List Jakuba 2

List Jakuba, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (26 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List Jakuba 2 — Biblia Gdańska

1 Bracia moi! nie miejcie z brakowaniem osób wiary Pana naszego Jezusa Chrystusa, który chwalebny jest.

2 Albowiem gdyby wszedł do zgromadzenia waszego mąż, mając pierścień złoty w szacie świetnej, a wszedłby też i ubogi w podłym odzieniu:

3 I wejrzelibyście na tego, co ma świetną szatę, a rzeklibyście mu: Ty! siądź sam poczciwie! a ubogiemu byście rzekli: Ty! tam stój, albo siądź tu pod podnóżkiem moim!

4 Azażeście już nie uczynili różności między sobą i nie staliście się sędziami myśli złych?

5 Słuchajcie, bracia moi mili! azaż Bóg nie obrał ubogich na tym świecie, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami królestwa, które obiecał tym, którzy go miłują?

6 Aleście wy znieważyli ubogiego. Azaż bogacze gwałtem was nie uciskają i do sądów was nie pociągają?

7 Azaż oni nie bluźnią onego zacnego imienia, które jest wzywane nad wami?

8 A jeźliże pełnicie zakon królewski według Pisma: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie, dobrze czynicie.

9 Lecz jeźli osobami brakujecie, grzech popełniacie i bywacie przekonani od zakonu jako przestępcy.

10 Albowiem ktobykolwiek zachował wszystek zakon, a w jednym by upadł, stał się winien wszystkich przykazań.

11 Bo który rzekł: Nie będziesz cudzołożył, ten też rzekł: Nie będziesz zabijał, a jeźlibyś nie cudzołożył, ale byś zabił, stałeś się przestępcą zakonu.

12 Tak mówcie i tak czyńcie jako ci, którzy według zakonu wolności macie być sądzeni.

13 Albowiem sąd bez miłosierdzia będzie temu, co nie czynił miłosierdzia; ale miłosierdzie chlubi się przeciwko sądowi.

14 Cóż pomoże, bracia moi! jeźliby kto rzekł, iż ma wiarę, a uczynków by nie miał? izali go ona wiara może zbawić?

15 A gdyby brat albo siostra byli nieodziani i schodziłoby im na powszedniej żywności,

16 I rzekłby im kto z was: Idźcie w pokoju, ugrzejcie się i najedzcie się, a nie dalibyście im potrzeb ciału należących, cóż to pomoże?

17 Także i wiara, nie mali uczynków, martwa jest sama w sobie.

18 Ale rzecze kto: Ty masz wiarę, a ja mam uczynki; ukaż mi wiarę twoję bez uczynków twoich, a ja tobie ukażę wiarę moję z uczynków moich.

19 Ty wierzysz, iż jeden jest Bóg, dobrze czynisz; i dyjabli temu wierzą, wszakże drżą,

20 Ale chceszli wiedzieć, o człowiecze marny! iż wiara bez uczynków martwa jest?

21 Abraham, ojciec nasz, izali nie z uczynków usprawiedliwiony jest, gdy ofiarował Izaaka, syna swego, na ołtarzu?

22 Widzisz, iż wiara spólnie robiła z uczynkami jego, a z uczynków wiara doskonała się stała.

23 A tak wypełniło się Pismo, które mówi: I uwierzył Abraham Bogu, i przyczytano mu to ku sprawiedliwości, i przyjacielem Bożym nazwany jest.

24 A widzicież, iż z uczynków usprawiedliwiony bywa człowiek, a nie z wiary tylko.

25 Także też i Rachab, wszetecznica, izali nie z uczynków jest usprawiedliwiona, gdy przyjęła onych posłów i inszą drogą wypuściła?

26 Albowiem jako ciało bez duszy jest martwe, tak i wiara bez uczynków martwa jest.

Komentarz do rozdziału: List Jakuba 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List Jakuba 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Obrał ubogich” — Ubóstwo bardziej sprzyja do rozwoju pokory, aniżeli jakiegokolwiek rodzaju bogactwa. Ubodzy nie mają nic do ofiarowania jak tylko ich wolę, przeto im łatwiej jest zastosować się do warunków.

„Które obiecał” — A przeto należą jeszcze do przyszłości.

