Księga Habakuka 2

Księga Habakuka, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (20 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Habakuka 2 — Biblia Gdańska

1 Na straży swej stać będę, i stanę na baszcie, wyglądając, abym obaczył, co będzie Bóg mówił, cobym miał odpowiedzieć po karaniu mojem.

2 Tedy mi odpowiedział Pan, mówiąc: Napisz widzenie, a napisz rzetelnie na tablicach, aby je prędko czytelnik przeczytał,

3 Przeto, że jeszcze do pewnego czasu odłożone jest widzenie, które wypowie na skończeniu jego, a nie skłamie; a jeźliby na chwilę odwłaczał, oczekuj nań; boć zapewne przyjdzie, a nie omieszka.

4 Oto kto sobie hardzie poczyna, tego dusza nie jest szczera w nim; ale sprawiedliwy z wiary swej żyć będzie.

5 Dopieroż człowiek opiły, przewrotny i hardy nie ostoi się w mieszkaniu swojem, który rozszerza jako piekło duszę swoję, a jest jako śmierć, która się nie może nasycić, choćby zgromadził do siebie wszystkie narody, a zebrał do siebie wszystkich lud zi.

6 Izali ci wszyscy o nim przypowieści nie uczynią i wykładów i gadanin o nim? mówiąc: Biada temu, który rozmnaża rzeczy nie swoje, ( a dokądże? ) i obciąża się gęstem błotem!

7 Izali nie powstaną z prędka, którzy cię kąsać będą, i nie ocucą się, którzy cię szarpać będą? i staniesz się im łupem.

8 Bo iżeś ty złupił wiele narodów, złupią cię też wszystkie ostatki narodów, dla krwi ludzkiej i dla gwałtu uczynionego ziemi i miastu i wszystkim, którzy mieszkają w niem.

9 Biada temu, który łakomie szuka zysku szkaradnego domowi swemu, aby wystawił wysoko gniazdo swoje, a tak uszedł z mocy złego!

10 Uradziłeś hańbę domowi swemu, abyś wytracił wiele narodów, a grzeszył przeciwko duszy swojej.

11 Albowiem kamień z muru wołać będzie, i sęk z drzewa wyda o tem świadectwo.

12 Biada temu, który krwią buduje miasto, a utwierdza miasta nieprawością!

13 Azaż to nie jest od Pana zastępów, iż koło czego ludzie pracują, to ogień skazi, a nad czem się narody spracowały, to nadaremno będzie?

14 Albowiem ziemia będzie napełniona znajomością chwały Pańskiej, jako morze wody napełniają.

15 Biada temu, który poi bliźniego swego, przystawiając naczynia swego, tak aby go upoił, i napatrzył się nagości jego!

16 Nasycisz się hańby dla sławy; pić będziesz i ty, a obnażony będziesz; obróci się do ciebie kielich prawicy Pańskiej, i zwrócenie sromotne przyjdzie na sławę twoję.

17 Bo cię łupiestwo Libanu okryje i spustoszenie zwierząt, które ich straszyło: dla krwi ludzkiej i dla gwałtu ziemi i miasta, i wszystkich, którzy mieszkają w niem.

18 Cóż pomoże ryty obraz, że go wyrył rzemieślnik jego? albo odlewany obraz i nauczyciel kłamstwa, że ufa rzemieślnik w robocie swojej, czyniąc bałwany nieme?

19 Biada temu! który mówi drewnu: Ocuć się, a kamieniowi niememu: Obudź się! Tenże to ma uczyć? Spojrzyj nań, powleczonyć jest złotem i srebrem; ale w nim niemasz zgoła żadnego ducha.

20 Pan jest w kościele świętobliwości swojej; umilknij przed obliczem jego wszystka ziemio!

Komentarz do rozdziału: Księga Habakuka 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Habakuka 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Miał odpowiedzieć” — Niedowiarkom.

