H430 — אלהים ('ĕlôhı̂ym)

Hebrajski rzeczownik rodzaju męskiego אלהים ('ĕlôhı̂ym) — numer Stronga H430 — występuje w Starym Testamencie 2591 razy. Polska interlinia oddaje go najczęściej jako „Bóg”, „Boże”, „Bóg twój”, „twój Bóg”.

Definicja słownikowa

Słownik BDB (w oryginale angielskim) — rzeczownik rodzaju męskiego:

• (plural)
• rulers, judges
• divine ones
• angels
• gods
• (plural intensive - singular meaning)
• god, goddess
• godlike one
• works or special possessions of God
• the (true) God
• God

Definicja Stronga (ang.)

Plural of H433; gods in the ordinary sense; but specifically used (in the plural thus, especially with the article) of the supreme God ; occasionally applied by way of deference to magistrates ; and sometimes as a superlative: - angels, X exceeding, God (gods) (-dess, -ly), X (very) great, judges, X mighty.

Jak polska interlinia oddaje H430

• „Bóg” — 460 wystąpień
• „Boże” — 332 wystąpienia
• „Bóg twój” — 323 wystąpienia
• „twój Bóg” — 137 wystąpień
• „nasz Bóg” — 102 wystąpienia
• „bogowie” — 79 wystąpień
• „I Bóg” — 73 wystąpienia
• „Boże mój” — 52 wystąpienia
• „Boga” — 48 wystąpień
• „ich Bóg” — 40 wystąpień
• „naszego Boga” — 37 wystąpień
• „jego Bóg” — 33 wystąpienia

Polskie odpowiedniki w Starym Testamencie pochodzą z maszynowego przekładu interlinii angielskiej i miejscami bywają mylące. Wiążący jest wyraz hebrajski wraz z definicją słownikową.