Epifania i Bazylea:

„azaż Bóg nie obrał ubogich” — słowo "wybrani" określa tych, którzy przez ofiarowanie i spłodzenie z Ducha zostali wybrani do ubiegania się o wysokie powołanie. (TP 1934, s. 57)

„aby byli bogatymi w wierze” — ludzie nie są bogaci w wierze póki jej nie posiadają i nie ćwiczą, dlatego też wybór nastąpił, gdy wiara usprawiedliwiająca i uświęcająca już była ich udziałem. (TP 1960, s. 15)

„i dziedzicami królestwa” — odnosi się do Chrystusa i Kościoła, którzy zaczną królować nad ziemią przy Wtórym Przyjściu Chrystusa. (TP 1961, s. 70)

List Jakuba 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako siebie” — Nie mówi: lepiej niż siebie. Chrystus ofiarując siebie za nas, uczynił więcej niżeli to przykazanie wymaga.

List Jakuba 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Winien wszystkich” — Tym sposobem wszelkie usta zastały zatulone, aby mógł kto rościć prawo do żywota i cały świat jest winien przed Bogiem.

List Jakuba 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Zakon wolności” — Jedynie miłość może zapewnić zupełną wolność każdemu bez pogwałcenia niczyjej wolności.

List Jakuba 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Sąd” — Sprawiedliwa kara, wtóra śmierć.

„Nie uczynił miłosierdzia” — Przeciw bratu co popełnił błąd i żałował.

„Przeciw sądowi” — Nie dla braku wymierzania sprawiedliwości, lecz z powodu, iż sprawiedliwość została zadowoloną.

List Jakuba 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieodziani” — W pierwotnym kościele znajdowali się tak bogaci, jak i ubodzy.

List Jakuba 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie mając uczynków” — Nie wytwarza charakteru.

„Martwa jest” — Utraciła swoją żywotność, zasługę, swoje życie.

„Sama w sobie” — Przez się. Greckie słowo "heautou", jak w wyrażeniu: "iż nie sam od siebie mówić będzie".

Epifania i Bazylea:

Ten komentarz poniżej odnosi się do Jak. 2:14-26.

Usprawiedliwienie tymczasowe to akt Boga, przy pomocy którego, z uwagi na zasługę Chrystusa, przez jakiś czas Bóg traktuje pokutującego i wierzącego grzesznika tak, jak gdyby zasługa rzeczywiście została za niego i jemu przypisana, choć nie dochodzi do rzeczywistego przypisania jej za taką osobę i wobec niej. Innymi słowy, przez jakiś czas traktuje go tak, jak gdyby jego grzechy zostały rzeczywiście przebaczone, a on sam rzeczywiście przykryty sprawiedliwością Chrystusa, w wyniku czego przyjmuje go do społeczności wykorzystania w próbie do życia w Tysiącleciu. Gdyby bowiem zasługa ta rzeczywiście została przypisana za niego i jemu, a on następnie odpadłby lub nie poświęcił się, byłby na zawsze stracony z powodu wykorzystania swego udziału w zasłudze. By do tego nie dopuścić, Bóg zaplanował usprawiedliwienie tymczasowe, tj. usprawiedliwienie tylko z wiary, bez uczynków. I właśnie to tymczasowe usprawiedliwienie opisuje Paweł, ucząc o usprawiedliwieniu z samej wiary, bez uczynków. By jednak uzyskać usprawiedliwienie ożywione, tzn. takie, którego Bóg rzeczywiście udziela wyłącznie w oparciu o zasługę Chrystusa, a nie z powodu jakiejkolwiek zasługi uczynków prowadzących do ożywienia czyjegoś usprawiedliwienia, nie tylko trzeba sprawiedliwie żyć po uzyskaniu usprawiedliwienia tymczasowego, lecz trzeba żyć taką pełnią usprawiedliwienia, by całkowicie poświęcić się Bogu. Gdy do takiego poświęcenia dochodziło w czasie działania wysokiego powołania, Bóg sprawiał, że Jezus dokonywał rzeczywistego przypisania Swej zasługi za poświęcającego się i poświęcającemu się. Tylko ta zasługa, a nie uczynki dokonywane przed aktem poświęcenia, uzyskiwała prawo przebaczenia dla danej osoby, przykrycia sprawiedliwością Chrystusa i bezwarunkowej społeczności z Bogiem. To rzeczywiste przypisanie zasługi Chrystusa ożywiało usprawiedliwienie, które wcześniej było tymczasowe. Tak więc te dobre uczynki, jako niezbędny warunek ożywienia usprawiedliwienia u danej osoby, nie zasługiwały sobie na to usprawiedliwienie, na które zapracowała wyłącznie zasługa Chrystusa i którego udzielała wyłącznie łaska Boga; uczynki te musiały być jednak dokonane, by osoba taka mogła wejść w stan poświęcenia, bez którego żadne usprawiedliwienie nigdy nie było ożywiane. To właśnie te uczynki, związane z podjęciem poświęcenia i uzyskaniem w ten sposób ożywienia swojego usprawiedliwienia, Jakub podkreśla jako niezbędne do dostąpienia usprawiedliwienia (ożywionego). Zatem nie ma żadnej sprzeczności między naukami Pawła na temat usprawiedliwienia z wiary bez uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu tymczasowym, a nauką Jakuba na temat usprawiedliwienia z wiary i uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu ożywionym.- E12, 696-698

