Księga Nehemiasza 10

Księga Nehemiasza, rozdział 10 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (39 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Nehemiasza 10 — Biblia Gdańska

1 A którzy pieczętowali, ci byli: Nehemijasz, Tyrsata, syn Hachalijaszowy, i Sedekijasz,

2 Sarajasz, Azaryjasz, Jeremijasz,

3 Passur, Amaryjasz, Malchyjasz,

4 Hattus, Sebanijasz, Malluch,

5 Harym, Meremot, Obadyjasz,

6 Danijel, Ginneton, Baruch,

7 Mesullam, Abijasz, Mijamin,

8 Maazyjasz, Bilgaj, Semajasz. Ci byli kapłani.

9 A Lewitowie byli: Jesua, syn Azanijaszowy, Binnui z synów Chenadadowych, Kadmiel;

10 Bracia też ich: Sebanijasz, Odyjasz, Kielita, Felejasz, Chanan,

11 Micha, Rechob, Hasabijasz,

12 Zachur, Serebijasz, Sebanijasz,

13 Odyjasz, Bani, Beninu.

14 Przedniejsi z ludu: Faros, Pachatmoab, Elam, Zattu, Bani.

15 Bunni, Azgad, Bebaj,

16 Adonijasz, Bygwaj, Adyn,

17 Ater, Ezechyjasz, Azur,

18 Chodyjasz, Hasum, Besaj,

19 Haryf, Anatot, Nebaj,

20 Magpijasz, Mesullam, Chesyr,

21 Mesezabel, Sadok, Jaddua,

22 Pelatyjasz, Chanan, Anajasz,

23 Ozeasz, Hananijasz, Hasub,

24 Halloches, Pilcha, Sobek,

25 Rehum, Hasabna, Maasejasz,

26 I Achyjasz, Chanan, Anan,

27 Malluch, Harym, Baana,.

28 Także i inni z ludu: Kapłani, Lewitowie, odźwierni, śpiewacy, Netynejczycy, i wszyscy, którzy się odłączyli od narodów onych ziem do zakonu Bożego, żony ich, synowie ich, i córki ich; wszelki umiejętny i rozumny.

29 Chwyciwszy się tego z braćmi swymi, i z przedniejszymi ich przychodzili, obowiązując się przeklęstwem i przysięgą, że chcą chodzić w zakonie Bożym, który jest podany przez Mojżesza, sługę Bożego, i chcą strzedz a czynić wszystkie przykazania Pana, Boga naszego, i sądy jego, i ustawy jego;

30 A że nie damy córek naszych narodom onej ziemi, i córek ich brać nie będziemy synom naszym.

31 Ani od narodów onej ziemi, którzyby nam przynosili jakie towary, albo jakie zboże w dzień sabatu na sprzedaj, brać od nich będziemy w sabat, ani w dzień święty; a że zaniechamy roku siódmego siania roli i wyciągania wszelakiego długu.

32 Postanowiliśmy też między sobą prawo, abyśmy dawali po trzeciej części sykla na każdy rok na potrzebę domu Boga naszego;

33 Na chleby pokładne, i na ofiarę ustawiczną, i na całopalenia ustawiczne w sabaty, w pierwsze dni miesiąca, w święta uroczyste, i na rzeczy święte, i na ofiary za grzech ku oczyszczeniu Izraela, i na wszelką potrzebę domu Boga naszego.

34 Rzuciliśmy też losy około noszenia drew między kapłanów, Lewitów, i między lud, aby ich dodawali do domu Boga naszego według domów ojców naszych, na czasy naznaczone, od roku do roku, aby gorzało na ołtarzu Pana, Boga naszego, jako jest napisane w zakonie.

35 Także aby przynosili pierworodztwa ziemi naszej, i pierworodztwa wszelkiego owocu każdego drzewa, od roku do roku, do domu Pańskiego.

36 Do tego pierworodztwa synów naszych, i bydeł naszych, jako napisano w zakonie, i pierworodztwa wołów naszych, i owiec naszych, żeby przynosili do domu Boga naszego kapłanom służącym w domu Boga naszego.

37 Nadto pierwociny ciast naszych, i podnoszonych ofiar naszych, i owoce wszelkiego drzewa, moszczu, i oliwy świeżej, aby przynosili kapłanom do gmachów domu Boga naszego, i dziesięcinę ziemi naszej Lewitom; a cić Lewitowie wybierać będą tę dziesięcinę we wszystkich miastach robót naszych.

