Księga Habakuka 3

Księga Habakuka, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (19 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Habakuka 3 — Biblia Gdańska

1 Modlitwa Abakuka proroka według rozmaitych pieśni złożona.

2 O Panie! usłyszawszy wyrok twój ulękłem się. O Panie! zachowaj sprawę twoję w pośrodku lat, i objaw ją w pośrodku lat; w gniewie wspomnij na miłosierdzie.

3 Gdy Bóg szedł od południa, a Święty z góry Faran, Sela! okryła niebiosa sława jego, a chwały jego ziemia pełna była.

4 Jasność jego była jako światłość, rogi były na bokach jego, a tam była skryta siła jego.

5 Przed obliczem jego szedł mór, a węgle pałające szły przed nogami jego.

6 Stanął i rozmierzył ziemię, wejrzał i rozproszył narody, skruszone są góry wieczne, i skłoniły się pagórki dawne: drogi jego są wieczne.

7 Widziałem namioty Chusan próżności poddane, a opony ziemi Madyjańskiej drżały.

8 Izali się na rzeki, o Panie! izali się na rzeki rozpalił gniew twój? Izali na morze rozgniewanie twoje, gdyś jechał na koniach twoich, i na wozach twoich zbawiennych?

9 Jawnie odkryty jest łuk twój dla przysięgi pokoleniom wyrzeczonej, Sela!

10 Rozdzieliłeś rzeki ziemi: widziały cię góry i zadrżały, powódź wód przeminęła; przepaść wydała głos swój, głębokość ręce swoje podniosła.

11 Słońce i miesiąc zastanowił się w mieszkaniu swojem, przy jegoż świetle latały strzały twe, i przy blasku lśniącej się włóczni twojej.

12 W zagniewaniu podeptałeś ziemię, w zapalczywości młóciłeś pogan;

13 Wyszedłeś na wybawienie ludu swego, na wybawienie z pomazańcem twoim; przebiłeś głowę z domu niezbożnika, odkrywszy grunt aż do szyi, Sela!

14 Potłukłeś kijmi jego głowę wsi jego, gdy się burzyli jako wicher, aby mię rozproszyli; weselili się, jakoby pożreć mieli ubogiego w skrytości.

15 Jechałeś przez morze na koniach twoich, przez gromadę wód wielkich.

16 Gdym to słyszał, zatrząsnął się brzuch mój! na ten głos drżały wargi moje, zgniłość weszła w kości moje, i wszystekem się trząsł, słysząc, że mam odpocząć w dzień utrapienia, gdy przyciągnie na ten lud nieprzyjaciel, aby go przez wojnę wygładził.

17 Choćby figowe drzewo nie zakwitnęło i nie było urodzaju na winnicach, choćby i owoc oliwy pochybił, i role nie przyniosłyby pożytku, i z owczarniby owce wybite były, a nie byłoby bydła w oborach;

18 Wszakże się ja w Panu weselić będę, rozraduję się w Bogu zbawienia mego.

19 Panujący Pan jest siłą moją, który czyni nogi moje, jako nogi łani, i po miejscach wysokich poprowadzi mię. Przedniejszemu nad śpiewakami na muzycznem naczyniu mojem.

Komentarz do rozdziału: Księga Habakuka 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Habakuka 3:1

Epifania i Bazylea:

„Modlitwa Abakuka proroka według rozmaitych pieśni złożona.” — złożona [na sposób ody - przekład Rotherhama]; Ta modlitwa lub oda przedstawia pełną czci odpowiedź i ogłoszenie dalszych zarysów Prawdy przez br. Russella i innych wiernych stróżów przy końcu Wieku Ewangelii, gdy otrzymali pierwsze wspaniałe rozwinięcia Prawdy na czasie. (TP 1963, s. 58)

Księga Habakuka 3:2

Paruzja (C.T. Russell):

„W pośrodku lat” — Czas ucisku.

