2 List do Tymoteusza 4

2 List do Tymoteusza, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (22 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 List do Tymoteusza 4 — Biblia Gdańska

1 Ja tedy oświadczam się przed Bogiem i Panem Jezusem Chrystusem, który ma sądzić żywych i umarłych w sławnem przyjściu swojem i królestwie swojem;

2 Każ słowo Boże, nalegaj w czas albo nie w czas, strofuj, grom i napominaj ze wszelką cierpliwością i nauką.

3 Albowiem przyjdzie czas, gdy zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich pożądliwości zgromadzą sobie sami nauczycieli, mając świerzbiące uszy,

4 A odwrócą uszy od prawdy, a ku baśniom je obrócą.

5 Ale ty bądź czułym we wszystkiem, cierp złe, wykonywaj uczynek kaznodziei, usługiwania twego zupełnie dowódź.

6 Albowiem ja już bywam ofiarowany, a czas rozwiązania mego nadchodzi.

7 Dobrym bój bojował, biegem wykonał, wiaręm zachował;

8 Zatem odłożona mi jest korona sprawiedliwości, którą mi odda w on dzień Pan, sędzia sprawiedliwy, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali sławne przyjście jego.

9 Staraj się, abyś do mnie przyszedł rychło.

10 Albowiem Demas mię opuścił, umiłowawszy ten świat, i poszedł do Tesaloniki, Krescens do Galacyi, Tytus do Dalmacyi;

11 Sam tylko Łukasz ze mną jest. Marka wziąwszy, przywiedź ze sobą; bo mi jest bardzo pożyteczny ku posłudze.

12 A Tychykam posłał do Efezu.

13 Opończę, którąm zostawił w Troadzie u Karpusa, gdy przyjdziesz, przynieś z sobą i księgi, zwłaszcza membrany.

14 Aleksander kotlarz wiele mi złego wyrządził; niech mu Pan odda według uczynków jego.

15 Którego i ty się strzeż; albowiem się bardzo sprzeciwił słowom naszym.

16 W pierwszej obronie mojej żaden przy mnie nie stał, ale mię wszyscy opuścili; niech im to nie będzie przyczytane.

17 Ale Pan przy mnie stał i umocnił mię, aby przez mię zupełnie utwierdzone było kazanie, a iżby je słyszeli wszyscy poganie, i byłem wyrwany z paszczęki lwiej.

18 A wyrwie mię Pan z każdego uczynku złego i zachowa do królestwa swego niebieskiego; któremu chwała na wieki wieków. Amen.

19 Pozdrów Pryszkę i Akwilę, i dom Onezyforowy.

20 Erastus został w Koryncie, a Trofimam zostawił w Milecie chorego.

21 Staraj się, abyś przyszedł przed zimą. Pozdrawia cię Eubulus i Pudens, i Linus, i Klaudyja, i bracia wszyscy.

22 Pan Jezus Chrystus niech będzie z duchem twoim. Łaska Boża niech będzie z wami. Amen.

Komentarz do rozdziału: 2 List do Tymoteusza 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 List do Tymoteusza 4:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Sądzić żywych” — Złych duchów, którzy nigdy nie umierali, lecz przez nieposłuszeństwo zostali "związani łańcuchami ciemności".

„I umarłych” — Rodzaj ludzki, który jest pod przekleństwem. Sąd rozpocznie się od żyjących narodów.

„W królestwie swoim” — Które należy jeszcze do przyszłości.

Epifania i Bazylea:

„Ja tedy oświadczam się przed Bogiem” — [ wg greck. tekstu: „Zaklinam cię w obliczu Boga"]. (TP 1973, s. 29)

„sądzić” — rozdzielać jednych od drugich. (TP 1950, s. 64) praca sądzenia obejmuje rozłączenie i skazanie. (TP 1933, s. 84)

„Żywych” — N. Stworzenia i upadłych aniołów (oni nigdy nie byli skazani na śmierć). Pod koniec Epifanii upadli aniołowie będą podzieleni na dwie klasy: (TP 1960, s. 57) 1/pokutujących i (TP 1960, s. 57) 2/niepokutujących. (TP 1960, s. 57) Ci ostatni zostaną skazani na zagładę razem z Szatanem, z którym wspólnie będą uwięzieni i zniszczeni pod koniec "Małego Okresu" -Obj.20:3,9. (TP 1960, s. 57) 1/ M.St. i W.G. rozdziela jednych od drugich. (TP 1950, s. 64) 2/ pokutujących i niepokutujących upadłych aniołów. (TP 1950, s. 64) pokutujący upadli aniołowie mieli swoją próbę i sąd w Parousii, a w Epifanii przechodzili swoje oddzielenie od niepokutujących i upadłych aniołów, a w 1000-leciu będą na próbie do życia. (TP 1949, s. 34) wyrok nad niepokutującymi aniołami będzie wypowiedziany przy końcu Epifanii, a wykonany przy końcu "małego okresu". (TP 1927, s. 101) słowo "żywych" obejmuje w sobie W.G. (TP 1957, s. 3)

