List do Filipian 2

List do Filipian, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Filipian 2 — Biblia Gdańska

1 Jeźli tedy macie jaką pociechę w Chrystusie, jeźli jaką uciechę miłości, jeźli jaką społeczność ducha, jeźli są jakie wnętrzności i zlitowania w was,

2 Dopełnijcież wesela mojego, abyście jednoż rozumieli, jednostajną miłość mając, będąc jednomyślni i jednoż rozumiejący;

3 Nic nie czyniąc spornie, albo przez próżną chwałę, ale w pokorze jedni drugich mając za wyższych nad się.

4 Nie upatrujcie każdy tylko, co jest jego, ale każdy też, co jest drugich.

5 Tego tedy bądźcie o sobie rozumienia, które było i w Chrystusie Jezusie.

6 Który, będąc w kształcie Bożym, nie poczytał sobie tego za drapiestwo równym być Bogu,

7 Ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom;

8 I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej.

9 Dlatego też Bóg nader go wywyższył i darował mu imię, które jest nad wszystkie imię;

10 Aby w imieniu Jezusowem wszelkie się kolano skłaniało, tych, którzy są na niebiesiech i tych, którzy są na ziemi, i tych, którzy są pod ziemią.

11 A wszelki język aby wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

12 Przetoż, moi mili! jakoście zawsze posłuszni byli, nie tylko w przytomności mojej, ale teraz daleko więcej w niebytności mojej, z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie.

13 Albowiem Bóg jest, który sprawuje w was chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego.

14 Wszystko czyńcie bez szemrania i poswarków,

15 Abyście byli bez nagany i szczeremi dziatkami Bożemi, nienaganionymi w pośrodku narodu złego i przewrotnego, między którymi świecicie jako światła na świecie.

16 Zachowywując słowa żywota ku chlubie mojej w dzień Chrystusowy, żem darmo nie bieżał i darmo nie pracował.

17 Ale choćbym ofiarowany był dla ofiary i usługi wiary waszej, weselę się i spółweselę się ze wszystkimi wami;

18 Z tegoż tedy i wy weselcie się i spółweselcie się ze mną.

19 A mam nadzieję w Panu Jezusie, iż Tymoteusza w rychle poślę do was, abym się i ja ucieszył, dowiedziawszy się, co się z wami dzieje.

20 Albowiem nie mam nikogo w umyśle jemu równego, który by się uprzejmie o rzeczy wasze starać chciał;

21 Bo wszyscy swoich rzeczy szukają, a nie tych, które są Jezusa Chrystusa.

22 Ale wiecie, iż on jest doświadczonym, a iż jako syn z ojcem ze mną służył w Ewangielii.

23 Mam tedy nadzieję, że tego do was poślę, skoro obaczę, co się ze mną dalej dziać będzie;

24 A mam ufność w Panu, że i sam w rychle do was przyjdę.

25 Alem rozumiał rzeczą potrzebną, Epafrodyta, brata i pomocnika i spółbojownika mego, a waszego Apostoła i sługę w potrzebie mojej, posłać do was,

26 Ponieważ pragnął was wszystkich i bardzo się frasował, żeście słyszeli, iż zachorował.

27 Bo wprawdzie chorował mało nie na śmierć; ale się Bóg zmiłował nad nim, a nie tylko nad nim, ale i nade mną, abym nie miał smutku na smutek.

28 Przetoż tem ochotniej posłałem go, abyście zasię ujrzawszy go, uweselili się, a ja abym miał mniej smutku.

29 Przyjmijcież go tedy w Panu ze wszystkiem weselem; a takich w poczciwości miejcie;

30 Boć dla dzieła Chrystusowego bliskim był śmierci, odważywszy zdrowie swoje, aby dopełnił tego, czego nie dostawało w usłudze waszej przeciwko mnie.

Komentarz do rozdziału: List do Filipian 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Filipian 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 10 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 10 SIERPNIA

List do Filipian 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: MANNA - 10 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 10 SIERPNIA

List do Filipian 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie czyniąc spornie” — W zborze lub w domu, lecz "starajcie się, abyście zachowali jedność ducha", Efez. 4:3.

„Za wyższych” — W świętobliwości i w pracy usługiwania.