List Jakuba 2:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiarę z uczynków” — Jeżeli czyje życie nie jest w harmonii z jego wiarą, taki hańbi swoją wiarę i nie będzie mu dozwolone długo jej trzymać.

Źródła: MANNA - 13 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

Ten komentarz poniżej odnosi się do Jak. 2:14-26. (MANNA - 13 PAŹDZIERNIKA)

Usprawiedliwienie tymczasowe to akt Boga, przy pomocy którego, z uwagi na zasługę Chrystusa, przez jakiś czas Bóg traktuje pokutującego i wierzącego grzesznika tak, jak gdyby zasługa rzeczywiście została za niego i jemu przypisana, choć nie dochodzi do rzeczywistego przypisania jej za taką osobę i wobec niej. Innymi słowy, przez jakiś czas traktuje go tak, jak gdyby jego grzechy zostały rzeczywiście przebaczone, a on sam rzeczywiście przykryty sprawiedliwością Chrystusa, w wyniku czego przyjmuje go do społeczności wykorzystania w próbie do życia w Tysiącleciu. Gdyby bowiem zasługa ta rzeczywiście została przypisana za niego i jemu, a on następnie odpadłby lub nie poświęcił się, byłby na zawsze stracony z powodu wykorzystania swego udziału w zasłudze. By do tego nie dopuścić, Bóg zaplanował usprawiedliwienie tymczasowe, tj. usprawiedliwienie tylko z wiary, bez uczynków. I właśnie to tymczasowe usprawiedliwienie opisuje Paweł, ucząc o usprawiedliwieniu z samej wiary, bez uczynków. By jednak uzyskać usprawiedliwienie ożywione, tzn. takie, którego Bóg rzeczywiście udziela wyłącznie w oparciu o zasługę Chrystusa, a nie z powodu jakiejkolwiek zasługi uczynków prowadzących do ożywienia czyjegoś usprawiedliwienia, nie tylko trzeba sprawiedliwie żyć po uzyskaniu usprawiedliwienia tymczasowego, lecz trzeba żyć taką pełnią usprawiedliwienia, by całkowicie poświęcić się Bogu. Gdy do takiego poświęcenia dochodziło w czasie działania wysokiego powołania, Bóg sprawiał, że Jezus dokonywał rzeczywistego przypisania Swej zasługi za poświęcającego się i poświęcającemu się. Tylko ta zasługa, a nie uczynki dokonywane przed aktem poświęcenia, uzyskiwała prawo przebaczenia dla danej osoby, przykrycia sprawiedliwością Chrystusa i bezwarunkowej społeczności z Bogiem. To rzeczywiste przypisanie zasługi Chrystusa ożywiało usprawiedliwienie, które wcześniej było tymczasowe. Tak więc te dobre uczynki, jako niezbędny warunek ożywienia usprawiedliwienia u danej osoby, nie zasługiwały sobie na to usprawiedliwienie, na które zapracowała wyłącznie zasługa Chrystusa i którego udzielała wyłącznie łaska Boga; uczynki te musiały być jednak dokonane, by osoba taka mogła wejść w stan poświęcenia, bez którego żadne usprawiedliwienie nigdy nie było ożywiane. To właśnie te uczynki, związane z podjęciem poświęcenia i uzyskaniem w ten sposób ożywienia swojego usprawiedliwienia, Jakub podkreśla jako niezbędne do dostąpienia usprawiedliwienia (ożywionego). Zatem nie ma żadnej sprzeczności między naukami Pawła na temat usprawiedliwienia z wiary bez uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu tymczasowym, a nauką Jakuba na temat usprawiedliwienia z wiary i uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu ożywionym.-E12'696-698 (MANNA - 13 PAŹDZIERNIKA)