Epifania i Bazylea:

„O Panie! usłyszawszy wyrok twój ulękłem się” — ["ulękłem się" hebr. słowo yare oznacza również cześć]; Gdy br. Russell rozpoznał głos Boży mówiący do niego za pośrednictwem stosownych proroctw odnoszących się do czasu, doniosłych znaków czasów oraz wydarzeń bliskich i zmierzających do wypełnienia tych proroctw, to wtedy - należąc do tych, którzy drżą wobec Słowa Bożego - stanął ze czcią i pełną uszanowania bojaźnią przed Bogiem. (TP 1963, s. 59)

„O Panie! zachowaj sprawę twoję w pośrodku lat,... ; w gniewie wspomnij na miłosierdzie” — Mając te myśli w pamięci, włączając Boskie, zagrażające karanie Chrześcijaństwa, br. Russell błagał, aby Bóg dokonał ponownego wyzwolenia Swego wiernego ludu i aby objawił je, a nawet gdyby użył rózgi Swego gniewu wobec Chrześcijaństwa, aby okazał jednak także litość. (TP 1963, s. 59)

„... i objaw ją w pośrodku lat...” — Wiosna 1877, gdy "silna kampania" rozpoczęła się i okrzyk "Oto Oblubieniec" (Mat.25:6) rozlegał się, znajdowała się dokładnie wpół drogi - "w pośrodku lat" - pomiędzy jesienią 1799 a jesienią 1954. (TP 1963, s. 59) miłosierdzie Boże było szczególnie okazane w czasie od wiosny 1877 do jesieni 1914 w Boskich wielkich dziełach wyzwolenia Małego Stadka. (TP 1963, s. 59) Drugie zastosowanie wyrażenia: "w pośrodku lat", w znaczeniu pierwszego powyżej wymienionego następuje dokładnie przy końcu Parousji, 20 września 1914 roku, a na początku Epifanii 21 września 1914 roku. (TP 1963, s. 59) miłosierdzie Boże... dalej objawiało się dla członków Małego Stadka po roku 1914 tak długo jak pozostawali w ciele, to jednak od roku 1914 to miłosierdzie objawia się w szczególniejszy sposób na korzyść Wielkiego Grona i klasy Młodocianych Godnych jako takich. (TP 1963, s. 59)

Księga Habakuka 3:3

Epifania i Bazylea:

„Gdy Bóg szedł od południa” — Pozafiguralny Abakuk niewątpliwie rozpoznał z Pisma Świętego i znaków czasu oraz głosił drugim, że przy końcu Wieku Bóg przez Swego Pomazańca przyjdzie w zwycięskim marszu z podwójnej pracy: (TP 1963, s. 60) 1) zniszczenia Chrześcijaństwa. (TP 1963, s. 60)

„a Święty z góry Faran” — [słowo Faran oznacza obfity w liście albo w jaskinie]; (TP 1963, s. 60) 2) ustanowienia Tysiącletniego Królestwa. (TP 1963, s. 60)

„Sela!” — wskazuje, że oda Abakuka była widocznie użyta jako psalm śpiewany w nabożeństwie w świątyni. "Sela" było widocznie użyte jako pewien rodzaj muzycznego kierunku, prawdopodobnie wskazującego, że ma nastąpić pauza, dająca w ten sposób przerwę do rozmyślania nad dopiero co danym poselstwem. "Sela" także służyło do połączenia dwóch ustępów, między którymi było umieszczone, wskazując na zmianę nowego kierunku myśli, niemniej jednak spokrewnionej z tą, która dopiero co skończyła się. To pokrewieństwo stanowiło rodzaj paralelizmu, porównania, kontrastu, przyczyny i skutku, dalszego ciągu myśli po jej odchyleniu się, albo uogólnienia a potem wyszczególnienia itd. (TP 1963, s. 60)

„okryła niebiosa sława jego” — Boskie chwalebne przymioty otoczą Chrystusa, nowe władze duchowej kontroli. (TP 1963, s. 60)

„a chwały jego ziemia pełna była” — a społeczeństwo ludzkie przyszłego świata "w którym sprawiedliwość mieszka" będzie "od najmniejszego z nich aż do największego z nich" wielbić i wysławiać Boga. (TP 1963, s. 60)

Księga Habakuka 3:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Rogi były” — Promienie światła, błogosławieństwa.

„Tam była siła” — W każdym Jego uczynku.

„Jego skryta” — Tajemnica; Dobroć Boża często jest ukryta, przeto, że nie bywa rozeznana przez ludzi

Epifania i Bazylea:

„Jasność jego była jako światłość” — Pozafiguralny Abakuk rozpoznał i mówił o wielkim blasku Prawdy na czasie i jej duchu (szczególnie w Żniwie), objawiającym Boski wielki plan zbawienia, który błyszczy mądrością, sprawiedliwością, miłością i mocą całkiem podobnie do Boga, wielkiego Źródła wszelkiej Prawdy. (TP 1963, s. 61)

