — Przeciwnie do poglądów tych, którzy głoszą naukę o wiecznych mękach.

List do Efezjan 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarłymi” — Figuralnie umarłymi.

„Ożywił nas” — Poczytał za żywych.

„Z Chrystusem” — Jako Jego braci, a nie synów. Jest rzeczą niewłaściwą dla tych, którzy otrzymali łaskę Bożą, ażeby o sobie myśleli lub mówili, że są "nędznymi grzesznikami".

„Zbawieni” — Doszliście do stanu przypisanego zbawienia.

List do Efezjan 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„W niebiesiech” — W "świątnicy", pierwsze miejsce niebios.

Epifania i Bazylea:

(zobacz Rz.6:3-5.) (TP 1985)

„wzbudził” — dotyczy przechodzenia zmartwychwstania w obecnym życiu, tzn w odniesieniu do umysłu serca i woli. (TP 1985)

List do Efezjan 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyszłe wieki” — Licząc i Tysiąclecie w niezliczone wieki przyszłości. O tych wiekach Słowo Boże nic nam nie objawia i nie byłoby właściwe dociekać tego obecnie. "Rzeczy tajemne należą Panu Bogu naszemu, a jawne nam i synom naszym", 5 Moj.29:29.

„Bogactwo łaski” — Zaspokojenie najwyższych przymiotów umysłu i serca Nowego Stworzenia, które odpowiadają do harmonii w muzyce zadowalającego naturalne ucho, lub przyjemną wonność i zapach, albo przenikające do głębi serca najbardziej przyjemne uczucia, które ludzki umysł odczuwa, lecz jasno nie może pojąć.

„W Jezusie” — My jesteśmy w Chrystusie Jezusie.

Epifania i Bazylea:

„w przyszłych wiekach” — w trzecim Świecie lub Dyspensacji będzie więcej Wieków, lecz ich liczba nie jest podana. (TP 1961, s. 32)

„nader obfite bogactwo łaski swojej” — to znaczy dając więcej niż moglibyśmy prosić lub pomyśleć. (TP 1991, s. 8)

„nam” — klasie tych, którzy są „w (gr. en) Chrystusie Jezusie". (TP 1969, s. 48)

List do Efezjan 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Łaską” — Pan Bóg nie był obowiązany aby kogo miał zbawić.

„Przez wiarę” — Nieświadomość nie może być powodem do zbawienia.

„Nie z was” — To stało się możebne z powodu okoliczności i warunków od Boga ustanowionych.

Źródła: MANNA - 29 MARCA

Epifania i Bazylea:

„Łaską” — przez Boskie uznanie. (TP 1984, s. 159)

Źródła: MANNA - 29 MARCA

List do Efezjan 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie z uczynków” — Usprawiedliwienie jest darem, łaską, lecz jeżeli za nią nie postępują uczynki, wtedy jest ona używaną na próżno.

List do Efezjan 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Czynem Jego” — Dziećmi Bożymi, braćmi Chrystusa.

List do Efezjan 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Społeczności” — Ustanowionego rządu.

„Izraelskiej” — Dwanaście pokoleń.

„Umów obietnicy” — Danej Izraelowi do czasu, dopóki dom izraelski nie został odrzucony.

„Nie mający nadziei” — Żadnej zachęty ani obietnicy. Dla świata niemożliwością jest sprzedać swoje pierworodztwo, ponieważ on nie ma nic do sprzedania.

Epifania i Bazylea:

„oddaleni od społeczności” — państwowości. (TP 1984, s. 120)

„i obcymi od umów obietnicy” — danymi do tego czasu tylko Żydom. (TP 1984, s. 120)

List do Efezjan 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Krew Chrystusa” — On przez oddanie swego życia zapłacił za nas okup.