Źródła: MANNA - 27 MAJA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 27 MAJA

List do Filipian 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Co jest jego” — Twoje zdolności, korzyści, itp.

List do Filipian 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Zrozumienia” — Usposobienia serca i ofiarowania woli, duch pokory a nie chciwości.

Źródła: MANNA - 27 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

„Tego tedy bądźcie o sobie rozumienia” — bądźcie zdecydowani z całego serca. (TP 1959, s. 24) (rozumienia -- zmysłu); tzn. usposobienia, albo ducha. Dotyczy usposobienia lojalności, posłuszeństwa i wierności Bogu. (TP 1925, s. 34)

„które” — odnośnie następnego biegu rzeczy, jaki ma być tu opisany. (TP 1959, s. 24)

„było i” — i poparty z całego serca. (TP 1959, s. 24)

Źródła: MANNA - 27 KWIETNIA

List do Filipian 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„W kształcie Bożym” — Duchowym, chwalebnym i wysokim stanowiskiem.

„Nie poczytał” — Nie zamierzał (nie zamyślał o przywłaszczeniu równości z Bogiem). Zwykłe tłumaczenie jest nędzne, bo zupełnie przekręca znaczenie tego ustępu i kontekstu, jak to stwierdzają wszyscy kompetentni znawcy.

„Za drapiestwo” — Aby założyć współzawodniczę królestwo, jak to uczynił szatan.

„Równym Bogu” — Szatan powiedział: "Wstąpię na niebo, będę równy Najwyższemu", Izajasz 14:13,14.

„Niewolnika” — Kształt Boży a ludzki są zupełnie różne. Chrystus opuścił kształt pierwszy, a przyjął drugi.

Epifania i Bazylea:

„Który, będąc w kształcie Bożym” — w czasie Jego przedludzkiej egzystencji, gdy był istotą duchową, egzystował w sposób właściwy dla istot duchowych, podobnie jak Bóg. To zdanie nie zawiera w sobie myśli, że Logos na Boskim poziomie egzystencji był drugą osobą rzekomej trójcy, ale po prostu pokazuje sposób Jego egzystencji; a mianowicie, że egzystował jako istota duchowa na sposób egzystencji Boga, który jest Duchem (Jan.4:24) i wszystkich innych istot duchowych (Żyd.1:14). Tutaj mamy zestawienie wyobrażeń zupełnie przeciwnych pomiędzy sposobem egzystowania duchów, a sposobem egzystowania ludzi, na co powyższy cały ustęp wskazuje, podkreślając różnicę między Jego przedludzkim, a ludzkim istnieniem. (TP 1959, s. 24,25) w kształcie Bożym tzn. posiadał Boski sposób istnienia jako istota duchowa. (TP 1968, s. 50)

„nie poczytał sobie” — (powinno być "uważał"); był zupełnie przekonany. (TP 1959, s. 24,25) nie przywłaszczał Sobie równości z Bogiem (przekład A.R.V.; jak to uczynił Szatan — Izaj. 14:13,14). (TP 1968, s. 50)

„za drapiestwo” — (Ten cały fragment poprawnie tłumaczony brzmi: "uważał za drapiestwo poczytywanie siebie, jako równego Bogu"); rzeczy tej usiłował dokonać Lucyfer w największym akcie uzurpacji w całej historii, przez co stał się szatanem - przeciwnikiem (Iz.14:12-14). Tej rzeczy Logos nie tylko unikał, ale sprzeciwiał się jej, czuł do niej wstręt. "Poczytywanie siebie" nie było przedmiotem Jego ambicji. (TP 1959, s. 24,25)

„równym być Bogu” — stan jaki przez żadne stworzenie nie może być osiągnięty. (TP 1959, s. 24,25) ... Filip.2:6,7 jednoznacznie potwierdza Jego przedludzkie istnienie pokazując, że gdy istniał w kształcie Bożym [poziomie istnienia, tzn. jako duch], nie pożądał równości z Bogiem [jak uczynił to szatan – Iz.14:13,14], lecz raczej wyniszczył Się [ze Swej przedludzkiej natury, urzędu i chwały], przyjmując kształt niewolnika [bez poprzedniego urzędu i chwały panowania] i stając się podobny ludziom [stając się niższą naturą, ludzką naturą].- E2. 47

Źródła: TP 59'24,25; 68'50;

List do Filipian 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyniszczył siebie” — Pozbawił się chwały i godności jaką Logos posiadał. Mojżesz był figurą, on opuścił dwór faraona, a podzielił los swój z narodem żydowskim.

