Księga Habakuka 1

Księga Habakuka, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Habakuka 1 — Biblia Gdańska

1 Brzemię, które widział prorok Abakuk.

2 Dokądże wołać będę, o Panie! a nie wysłuchasz? Dokądże do ciebie przed gwałtem krzyczeć będę, a nie wybawisz?

3 Przeczże dopuszczasz, abym patrzył na nieprawość, i widział bezprawie, i zgubę, i gwałt przeciwko sobie? i przecz się znajduje ten, który swar i niezgodę roznieca?

4 Dlatego naruszony bywa zakon, a prawu się nigdy dosyć nie dzieje; albowiem niepobożny otacza sprawiedliwego, dlatego wychodzi sąd przewrotny.

5 Spojrzyjcie na narody a obaczcie i dziwujcie się z zdumieniem, przeto, iż czynię nieco za dni waszych, o czem gdy wam powiadać będą, nie uwierzycie.

6 Albowiem oto Ja wzbudzę Chaldejczyków, naród srogi i prędki, który szeroko pójdzie przez ziemię, aby posiadł mieszkania cudze.

7 Straszny jest i ogromny; od niego samego wynijdzie sąd jego, i wywyższenie jego.

8 Konie jego prędsze będą niż lamparty, a sroższe nad wilki wieczorne; szeroko rozciągną się jezdni jego, a jezdni jego z daleka przyjdą, przylecą jako orzeł spieszący się do żeru.

9 Każdy z nich dla łupiestwa przyjdzie; obrócą twarze swoje na wschód słońca, a więźniów zgromadzą jako piasek.

10 Ten i z królów szydzić będzie, a książęta będą na pośmiech u niego; ten też z każdej twierdzy naśmiewać się będzie, a usypawszy wały weźmie ją.

11 Tedy się odmieni duch jego, a wystąpi i przewini, myśląc, że ta moc jego jest boga jego.

12 Izaliś ty nie jest od wieku, Panie, Boże mój, święty mój? myć nie pomrzemy; o Panie! postawiłeś go na sąd; ty, o skało nasza! na karanieś go ugruntował.

13 Czyste są oczy twoje, tak, że na złe patrzyć i bazprawia widzieć nie mogą; przeczżebyś miał patrzyć na czyniących przewrotność? Przeczżebyś miał milczeć, ponieważ niezbożnik pożera sprawiedliwszego niżeli sam?

14 Miałżebyś zaniechać ludzi jako ryb morskich, jako płazu, który nie ma pana?

15 Wszystkie wędą wyciąga, zagarnia je niewodem swoim, i zgromadza je do sieci swoich; dlategoż się weseli i raduje.

16 Przeto ofiaruje niewodowi swemu i kadzi sieci swojej; albowiem przez nie utył dział jego, a pożywienie jego hojniejsze.

17 Izali dlatego będzie zapuszczał niewód swój, a ustawicznie zabijał narody bez litości?

Komentarz do rozdziału: Księga Habakuka 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Habakuka 1:1

Epifania i Bazylea:

„Brzemię” — Hebrajskie słowo przetłumaczone tu na "brzemię" oznacza wyrocznię, albo objawienie, które zazwyczaj odnoszą się do czystego poselstwa, być może do srogiego wyroku, albo przyszłej klęski, w znaczeniu jej wielkiego ciężaru pod którym poddany albo poddani wcześniej czy później upadną. Zatem "wyrocznia" o której Abakuk miał widzenie odnosi się szczególnie do uroczystego poselstwa, które Bóg dał w Czasie Końca, wykazując z proroctwa i chronologii odpłatę oraz zniszczenie przychodzące na Chrześcijaństwo. (TP 1962, s. 99,100)

„Abakuk” — [Abakuk - obejmujący, objęcie]; on przedstawia głównie br. Russella, to jednak również wyobrażeni są w nim inni prawdziwi "stróżowie" w Czasie Końca, którzy przyjęli Prawdę będącą na czasie, włączając szczególnie jej prorocze i chronologiczne zarysy. (TP 1962, s. 99,100)

Księga Habakuka 1:2

Paruzja (C.T. Russell):

„O panie” — Kiedyż ten zły świat przeminie, aby uczynił miejsce nowemu, "w którym sprawiedliwość mieszka".