Źródła: MANNA - 13 PAŹDZIERNIKA

List Jakuba 2:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Diabli drżą” — Gdyż pojmują, że nie mogą sprostać z wyższą siłą duchową, którą wykonywa Chrystus.

Epifania i Bazylea:

„i diabli temu wierzą” — odnosi się do wiary umysłowej, nie spolegającej sercem na obiecanych błogosławieństwach. (TP 1993, s. 88) Ten komentarz poniżej odnosi się do Jak. 2:14-26. (TP 1993) Usprawiedliwienie tymczasowe to akt Boga, przy pomocy którego, z uwagi na zasługę Chrystusa, przez jakiś czas Bóg traktuje pokutującego i wierzącego grzesznika tak, jak gdyby zasługa rzeczywiście została za niego i jemu przypisana, choć nie dochodzi do rzeczywistego przypisania jej za taką osobę i wobec niej. Innymi słowy, przez jakiś czas traktuje go tak, jak gdyby jego grzechy zostały rzeczywiście przebaczone, a on sam rzeczywiście przykryty sprawiedliwością Chrystusa, w wyniku czego przyjmuje go do społeczności wykorzystania w próbie do życia w Tysiącleciu. Gdyby bowiem zasługa ta rzeczywiście została przypisana za niego i jemu, a on następnie odpadłby lub nie poświęcił się, byłby na zawsze stracony z powodu wykorzystania swego udziału w zasłudze. By do tego nie dopuścić, Bóg zaplanował usprawiedliwienie tymczasowe, tj. usprawiedliwienie tylko z wiary, bez uczynków. I właśnie to tymczasowe usprawiedliwienie opisuje Paweł, ucząc o usprawiedliwieniu z samej wiary, bez uczynków. By jednak uzyskać usprawiedliwienie ożywione, tzn. takie, którego Bóg rzeczywiście udziela wyłącznie w oparciu o zasługę Chrystusa, a nie z powodu jakiejkolwiek zasługi uczynków prowadzących do ożywienia czyjegoś usprawiedliwienia, nie tylko trzeba sprawiedliwie żyć po uzyskaniu usprawiedliwienia tymczasowego, lecz trzeba żyć taką pełnią usprawiedliwienia, by całkowicie poświęcić się Bogu. Gdy do takiego poświęcenia dochodziło w czasie działania wysokiego powołania, Bóg sprawiał, że Jezus dokonywał rzeczywistego przypisania Swej zasługi za poświęcającego się i poświęcającemu się. Tylko ta zasługa, a nie uczynki dokonywane przed aktem poświęcenia, uzyskiwała prawo przebaczenia dla danej osoby, przykrycia sprawiedliwością Chrystusa i bezwarunkowej społeczności z Bogiem. To rzeczywiste przypisanie zasługi Chrystusa ożywiało usprawiedliwienie, które wcześniej było tymczasowe. Tak więc te dobre uczynki, jako niezbędny warunek ożywienia usprawiedliwienia u danej osoby, nie zasługiwały sobie na to usprawiedliwienie, na które zapracowała wyłącznie zasługa Chrystusa i którego udzielała wyłącznie łaska Boga; uczynki te musiały być jednak dokonane, by osoba taka mogła wejść w stan poświęcenia, bez którego żadne usprawiedliwienie nigdy nie było ożywiane. To właśnie te uczynki, związane z podjęciem poświęcenia i uzyskaniem w ten sposób ożywienia swojego usprawiedliwienia, Jakub podkreśla jako niezbędne do dostąpienia usprawiedliwienia (ożywionego). Zatem nie ma żadnej sprzeczności między naukami Pawła na temat usprawiedliwienia z wiary bez uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu tymczasowym, a nauką Jakuba na temat usprawiedliwienia z wiary i uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu ożywionym.-E12'696-698 (TP 1993)

List Jakuba 2:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Z uczynkami jego” — Ogólne postępowanie Abrahama odpowiadało jego wierze.