„rogi były na bokach jego, a tam była skryta siła jego” — Wielkie blaski Prawdy i błogosławieństwa były rozpoznane i ogłaszane jako zlewające się na cały rodzaj ludzki z Boskich tysiącletnich czynów mocy, które to czyny należąc przeważnie do przyszłości były oczywiście zakryte w dużej mierze przez jakiś czas dla ludzkości w ogólności. (TP 1963, s. 61) (Hebrajskie słowo keren, przetłumaczone tu jako rogi, pochodzi od hebrajskiego czasownika karan, który znaczy pchnąć, jak np. w strzelaniu rogami albo promieniami światła. Mówiąc nawiasem czasownik ten w 2 Moj. 34:29,30,35 jest właściwie przetłumaczony lśniła się w odniesieniu do twarzy Mojżesza. Jednak Wulgata, łaciński przekład Biblii dokonany w IV stuleciu i będący w użyciu Kościoła Rzymsko-Katolickiego, przedstawia w tych wierszach twarz Mojżesza jako mającą rogi, zamiast twarzy lśniącej. Z tego powodu w rzeźbie i sztuce katolickiej Mojżesz nieraz jest przedstawiony niewłaściwie, jako mający rogi na czole!). (TP 1963, s. 61)

Księga Habakuka 3:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed obliczem jego” — W czasie ucisku.

„Szedł mór” — Zaraza moralna, ucieknie, jak znika ciemność przed wschodzącym słońcem.

„Węgle pałające” — Śmiecie i ciernisko zostaną spalone gdy nastanie sprawiedliwość.

Epifania i Bazylea:

„Przed obliczem jego szedł mór, a węgle pałające szły przed nogami jego” — Boska moc wykonywana przeciwko Szatanowi w służbie Wtórego Przyjścia Chrystusa była rozpoznana i ogłoszona jako działająca już przed rozpoczęciem się wielkiego ucisku w roku 1914 w pierwszych dziewięciu wielkich pozafiguralnych plagach, które Chrystus sprowadził na Szatana, jego sług i jego królestwo, przedstawione przez pierwszych dziewięć plag, jakie Bóg sprowadził przez Mojżesza i Aarona na Faraona, jego sług i Egipt. Szczytowym punktem pozafiguralnych plag jest plaga dziesiąta, która jest zadana za pomocą wielkiego ucisku, gdy specjalne zniszczenie towarzyszy postępowaniu Jehowy. (TP 1963, s. 61)

Księga Habakuka 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozmierzył ziemię” — Społeczeństwo.

„Skruszone góry” — Królestwa.

„Pagórki dawne” — Mniejsze rządy.

Epifania i Bazylea:

„Stanął i rozmierzył ziemię” — Pozafiguralny Abakuk również zrozumiał i nauczał, że Bóg przy końcu Wieku Ewangelii zwraca Swoją uwagę na warunki w społeczeństwie ludzkim i sądzi je, czyniąc to od 1878 roku przez Chrystusa, Swego Namiestnika. (TP 1963, s. 61)

„wejrzał i rozproszył narody” — [doprowadził narody do drżenia - wg przekł. Rotherhama, Younga itd.]; Bóg widział Chrześcijaństwo zważone na wadze i znalezione lekkie (Dan. 5:27; T.P. '37,25, par. 19), wskutek czego przy końcu Wieku Boskie karania spadają na Chrześcijaństwo, gdy w czasie Ucisku Bóg potrząsa wszystkimi narodami. (TP 1963, s. 61)

„skruszone są góry wieczne, i skłoniły się pagórki dawne” — że w następstwie tego nawet rzekome trwałe królestwa tego świata od dawna ustalone są obalane, a mniejsze władze królestwa Szatana, jakkolwiek by one były dobrze ustalone, są poniżane. (TP 1963, s. 61)

„drogi jego są wieczne” — Chociaż królestwa tego świata mają być ostatecznie wszystkie obalone, to jednak tak nie będzie z Królestwem Bożym pod władzą Chrystusa, albowiem ono jest "władzą wieczną, która nie będzie odjęta, a królestwo jego, które nie będzie skażone" . (TP 1963, s. 61)

Księga Habakuka 3:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Namioty Chusan” — Przybytki ciemności i nieprawości.

„Opony” — Którzy powodują i sprowadzają ciemność.

„Ziemi Madiańskiej” — Państwo szatana.