„i umarłych” — tj. pokutujących i niepokutujących niedoskonałych ludzi. (TP 1950, s. 64) upadły rodzaj Adama. (TP 1948, s. 35) potępiony ród Adama, czy to w procesie umierania, czy w stanie śmierci. Ci otrzymają swój sąd w 1000-leciu. (TP 1933, s. 84)

„przyjściu” — [gr. epiphaneia - okazanie], greckie słowo epiphaneia ma dwa znaczenia: (TP 1926, s. 35,36) 1/ Objawienie osób zasad i rzeczy przez ze specjalną światłością świecącą Prawdę; (TP 1926, s. 35,36) 2/ Jest drugim okresem obecności naszego Pana, podczas której ze specjalną światłością objawia On pewne osoby, zasady i rzeczy przez ze specjalną światłością świecącą Prawdę. (TP 1926, s. 35,36) w Epifanii. (TP 1948, s. 35)

„i w królestwie” — Bazylei. (TP 1949, s. 34)

2 List do Tymoteusza 4:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Każ słowo” — Tak nauczyciele, jak i słuchający powinni baczyć, ażeby to, co jest głoszone, nie pochodziło z mądrości ludzkiej.

„Nalegaj wczas” — Zawsze bądź gotowym do głoszenia Prawdy, gdy to jest dla ciebie możebne.

„Albo nie wczas” — Gdy nie jest dla ciebie dogodny czas, ale dla innych może być dogodny, jak jest pokazane przez kazanie Pawła do Żydów, gdy go zaatakowali w świątyni jerozolimskiej.

„Strofuj, grom” — Słowa te odnoszą się szczególnie do Tymoteusza, jako starszego zboru.

Źródła: MANNA - 28 SIERPNIA

Epifania i Bazylea:

„Każ słowo Boże” — głosić Słowo znaczy sprawić, aby ono było znane drugim. Możemy to czynić swymi własnymi słowami, słowami innych, jako dystrybutorzy literatury i jako pomagający innym w głoszeniu tymi sposbami. (TP 1997, s. 5)

„w czas, albo nie w czas” — w czas dla drugich, bez względu na to czy to jest w czas lub nie w czas dla nas. Na swoją dogodność nie zwracamy uwagi, gdy to jest w czas dla drugich. (TP 1997, s. 5)

„nalegaj w czas” — [gr - efistemi znaczy: "stanąć obok, przy, przedsięwziąć"], "bądź gotów zareagować, "zajmij stanowisko". (TP 1997, s. 5)

„ze wszelką cierpliwością” — z długim znoszeniem. (TP 1948, s. 2) nieskwapliwością. (TP 1983, s. 40)

Źródła: MANNA - 28 SIERPNIA

2 List do Tymoteusza 4:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjdzie czas” — Przy końcu czasu żniwa wieku ewangelicznego, jak jest pokazane przez czas w którym żył Jan Chrzciciel. "A duch jawnie mówi, iż w ostateczne czasy odstąpią niektórzy od wiary", 1 Tym.4:1.

„Swoich pożądliwości” — Pragnienie czegoś nowego.

„Nauczycieli” — "Niech was niewielu będzie nauczycielami", Jakub 3:1.

„Świerzbiące uszy” — Nie dla Prawdy, lecz na pochwały ludzkie, dla nowej ewangelii edukacyjnej, ogłady i bogactw.

Epifania i Bazylea:

„ale według swoich pożądliwości” — dla czegoś nowego, ciekawego. (TP 1926)

„mając świerzbiące uszy” — dla nowych na czasie i dziwnych rzeczy. (TP 1926)

2 List do Tymoteusza 4:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ku baśniom” — Jak na przykład pochodzenie człowieka z małpy miliony lat temu. Anegdoty, rozprawy naukowe o podniesieniu społeczeństwa, itp.

2 List do Tymoteusza 4:5

Paruzja (C.T. Russell):

„We wszystkim” — Przeciwko złym wpływom i skłonnościom.

„Cierp złe” — Ono na pewno przyjdzie na tych, którzy są wiernymi w służbie i tacy mogą być pewni, że narażą się na gniew nieprzyjaciela, który będzie się im sprzeciwiał.