Epifania i Bazylea:

Ten komentarz poniżej odnosi się do Jak. 2:14-26.

Usprawiedliwienie tymczasowe to akt Boga, przy pomocy którego, z uwagi na zasługę Chrystusa, przez jakiś czas Bóg traktuje pokutującego i wierzącego grzesznika tak, jak gdyby zasługa rzeczywiście została za niego i jemu przypisana, choć nie dochodzi do rzeczywistego przypisania jej za taką osobę i wobec niej. Innymi słowy, przez jakiś czas traktuje go tak, jak gdyby jego grzechy zostały rzeczywiście przebaczone, a on sam rzeczywiście przykryty sprawiedliwością Chrystusa, w wyniku czego przyjmuje go do społeczności wykorzystania w próbie do życia w Tysiącleciu. Gdyby bowiem zasługa ta rzeczywiście została przypisana za niego i jemu, a on następnie odpadłby lub nie poświęcił się, byłby na zawsze stracony z powodu wykorzystania swego udziału w zasłudze. By do tego nie dopuścić, Bóg zaplanował usprawiedliwienie tymczasowe, tj. usprawiedliwienie tylko z wiary, bez uczynków. I właśnie to tymczasowe usprawiedliwienie opisuje Paweł, ucząc o usprawiedliwieniu z samej wiary, bez uczynków. By jednak uzyskać usprawiedliwienie ożywione, tzn. takie, którego Bóg rzeczywiście udziela wyłącznie w oparciu o zasługę Chrystusa, a nie z powodu jakiejkolwiek zasługi uczynków prowadzących do ożywienia czyjegoś usprawiedliwienia, nie tylko trzeba sprawiedliwie żyć po uzyskaniu usprawiedliwienia tymczasowego, lecz trzeba żyć taką pełnią usprawiedliwienia, by całkowicie poświęcić się Bogu. Gdy do takiego poświęcenia dochodziło w czasie działania wysokiego powołania, Bóg sprawiał, że Jezus dokonywał rzeczywistego przypisania Swej zasługi za poświęcającego się i poświęcającemu się. Tylko ta zasługa, a nie uczynki dokonywane przed aktem poświęcenia, uzyskiwała prawo przebaczenia dla danej osoby, przykrycia sprawiedliwością Chrystusa i bezwarunkowej społeczności z Bogiem. To rzeczywiste przypisanie zasługi Chrystusa ożywiało usprawiedliwienie, które wcześniej było tymczasowe. Tak więc te dobre uczynki, jako niezbędny warunek ożywienia usprawiedliwienia u danej osoby, nie zasługiwały sobie na to usprawiedliwienie, na które zapracowała wyłącznie zasługa Chrystusa i którego udzielała wyłącznie łaska Boga; uczynki te musiały być jednak dokonane, by osoba taka mogła wejść w stan poświęcenia, bez którego żadne usprawiedliwienie nigdy nie było ożywiane. To właśnie te uczynki, związane z podjęciem poświęcenia i uzyskaniem w ten sposób ożywienia swojego usprawiedliwienia, Jakub podkreśla jako niezbędne do dostąpienia usprawiedliwienia (ożywionego). Zatem nie ma żadnej sprzeczności między naukami Pawła na temat usprawiedliwienia z wiary bez uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu tymczasowym, a nauką Jakuba na temat usprawiedliwienia z wiary i uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu ożywionym.-E12'696-698

List Jakuba 2:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Był przyjacielem Bożym” — Przywrócony do łaski, którą utracił Adam.

Epifania i Bazylea:

... Ich Tymczasowe Usprawiedliwienie - to jest usprawiedliwienie do przyjaźni (Jakub 2:23) przez ich wiarę, która w swoim czasie dowiedziona została, że jest szczera, przez ich wierne poświęcenie podtrzymywane w ciężkiej próbie (Jakub 2:21, 22), umożliwiło Bogu dać im takie obietnice, które dały im nadzieję nagrody w przyszłości (Żyd. 11:10, 13 - 16), i które zostawiły ich pod przekleństwem Adamowym, podczas gdy posiadali nadzieję w obietnice. Bez takiego Tymczasowego Usprawiedliwienia Bóg by nie mógł mieć z nimi do czynienia według Przymierza; z nim jednak mógł, albowiem w zgodzie z przekleństwem i z jego Sprawiedliwością Bóg zawsze przybliżał się do tych, którzy przybliżali się do Niego. Niech będzie pochwalone Święte Imię Jego! - TP 1928, 85.