Epifania i Bazylea:

„Widziałem namioty Chusan próżności poddane, a opony ziemi Madyjańskiej drżały” — . Chusanie (Abisyńczycy), przedstawiają najbardziej upadłych grzeszników. (TP 1963, s. 61) Madyjanici (Madyjan - spór) przedstawiają polemistów, którzy bronią błędu, a atakują Prawdę. (TP 1963, s. 61) Pozafiguralny Abakuk zrozumiał i ogłosił, że przy końcu Wieku, gdy Boskie ostre wyjawienie prawd i Boskich sądów ukazuje się przeciwko złu i złoczyńcom oraz gdy wszystkie rzeczy, które mogą być poruszone - wszystkie rzeczy nie mają oparcia w prawdzie i sprawiedliwości - są potrząsane, usuwane i niszczone, a zwycięska moc Boża okazuje się, to mieszkania grzechu doznają ucisku a domy błędu się trzęsą. (TP 1963, s. 61)

Księga Habakuka 3:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Na rzeki” — Potoki duchowego orzeźwienia, które płyną z niebios, nominalnego kościoła.

„Izali na morze” — Niespokojne masy ludu.

Epifania i Bazylea:

„Izali się na rzeki, o Panie! izali się na rzeki rozpalił gniew twój? Izali na morze rozgniewanie twoje, gdyś jechał na koniach twoich, i na wozach twoich zbawiennych?” — Rzeki wzmiankowane w Biblii często używane są do przedstawienia narodów z różnych punktów widzenia: np.. (TP 1963, s. 61,62) 1/ Jordan przedstawia narody znajdujące się pod przekleństwem w ich zorganizowanych zdolnościach, (TP 1963, s. 61,62) 2/ Nil przedstawia narody poddane światowym władzom Szatana, czyli pozafiguralnego Faraona. (TP 1963, s. 61,62) Pozafiguralny Abakuk rozpoznał i nauczał z Pisma Świętego, że wiele ucisków, cierpień itd. przyjdzie na narody pod koniec Wieku, szczególnie w wielkim Czasie Ucisku. On także rozpoznał i nauczał, że taka będzie sytuacja w związku z rozdzieleniem narodów na skutek pozafiguralnego uderzenia Jordanu, wraz z przeniesieniem królestw tego świata spod panowania Szatana do władzy Chrystusa itd. (TP 1963, s. 61,62) Gdy takie czyny Jehowy w stosunku do narodów Chrześcijaństwa i Jego podobne czyny w stosunku do niespokojnych mas rodzaju ludzkiego były zrozumiane, nauczane i dyskutowane, to często powstawało pytanie: Czy Boskie wielkie niezadowolenie, złość i gniew przeciwko nim są powodem tego, iż Jehowa ma wystąpić przeciw nim w tak ostry sposób Swoimi naukami i organizacjami wyzwolenia. (TP 1963, s. 61,62)

Księga Habakuka 3:9

Epifania i Bazylea:

„Jawnie odkryty jest łuk twój” — [wyciągnięty z pochwy]; Do pozafiguralnego Abakuka i przez niego przyszło wyjaśnienie, że w Żniwie, a szczególnie w Czasie Ucisku w związku z obaleniem królestwa Szatana, Boskie ofensywne bronie, szczególnie Boska moc ciskająca ostre i sporne prawdy, będą wprawdzie jasno objawione w krytykach, wyjawieniach i karaniach zła oraz złoczyńców. (TP 1963, s. 62)

„dla przysięgi pokoleniom wyrzeczonej” — Bóg w Swoim Słowie przyrzekł, że takie krytyki, wyjawienia i karania nastąpią; jednak On także pokazuje, że one są tylko przypadkowymi i niezbędnymi środkami w celu ustalenia zasad prawdy i sprawiedliwości na całej ziemi i błogosławienia wszystkich narodów ziemi przez Abrahama i jego nasienie w dwunastu pokoleniach zarówno duchowych jak i ziemskich, zgodnie z Przymierzem Związanym Przysięgą uczynionym Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, gdy pokolenia te były jeszcze w ich biodrach. (TP 1963, s. 62)

„Sela!” — zdaje się łączyć poprzedzające szczegóły wyzwoleń Izraela z tymi, które następują. (TP 1963, s. 62)

Księga Habakuka 3:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Góry” — Królestwa.

„Powódź wód” — Wody teraźniejszej prawdy. "Ucieczkę wody zatopią". Iz.28:17.

„Wydała głos głębokość” — Gdy zaszumi morze i wały.