Epifania i Bazylea:

„Na straży swej stać będę, i stanę na baszcie” — którzy są na straży (badają Jego Słowo). (TP 1962, s. 122,123) Pozafiguralny Abakuk zajął stanowisko jako staranny stróż i stanął na wyniosłym, korzystnym miejscu, wysoko ponad masami Chrześcijaństwa. (TP 1962, s. 122,123)

„Abym obaczył, co będzie Bóg mówił” — gdzie pozostał czujny na wskazówki Pisma Świętego i na znaki czasów rozwijającej się Prawdy, którą Bóg będzie miał dla niego. (TP 1962, s. 122,123) Rozumiemy, że to oczekiwanie, oznacza łagodne i pokorne studiowanie w świetle Pisma Świętego bieżących wydarzeń jako znaków czasu przepowiedzianych i wytłumaczonych przez specjalnych rzeczników Boga, łącznie z tym, który obecnie usługuje, ażeby zrozumieć jak one się wypełniają. (TP 1979, s. 78)

„co bym miał odpowiedzieć po karaniu mojem” — włączając i te zarysy Prawdy, które mogłyby być użyte do zbijania oponentów. (TP 1962, s. 122,123)

Księga Habakuka 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Napisz rzetelnie” — Wyraźnie, jasno; nie próbuj tłumaczyć innym, aż sam dobrze pojmiesz.

„Na tablicach” — Na rysunku.

„Czytelnik przeczytał” — Łatwo mógł czytać - zrozumieć.

Epifania i Bazylea:

„Tedy mi odpowiedział Pan, mówiąc” — Bóg mówi do niektórych spośród tych, którzy otrzymali od Niego pewną miarę zdolności służenia czeladzi, którzy są na straży (badają Jego Słowo), aby zauważyli co On chce im powiedzieć. (TP 1962, s. 122,123) Dopiero po modlitwie i starannym badaniu Pisma Świętego i znaków czasów, Bóg łaskawie wynagrodził pozafiguralnego Abakuka zrozumieniem dalszych rozwinięć Prawdy na czasie, obejmując tym odpowiedzi na jego pytania. (TP 1962, s. 122,123)

„Napisz widzenie, a napisz rzetelnie na tablicach” — [chasah - wizja], (TP 1926, s. 67) to, co zrozumiałeś z Boskiej Prawdy. (TP 1962, s. 122,123) Bóg jednak wyjaśnił pozafiguralnemu Abakukowi, że Prawda na czasie jaką otrzymał, nie była tylko dla jego wiadomości i kierownictwa, ale także miała być dana drugim. Miał on ją oznajmiać, ogłaszać i wyjaśniać, szczególnie przez użycie rysunków, takich jak Boski Plan Wieków, Cienie Przybytku, rysunki Edgara itd. (TP 1962, s. 122,123)

„aby je prędko czytelnik przeczytał” — do niektórych dzieci Bożych ma ono tak wyraźnie przemawiać, iż będą w stanie rzetelnie napisać je na tablicach, aby każdy czytelnik mógł je prędko przeczytać. (TP 1962, s. 122,123) Tak aby wszyscy mogli z łatwością je zrozumieć i skorzystać z nich. (TP 1962, s. 122,123)

Księga Habakuka 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Choćby odwłaczał” — Choć wydaje się, że odwłacza.

Epifania i Bazylea:

„odłożone jest” — w licznych jego szczegółach. (TP 1972, s. 7)

„Widzenie” — [chasah - wizja], (TP 1926, s. 67)

„na skończeniu jego” — w żniwie (żęciu 1874-1914 i w pozostałych procesach żniwa od 1914-1954). (TP 1934, s. 61) Widzenie miało mówić "na skończeniu". Ono zaczęło mówić przez ruch Millera (1829-1844), który rozpoczął się po zaczęciu "czasu końca" w 1799 roku i czyniło to dalej w sposób wzrastający. (TP 1962, s. 99,100,123,124)

„wypowie... a nie skłamie” — w swym szerszym znaczeniu obejmuje okres Epifanii, kiedy widzenie to miało szczególnie "wypowiedzieć, a nie skłamać". (TP 1962, s. 99,100,123,124)