Epifania i Bazylea:

„Dokądże wołać będę, o Panie! a nie wysłuchasz? Dokądże do ciebie przed gwałtem krzyczeć będę, a nie wybawisz?” — Stróżowie ci wzywali Boga w gorliwym błaganiu pytając się Go jak długo zezwoli na takie rzeczy, by działy się wśród Jego nominalnego ludu, bez widocznego dowodu uznania i skarcenia ich z Jego strony, oraz bez dowodu wyzwolenia sprawiedliwych (TP 1962, s. 100)

Księga Habakuka 1:3

Epifania i Bazylea:

„Przeczże dopuszczasz, abym patrzył na nieprawość, i widział bezprawie” — Stróżowie ci byli zakłopotani faktem, że Bóg dozwolił na publiczne uprawianie w Chrześcijaństwie czynów, które były tak wielce złe, jak np.: kradzież pod płaszczykiem religii. (TP 1962, s. 100)

„i zgubę, i gwałt przeciwko sobie?” — gwałty i spustoszenia co się tyczy Prawdy i jej Ducha (TP 1962, s. 100)

„i przecz się znajduje ten, który swar i niezgodę roznieca?” — wraz z walką sekciarzy przeciwko Prawdzie i jej Duchowi, wyznającymi chrześcijanami, którzy wzajemnie kąsają i pożerają się, a także z niektórymi czynnie siejącymi niezgodę wśród braci. (TP 1962, s. 100)

Księga Habakuka 1:4

Epifania i Bazylea:

„Dlatego naruszony bywa zakon” — (naruszony - wg Rotherhama odrętwiały); W dodatku do strapienia pozafiguralnego Abakuka dochodzi fakt, że oni widzieli iż z powodu Boskiego dozwolenia na trwanie takich warunków, pozwalającego nawet bezbożnym prosperować w bezbożności, wyznający lud Boży - nominalny Izrael duchowy zatwardził się z powodu takich pogwałceń Prawdy i sprawiedliwości, przeto Boskie prawo obowiązkowej i bezinteresownej miłości coraz więcej stawało się bezsilne aby ich powstrzymać - ono stało się po prostu martwą literą. (TP 1962, s. 100)

„a prawu się nigdy dosyć nie dzieje” — a sprawiedliwość i Prawda nie były praktykowane. (TP 1962, s. 100)

„albowiem niepobożny otacza sprawiedliwego” — albowiem łamiący przymierze którzy są w znacznej większości wśród wyznającego ludu Bożego, otaczali i byli widocznie gotowi do pochłonięcia stosunkowo małej liczby tych, którzy pozostali wierni. (TP 1962, s. 100)

„dlatego wychodzi sąd przewrotny” — Wynikiem tego było, że sprawiedliwość i Prawda były skażone, przekręcone i spaczone, a natomiast niesprawiedliwość i błąd były rozkrzewione. (TP 1962, s. 100)

Księga Habakuka 1:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Obaczcie” — Pan odpowiada narzekającemu, że nie przyszedł jeszcze czas, by się działa sprawiedliwość na ziemi.

„Iż czynię” — Dzieło żniwa i jego zarysy przemiany dyspensacji.

„Powiadać będą” — Nie mając dowodów, uważalibyście to za niemożliwe.