„Kaznodziei” — Nauczyciela i tłumacza Ewangelii, a nie ludzkich tradycji. Do jakiego stopnia każdy z nas osobno, jak i wszyscy razem, gorliwie wykorzystujemy dane nam przez Pana możliwości wysławiania Jego imienia i błogosławienia naszych dotkniętych w grzechach bliźnich, między innymi przez informowanie ich o Jezusie i Jego wspaniałych słowach żywota i, dodatkowo, do jakiego stopnia pomagamy im przybliżyć się do Niego? Istnieją różne sposoby za pomocą których możemy ich wspomagać -- rozmową, literaturą, zaproszeniem na zebranie itp.. Jednak nasze własne postępowanie, stanowiące konieczny element pomocy, musi pozostawać w zgodzie z tym, co doradzamy innym. Gdybyśmy sami przebywali z Jezusem, ucząc się od Niego i podchwytując cząstkę Jego samopoświęcenia oraz miłości, bylibyśmy lepiej uzdolnieni pomagać tym wszystkim, którzy pragną przyjść do Niego.

Źródła: MANNA - GŁOSZENIE EWANGELII:

Epifania i Bazylea:

Gorliwość można zdefiniować jako żarliwe poświęcenie się dla pewnych osób, zasad, spraw i rzeczy, wyrażające się w entuzjastycznym działaniu dla ich dobra. Jest więc zaletą nacechowaną żarliwością, płomiennością i pełnią uczucia. Ciągle kipi entuzjastycznymi uczuciami. Te uczucia zostają doprowadzone do punktu wrzenia, a łaska ta obejmuje energię ciała, duszy i ducha w przejawianiu żarliwości. Jest to żarliwe oddanie i stąd ujawnia się ono w każdym możliwym akcie samopoświęcenia na korzyść osoby lub sprawy, na rzecz której się poświęca. Gorliwość czasami przejawia się w zainteresowaniu pewnymi osobami, do których jest przywiązana uczuciem oddania, lub zasadami do których jest przywiązana płomiennym oddaniem, tudzież sprawą, do której jest przywiązana gorącym orędownictwem, i rzeczami, do których może przylgnąć gorącym poświęceniem, albo kombinacją dwu lub więcej wymienionych elementów z entuzjastycznym oddaniem. (MANNA - GŁOSZENIE EWANGELII:)

Źródła: MANNA - GŁOSZENIE EWANGELII:

2 List do Tymoteusza 4:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Czas rozwiązania” — Koniec pracy się zbliża, od której odpocznę.

2 List do Tymoteusza 4:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatem” — Odkąd dosięgłem celu doskonałej miłości, Pan już w mojej sprawie ostatecznie zadecydował.

„Odłożona jest” — Nie twierdzę, że już ją posiadam za życia.

„Korona” — Odpowiednia do stanowiska w uwielbionym Małym Stadku. "Korona żywota, którą obiecał Pan tym, którzy Go miłują", Jakub 1:12. "Bądź wiernym aż do śmierci, a dam ci koronę żywota", Obj.2:10. "A gdy On, Książę pasterzy się okaże, otrzymacie niezwiędłą koronę chwały", 1 Piotra 5:4.

„W on dzień” — W dzień Jego objawienia się i Królestwa. Królowanie Kościoła Chrystusowego nie mogło nastąpić prędzej, aż we wtórej obecności Chrystusa.

„Przyjście Jego” — Znaczy "epifania", czyli objawienie drugiej obecności Pańskiej.

Epifania i Bazylea:

„w on dzień” — 1000-lecie. (TP 1947)

2 List do Tymoteusza 4:10

Epifania i Bazylea:

„ten świat” — porządek rzeczy wśród ludzi od końca potopu do drugiego przybycia Chrystusa i ustanowienia Królestwa Bożego. (TP 1951, s. 41)

2 List do Tymoteusza 4:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wziąwszy Marka” — Tego samego, którego Paweł zostawił w Perei.

2 List do Tymoteusza 4:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan mu odda” — W Tysiącleciu swego panowania.

2 List do Tymoteusza 4:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyrwie mnie” — W pierwszym zmartwychwstaniu.

„Uczynku złego” — Licząc w to ostatniego nieprzyjaciela - śmierć.

2 List do Tymoteusza 4:20

Paruzja (C.T. Russell):

„W Milecie chorego” — Ani Pan, ani Apostołowie nie leczyli ofiarowanych.

Literatura o rozdziale 2 List do Tymoteusza 4

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 List do Tymoteusza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.