Epifania i Bazylea:

„Rozdzieliłeś rzeki ziemi:” — Rzeki oprócz tego, że przedstawiają narody lub ludzi, są niekiedy użyte w Piśmie Świętym do przedstawienia Prawdy 1/ czystej albo 2/ zmieszanej z błędem. (TP 1963, s. 62) Pozafiguralny Abakuk zrozumiał i nauczał, że przy końcu Wieku Ewangelii Bóg dzieli społeczeństwo ludzkie na różne części, szczególnie na konserwatystów i radykałów, przez takie właśnie wylewanie prawd świeckich i religijnych. (TP 1963, s. 62)

„widziały cię góry i zadrżały” — On również zrozumiał i nauczał, że królestwa Chrześcijaństwa rozpoznają częściowo, iż jest to objaw Boskiej mocy, której oni są świadkami w nie mających precedensu wydarzeniach i warunkach wyłaniających się przy końcu Wieku, takich jak istnienie wielkiego kryzysu w sprawach ludzkich, którego oni oczywiście nie mogą pomyślnie zażegnać, a zatem są wielce wzburzeni. (TP 1963, s. 62)

„powódź wód przeminęła” — Ponadto pozafiguralny Abakuk zrozumiał z Pisma Świętego i ogłaszał, że obfitość Prawdy ukazującej się przy końcu Wieku całkowicie zniszczy takie błędy, jak: wieczne męki, nieśmiertelność człowieka, przytomność umarłych itd.. (TP 1963, s. 62)

„przepaść wydała głos swój” — On także zrozumiał, że w Czasie Ucisku zbuntowane masy będą mocno krzyczeć wraz z uprawianiem wielkiej propagandy i agitacji. (TP 1963, s. 62)

„głębokość ręce swoje podniosła” — i dotrą nawet do najwyższych szczytów społeczeństwa ludzkiego, włączając władze kościelne w celu pochłonięcia ich. (TP 1963, s. 62)

Księga Habakuka 3:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Słońce i miesiąc” — Ewangelia i Zakon.

„Zastanowiły się” — Zaćmiły się. Cud jaki się stał podczas walki, którą prowadził Jozue, prawdopodobnie był figurą mocy i władzy, które nasz Pan objawi w czasie ucisku.

Epifania i Bazylea:

„Słońce i miesiąc zastanowił się w mieszkaniu swojem” — [zastanowił się - był nieczynny, milczący]; Pozafiguralny Abakuk zrozumiał i nauczał, że Nowy i Stary Testament powstrzyma się od rzucania dalszego światła na wodzów przesiewania i ich zwolenników. (TP 1963, s. 62,63)

„przy jegoż świetle latały strzały twe” — w miarę jak światło ostrych wypowiedzi Słowa Bożego ukazuje się (przy jegoż świetle latały strzały twe [por. z "kamieniem gradowym" - ostre, trapiące prawdy - Izaj. 28:17). (TP 1963, s. 62,63)

„i przy blasku lśniącej się włóczni twojej” — i w miarę, jak jasne świecenie Prawdy objawia się coraz bardziej w przedstawieniach pism kontrowersyjnych skierowanych przeciwko ich błędom. (TP 1963, s. 62,63)

Księga Habakuka 3:12

Epifania i Bazylea:

„W zagniewaniu podeptałeś ziemię, w zapalczywości młóciłeś pogan” — On także zrozumiał i nauczał, że Bóg w Dniu Swego Gniewu, w Czasie Ucisku, przejdzie zwycięsko przez całe Chrześcijaństwo w rozgniewaniu, które objawia przeciw wszelkiej niesprawiedliwości i będzie deptał narody Swymi nogami. (TP 1963, s. 63)

Księga Habakuka 3:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Z pomazańcem” — Z Chrystusem.

„Przebiłeś głowę” — szatana.

„Odkrywszy grunt” — Zupełne zniszczenie.

Epifania i Bazylea:

„Wyszedłeś na wybawienie ludu swego” — w Żniwie pozafiguralny Abakuk rozpoznał z Pisma Św. i ogłaszał drugim zachęcające zapewnienie, że wszystkie te wielkie dzieła zniszczenia mają określony cel, który nie jest głównie odpłatą, ale raczej wyzwoleniem ludu Bożego: (TP 1963, s. 73,74) 1) wyzwolenie Boskich wybrańców w Wieku Ewangelii: (TP 1963, s. 73,74) a) Boskiego Pomazańca, Chrystusa - Głowę i Ciało, (TP 1963, s. 73,74) b) Wielkiego Grona (Obj. 7:9-17) - wyzwalając w ten sposób cały Kościół Pierworodnych (TP 1963, s. 73,74) c) poświęconych lecz nie spłodzonych z Ducha, tj. Młodocianych Godnych. (TP 1963, s. 73,74)