„a jeśliby na chwilę odwłaczał, oczekuj nań” — W czasie gdy Abakuk pisał to proroctwo, zburzenie Jeruzalemu przez Chaldejczyków pod wodzą Nabuchodonozora widocznie było bliskie, a reszta narodu izraelskiego miała być zabrana do niewoli babilońskiej. Lecz zniszczenie ciemięzcy chaldejskiego i wyzwolenie ludu Bożego z Babilonu — stolicy chaldejskiej — miało nastąpić dopiero po długim czasie w 70 lat później przez Medów i Persów pod wodzą Cyrusa. Bóg przewidział, że ta długa przerwa aż do wypełnienia się proroctwa odnoszącego się do zniszczenia Chaldejczyków, będzie bardzo srogim doświadczeniem dla Jego prawdziwego ludu, obejmując liczne zwlekania, wynikające z zawikłania i rozczarowania. Z tego powodu Bóg łaskawie dał mu szczególne napomnienie, aby czekał na wypełnienie się tego proroctwa, które, pomimo pozornej powolności, miało spełnić się w swoim czasie. (TP 1962, s. 99,100,123,124) Pozafiguralnie w Czasie Końca jest podobnie długa przerwa między czasem, gdy widzenie to zaczęło mówić w ruchu Millera, a czasem — w Epifanii — gdy zniszczenie królestwa Szatana i wyzwolenie ludu Bożego z Wieku Ewangelii będzie ostatecznie dokonane, po czym nasz Pan (pozafiguralny Cyrus) ustanowi dwie fazy Królestwa (przedstawione przez Medów i Persów ). (TP 1962, s. 99,100,123,124) Ta długa przerwa w Czasie Końca okazała się bardzo doświadczającym okresem dla oświeconego ludu Bożego, z powodu licznych zwlekań, wynikających zagmatwań i rozczarowań połączonych z pozornym zwlekaniem i powolnością w wypełnieniu się różnych zarysów pozafiguralnego widzenia. (TP 1962, s. 99,100,123,124) Podobnie w różnych czasach począwszy od roku 1914 — w okresie Epifanii — były mniejsze widoczne zwłoki w wypełnieniu się różnych zarysów pozafiguralnego widzenia, które nastąpiły w roku 1923. Te zwlekania również spowodowały zagmatwania i rozczarowania dla oświeconego ludu Bożego. Pod tymi doświadczeniami niektórzy stracili zainteresowanie do Prawdy epifanicznej albo częściowo, albo całkowicie i popadli mniej lub więcej w niewiarę, światowość, błąd i spekulację. (TP 1962, s. 99,100,123,124) W Boskim wielkim przewidywaniu On oczywiście wiedział wszystko o tych szczególnych próbach, które miały przyjść na Jego oświecony lud w Czasie Końca. Z tego więc powodu dał On pozafiguralnemu Abakukowi i drugim przez niego specjalne napomnienie, że chociaż widzenie w jego różnych częściach zdaje się zwlekać z wypełnieniem, to jednak Jego lud powinien czekać na właściwy czas co się tyczy tych wypełnień. (TP 1962, s. 99,100,123,124)

„boć zapewne przyjdzie, a nie omieszka” — [nie będzie spóźnione — przekład Rotherhama; w wierszu tym użyte są dwa odrębne hebrajskie słowa: pierwsze słowo mahah oznacza zwłokę, która powoduje zawikłanie, ponieważ źródłosłów odnosi się do zapytania; drugie słowo achar oznacza odkładanie, zawierające w sobie myśl odkładania w czasie do momentu, aż jest za późno na sprostowanie spraw]; Bóg łaskawie dodał szczególne zapewnienie, że wypełnienie wyjdzie na jaw i że ostatecznie nie będzie żadnej zwłoki przekraczającej najlepszy czas dla wszystkich zainteresowanych. (TP 1962, s. 99,100,123,124) czyli przystąpi do wykonania różnych określonych czynności poprzedzających Jego przyjście w Jego panowaniu sprawiedliwości na ziemi i jako Pośrednik Nowego Przymierza. Wszystko będzie wykonane punktualnie w Boskim właściwym czasie. (TP 1972, s. 7)

Księga Habakuka 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Tego dusza” — Umysł lub wyrozumienie niewierzących.

„Nie jest szczera” — Nie jest w szczerym sercu.

