Księga Nahuma 1

Księga Nahuma, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (15 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Nahuma 1 — Biblia Gdańska

1 Brzemię Niniwy. Księgi widzenia Nahuma Elkosejczyka.

2 Pan jest Bóg zapalczywy i mściwy; mściwy jest Pan a gniewliwy; Pan, który się mści nad przeciwnikami swymi, i chowa gniew przeciwko nieprzyjaciołom swoim.

3 Pan nierychły do gniewu a wielkiej mocy, który winnego nie czyni niewinnym; w wichrze i w burzy jest droga Pańska, a obłok jest prochem nóg jego,

4 Który gromi morze i wysusza je, i wszystkie rzeki wysusza; przed nim Basan i Karmel mdleje, a kwiat Libański więdnie;

5 Góry drżą przed nim, a pagórki się rozpływają; ziemia gore od oblicza jego, i okrąg ziemi i wszyscy mieszkający na nim.

6 Przed rozgniewaniem jego, któż się ostoi? a kto się stawi przeciwko popędliwości gniewu jego? Gniew jego się wylewa jako ogień, a skały się padają przed nim.

7 Dobry jest Pan, i posila w dzień uciśnienia, a zna tych, którzy ufają w nim;

8 Przetoż powodzią prędką koniec uczyni miejscu jego, a nieprzyjaciół Bożych ciemności gonić będą.

9 Cóż zamyślacie przeciwko Panu?onci koniec uczyni, utrapienie drugi raz nie powstanie.

10 Bo tak jako ciernie splecieni a opojeni są jako winem; przetoż jako ściernisko suche do szczętu pożarci będą.

11 Z ciebie wyszedł ten, który złe myśli przeciwko Panu, radca złośliwy.

12 Tak mówi Pan: Być się byli spokojnie zachowali, zostałoby ich było wiele, alboby tylko byli przerzedzeni, byłoby ich to minęło, a nietrapiłbym ich był więcej, tak jakom ich trapił.

13 Ale teraz skruszę jarzmo jego, aby na tobie nie leżało, a związki twoje potargam.

14 Bo przeciwko tobie, o Niniwczyku! Pan przykazał, że nie będzie więcej imienia nasienia twego; z domu boga twego wygładzę ryte i lane obrazy, a gdy znieważony będziesz, grób ci zgotuję.

15 Oto na tych górach nogi wdzięczne poselstwo opowiadającego, zwiastującego pokój. Obchodźże, o Judo! uroczyste święta twoje, oddawaj śluby twoje; bo się więcej złośnik mimo cię chodzić nie pokusi, do szczętu jest wygładzony.

Komentarz do rozdziału: Księga Nahuma 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Nahuma 1:1

Epifania i Bazylea:

„Brzemię Niniwy” — PROROCTWO Nahuma jest nazwane „brzemieniem Niniwy”. Było ono uroczystym poselstwem ogłaszającym Boski wyrok karania — całkowitego zniszczenia — tego wielkiego miasta, które rywalizowało z Babilonem. Niniwa została zbudowana przez Nemroda (1 Mojż. 10:11, 12). Stulecia później Sargon II (722—705 przed Chrystusem; Izaj. 20:1) uczynił z niej swoją stolicę. Sennacheryb (705—681 przed Chrystusem; 2Król. 19:36) ozdobił je i zbudował mur 40—50 stóp wysoki, biegnący osiem mil wokół centrum miasta, tak szeroki, że mogły po nim jeździć trzy rydwany w rzędzie. Król Ezechiasz zapłacił Sennacherybowi ogromny haracz, ale potom Bóg uderzył jego wielka armię (2 Król. 18:13—17; 19:35,36). Asarhaddon (681—669 przed Chrystusem) przyłączył Babilonię oraz liczne inne kraje do Niniwy i Asyrii. Następnym jej władcą był Assurbanipal (669—626 przed Chrystusem, zazwyczaj identyfikowany z Asnaparem — Ezdr. 4:10), który jest znany ze swej biblioteki liczącej ponad trzydzieści tysięcy zapisanych glinianych tabliczek, włączając epos o stworzeniu i epos Gilgamesza (potwierdzający potop). W 612 roku przed Chrystusem Niniwa ostatecznie uległa Babilończykom, Medom i Scytom. Jej zniszczenie było tak zupełne, że na wiele stuleci zapomniano o jej położeniu. Została ponownie odkryta i prace wykopaliskowe rozpoczęto w latach czterdziestych dziewiętnastego wieku. (TP 1984, s. 105,106) ... w proroctwie Nahuma NINIWA reprezentuje chrześcijaństwo, głównie w jego aspektach świeckich, to znaczy, tak zwane „chrześcijańskie” narody lub rządy. (TP 1984, s. 105,106)