„na wybawienie z pomazańcem twoim” — 2) wyzwolenie nie wybranych, każdego z rodzaju ludzkiego "kto chce" (Obj. 22:17) tego wyzwolenia. Tego drugiego wyzwolenia Bóg dokona za pośrednictwem Swego Pomazańca - Chrystusa, Pośrednika Nowego Przymierza. (TP 1963, s. 73,74)

„przebiłeś głowę z domu niezbożnika” — ("przebiłeś" - uderzyłeś - wg przekładu Younga); W Obj. 19:14-16 Chrystus - Głowa i Ciało (które zmartwychwstało w roku 1878), jest przedstawiony jako przychodząca armia z Jezusem jako wodzem do atakowania królestwa Szatana. Ostrym mieczem, który wychodzi z Jego ust - Prawdą na świeckie i religijne przedmioty - uderza On narody. Pozafiguralny Abakuk zrozumiał i nauczał o tym uderzaniu Szatana. (TP 1963, s. 73,74)

„odkrywszy grunt aż do szyi” — było ono czynione od roku 1878 przez wyjawienia domu Szatana, czyli jego królestwa zepsutego od dołu do góry. (TP 1963, s. 73,74)

„Sela!” — " wskazuje tu prawdopodobnie na przerwę, przeznaczoną do rozmyślania o wielkim ogólnym wydarzeniu dopiero co wymienionym - o uderzaniu Szatana przez wyjawienie jego królestwa, że jest całkowicie zepsute. "Sela" zdaje się służyć także do połączenia tego uogólnienia z wyszczególnieniem, które następuje. (TP 1963, s. 73,74)

Księga Habakuka 3:14

Epifania i Bazylea:

„Potłukłeś kijmi jego głowę wsi jego” — ("Potłukłeś" - przebiłeś, przedziurawiłeś gwałtownie; "głowę" - wodzów - wg przekładu Leesera); ("wsi jego" po hebrajsku separacji - stąd sekt); Bóg całkowicie zbija i obala ich błędy oraz niszczy ich przywłaszczone urzędowe władze i złe uczynki we wszystkich ich wojowniczych grupach i kontrowersyjnych sektach. (TP 1963, s. 74)

„gdy się burzyli jako wicher” — ("burzyli jako wicher" - pędzili szalenie - wg Leesera; Pozafiguralny Abakuk rozpoznał i ogłaszał, że ci sekciarscy wodzowie nie będą szczędzić wysiłków w swym usiłowaniu, aby w ten sposób zniszczyć go. (TP 1963, s. 74)

„aby mię rozproszyli; weselili się, jakoby pożreć mieli ubogiego w skrytości” — oni będą mieli wiele przyjemności w spiskowaniu, aby go potajemnie ujarzmić lub zniszczyć oraz innych pokornych sług. (TP 1963, s. 74)

Księga Habakuka 3:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez morze” — Masy ludu bez wyznania religijnego.

„Na koniach twoich” — Nauki, które w słusznym czasie będą obowiązkowe.

Epifania i Bazylea:

„Jechałeś przez morze na koniach twoich” — pozafiguralny Abakuk zrozumiał i ogłaszał o ostatecznym spełnieniu się Planu Bożego w odniesieniu do zbawienia rodzaju ludzkiego, włączając ostateczną próbę ludzkości przy końcu Tysiąclecia, gdy Szatan zostanie rozwiązany i wynijdzie, aby zwodził narody. Jednak wśród niebezpieczeństw tego czasu Bóg pójdzie ze Swymi naukami przed Swoim ludem. (TP 1963, s. 74)

„przez gromadę wód wielkich” — ("gromadę" - falę - wg przekładu A.R.V); nawet wśród największych niebezpieczeństw - groźby Wtórej Śmierci. (TP 1963, s. 74)

Księga Habakuka 3:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Że mam odpocząć” — W obecnym czasie jedynie ci mogą posiadać pokój, którzy budują na Opoce i wiernie żyją względem przymierza uczynionego z Bogiem.