„Podobny ludziom” — Jezus "stał się ciałem", Jan 1:14.

Źródła: MANNA - 4 LISTOPADA

Epifania i Bazylea:

„Ale” — Ale przeciwnie, zamiast naśladować Lucyfera, powziął wprost przeciwny kierunek. (TP 1959, s. 25)

„wyniszczył samego siebie” — pozbawił się Swej przedludzkiej natury, po naturze Boskiej najwyższej ze wszystkich natur, Jego przedludzkiego urzędu, urzędu pierwszego ministra Bożego w dziele stwarzania, opatrzności i objawiania, oraz przedludzkiej godności jaką otrzymał od Boga jako Jego pierwszy minister, a także czci jaką otrzymywał od innych istot duchowych i ludu Bożego Starego Testamentu. Krotko mówiąc, wyrzekł się Swej przedludzkiej natury, urzędu i zaszczytu. (TP 1959, s. 25)

„Przyjąwszy kształt niewolnika” — sposób egzystencji jaki prowadzi niewolnik. Odnosi się to do ciężkiej służby samozaparcia, studiowania, krzewienia i praktykowania Prawdy. Służbę tę Pan nasz zaczął wykonywać natychmiast po Swoim poświęceniu. (TP 1959, s. 25)

„Stawszy się podobny ludziom” — po przyjęciu postaci ludzkiej co trwało 9 miesięcy po spłodzeniu Go świętą mocą Boga i co zostało dopełnione przy Jego narodzeniu w Betlejemie. Tu mamy jeszcze jeden tekst dowodzący, że nie pozostał tym, kim był w czasie Swej przedludzkiej egzystencji, tzn. nie pozostał istotą duchową i nie przyjął w dodatku do Swej natury duchowej, natury ludzkiej, ale stał się tylko człowiekiem; jednak w przeciwieństwie do całego grzesznego rodzaju ludzkiego, stał się doskonałą bezgrzeszną istotą ludzką. (TP 1959, s. 25) ... Filip.2:6,7 jednoznacznie potwierdza Jego przedludzkie istnienie pokazując, że gdy istniał w kształcie Bożym [poziomie istnienia, tzn. jako duch], nie pożądał równości z Bogiem [jak uczynił to szatan – Iz.14:13,14], lecz raczej wyniszczył Się [ze Swej przedludzkiej natury, urzędu i chwały], przyjmując kształt niewolnika [bez poprzedniego urzędu i chwały panowania] i stając się podobny ludziom [stając się niższą naturą, ludzką naturą].- E2. 47 (TP 1959, s. 25)

Źródła: MANNA - 4 LISTOPADA

List do Filipian 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako człowiek” — "Mało mniejszym od aniołów" (Psalm 8:5). "Nie przyjął Bóg aniołów, ale nasienie Abrahamowe przyjął", Żyd.2:16.

„Posłusznym” — Choć był Synem Bożym, wszakże z tego cierpiał, nauczył się posłuszeństwa (Żyd.5:8). Podobne posłuszeństwo jest wymagane od Nowego Stworzenia. "Przez posłuszeństwo jednego (Jezusa), wiele osób stało się sprawiedliwymi", Rzym.5:19.

„Aż do śmierci” — Haniebnej. I postawą znaleziony - zob. Echa Pielg. str. 292

Epifania i Bazylea:

„I postawą znaleziony jako człowiek” — tu jest pokazane, że Jezus musiał osiągnąć stan pełnej dojrzałości, który w Izraelu wymagał co najmniej 30 lat życia, aby mieć dostęp do wykonywania świętych obowiązków służby (4Moj.4:30,35,39; Łuk.3:23). Z tego wynika, że zanim mógł rozpocząć Swą służbę musiał posiadać stan męskiej dojrzałości. Widzimy więc, że trzy z czterech rzeczy musiały nastąpić nim mógł się poniżyć: (TP 1959, s. 25,26) 1/ musiał przyjąć kształt niewolnika, (TP 1959, s. 25,26) 2/ naturę ludzką, (TP 1959, s. 25,26) 3/ stan męskiej dojrzałości. (TP 1959, s. 25,26) Pierwsza z tych rzeczy musiała się wydarzyć, nim wydarzyły się dwie następne. (TP 1959, s. 25,26)