38 A będzie kapłan, syn Aarona, przy Lewitach, gdy Lewitowie tę dziesięcinę odbierać będą; a Lewitowie wniosą dziesięcinę z dziesięciny do domu Boga naszego, do komór w domu skarbnicy.

39 Bo do tych komór odnosić będą synowie Izraelscy, i synowie Lewiego, ofiarę zboża, moszczu, i oliwy świeżej, gdzie są naczynia świątnicy, i kapłani służący, i odźwierni, i śpiewacy, abyśmy nie opuszczali domu Boga naszego.

Komentarz do rozdziału: Księga Nehemiasza 10

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Nehemiasza 10:28

Epifania i Bazylea:

„odźwierni” — odźwierni przedstawiają tych, którzy pracują na zewnątrz względem osób mających posłuch i którzy starają się te osoby pozyskać do ludu Bożego i do Prawdy lub tylko do Prawdy. Oni są ewangelistami, kolporterami, pracownikami pasterskimi, ochotnikami, pracownikami względem osób dotkniętych żałobą itd. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

„śpiewacy” — Ci śpiewacy przedstawiają nauczycieli Słowa Bożego, włączając przewodniczących badań bereańskich. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

„Netynejczycy” — HEBRAJSKIE słowo Nethinim (oddani, poświęceni) jest użyte w Piśmie Św. celem oznaczenia klasy sług przybytku i świątyni, którzy byli podległymi Lewitom. Oni są wymienieni w Piśmie Św. jako szczególni słudzy Lewitów, którym oni pomagali w służbie przy przybytku za dni życia Dawida i Salomona, nim świątynia Salomonowa była zbudowana, a potem w służeniu w świątyni, włączając okres po wygnaniu, w którym oni są szczególnie wzmiankowani w Piśmie Św. (ten okres rozpoczął się powrotem z wygnania po 70 latach spustoszenia ziemi, w odpowiedzi na dekret Cyrusa). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Zgodnie z tym, rozumiemy, że: (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 1/ Netynejczycy od czasu Dawida aż do okresu wygnania, którzy byli dani „ku posłudze Lewitom” (Ezdr. 8:20), reprezentują, nie wszystkich Obozowców, lecz tych spośród nich, którzy byli szczególnymi pomocnikami Lewitów w Wieku Ewangelii — tymczasowo usprawiedliwionych — w związku z ich służbą Bożą. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2/ W obrazie (Netynejczyków za czasów Ezdrasza i Nehemijasza i później) Netynejczycy są typem na mniejszą liczbę Obozowców — tylko na tych Obozowców, którzy (a) opuścili Babilon i (b) przyszli — przynajmniej częściowo — do Prawdy, (c) pomagali, służąc w świątyni Bożej, tym pozafiguralnym Lewitom, którzy też uczynili (a) i (b). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Ten więcej ograniczony pozafiguralny obraz ma miejsce wśród ludu Bożego w Parousji i Epifanii, który w odpowiedzi na Słowo Boże (Obj. 18:4; Izaj. 52:11; Jer. 51:6) opuszcza Babilon począwszy od 1878 roku. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2.1/ W większej pozafigurze kapłanów, Lewitów i Netynejczyków tutaj przedstawionej, rozważamy ich z punktu ich pokrewieństwa do pozafiguralnej świątyni, a nie z historycznego punktu widzenia, w którym to kapłani reprezentują głównych lub wybitnych wodzów, Lewici reprezentują podrzędnych wodzów w każdym wypadku bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony, a (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Netynejczycy reprezentują „posiłkowych pielgrzymów” bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2.2/ Od jesieni 1954 niektórzy z tymczasowo usprawiedliwionych poświęcili się i dlatego ich stanowisko jako poświęconych jest przedstawione nie w Świątnicy ani nie na Dziedzińcu, ale w Obozie. Odnosimy się do nich jako do Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) W ten sposóbod jesieni 1954 w Obozie są trzy klasy: (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (a) klasa poświęcona — Poświęceni Obozowcy Epifanii; (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (b) usprawiedliwieni i (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (c) nieusprawiedliwieni, nominalny lud Boży. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Pomiędzy tymi trzema klasami Obozowców znajdują się po roku 1954 (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) POZAFIGURALNI NETYNEJCZYCY, mianowicie ci, którzy opuścili Babilon, którzy przyszli — w pewnej mierze — do Prawdy i którzy szczególnie pomagają pozafiguralnym Lewitom — Wielkiemu Gronu i Młodocianym Godnym — w ich służbie w epifanicznej świątyni w przygotowaniu Lewitów na Epifanicznym Dziedzińcu do zajęcia ich miejsca w Tysiącleciu i w budowaniu Epifanicznego Obozu spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Ci pozafiguralni Netynejczycy ,,umiejętnie” i ,,rozumnie” (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (1) mniej lub więcej oczyścili się ze złych wad aby postępować za naukami Słowa Bożego, (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (2) przyłączyli się oni do swych braci, do swych godnych wodzów i (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (3) zobowiązali się uroczystą umową, że będą postępować w posłuszeństwie do Słowa Bożego (Neh. 10:28,29). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Oni są szczególnie dani lub poświęceni dla służby Wielkiego Grona i Młodocianych Godnych. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