List do Efezjan 2:14

Epifania i Bazylea:

„i średnią scianę, która była przegrodą rozwalił” — Ci, którzy nie byli Żydami z natury, ale poganami, gdy przyszli do Chrystusa, stali się członkami tej samej trzody. O tym Apostoł jasno świadczy mówiąc, że Bóg rozwalił średnią ścianę, która była przegrodą, aby oboje jednym uczynić (Efez. 2:15). Dlatego poganie nie są już więcej cudzymi, obcymi, cudzoziemcami, ale są przyprowadzeni do wielkiego Pasterza i jest im dozwolone korzystać z przywilejów i błogosławieństw udzielonych przez Niego. (TP 1967, s. 6)

List do Efezjan 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby dwóch” — Żydów i pogan.

„Nowego człowieka” — Drugi Adam, Chrystus - Głowa i Ciało.

Epifania i Bazylea:

„zakon przykazań... skaziwszy” — Przymierze Zakonu skończyło się dla tych wszystkich Żydów, którzy przyszli do Chrystusa. Oczywiście Przymierze Zakonu nigdy nie dotyczyło pogan, czyli tych, którzy nie byli Żydami i dlatego nie można mówić o jego początku lub zakończeniu, gdy chodzi o pogan. Przymierze to w Wieku Ewangelii było w procesie kończenia się dla tych, ma się rozumieć Żydów, którzy nie przyjęli Chrystusa, lecz nie jest jeszcze całkowicie zakończone. Typ instytucyjny, do którego należy Przymierze Zakonu musi posiadać swą siłę obowiązkową dla poddanych sobie aż do czasu, gdy jego pozafigura wejdzie w życie. Tak więc niektóre zarysy Przymierza Zakonu przeminęły dla Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa: jego kapłani, ofiary, świątynia, cykle jubileuszowe, jubileusze, Dzień Pojednania, Baranek Wielkanocny itd. Stało się tak dlatego, że gdy pozafigura wchodzi w życie to figura przemija. Istnieją jednak zarysy Zakonu, które nie były jeszcze wypełnione, a więc obowiązują do dzisiaj tych Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa, jak np: obrzezanie (Gal. 5:3), dziesięcioro przykazań łącznie z dniem Sabatu, czyste i nieczyste pożywienie itd. (TP 1963, s. 11)

„aby dwóch” — żydów i pogan. (TP 1965, s. 32)

„w jednego nowego człowieka” — tym człowiekiem jest Chrystus, jako Nowe Stworzenie, w chwale. (TP 1935, s. 59) Kościół z Jezusem to Chrystus. Ten wielki Chrystus (Zespół Chrystusowy) jest "jednym nowym człowiekiem", którego Bóg uczynił podczas W.Ew. z Żydów i pogan. (TP 1960, s. 43)

List do Efezjan 2:16

Epifania i Bazylea:

„I pojednał” — słowo pojednanie nasuwa myśl, że dwie osoby, lub partie nie zgadzają się jedna z drugą; i ono oznacza, że obie są przyprowadzone do zadowolenia, zgody, jedna z drugą (do pojednania). Bóg nie jest zadowolony z grzesznika z powodu jego grzechu, a grzesznik nie jest zadowolony z Boga z powodu Jego sprawiedliwości i karania za grzechy. Bóg, jako źródło przebłagania, czyli pojednania, zarządził na każdy krok jego wypracowania: (TP 1938, s. 77) 1/ przez uczynienie Swego Syna Ciałem, (TP 1938, s. 77) 2/ przez umożliwienie Mu ofiarować się na śmierć, (TP 1938, s. 77) 3/ przez wzbudzenie Go z umarłych, (TP 1938, s. 77) 4/ przez zlecenie Mu, aby przypisał tymczasowo za usprawiedliwionych, a dożywotnio za Kościół, Swoją zasługę, ażeby zadowolić Boga z nimi podczas W.Ew., (TP 1938, s. 77) 5/ przez uczynienie usprawiedliwionych zadowolonymi ze sprawiedliwości Boskiej i Kościół zadowolony z Jego sprawiedliwości i świętości, (TP 1938, s. 77) 6/ przez zlecenie Mu przypisania Swej zasługi za świat, ażeby zadowolić Boga z nich, (TP 1938, s. 77) 7/ przez uczynienie posłusznych z świata zadowolonymi z Boga. (TP 1938, s. 77)