Epifania i Bazylea:

„Spojrzyjcie na narody a obaczcie i dziwujcie się z zdumieniem” — [po hebrajsku: zdumiewajcie się, zdumiewajcie się; podwajanie się tego słowa jest hebrajskim idiomem, wskazującym na nadmiar i trwanie ich zdumienia z powodu dziwnych i niezrównanych wypadków, jakie miały nastąpić]; Bóg wezwał pozafiguralnych nominalnych duchowych Izraelitów do starannego zastanowienia się nad otoczeniem i siłami, które On uszykował przeciwko nim, aby rozpoznali powagę sytuacji i straszną karę jaka ma ich nawiedzić. (TP 1962, s. 101)

„przeto, iż czynię nieco za dni waszych” — albowiem Bóg wówczas przygotował wielki bicz ucisku, który miał wkrótce (1914) wybuchnąć w całej swej furii (to odpowiada na pytanie "dokądże?" z w.2) aby dokonać Bożego celu odnośnie wymaganej kary za popełnione zło, zniszczenia błędów Jego nominalnego ludu, oraz rozbicia jego pychy, fałszywych nadziei i ludzkich planów zmierzających do podźwignięcia i błogosławienia świata. (TP 1962, s. 101)

„o czem gdy wam powiadać będą, nie uwierzycie” — Miało to być uciskiem tak strasznym i niebywałym (Dan.12:1; Mat.24:21,22), który miał przyjść w tak nieoczekiwany sposób (1Tes.5:3) i z tak licznymi sądami połączonymi w jeden, z każdą okolicznością tak dziwnie zbiegającą się do stopniowego dokonania ich upadku, pomimo wszelkich wysiłków z ich strony, aby temu zapobiec, że będzie to myślą niewiarygodną, w którą oni nie uwierzą, chociaż będzie się im wskazywało ucisk na podstawie Pisma Św. (TP 1962, s. 101)

Księga Habakuka 1:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Chaldejczyków” — Typ na anarchistów, buntowników itp.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem oto Ja wzbudzę Chaldejczyków” — [Chaldejczyk - wdzierający się]; Bóg z naciskiem oświadczył, że On sam, którego długie znoszenie czasami jest źle zrozumiane jako zaniedbanie sprawiedliwości, teraz w Dniu Swego Przygotowania, wzbudza wielką armię wojowników, rewolucjonistów i anarchistów, którzy ruszą na Chrześcijaństwo i ostatecznie je zniszczą. Oni mieli zacząć to zniszczenie dopiero przy Wtórym Przyjściu pańskim podczas Wielkiego Ucisku, rozpoczynając je w roku 1914, choć czynili przygotowania do tego przedtem. (TP 1962, s. 101)

„naród srogi i prędki, który szeroko pójdzie przez ziemię, aby posiadł mieszkania cudze” — Oni są rozgoryczeni, nieugięci i skorzy do czynu; wdzierają się i zdobędą każdy zakątek i róg Chrześcijaństwa w miarę tego, jak będą wchodzić do sfer prawnie do nich nienależących. (TP 1962, s. 101)

Księga Habakuka 1:7

Epifania i Bazylea:

„Straszny jest i ogromny; od niego samego wynijdzie sąd jego, i wywyższenie jego” — Bóg dalej oświadczył, że ci pozafiguralni Chaldejczycy są groźni i straszni. Ich zasadą jest "Moja wola jest prawem" -- oni nie kierują się prawami Bożymi, lecz ich wzorami co do tego, co jest prawe, oraz ich postawa są określone przez ich pragnienia. (TP 1962, s. 101)

Księga Habakuka 1:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Konie ich” — Nauki anarchistyczne.

„Prędsze” — Ich szybkie rozpowszechnianie, agitacja.

„Jezdni jego” — Nauczyciele tych nauk, wodzowie.

„z daleka przyjdą” — Po większej części będą to cudzoziemcy.