„sam się poniżył” — poniżył się do pełnienia służby w bardzo upokarzających okolicznościach i doświadczeniach. (TP 1959, s. 25,26)

„będąc posłusznym” — 4/ czwartą rzeczą jest posłuszeństwo; (TP 1959, s. 25,26) Posłuszeństwo o którym tu mowa to poświęcenie, najbardziej wymagane ze wszystkich posłuszeństw, np.. posłuszeństwo usprawiedliwieniu, które Jezus doskonale wykonywał od dzieciństwa, jest posłuszeństwie prawie zupełnie ograniczonym do sprawiedliwości i jest daleko mniej wymagane, niż posłuszeństwo do którego Jezus przyszedł przy Swoim poświęceniu, ponieważ to ostatnie zawiera w sobie i to pierwsze, z dodatkiem posłuszeństwa miłości - ofiary. Ponieważ posłuszeństwo w poświęceniu jest najbardziej wymagane ze wszystkich posłuszeństw, dlatego jest ono tak wyraźnie zaznaczone. (TP 1959, s. 25,26) Zgodnie z tym zdanie to uczy nas, że po ukończeniu 30 lat Jezus poświęcił się i zaczął wykonywać Swą służbę jako niewolnik, którą aby wykonać, musiał poniżyć się w każdej okoliczności i doświadczeniu jakie boska opatrzność przeznaczyła dla Niego (Żyd.2:10; 5:7-9). (TP 1959, s. 25,26)

„aż do śmierci” — aż do śmierci Pan nasz poniżył się, znosząc sprzeciwy grzeszników, fizyczne wyczerpanie, umysłowe przygnębienie, wyłączenie jako bluźnierca, wyjęcie spod prawa jako buntownik i fizyczne cierpienia aż do śmierci. (TP 1959, s. 25,26)

„a to śmierci krzyżowej” — najboleśniejszej i najbardziej hańbiącej śmierci wg prawa rzymskiego i najwyższej karze wg prawa Mojżeszowego (Gal.3:13). (TP 1959, s. 25,26) tutaj jest pokazane złożenie przez Niego okupu. (TP 1980, s. 78)

List do Filipian 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Dlatego go wywyższył” — Z powodu Jego pokory, wierności i posłuszeństwa, to znaczy, że obecna Jego chwała jest większa aniżeli ta, jaką posiadał zanim stał się człowiekiem. Ponad poziom ludzki i nad Jego stan przedludzki. Przy zmartwychwstaniu otrzymał obiecaną Boską naturę. "Wysoko nad wszystkie księstwa, zwierzchności i moce, państwa i nad wszelkie imię, które się mianuje nie tylko w tym wieku (za życie Jezusa na ziemi) ale i przyszłym", Efez.1:21. "Uniżajcie się tedy pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego", 1 Piotra 5:6.

„Darował imię” — Tytuł, honor, dostojeństwo i władzę.

„Nad wszelkie imię” — Z wyjątkiem imienia Ojca. "Aby wszyscy czcili Syna tak, jako czczą Ojca", Jan 5:23. "Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi", Mat.28:18.

Epifania i Bazylea:

„Dlatego też Bóg nader go wywyższył, i darował” — nawet ofiara człowieczeństwa naszego Pana nie zasłużyła na Boską naturę, urząd i cześć, ponieważ ludzka natura i jej prawa nie mają tej wartości co Boska natura i jej prawa. (TP 1980, s. 78) Bóg Jehowa wielce Go wywyższył, przez zmartwychwstanie do Boskiej natury, daleko wyższej od natury aniołów, zwierzchności, mocy, państw i nad wszelkie imię które się mianuje — wzbudzając Go do stanowiska wyższego niż każde inne, wyższego niż Jego przedludzki stan, stanowiska dającego Jemu miejsce zaraz po Ojcu, które uczyniło Go współtowarzyszem Ojca na tronie, uczestnikiem Jego chwały, mocy i natury. (TP 1997, s. 83)

„imię” — naturę, urząd i cześć. (TP 1972, s. 53)

„które jest nad wszelkie imię” — wykluczywszy jedyne imię Ojca (1 Kor. 15:28). (TP 1980, s. 78)

Źródła: zob. też E1. 508

List do Filipian 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszelkie kolano” — Przed władzą jaka wówczas będzie rządziła. Królestwo Boże nie jest dziełem łaski w sercach wierzących. Pierwotny plan Boży nie może upaść w najmniejszym szczególe.