Epifania i Bazylea:

„Oto kto sobie hardzie poczyna, tego dusza nie jest szczera w nim” — Bóg przez Swoje Słowo wskazał na Antychrysta, jako na wynoszącego się i zdegradowanego, już od samego jego wczesnego początku — spłodzenia go — które nastąpiło za czasów apostolskich. (TP 1962)

„ale sprawiedliwy z wiary swej żyć będzie” — [po hebrajsku emuna, wierność]; Mimo tych warunków, Bóg przez kontrast pokazał jednak, że Jego prawdziwy lud będzie silnie trwał w prawdziwym umysłowym ocenieniu i poleganiu sercem, oczekując na Niego i na Jego właściwy czas ustanowienia Królestwa oraz na swoje wywyższenie. (TP 1962) TP (TP 1962)

Księga Habakuka 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Dopiero człowiek” — Inne tłumaczenie tak podaje: "Jako wino pijącego zdradza, tak będzie mąż pyszny, a nie będzie ozdobiony". Abak.2:5. Przyszedł czas, że ci co nie mają wiary w chciwości, nie będą więcej szanowani lecz pogardzani.

„Który rozszerza” — Papiestwo lub nowoczesne ambitne państwo.

„Jako piekło” — Ambicja jego, jak Szeol, zapomnienie jest nienasycone.

Epifania i Bazylea:

„dopieroż człowiek opiły, przewrotny i hardy” — Nadto Bóg pokazał, że z powodu grzeszenia Antychrysta przez przyswajanie sobie licznych fałszywych doktryn, takich jak: następstwo apostolskie, przewodnictwo papieża nad Kościołem i przyjcie Chrystusa po Tysiącleciu, stał się on nadętym i zuchwałym. (TP 1962, s. 125) człowiek tutaj opisany to jest antychryst. (TP 1984, s. 57)

„nie ostoi się w mieszkaniu swojem” — Pycha zaostrzona i zapalona alkoholem posunie się do największej krańcowości, aby dopiąć celu. Podobnie Antychryst, w swojej pysze zatrutej błędem opuścił właściwą sferę Kościoła w Wieku Ewangelii, a w swoich wysiłkach by zdobyć władzę i neofitów, uprawiał politykę, używał światowych metod, wdał się w dyplomację i unię z kościołem oraz państwem, jak również mieszał się do świeckich spraw narodów. (TP 1962, s. 125)

„który rozszerza jako piekło duszę swoją” — W miarę jak wzrastał on we władzy i odnosił jedno zwycięstwo po drugim oraz pomnażał neofitów, jego chciwość i żądza władzy stale wzmagały się, stając się nieograniczone. (TP 1962, s. 125)

„a jest jako śmierć, która się nie może nasycić” — tak jak śmierć żądająca wciąż więcej ofiar jest nienasycona. (TP 1962, s. 125)

„zgromadził do siebie wszystkie narody, a zebrał do siebie wszystkich ludzi” — Podobnie do olbrzymiej ośmiornicy, Antychryst, wielki wdzieracz, wyciągnął swoje czułki i ujął narody Chrześcijaństwa, panując nad nimi, ustanawiając lub usuwając królów stosownie do swego upodobania i wygody, starając się podbić wszystkie grupy i ludy pod swoją wolę, gwałcąc ich świeckie i religijne prawa, a także usuwając i gnębiąc ich przez wielką ignorancję, zabobon i błąd. (TP 1962, s. 125)

Księga Habakuka 2:6

Epifania i Bazylea:

„Izali ci wszyscy… przypowieści nie uczynią i wykładów i gadaniu o nim” — W retorycznej formie Bóg zapytuje się: Czy wszyscy uciemiężeni nie podejmą ośmieszającej denuncjacji wobec Antychrysta. (TP 1962, s. 125)

„Biada temu, który rozmnaża rzeczy nie swoje! A dokądże” — Uciemiężeni więc oskarżają antychrysta o gromadzenie w niesprawiedliwy sposób dla siebie tego, co słusznie należy do drugich, a co doprowadza go do wynoszenia się i używania przepychu; słowem i czynem pytają się oni, jak długo to będzie trwać. (TP 1962, s. 125)