List Jakuba 2:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Z uczynków” — Takie owoce sprawiedliwości, na jakie można się zdobyć, zgodnie z naszą wiarą.

List Jakuba 2:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Bez duszy” — Greckie słowo "pneuma" znaczy: iskra życia, dech żywota, itp.

Epifania i Bazylea:

Ten komentarz poniżej odnosi się do Jak. 2:14-26.

Usprawiedliwienie tymczasowe to akt Boga, przy pomocy którego, z uwagi na zasługę Chrystusa, przez jakiś czas Bóg traktuje pokutującego i wierzącego grzesznika tak, jak gdyby zasługa rzeczywiście została za niego i jemu przypisana, choć nie dochodzi do rzeczywistego przypisania jej za taką osobę i wobec niej. Innymi słowy, przez jakiś czas traktuje go tak, jak gdyby jego grzechy zostały rzeczywiście przebaczone, a on sam rzeczywiście przykryty sprawiedliwością Chrystusa, w wyniku czego przyjmuje go do społeczności wykorzystania w próbie do życia w Tysiącleciu. Gdyby bowiem zasługa ta rzeczywiście została przypisana za niego i jemu, a on następnie odpadłby lub nie poświęcił się, byłby na zawsze stracony z powodu wykorzystania swego udziału w zasłudze. By do tego nie dopuścić, Bóg zaplanował usprawiedliwienie tymczasowe, tj. usprawiedliwienie tylko z wiary, bez uczynków. I właśnie to tymczasowe usprawiedliwienie opisuje Paweł, ucząc o usprawiedliwieniu z samej wiary, bez uczynków. By jednak uzyskać usprawiedliwienie ożywione, tzn. takie, którego Bóg rzeczywiście udziela wyłącznie w oparciu o zasługę Chrystusa, a nie z powodu jakiejkolwiek zasługi uczynków prowadzących do ożywienia czyjegoś usprawiedliwienia, nie tylko trzeba sprawiedliwie żyć po uzyskaniu usprawiedliwienia tymczasowego, lecz trzeba żyć taką pełnią usprawiedliwienia, by całkowicie poświęcić się Bogu. Gdy do takiego poświęcenia dochodziło w czasie działania wysokiego powołania, Bóg sprawiał, że Jezus dokonywał rzeczywistego przypisania Swej zasługi za poświęcającego się i poświęcającemu się. Tylko ta zasługa, a nie uczynki dokonywane przed aktem poświęcenia, uzyskiwała prawo przebaczenia dla danej osoby, przykrycia sprawiedliwością Chrystusa i bezwarunkowej społeczności z Bogiem. To rzeczywiste przypisanie zasługi Chrystusa ożywiało usprawiedliwienie, które wcześniej było tymczasowe. Tak więc te dobre uczynki, jako niezbędny warunek ożywienia usprawiedliwienia u danej osoby, nie zasługiwały sobie na to usprawiedliwienie, na które zapracowała wyłącznie zasługa Chrystusa i którego udzielała wyłącznie łaska Boga; uczynki te musiały być jednak dokonane, by osoba taka mogła wejść w stan poświęcenia, bez którego żadne usprawiedliwienie nigdy nie było ożywiane. To właśnie te uczynki, związane z podjęciem poświęcenia i uzyskaniem w ten sposób ożywienia swojego usprawiedliwienia, Jakub podkreśla jako niezbędne do dostąpienia usprawiedliwienia (ożywionego). Zatem nie ma żadnej sprzeczności między naukami Pawła na temat usprawiedliwienia z wiary bez uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu tymczasowym, a nauką Jakuba na temat usprawiedliwienia z wiary i uczynków, jeśli będziemy pamiętać, że traktuje on o usprawiedliwieniu ożywionym.-E12'696-698

Literatura o rozdziale List Jakuba 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List Jakuba

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.