Gdzie występuje H430

• 1 Księga Mojżeszowa 1:1 — Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:2 — A ziemia była niekształtowna i próżna, i ciemność była nad przepaścią, a Duch Boży unaszał się nad wodami.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:3 — I rzekł Bóg: Niech będzie światłość; i stała się światłość.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:4 — I widział Bóg światłość, że była dobra; i uczynił Bóg rozdział między światłością i między ciemnością.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:5 — I nazwał Bóg światłość dniem a ciemność nazwał nocą; i stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień pierwszy.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:6 — Potem rzekł Bóg: Niech będzie rozpostarcie, w pośrodku wód, a niech dzieli wody od wód.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:7 — I uczynił Bóg rozpostarcie; uczynił też rozdział między wodami, które są pod rozpostarciem; i między wodami, które są nad rozpostarciem; i stało się tak.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:8 — I nazwał Bóg rozpostarcie niebem. I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień wtóry.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:9 — I rzekł Bóg: Niech się zbiorą wody, które są pod niebem, na jedno miejsce, a niech się okaże miejsce suche; i stało się tak.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:10 — I nazwał Bóg suche miejsce ziemią, a zebranie wód nazwał morzem.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:11 — I widział Bóg, że to było dobre. Potem rzekł Bóg: Niech zrodzi ziemia trawę, ziele, wydawające nasienie, i drzewo rodzajne, czyniące owoc, według rodzaju swego, którego by nasienie było w nim na ziemi; i stało się tak.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:12 — I zrodziła ziemia trawę, ziele wydawające nasienie, według rodzaju swego, i drzewo czyniące owoc, w którym nasienie jego, według rodzaju swego; i widział Bóg, że to było dobre.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:14 — I rzekł Bóg: Niech będą światła na rozpostarciu niebieskim, ku rozdzielaniu dnia od nocy, a niech będą na znaki, i pewne czasy, i dni, i lata.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:16 — I uczynił Bóg dwa światła wielkie: światło większe, aby rządziło dzień, a światło mniejsze, aby rządziło noc, i gwiazdy.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:17 — I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:18 — I żeby rządziły dzień i noc, i czyniły rozdział między światłością, i między ciemnością; i widział Bóg, że to było dobre.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:20 — I rzekł Bóg: Niech hojnie wywiodą wody płaz duszy żywiącej; a ptactwo niech lata nad ziemią, pod rozpostarciem niebieskim.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:21 — I stworzył Bóg wieloryby wielkie, i wszelką duszę żywiącą płazającą się, którą hojnie wywiodły wody, według rodzaju ich; i wszelkie ptactwo skrzydlaste, według rodzaju ich; i widział Bóg, że to było dobre.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:22 — Błogosławił im tedy Bóg, mówiąc: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, a napełniajcie wody morskie; i ptactwo niech się rozmnaża na ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:24 — Rzekł też Bóg: Niech wyda ziemia duszę żywiącą według rodzaju swego; bydło i płaz, i zwierz ziemski, według rodzaju swego; i stało się tak.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:25 — Uczynił tedy Bóg zwierz ziemski według rodzaju swego; i bydło według rodzaju swego; i wszelki płaz ziemski według rodzaju swego; i widział Bóg, że to było dobre.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:26 — Zatem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze, według podobieństwa naszego; a niech panuje nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad zwierzęty, i nad wszystką ziemią, i nad wszelkim płazem, płazającym się po ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:27 — Stworzył tedy Bóg człowieka na wyobrażenie swoje; na wyobrażenie Boże stworzył go; mężczyznę i niewiastę stworzył je.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:28 — I błogosławił im Bóg, i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię; i czyńcie ją sobie poddaną; i panujcie nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad wszelkim zwierzem, który się rusza na ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:29 — I rzekł Bóg: Oto dałem wam wszelkie ziele, wydawające z siebie nasienie, które jest na obliczu wszystkiej ziemi; i wszelkie drzewo, na którym jest owoc drzewa, wydawające z siebie nasienie, będzie wam ku pokarmowi.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:31 — I widział Bóg wszystko, co uczynił, a oto było bardzo dobre; i stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień szósty.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:2 — I dokończył Bóg dnia siódmego dzieła swego, które uczynił; i odpoczął w dzień siódmy od wszelkiego dzieła swego, które uczynił.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:3 — I błogosławił Bóg dniowi siódmemu, i poświęcił go; iż weń odpoczął od wszelkiego dzieła swego, które był stworzył Bóg, aby uczynione było.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:4 — Teć są zrodzenia niebios, i ziemi, gdy były stworzone, dnia, którego uczynił Pan Bóg ziemię i niebo.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:5 — Wszelką różdżkę polną, przedtem niż była na ziemi; i wszelkie ziele polne, pierwej niż weszło; albowiem nie spuścił jeszcze był dżdżu Pan Bóg na ziemię; i człowieka nie było, któryby sprawował ziemię.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:7 — Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:8 — Nasadził też był Pan Bóg sad w Eden, na wschód słońca, i postawił tam człowieka, którego był stworzył.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:9 — I wywiódł Pan Bóg z ziemi wszelkie drzewo wdzięczne na wejrzeniu, i smaczne ku jedzeniu: i drzewo żywota w pośrodku sadu; i drzewo wiadomości dobrego i złego.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:15 — Wziął tedy Pan Bóg człowieka, i postawił go w sadzie Eden, aby go sprawował, i aby go strzegł.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:16 — Tedy rozkazał Pan Bóg człowiekowi, mówiąc: Z każdego drzewa sadu jeść będziesz.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:18 — Rzekł też Pan Bóg: Nie dobrze być człowiekowi samemu; uczynię mu pomoc, która by była przy nim.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:19 — A gdy stworzył Pan Bóg z ziemi wszelki zwierz polny, i wszelkie ptactwo niebieskie, tedy je przywiódł do Adama, aby obaczył jakoby je nazwać miał; a jakoby nazwał Adam każdą duszę żywiącą, tak aby było imię jej.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:21 — Tedy przypuścił Pan Bóg twardy sen na Adama, i zasnął; i wyjął jedno żebro jego, i napełnił ciałem miasto niego.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:22 — I zbudował Pan Bóg z żebra onego, które wyjął z Adama, niewiastę, i przywiódł ją do Adama.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:1 — A wąż był chytrzejszy nad wszystkie zwierzęta polne, które był uczynił Pan Bóg; ten rzekł do niewiasty: Także to, że wam Bóg rzekł: Nie będziecie jedli z każdego drzewa sadu tego?
• 1 Księga Mojżeszowa 3:3 — Ale z owocu drzewa, które jest w pośród sadu, rzekł Bóg: Nie będziecie jedli z niego, ani się go dotykać będziecie, byście snać nie pomarli.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:5 — Ale wie Bóg, że któregokolwiek dnia z niego jeść będziecie, otworzą się oczy wasze; a będziecie jako bogowie, znający dobre i złe.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:8 — A wtem usłyszeli głos Pana Boga chodzącego po sadzie z wiatrem dniowym; i skrył się Adam, i żona jego od oblicza Pana Boga między drzewa sadu.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:9 — I zawołał Pan Bóg Adama, i rzekł mu: Gdzieżeś?
• 1 Księga Mojżeszowa 3:13 — I rzekł Pan Bóg do niewiasty: Cóżeś to uczyniła? i rzekła niewiasta: Wąż mię zwiódł, i jadłam.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:14 — Tedy rzekł Pan Bóg do węża: Iżeś to uczynił, przeklętym będziesz nad wszystkie zwierzęta, i nad wszystkie bestyje polne; na brzuchu twoim czołgać się będziesz, a proch żreć będziesz po wszystkie dni żywota twego.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:21 — I uczynił Pan Bóg Adamowi, i żonie jego odzienie skórzane, i oblókł je.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:22 — Tedy rzekł Pan Bóg: Oto Adam stał się jako jeden z nas, wiedzący dobre i złe; tedy wyżeńmy go, by snać nie ściągnął ręki swej, i nie wziął z drzewa żywota, i nie jadł, i żyłby na wieki.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:23 — I wypuścił go Pan Bóg z sadu Eden, ku sprawowaniu ziemi, z której był wzięty.
• 1 Księga Mojżeszowa 4:25 — I poznał jeszcze Adam żonę swą, która urodziła syna, i nazwała imię jego Set, mówiąc: Dał mi Bóg inne potomstwo miasto Abla, którego zabił Kain.

Pokazano 50 z 2591 wystąpień. Pełną listę otwiera czytnik po kliknięciu numeru H430 w rozbiorze wersetu.

Hasła pokrewne

• H433

Rozbiór Starego Testamentu za „Interlinearną Biblią Hebrajsko-Polską” (Samuel A. Kim), Nowego za „Textus Receptus Oblubienicy” (oblubienica.eu) — publikacja za zgodą. Definicje: BDB (hebrajski) i Thayer (grecki), domena publiczna, w języku angielskim.