List do Efezjan 2:17

Epifania i Bazylea:

„wam” — poganom. (TP 1965, s. 32)

„którzyście dalekimi” — gałązki dzikiej oliwki. (TP 1965, s. 32)

„i którzyście bliskimi” — gałązki uprawnej oliwki. (TP 1965, s. 32) (wszyscy żydzi którzy podczas Żniwa Wieku Żydowskiego najpierw odrzucili Jezusa jako Mesjasza ale później Go przyjęli, byli ponownie wszczepieni w symboliczną uprawną oliwkę (Rzym. 11:23, 24); wszyscy zaś żydzi, którzy przyjęli Jezusa po roku Pańskim 69, byli wszczepieni w drzewo oliwne podobnie do pogan.) (TP 1965, s. 32)

List do Efezjan 2:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Przychodniami” — Jak inni ze świata, co nie są uznani za synów Bożych.

„Współmieszczan” — Dla takich, co otrzymali łaskę Bożą, jest rzeczą niewłaściwą mówić o sobie, że są "nędznymi grzesznikami".

„Świętych” — Królestwa niebiańskiego i jako tacy powinni wymagać tylko takich praw na ziemi, jakie są nadawane przychodniom.

Epifania i Bazylea:

„A przetoż już więcej” — poganie. (TP 1965, s. 32)

„nie jesteście gośćmi i przychodniami” — gałązkami w dzikiej oliwce. (TP 1965, s. 32)

„ale spółmieszczaninami świętych” — gałązkami w uprawnej oliwce. (TP 1965, s. 32)

List do Efezjan 2:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Apostołów” — Natchnione od Boga narzędzia mówcze.

„Węgielny kamień” — Został położony w niebie, główna część całego duchowego budynku, który został obciosany, wypolerowany i dopasowany na swoje stanowisko. Podobnie dzieje się z innymi żywymi kamieniami. (Dotyczy w.20-22)

Źródła: MANNA - 26 WRZEŚNIA

Epifania i Bazylea:

„zbudowani na fundamencie apostołów i proroków” — przedstawiają generalnych starszych Kościoła, a szczególnie członków gwiazd. (TP 1950, s. 43) prorocy z tego tekstu są fundamentalnymi kamieniami, to wyrażenie z tego tekstu musi odnosić się do nieapostolskich generalnych nauczycieli Kościoła, jako części pozafiguralnej Świątyni; albowiem prorocy Starego Testamentu nie byli członkami Kościoła. Przez wyrażenie "Drugorzędni Prorocy" musimy rozumieć osoby, a nie pisma lub nauki, tak jak przez wyrażenie Apostołowie, nie pisma ani nauki lecz osoby są rozumiane. (TP 1967, s. 32) Przede wszystkim przez proroków w tym tekście oznaczone są Pisma Starego Testamentu, przez apostołów Pisma Nowego Testamentu. One są głównymi fundamentami Kościoła Chrześcijańskiego jako świątyni Bożej, ponieważ ona (Kościół) jest zbudowana na Piśmie Św. w jego dwóch częściach Starego i Nowego Testamentu, a które jest też podstawą jej wiary i praktyki. (TP 1971, s. 10) ...Stary i Nowy testament są fundamentami Kościoła jako świątyni Bożej. (TP 1971, s. 10) ...Księgi dwóch części Biblii są fundamentami, na którym opiera się Kościół jako świątynia Boża. (TP 1971, s. 10) (Dotyczy w.20-22)

Źródła: 50'43; 67'32; 71'10

Źródła: MANNA - 26 WRZEŚNIA

List do Efezjan 2:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Budowanie” — Pięknie ilustrowane przez Wielką Piramidę w Egipcie.

„Kościół Święty” — "Kto zwycięży, uczynię go filarem w Kościele Boga mojego", Obj.3:12.

Literatura o rozdziale List do Efezjan 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Efezjan

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.