Epifania i Bazylea:

„Gdym to słyszał, zatrząsnął się brzuch mój!” — W pozafigurze podobna reakcja była okazana przez brata Russella i innych wiernych stróżów, gdy zrozumieli i nauczali z nauk o proroczym czasie i figur Słowa Bożego o dalszych licznych rozwinięciach Prawdy na czasie przy końcu Wieku. Gdy oni rozmyślali nad tymi rozwinięciami Prawdy i nad zagrażającym zniszczeniem mającym nastąpić w czasie Ucisku, oraz nad strasznymi przewrotami, zniszczeniami, rozlewem krwi i cierpieniem związanym z obaleniem królestwa Szatana, to byli oni zdjęci głęboką nabożną czcią, szacunkiem i litością. (TP 1963, s. 74,75)

„na ten głos drżały wargi moje” — Ich ustne i pisane nauki były wielce nacechowane tym poselstwem, które Bóg dał im. (TP 1963, s. 74,75)

„zgniłość weszła w kości moje” — Szczególnie z powodu katastrof zagrażających Chrześcijaństwu, które były widziane w pewnym słowie proroczym, człowieczeństwo br. Russella i innych wiernych stróżów doznawało takiego uczucia, jak gdyby rozkład dostał się do jego najgłębszych części. (TP 1963, s. 74,75)

„i wszystekem się trząsł, słysząc, że mam odpocząć w dzień utrapienia, gdy przyciągnie na ten lud nieprzyjaciel, aby go przez wojnę wygładził” — Ich człowieczeństwo drżało na myśl co będzie się działo w ucisku nadchodzącym na Chrześcijaństwo, gdy wielka armia wojowników, rewolucjonistów i anarchistów napadnie na nie aby je zniszczyć. (TP 1963, s. 74,75)

Księga Habakuka 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 15 MAJA

Epifania i Bazylea:

„Choćby figowe drzewo nie zakwitnęło” — figowe drzewo przedstawia naród żydowski — cielesnego Izraela. (TP 1964, s. 6,7,8) (Podany w tym wierszu punkt widzenia różni się cokolwiek od podanego u Joela 2: 28, 29, chociaż w każdym wypadku jest przedstawione sześć klas, które w ogólności odpowiadają sobie. (TP 1974, s. 46) U Joela 2: 28 cztery klasy na ziemi w Tysiącleciu są przedstawione po zainaugurowaniu Nowego Przymierza.) (TP 1974, s. 46) (u Joela 2:28 „synowie” stanowią zarówno żydowskich niby — wybrańców jak i niby — wybrańców wiernych tymczasowo usprawiedliwionych wierzących z Wieku Ewangelii, nie włączając żadnego niewierzącego). (TP 1974, s. 46) „figowe drzewo” w tym wierszu przedstawia naród żydowski, cielesnego Izraela, włączając (TP 1974, s. 46) (a) wielu niewierzących, jak również (TP 1974, s. 46) (b) wielu niby — wybrańców wiernych wierzących w Przymierze i praktykujących sprawiedliwość, (którzy będą wśród „synów” restytucji). (TP 1974, s. 46)

„i nie było urodzaju na winnicach” — w okresie Epifanii, Wielkie Grono przyszło do egzystencji jako klasa w różnych jej grupach czyli „winnicach”. (TP 1964, s. 6,7,8) Nie tylko Wielkie Grono jako całość nie przyniosło jeszcze oczekiwanego owocu w pomaganiu błogosławienia w Królestwie wszystkich narodów ziemi, ale także w tym życiu grupy Wielkiego Grona, czyli „winnice”, pod złym kierownictwom okazały się bezowocne, o ile chodzi o wytworzenie owocu mającego całkowite uznanie Boga. (TP 1964, s. 6,7,8) (na winnicach) mowa o W.G. (TP 1939, s. 75)

„choćby i owoc oliwy” — "oliwka" przedstawia tu Małe Stadko. (TP 1965, s. 32,34,35,36)

„pochybił” — specjalna epifaniczna praca Małego Stadka i liczne jego epifaniczne nauki były raczej zawodem dla wielu (hebr. słowo przetłumaczone na pochybił, w zdaniu: "choćby i owoc oliwy pochybił", może także być oddane przez słowo zawiódł). (TP 1965, s. 32,34,35,36)

„i role” — zdają się przedstawiać różne narody lub ludy świata w ogólności, czyli nie wybranych, którzy gdy ziemskie Królestwo będzie ustanowione przyniosą jako owoc poddanych temu Królestwu. (TP 1965, s. 32,34,35,36) („córki” u Joela 2:28 przedstawiają na Tysiąclecie tylko nie wybranych wierzących), (TP 1974, s. 46) podczas gdy (TP 1974, s. 46) „role” z tego wiersza przedstawiają różnych niewierzących ludzi świata w ogólności, szczególnie w r. 1914 i od tego czasu. (TP 1974, s. 46)