Epifania i Bazylea:

„Konie jego” — Ich nauki. (TP 1962, s. 101)

„prędsze będą niż lamparty” — nadchodzą na Chrześcijaństwo ukradkowo, rozszerzając się jednak z wielką szybkością. (TP 1962, s. 101)

„a sroższe nad wilki wieczorne” — oraz atakują gwałtowniej nad wilki wieczorne. Wilki wieczorne są najdziksze, bo doznawszy głodu przez cały dzień oczekują ciemności, pod osłoną której "wychodzą wszystkie zwierzęta leśne". (Ps.104:20), (TP 1962, s. 101)

„szeroko rozciągną się jezdni jego, a jezdni jego z daleka przyjdą, przylecą jako orzeł spieszący się do żeru” — Propagatorzy ich nauk przenikają wszelkie dziedziny i przychodzą ze sfery nauki ducha, które są oddalone od Chrześcijaństwa; oni atakują z wielką szybkością. (TP 1962, s. 101)

Księga Habakuka 1:9

Epifania i Bazylea:

„Każdy z nich dla łupiestwa przyjdzie” — Ta wielka armia nie będzie się wahała przed użyciem prędkich i gwałtownych środków; (tym sposobem odpłacająca sprawiedliwość Boża wymierza Chrześcijaństwu gwałt za gwałt -- Ez.7:23-27; to odpowiada na pytanie i krzyk odnoszące się do gwałtu w wierszach 2,3). (TP 1962, s. 101,102)

„obrócą twarze swoje na wschód słońca” — Zniszczenie przez nich Chrześcijaństwa jako takiego będzie zupełne. (na wschód słońca - lub ku wschodniemu wiatrowi; który w tym kraju wysusza bardzo silnie wilgoć). (TP 1962, s. 101,102) Chociaż sprzeciwiają się Prawdzie i Sprawiedliwości, to niemniej jednak postępują ku symbolicznemu wschodowi, gdzie wzejdzie słońce sprawiedliwości, a zdrowie będzie na jego skrzydłach, gdy symboliczny ogień Czasu Ucisku dokona swego zniszczenia obecnych złych niebios i ziemi, nie pozostawiając niepobożnym ani korzenia, ani gałęzi do dalszego rozwoju. (TP 1962, s. 101,102)

„a więźniów zgromadzą jako piasek” — Przez propagandę, tajemnicze pośrednictwa, psychologię mas itd., oni zdobywają wielką liczbę ludzi w Chrześcijaństwie. (TP 1962, s. 101,102)

Księga Habakuka 1:10

Epifania i Bazylea:

„Ten i z królów szydzić będzie, a książęta będą na pośmiech u niego” — Co więcej Bóg oświadczył, że pozafiguralni Chaldejczycy poniżą rząd Chrześcijaństwa, władców arystokratycznych (włączając i finansowych), oraz władców duchownych i uczynią sobie z ich podrzędnych wodzów pośmiewisko. (TP 1962, s. 102)

„ten też z każdej twierdzy naśmiewać się będzie” — Oni będą ośmieszać wszelkie rzekomo silne pozycje państwa, arystokracji i duchowieństwa w Chrześcijaństwie. (TP 1962, s. 102)

„a usypawszy wały weźmie ją” — Przy pomocy stosownych nauk i faktów historycznych, jako fortyfikacji swojego stanowiska, oni z łatwością obalą ich. (TP 1962, s. 102)

Księga Habakuka 1:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Z powodu ich powodzenia.

„Odmieni duch jego” — Stanie się zuchwałym bezczelnym.

„I wystąpi” — Stanie się nadmiernie pysznym.

„Boga jego” — Nie pojmując, że oni są tylko narzędziami w ręku Boga, do obalenia systemu wyzysku i poniżenia pysznych.