Księga Nehemiasza 10:38

Epifania i Bazylea:

„Lewitowie wniosą dziesięcinę z dziesięciny” — Antytypowymi lewitami Wieku Ewangelii są jednostki nie poświęcone próbnie usprawiedliwione, to jest te, które wierzą w Jezusa jako Zbawiciela, ale całkowicie nie poświęciły tego co stanowi ich ludzkie wszystko, Bogu. Jednostki te dokonały jednak pewnej miary poświęcenia, poświęcenia się sprawiedliwości. Ci próbnie usprawiedliwieni lewici przynieśli swoją własną miarę poświecenia i doprowadzili także innych ze swej klasy do antytypowych kapłanów, w tym celu aby pomóc kapłanom w różnych dziedzinach ich służby wykonywanej dla Jehowy. W takim znaczeniu, można by powiedzieć, że oni przynieśli swoją dziesięcinę kapłanom. (TP 1980, s. 75,76) Obecnie, przy końcu Wieku, w okresie Epifanii, szczególnie po rozpoznaniu ich jako takich, lewici Wielkiej Kompanii i lewici Młodociani Godni przynieśli swoje poświęcone wszystko co ludzkie, a także przyprowadzili inne jednostki poświęcone, do antytypowych kapłanów w tym celu, aby im pomóc w pracy, co miało miejsce tak długo jak długo kapłani byli w ciele. W ten sposób przynieśli antytypową dziesięcinę kapłanom. Ale chociaż antytypowi kapłani często oddawali swoje poświęcone wszystko co ludzkie, by sobie nawzajem pomagać w kapłańskiej służbie i także przyprowadzali jedni do drugich poświęcone jednostki do pomocy, to jednak te czyny nie są zobrazowane w składaniu dziesięciny, gdyż tak w typie jak i w antytypie kapłani nie składali sobie nawzajem dziesięciny, jak Pismo Święte to pokazuje. (TP 1980, s. 75,76) W pośredniczącym Królestwie, antytypowi Izraelici, rodzaj ludzki podlegający restytucji, przyniesie swoje ludzkie wszystko a także drugich nowo poświęconych do antytypowych lewitów — do Wielkiej Kompanii znajdującej się w duchowej sferze, ale przede wszystkim do Godnych będących w ziemskiej sferze Królestwa. Natomiast ci antytypowi lewici złożą swoje ludzkie wszystko i innych restytucjonistów jako antytypową dziesięcinę antytypowym kapłanom, Tysiącletniemu Chrystusowi, Głowie i Ciału. (TP 1980, s. 75,76) Brat Johnson tłumacząc ten werset wyjaśnił, że „ci podrzędni starsi i diakoni [antytypowi lewici] musieli przyprowadzić te nowo poświęcone jednostki, w swym pokrewieństwie do głównych wodzów, kapłanów (dziesięcinę z dziesięciny), do urzędów (do komór) z zakresu usług kapłańskich w Kościele (do domu Boga ... do komór ... skarbnicy).” (TP 1980, s. 75,76)

Księga Nehemiasza 10:39

Epifania i Bazylea:

„odźwierni” — odźwierni przedstawiają tych, którzy pracują na zewnątrz względem osób mających posłuch i którzy starają się te osoby pozyskać do ludu Bożego i do Prawdy lub tylko do Prawdy. Oni są ewangelistami, kolporterami, pracownikami pasterskimi, ochotnikami, pracownikami względem osób dotkniętych żałobą itd. (TP 1972, s. 37)

„śpiewacy” — Ci śpiewacy przedstawiają nauczycieli Słowa Bożego, włączając przewodniczących badań bereańskich. (TP 1972, s. 37)

Literatura o rozdziale Księga Nehemiasza 10

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Nehemiasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.