„nie przyniosłyby pożytku” — oczekiwaniem brata Russella i pozostałych wiernych stróżów na początku Żniwa było, że przy końcu Czasów Pogan na jesieni 1914, rozpoczną się czasy restytucji, a żyjące wtedy pokolenie świata zacznie stawać się poddanymi restytucji. (TP 1965, s. 32,34,35,36) To radosne oczekiwanie nie spełniło się... Ten zarys wypełnienia pozafiguralnego widzenia - wielkiego Boskiego Planu Wieków - również zdawał się zwlekać. (TP 1965, s. 32,34,35,36)

„i z owczarniby owce wybite były” — Rozumiemy, że owce (trzoda w Biblii ang., a przekład Leesera podaje trzody) nie przedstawiają Małego Stadka, albowiem jest ono przedstawione w drzewie oliwnym, ale raczej Młodocianych Godnych. (TP 1965, s. 32,34,35,36) Gdy brat Russell nauczał, że ci, którzy poświęcili się przy końcu Wieku, dla których żadna korona nie była już dostępna, będą mieli udział ze Starożytnymi Godnymi w ich naturze i nagrodzie, to przez to samo nauczał on przynajmniej w sposób pośredni, że spodziewał się również ich udziału w "lepszym zmartwychwstaniu" wraz ze Starożytnymi Godnymi (Żyd. 11:35) w roku 1914 lub krótko po tej dacie i że będą oni także gotowi do wykonania swojej części w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi w Królestwie. Jasne jest, że to radosne oczekiwanie nie spełniło się w roku 1914 ani krótko po tej dacie.... (TP 1965, s. 32,34,35,36) Młodociani Godni zostali odcięci, odłączeni od ich tysiącletniej trzody. (TP 1965, s. 32,34,35,36) Co więcej, historia Epifanii wykazuje, że ogólnie mówiąc Młodociani Godni nie są nawet uznani przez grupy Wielkiego Grona pod złym kierownictwem. (TP 1965, s. 32,34,35,36)

„a nie byłoby bydła w oborach” — Oczekiwanie br. Russella i innych wiernych stróżów - szczególnie przed rokiem 1904 - odnoszące się do powrotu Starożytnych Godnych. (TP 1965, s. 32,34,35,36) Oni spodziewali się Starożytnych Godnych - "bydła" - że będą w swych oborach - tysiącletnich stanowiskach - około 1914 r. lub krótko po tej dacie. Oczekiwania te jednak nie spełniły się. (TP 1965, s. 32,34,35,36) Owczarnia - M.G. - TP 74.44 winnice - W. Kompania - TP 80.19 zobacz też TP 1970, str. 82

Źródła: TP 39'75; 64'6,7,8; 65'32,34,35,36; 74'46;

Źródła: MANNA - 15 MAJA

Księga Habakuka 3:18

Paruzja (C.T. Russell):

Zobacz w.17 - MANNA

Epifania i Bazylea:

Zobacz w.17 - MANNA (TP 1965, s. 37)

„Wszakże się ja w Panu weselić będę, rozraduję się w Bogu zbawienia mego” — brat Russell i inni wierni stróże - niewątpliwie wyrazili silne i stanowcze postanowienie, że chociaż nawet owocność jakiej spodziewano się ok. r. 1914 lub krótko po tej dacie zgodnie z pewnymi wytycznymi i w związku z pewnymi klasami pokazanymi w Boskim Planie, będzie zwlekać z nastąpieniem, to tym niemniej oni będą się radowali w Bogu i będą ufać w ostateczne wypełnienie się różnych zarysów pozafiguralnego widzenia. (TP 1965, s. 37) Owczarnia - M.G. - 74.44 (TP 1965, s. 37) winnice - W. Kompania - 80.19 (TP 1965, s. 37) zobacz też TP 1970, str. 82 (TP 1965, s. 37)

Księga Habakuka 3:19

Epifania i Bazylea:

„Przedniejszemu nad śpiewakami na muzycznem naczyniu mojem” — Trzy wystąpienia słowa "sela" we wspaniałej odzie Abakuka i jej dedykacji (przedniejszemu nad śpiewakami...) pokazują, że Abakuk przeznaczył tę odę do śpiewania przed drugimi wraz z muzycznym akompaniamentem, aby przez to wielu mogło ją słyszeć, nauczyć się jej i być nią pocieszeni i zachęceni, szczególnie wśród przeciwnych okoliczności. (TP 1965, s. 39) zobacz też TP 1970, str. 82 (TP 1965, s. 39)

Literatura o rozdziale Księga Habakuka 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Habakuka

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.