„i obciąża się gęstym błotem” — [raczej ciężkimi zastawami — według dosłownego tłumacz. Younga]; W dodatku oskarżają oni Antychrysta, ponieważ przez swoje wielkie niesprawiedliwości zgromadził na siebie po prostu ogromne brzemię długu, o który słusznie dopominają się tłumy pokrzywdzone przez niego. (TP 1962, s. 125)

Księga Habakuka 2:7

Epifania i Bazylea:

„Izali nie powstaną z prędka, którzy cię kąsać będą” — Następnie występuje inne retoryczne pytanie: Czy nie uderzą Antychrysta w sposób nagły ci, którzy pożrą go z powodu jego wielkich niesprawiedliwości. (TP 1962, s. 126)

„i nie ocucą się, którzy cię szarpać będą?” — a ci, którzy go trapią, budzą się gdy światło prawdy dochodzi do nich. (TP 1962, s. 126)

„i staniesz się im łupem?” — z tym wynikiem, że połamią okowy, którymi ich skrępował, a to będzie dla nich obfitą zdobyczą. (TP 1962, s. 126)

Księga Habakuka 2:8

Epifania i Bazylea:

„Bo iżeś ty złupił wiele narodów, złupią cię też wszystkie ostatki narodów” — Z powodu szeroko rozpowszechnionej grabieży Antychrysta w stosunku do licznych narodów i złączonych grup ludów, ci którzy pozostaną z nich, ograbią go w słusznym czasie. Przeto to, co wydarł on gwałtem drugim, drudzy wydrą mu także przemocą. (TP 1962, s. 126)

„dla krwi ludzkiej” — Przychodzi to na Antychrysta jako zasłużona kara, z powodu ogromnej ilości ludzi, szczególnie ludu Bożego, których on zabił literalnie i figuralnie w przeprowadzaniu swoich samolubnych interesów (kilka lat temu obliczono ich na 50 milionów ofiar — B 393), a których krew woła o pomstę. (TP 1962, s. 126)

„i dla gwałtu uczynionego ziemi i miastu i wszystkim, którzy mieszkają w nim” — z powodu jego wdzierania się do sfer nauczania, ducha i praktyki drugich oraz miętoszenia ich, szczególnie sfery Prawdy, jej Ducha i służby, jak również z powodu łupienia przez niego Kościoła jako rządu religijnego i wszystkich, którzy się w nim znajdują. (TP 1962, s. 126)

Księga Habakuka 2:9

Epifania i Bazylea:

„Biada temu. który łakomie szuka zysku szkaradnego domowi swemu” — Drugie nieszczęście wymienione tu jest wypowiedziane szczególnie przeciwko chciwości ciemięzcy, jego wywyższeniu się i niszczycielskości. Pozafigura przedstawia uciemiężonych oskarżających Antychrysta o niesprawiedliwe i chciwe przyswojenie sobie licznych posiadłości, przywilejów, władz, prerogatyw i służby, które słusznie należą do drugich, w celu zbogacenia się. (TP 1962, s. 126)

„aby wystawił wysoko gniazdo swoje” — usiłując przez to ustanowić swoje zwierzchnictwo nad cała ziemią, wynosząc się w ten sposób ponad wszystko co się zowie bóg — potężny władca — który otrzymuje hołd i zasiada w Świątyni Bożej, otwarcie popisując się jako bóg. (TP 1962, s. 126)

„a tak uszedł z mocy złego” — spodziewając się tym sposobem umocnić się przed możliwą klęską. (TP 1962, s. 126)

Księga Habakuka 2:10

Epifania i Bazylea:

„Uradziłeś hańbę domowi swemu, abyś wytracił wiele narodów, a grzeszył przeciwko duszy swojej” — W swoim grzesznym i ambitnym postępowaniu mającym na celu zgromadzenie pod przewodnictwo papieża wszystkich narodów i zebrania do siebie wszystkich ludzi, Antychryst mało troszczył się o prawa drugich. On usiłował usprawiedliwić czyny niesprawiedliwego i chciwego przyswajania sobie tego, co słusznie należało do drugich oraz swoje nielitościwe mordowanie ich w licznych wypadkach literalnie albo figuralnie. Często używano przysłowia „Cel uświęca środki” dla usprawiedliwienia tych grzechów. Bez względu na to, jak dobrym i pożądanym byłby ten cel, nie może on jednak usprawiedliwić złych środków stosowanych w jego osiągnięciu. Przez swoje złe czyny i politykę Antychryst sprowadził na siebie wielka hańbę, szczególnie przez nielitościwe mordowanie drugich, jak np. w Świętej (?) Inkwizycji; grzesząc tym sposobem przeciwko sobie ku swojej zagładzie. (TP 1962, s. 126)