Epifania i Bazylea:

„Tedy się odmieni duch jego, a wystąpi i przewini” — (poza wszelkie granice i zakazy); W miarę coraz większego powodzenia ich wysiłków, oni staną się w swym duchu lub usposobieniu coraz więcej zuchwałymi, a wynikający z tego gwałt z ich strony będzie bardzo wielki w miarę tego jak będą przestępowali prawa sprawiedliwości i przyzwoitości. (TP 1962, s. 102)

„myśląc, że ta moc jego jest boga jego” — Nie rozumiejąc, że są użyci do obalenia Chrześcijaństwa, zadania mu kary za jego złe praktyki, oni będą chełpić się, iż ich zwycięskie osiągnięcia są wyłącznie dziełem ich rąk, wynikiem ich wysiłków. (TP 1962, s. 102)

Księga Habakuka 1:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Izaliś ty nie jest” — Prorok wyobraża prawdziwych świętych, zwracających się do Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„Izaliś ty nie jest od wieku, Panie, Boże mój, święty mój?” — Gdy br. Russell (i inni wierni stróżowie) usłyszeli głos Boży, przemawiający w ten sposób przez proroctwo, chronologię i znaki czasów oraz wskazujący na zagrażające zniszczeni Chrześcijaństwa, którego dokonają wojownicy, rewolucjoniści i anarchiści, pokazując nawet na początek tego w roku 1914, to niewątpliwie napełnieni byli czcią wobec Boga i troską o bezpieczeństwo ludu Bożego wśród tego ucisku, jakiego nie było przedtem. Jednak zostali ponownie upewnieni przez rozmyślanie o wielkich przymiotach istoty i charakteru Bożego, albowiem ich rozumowanie było następujące: Izali Jehowa, Bóg ich przymierza, nie był WIECZNY i ŚWIĘTY, na którym oni polegali i zawsze mogą polegać?. (TP 1962, s. 102)

„myć nie pomrzemy” — Z powodu Jego wieczności, mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy oni byli upewnieni, że pomimo przewagi subtelnych błędów, ucisku i zniszczenia jakie spadają na Chrześcijaństwo, Jego wierny lud nie będzie pozbawiony życia duchowego. (TP 1962, s. 102)

„o Panie! postawiłeś go na sąd; ty, o skało nasza! na karanieś go ugruntował” — Oni rozumieli, że Bóg w Swej wielkiej mądrości, przez który sprawia, że nawet gniew ludzki Go chwali, uczynił zarządzenie odnoszące się do użycia tej wielkiej armii wojowników, rewolucjonistów i anarchistów wraz z ich niszczycielskimi tendencjami, jako Swoją rękę, czynnik lub rózgę, aby wykonać Swój sąd nad Chrześcijaństwem z powodu jego wielkich grzechów, a także by wypróbować i ukarać Swój wyznający lecz niewierny lud. (TP 1962, s. 102) one spadają na ludzi tylko w tym celu, ażeby wyszły im na najwyższe dobro i że zamierzone są "na karanie" (ang. przekład podaje "ku naprawie"). (TP 1963, s. 62)

Księga Habakuka 1:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Na złe patrzeć” — Z pobłażaniem. Przeto wszyscy, którzy w jakikolwiek sposób okażą się niedoskonałymi, będą ostatecznie wytraceni.

„Widzieć nie mogą” — Uznać.

Epifania i Bazylea:

„Czyste są oczy twoje, tak, że na złe patrzyć i bezprawia widzieć nie mogą” — Bóg nie może patrzeć na nieprawość z uznaniem. (TP 1962, s. 102) na złe patrzeć [raah]; tj. uznawać, sympatyzować i współdziałać ze złem nie mogą. (TP 1961, s. 105)

„przeczżebyś miał patrzyć na czyniących przewrotność? Przeczżebyś miał milczeć, ponieważ niezbożnik pożera sprawiedliwszego niżeli sam?” — Stąd nie mogli oni na początku zrozumieć, jak w zgodzie ze swymi przymiotami, mógł On uwzględnić użycie ludzi bezbożnych i złych do wykonania Jego słowa; oni też nie mogli z początku zrozumieć jak On mógł dopuścić, nie mówiąc ani słowa, , tych, którzy -- ogólnie mówiąc -- są Jego najgorszymi wrogami, którzy bluźnią Jego imię w swych naukach i praktykach, nie znajdując się w sprzymierzonym pokrewieństwie z Nim, aby mieli powodzenie w swych zamiarach i zniszczeniu Chrześcijaństwa, w którym znajduje się wielu w pokrewieństwie przymierza z Bogiem, a choć oni są na ogół tylko "letni", to jednak w ogólności są sprawiedliwsi niż mniej lub więcej bezbożni, których Bóg zamierza użyć do zniszczenia Chrześcijaństwa. (TP 1962, s. 102)