„Na niebiesiech” — "Dana mi jest wszelka moc na niebie", Mat.28:18.

Epifania i Bazylea:

„Aby w imieniu Jezusowym” — natura, urząd i cześć w ich działaniu. (TP 1980, s. 78)

„Jezusowym” — działającym jako Zbawca. (TP 1980, s. 78)

„wszelkie się kolano skłaniało” — nastąpiło Jego wywyższenie na Władcę. (TP 1959, s. 162) skłanianie kolana nie oznacza zbawienia, lecz poddanie, które może być albo aktem przymusowym, albo z serca. Apostoł przytoczywszy te słowa z Izaj. 45:23 dodaje, w celu wyjaśnienia o czyich kolanach jest mowa, co następuje. (TP 1980, s. 78)

„tych, którzy są na niebiesiech” — całego nieba, co nastąpiło przy Jego wniebowstąpieniu. (TP 1959, s. 162) Niebieski zastęp chyli się przed nim. (TP 1960, s. 114) dowodzi, że ofiara okupowa gwarantuje iż wszyscy niewybrani i upadli aniołowie w Tysiącleciu skłonią kolano przed Jezusem i wyznają uznanie Jego władania. (TP 1980, s. 78) Upadli i nieupadli aniołowie — nieupadli aniołowie czynią to zawsze z serca od Jego wniebowstąpienia, pokutujący upadli aniołowie skłaniają kolana z serca podczas Wieku Ewangelii i będą to zawsze czynić potem a niepokutujący upadli aniołowie będą to czynić z przymusu, gdy upadnie imperium szatana. (TP 1980, s. 78)

„którzy są na ziemi” — całej ziemi, co jeszcze nie nastąpiło lecz nastąpi po Jego powrocie w Królestwie. (TP 1959, s. 162) niektóre ludzkie istoty, wybrani, którzy skłaniają kolana w tym wieku. Niewybrani uczynią to skłanianie w Tysiącleciu. (TP 1980, s. 78)

„którzy są pod ziemią” — (umarłych); co także jeszcze nie nastąpiło, lecz nastąpi w Jego Wtórym Przyjściu i Królestwie. (TP 1959, s. 162) Zmarły rodzaj ludzki złożony w grobach, który zostanie wyprowadzony z nieświadomego stanu śmierci; wtedy jako ci, którzy byli pod ziemią pokłonią się Jezusowi. (TP 1960, s. 114) niewybrani, którzy jako tacy weszli w stan śmierci i w taki sposób są pod ziemią. Ci skłonią kolana podczas Tysiąclecia, gdy wszyscy niewybrani będą mieli swoją sposobność uzyskania wiecznego życia pod bardzo sprzyjającymi warunkami. W tym ustępie nie ma ani jednego słowa na temat otrzymywania przez nich wszystkich wiecznego życia. Jednakże ustępy równoległe, typowe i literalne pokazują, że pokutujący upadli aniołowie i niewybrani ludzie otrzymają swoją próbę do życia podczas Tysiąclecia, jak to już pokazaliśmy. (TP 1980, s. 78)

List do Filipian 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby wyznawał” — O sprawiedliwym urządzeniu Bożym.

Epifania i Bazylea:

„A wszelki język aby wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca” — każdy język (jak to już się stało w niebie) na ziemi i pod ziemią uzna Go jako Pana, oddając przez to chwałę Bogu. (TP 1959, s. 162)

List do Filipian 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„W przytomności” — Jest to jedno z dwóch miejsc, gdzie wyraz grecki "parousia" jest właściwie przetłumaczony na: obecność.