Księga Habakuka 2:11

Epifania i Bazylea:

„Albowiem kamień z muru wołać będzie, i sęk z drzewa wyda o tym świadectwo” — [i sęk z drzewa -- właściwie belka podtrzymująca dach; umocowanie]; Z powodu wielkich niesprawiedliwości, okrucieństwa i gwałtu Antychrysta, popełnionych w związku z budowa jego haniebnego domu wraz z papieżem jako głowa, cała ta budowa jest zepsuta od dołu do szczytu. Jak fakty historii pokazują, w każdej części tej budowy wołają wymienione zła, mówiąc figuralnie, o pomstę i świadczą przeciwko niemu. (TP 1962, s. 126)

Księga Habakuka 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Buduje miasto” — Mistyczny Babilon.

Epifania i Bazylea:

„Biada temu, który krwią buduje miasto, a utwierdza miasta nieprawością.” — Trzecie nieszczęście wymienione tutaj jest skierowane przeciwko ciemięzcy za zbudowanie miasta (Babilonu) przy pomocy wielkiego rozlewu krwi i nieprawości. Podobnie Człowiek Grzechu zbudował wielkie symboliczne miasto Babilon. Mistyczny Babilon przedstawia w pierwszym rzędzie Kościół Rzymski; a w drugim rzędzie sekty protestanckie, które wchodzą do tej samej ogólnej rodziny jako córki tego systemu. W trzecim pozafiguralnym nieszczęściu uciemiężeni oskarżają Antychrysta o zbudowanie tak niecnego systemu kosztem zniszczenia wielu ludzi oraz pogwałcenia w dużej mierze praw świeckich i religijnych. (TP 1962, s. 126)

Księga Habakuka 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Ogień skazi” — Czas ucisku.

Epifania i Bazylea:

„Azaż to nie jest od Pana zastępów, iż koło czego ludzie pracują, to ogień skazi, a nad czym się narody spracowały, to nadaremno będzie?” — Obalanie i zupełne zniszczenie symbolicznego Babilonu objęte jest planem Bożym. Czy wobec tego wszystkie zapamiętałe i wyczerpujące wysiłki czynione w wielkim Czasie Ucisku przez tych, którzy znajdują się w symbolicznym Babilonie, aby podtrzymać i zachować go, nie są całkowicie próżne. Babilon jest osądzony, tak jak to pokazuje pozafiguralne pismo ręki na ścianie (Dan. 5:5, 17–28) wytłumaczone przez br. Russella i żadne wysiłki, jakkolwiek by one były wytężone, nie mogą go zachować od zniszczenia. (TP 1962, s. 126,127)

Księga Habakuka 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem ziemia” — W czasie 1000-lecia.

„Będzie napełniona” — "Jako żyję ja, ziemia cała będzie napełniona chwałą Pańską". 4 Moj.14:21.

„Znajomością” — Znajomość Pańska. Będzie to przyciągająca siła w 1000-leciu, podobnie jak obecnie.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem ziemia będzie napełniona znajomością chwały Pańskiej, jako morza wody napełniają” — Wrzucenie Babilonu „…miasta wielkiego, w morze, aby już więcej nie było znalezione” jest niezbędnym postulatem Boskiego planu, aby utorować drogę do nadchodzącego powszechnego panowania prawdy i sprawiedliwości, w którym cała ziemia będzie napełniona znajomością Boskiej niezrównanej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, tak jak objawia je Prawda i jej Duch. (TP 1962, s. 127)

Księga Habakuka 2:15

Epifania i Bazylea:

„Biada temu, który poi bliźniego swego, przystawiając naczynia swego, tak aby go upoił” — Czwarte nieszczęście wymienione w tych wierszach jest skierowane przeciw pijaństwu ciemięzcy, doprowadzaniu przez niego drugich do pijaństwa i do wynikającego z tego bezwstydnego postępowania a także przeciw jego żądzy podboju. W pozafigurze etyczne i doktrynalne błędy doprowadzają do duchowego pijaństwa, które wywołuje Boski gniew. Odurzenie i zatrucie tym sposobem drugich tego rodzaju błędami, jest najsromotniejszym grzechem — ofiarowaniem Szatanowi”. (TP 1962, s. 127) Uciemiężeni oskarżają Antychrysta o rozpowszechnianie fałszywych doktryn przed drugimi i namówienie ich do wchłaniania tych błędów, tym sposobem doprowadzając ich do upicia. (TP 1962, s. 127)

„i napatrzył się nagości jego” — Antychryst miał przez to na celu zamroczenie władz rozumowania (doprowadzenie ich do „szaleństwa” — Jer. 51:7) do tego stopnia, by mógł widzieć ich doprowadzonych do stanu zniszczenia i wielkiego wstydu, w którym mógłby z łatwością ograbić, wyzyskać i utrzymać ich w poddaniu, tak jak oszołomiony pijak tarzający się po ziemi może być z łatwością ograbiony, zelżony i utrzymany w poddaniu. (TP 1962, s. 127)

Księga Habakuka 2:16

Epifania i Bazylea:

„Nasycisz się hańby dla sławy” — Chociaż praktyki te podbiły w poddaństwo Antychrysta wielkie rzesze ludzi, jednak przez to nie przynieśli mu oni zaszczytu ani nie utrwalili jego panowania; przeciwnie on zbiera z tego hańbę. (TP 1962, s. 127)

„pić będziesz i ty” — Bóg bowiem zarządził, by on także pił z własnego lekarstwa. (TP 1962, s. 127)

„a obnażony będziesz” — tak, żeby również popadł w stan zniszczenia i wielkiej hańby, w którym coraz więcej się objawi, że nie jest naprawdę poświęcony Bogu, że nie posiada obrzezki serca, że naucza bezbożnych teorii i że pozwala sobie na grzech, błąd, samolubstwo i światowość. (TP 1962, s. 127)

„obróci się do ciebie kielich prawicy Pańskiej” — Bóg sprowadzi gorzkie doświadczenia w wielkim Czasie Ucisku na Człowieka Grzechu. (TP 1962, s. 127)

„zwrócenie sromotne przyjdzie na sławę twoję” — Ci sami ludzie albo klasy ludu, które były upite jego etycznymi i doktrynalnymi błędami odrzucą je z tym wynikiem, że zniesławiona będzie jego godność, bogactwo i panowanie jakimi się chełpił, tak jak stoły jego pełne są wymiotów. (TP 1962, s. 127)

Księga Habakuka 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Łupiestwo Libanu” — Symbol na nominalny kościół.

Epifania i Bazylea:

„Bo cię łupiestwo Libanu okryje” — Liban podobnie jak Syjon, użyty jest niekiedy do przedstawienia prawdziwego, a niekiedy nominalnego ludu Bożego. Antychryst ma być ograbiony przez nominalny lud Boży, szczególnie przez swoich poddanych. (TP 1962, s. 126,127)

„i spustoszenie zwierząt… ich straszyło” — [przekład Rotherhama podaje: „i spustoszenie dzikich zwierząt doprowadzi cię do przerażenia”]; on będzie drżał od strachu w spustoszeniu sprowadzonym na niego przez ludzi wykraczających przeciwko prawu. Tym sposobem zapłata przyjdzie na Antychrysta za jego krzywdy wyrządzone szczególnie ludowi Bożemu. (TP 1962, s. 126,127)

„dla krwi ludzkiej” — Przychodzi to na Antychrysta jako zasłużona kara, z powodu ogromnej ilości ludzi, szczególnie ludu Bożego, których on zabił literalnie i figuralnie w przeprowadzaniu swoich samolubnych interesów (kilka lat temu obliczono ich na 50 milionów ofiar — B 393), a których krew woła o pomstę. (TP 1962, s. 126,127)