Księga Habakuka 1:14

Epifania i Bazylea:

„Miałżebyś zaniechać ludzi jako ryb morskich, jako płazu, który nie ma pana?” — Z początku pytali się oni o to, jak również o dopuszczenie przez Niego na lud Chrześcijaństwa mniej lub więcej bezbożnych najeźdźców (pozafiguralnych Chaldejczyków), którzy tak łatwo łowili go, tak jak ryby morskie, albo inny niezliczony płaz poruszający się rojami lub ławicami, np. krewetki, świnki morskie itd., które są stosunkowo bezsilne i bezradne, będąc łatwo chwytane przez łowiących je, ponieważ nie mają wodzów zdolnych do obronienia ich przed pożarciem przez nieprzyjaciół. (TP 1962, s. 103)

Księga Habakuka 1:15

Epifania i Bazylea:

„Wszystkie wędą wyciąga, zagarnia je niewodem swoim, i zgromadza je do sieci swoich” — Ludzie mają różne sposoby chwytania ryb; pojedynczo przy pomocy haczyk u wędki, albo w wielkiej liczbie przy pomocy sieci, które są płytko zanurzone w wodzie, lub też przy pomocy włóku, zanurzonego do głębokich wód. Podobnie i pozafiguralni Chaldejczycy mają różne sposoby "chwytania" ludzi; oni ujmują jednostki przy pomocy książek i innych pism, przez prywatne rozmowy itd., które swymi zasadami na nie wpływają; grupy usidlają przy pomocy wykładów, studiów szkolnych, dyskusji, psychologii mas wypróżniania mózgu, propagandowych kampanii, infiltracji, zastraszania i gwałtu. Tym sposobem mają oni powodzenie w chwytaniu wielu i w dużej mierze podkopali twierdze Chrześcijaństwa pod względem społecznym, rządowym i religijnym. (TP 1962, s. 103)

„dlategoż się weseli i raduje” — Chwytanie jednostek i grup przy użyciu wymienionych środków sprawiło to tym ajentom niszczenia wielką radość. (TP 1962, s. 103)

Księga Habakuka 1:16

Epifania i Bazylea:

„Przeto ofiaruje niewodowi swemu i kadzi sieci swojej; albowiem przez nie utył dział jego, a pożywienie jego hojniejsze” — Masy w obalaniu klas nigdy nie przypisują swego powodzenia mocy Bożej, lecz raczej uznają to powodzenie jako wynik swojej pomysłowości i dobrego zarządu, a zewnętrzną pomyślność, za wynik swej zręczności. Z tego względu masy czczą swoje własne teorie, poglądy i dzieło swych rąk jako rzeczy dające im powodzenie i osiągnięcie ich celów, oraz zdobyczy, którą pożądają. (TP 1962, s. 103)

Księga Habakuka 1:17

Epifania i Bazylea:

„Izali dlatego będzie zapuszczał niewód swój, a ustawicznie zabijał narody bez litości?” — Po tym przeglądzie sytuacji br. Russell szczególnie i inni wierni stróżowie w sposób drugorzędny, umysłowo szukali informacji aby dowiedzieć się, czy te bezbożne i niszczycielskie siły miały odnosić zwycięstwo po zwycięstwie aż do końca, tak jak rybacy po wyciągnięciu sieci i opróżnieniu ich, bez przerwy je znowu zapuszczają tak długo, aż nie ma już więcej ryb, które by można złowić. (TP 1962, s. 103)

Literatura o rozdziale Księga Habakuka 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Habakuka

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.