„Zbawienie” — Charakter i usposobienie mieć Chrystusa, przez pilne zwracanie uwagi na Jego przestrogi, nauki i postępowanie Jego śladem na ile to jest dla nas możebne.

„Z bojaźnią” — Wielką ostrożnością, abyśmy nie stracili łaski Bożej, do której zostaliśmy też powołani.

Źródła: MANNA - 17 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 17 GRUDNIA

List do Filipian 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Sprawuje” — Przez obietnice zawarte w Słowie Bożym przez różne doświadczenia życiowe: choroby, boleści, kłopoty, smutek, jako wynik przekleństwa w Adamie. Przez ćwiczenia i upokorzenia w życiu. Zobacz w.12 MANNA

Epifania i Bazylea:

„Albowiem Bóg jest, który sprawuje w was chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego” — Jeśli będziecie wierni w postępowaniu za Ojcowskim kierownictwem, to On uczyni wam to, co czynił dla Jezusa. My jesteśmy Jego dziełem. (TP 1972) Zobacz w.12 MANNA (TP 1972)

List do Filipian 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Bez szemrania” — By nie winić różnych trudności ani wąskości drogi w poświęceniu.

„I poswarków” — Aby ktoś miał sobie obierać i szukać inną drogę aniżeli tę, którą Pan postanowił. My wszyscy w naturalnych usposobieniach możemy mieć pewną skłonność do zżymania się, utyskiwania i narzekania, nawet na te utrapienia, które nas spotykają w służbie Prawdy. A jednak w miarę jak coraz bardziej rozwijamy się w podobieństwie do Chrystusa, Pan z pewnością oczekuje od nas stopniowego dochodzenia do wystawionego nam przez Siebie wzorca. W tym dążeniu obecne próby i trudności będą więcej niż wynagrodzone, przeważy je Jego Duch i świadectwo Jego Ducha, potwierdzające iż wszystkie rzeczy pomagają nam ku dobremu, działając w kierunku uzyskania przez nas większej chwały przez przygotowanie nas do niej.

Źródła: MANNA - CIERPLIWOŚĆ:

Epifania i Bazylea:

Lud Boży nie ma sympatyzować ze złem ani go wybaczać w nauce bądź w praktyce. Nie ma też siedzieć spokojnie i pozwalać, by grzech i błąd się szerzył mając wolną drogę. Tak więc Jezus, Apostołowie, wierni prorocy, ewangeliści, pastorzy, nauczyciele i inni spośród wiernego ludu Bożego byli niezadowolonymi z grzechu i błędu, protestując przeciwko nim. To niezadowolenie i protesty nie mają być rozumiane jako "szemranie" w zacytowanym wersecie> Ten rodzaj niezadowolenia i protestu, które powyższy werset nazywa szemraniem, odnosi się do narzekania na los, na doświadczenia, przeciwności, trudności, próby, cierpienia, poniżenia i Pańskie opatrzności, dotykające nas samych lub drugich. One wskazują na to, że wola jednostki reagującej w taki sposób nie jest martwa, lecz żywa, a osoba, która tak postępuje, sprzeciwia się Bogu, żyjąc dla siebie. (MANNA - CIERPLIWOŚĆ:)

Źródła: MANNA - CIERPLIWOŚĆ:

List do Filipian 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Świecicie” — Bo Bóg "rozświecił się w sercach naszych ku rozświeceniu (w nas) znajomości", 2 Kor.4:6.

Źródła: MANNA - 9 WRZEŚNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 9 WRZEŚNIA

List do Filipian 2:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Zachowując” — Wyobrażone przez złoty ołtarz w świątnicy.

„Słowa żywota” — Wyobrażone przez chleby pokładne.

„W dzień” — Lecz nie o 24 godzinach. Zobacz MANNA w.15

Epifania i Bazylea:

Zobacz MANNA w.15

List do Filipian 2:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Chorował” — Prawdopodobnie dostał rzymskiej febry po przybyciu do Rzymu w sezonie, gdy grasowała malaria.

„O mało na śmierć” — Jednak nie był leczony w cudowny sposób.

List do Filipian 2:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Odważywszy zdrowie” — Nie oszczędzał siebie, swej istoty, swej duszy, greckie "psyche".

Literatura o rozdziale List do Filipian 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Filipian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.