„i dla gwałtu uczynionego ziemi i miastu i wszystkim, którzy mieszkają w nim” — z powodu jego wdzierania się do sfer nauczania, ducha i praktyki drugich oraz miętoszenia ich, szczególnie sfery Prawdy, jej Ducha i służby, jak również z powodu łupienia przez niego Kościoła jako rządu religijnego i wszystkich, którzy się w nim znajdują. (TP 1962, s. 126,127)

Księga Habakuka 2:18

Epifania i Bazylea:

„Cóż pomoże ryty obraz… i nauczyciel kłamstwa, że ufa rzemieślnik robocie swojej, czyniąc bałwany nieme” — (hebr. słowa illemin elilim, a nie elohim — zawierają w sobie silny kontrast pomiędzy bezradnymi małymi bóstwami uczynionymi przez człowieka, a Wszechmocnym Bogiem; por. z Zach. 10:1, 2]; (TP 1962, s. 127,128) Piąte wymienione tu nieszczęście skierowane jest przeciw uprawianiu bałwochwalstwa przez ciemięzcę i nauczaniu przez niego kłamstwa. Za pomocą różnych soborów i nieomylnych (?) dekretów papieży, Antychryst wynalazł własne błędne wyznania i dogmaty, które czci stawiając je na równi lub ponad Słowo Boże, pomimo tego, że Ono często potępia bałwochwalstwo. Te wyznaniowe bóstwa obejmują takie błędne dogmaty i nauki jak: Boskie prawo królów, kleru i arystokracji, czyściec, wieczne męki, przytomność umarłych, wrodzona nieśmiertelność duszy, trójca, msza, skuteczność odpustów, czczenie świętych (hagiolatria), nieomylność papieża, czczenie Marii jako „królowej niebios i specjalnej pośredniczki dla wierzących w zbliżaniu się do Boga i Chrystusa” (Jer. 7:18) itd. (TP 1962, s. 127,128) Jaką korzyść Człowiek Grzechu wyciągnie z takich zręcznie opracowanych błędnych wyznań i dogmatów opartych na kłamstwach, szczególnie na pomnikowym kłamstwie Szatana?. (TP 1962, s. 127,128)

Księga Habakuka 2:19

Epifania i Bazylea:

„Biada temu! który mówi drewnu: Ocuć się, a kamieniowi niememu: Obudź się! Tenże to ma uczyć?” — Uciemiężeni oskarżają Antychrysta o ustanowienie takich wyznaniowych bóstw, takich „Niemych Nicości”, jako nauczycieli prawdy. (TP 1962, s. 128)

„Spojrzyj nań, powleczonyć jest złotem i srebrem; ale w nim nie masz zgoła żadnego ducha” — gdyż pomimo ich pięknego i pociągającego wyglądu zewnętrznego wraz z połyskiem Prawdy Boskiej, są one nieme, bez czucia i życia, gdy chodzi o Prawdę i jej Ducha. (TP 1962, s. 128)

Księga Habakuka 2:20

Epifania i Bazylea:

„Pan jest w kościele świętobliwości swojej” — Jehowa przez Swoją Prawdę i jej Ducha nie przebywał w wyznaniowych bóstwach, albo ich twórcach. Przeciwnie, przez Prawdę na czasie i jej Ducha przebywał On w Swoim uświęconym prawdziwym Kościele. (TP 1962, s. 128)

„umilknij przed obliczem jego wszystka ziemio” — Pod nadzorem Jezusa jedynie członkowie Kościoła przechowują Prawdę na czasie; oni tylko mają zrozumienie we właściwym czasie odnośnie prawdziwych wyroczni Bożych, których każde słowo jest prawdą i każde niezawodnie spełni się w Boskim właściwym czasie. Dlatego wszyscy są napomnieni, aby zamilknęli w swoich sprzecznych dogmatach, teoriach, opiniach i fabrykacjach, w obecności Bożej objawiającej się przez Prawdę na czasie daną za pośrednictwem prawdziwego Kościoła. (TP 1962, s. 128)

Literatura o rozdziale Księga Habakuka 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Habakuka

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.