„Księgi widzenia Nahuma Elkosejczyka” — [Nahum - pocieszyciel]; Do czasów nowożytnych sądzono, że Elkosz było miejscem znajdującym się blisko Jeziora Galilejskiego, ale ostatnio pewne osoby wierzą, że jest nim Alkusz leżący blisko Mosulu w Iraku, nad rzeką Tygrys, na północ od Babilonu. Nahum widocznie prorokował za czasów Ezechiasza, Sofoniasza, Abakuka i Jeremiasza, na kilka lat przed zburzeniem asyryjskiego imperium. (TP 1984, s. 105,106) ..... Nahum zdaje się przedstawiać posłannika Paruzji (brata Russella wydającego Tom IV i w innym aspekcie) posłannika Epifanii i innych sług Prawdy przy końcu Wieku łącznie z naszymi czasami, obwieszczającymi, iż Bóg z cała pewnością przywiedzie (i przywiódł) karę i spowoduje zupełne zniszczenie chrześcijaństwa. (TP 1984, s. 105,106)

Księga Nahuma 1:2

Epifania i Bazylea:

„Pan jest Bóg zapalczywy i mściwy; mściwy jest Pan a gniewliwy; Pan, który się mści nad przeciwnikami swymi, i chowa gniew przeciwko nieprzyjaciołom swoim” — Ci słudzy Prawdy oświadczali i oświadczają, że Jehowa jest zazdrosny o uczucia Swego ludu wobec Niego i że w czasie wielkiego ucisku w Swym wielkim sprawiedliwym gniewie, przy końcu tego Wieku, przywiedzie na chrześcijaństwo karę przeznaczoną dla tych, którzy stali się Jego wrogami. (TP 1984, s. 106)

Księga Nahuma 1:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Winnego nie czyni niewinnym” — Wymaganiom sprawiedliwości musi stać się zadość.

„Droga Pańska” — Daje się poznać.

„W wichrze” — Zaburzenia rewolucyjne, różne skomplikowane kłopoty i wstrząsy Dnia Pomsty.

Epifania i Bazylea:

„Pan nierychły do gniewu a wielkiej mocy, który winnego nie czyni niewinnym; w wichrze i w burzy jest droga Pańska, a obłok jest prochem nóg jego” — burza i trąba powietrzna przedstawia wielki i niszczący ucisk, któremu poddani będą niewierni i fałszywi chrześcijanie pod koniec Wieku. (TP 1960, s. 39) Bóg jest nieskwapliwy i wszechmocny, ale On nie wybaczy niewierności wobec Niego, zła czynionego przez chrześcijaństwo, tak jak nie wybaczył niewierności i zła Żydów, przywodząc na nich karę w Żniwie Żydowskim. Ten gniew przejawia się w wielkim ucisku, obejmującym światową rewolucja i światową anarchię (w wichrze i burzy). Niszczące utrapienia owego ucisku (chmury) znaczą Jego drogę. Przez nie antytypowa Niniwa zostanie całkowicie zniszczona. (TP 1984, s. 106)

Księga Nahuma 1:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzeki wysuszą” — "I wylał szósty anioł czaszę swoją na wielką rzekę Eufrates i wyschła woda jej". Obj.16:22.

„Kwiat Libański” — Nominalny kościół.

Epifania i Bazylea:

„Który gromi morze i wysusza je, i wszystkie rzeki wysusza” — Wspomniani słudzy Prawdy oświadczali, że Jehowa w czasie ucisku karci niespokojne masy ludzkie i że ostatecznie one jako takie nie będą już istniały, gdyż ich źródła (rzeki) zupełnie wyschną. (TP 1984, s. 106)

„przed nim Basan i Karmel mdleje, a kwiat Libański więdnie” — Wielcy tego świata, szczególnie kler (Basan) i inni wodzowie, którzy owocowali w chrześcijaństwie (Karmel ...Libański), więdną i zwiędną. (TP 1984, s. 106)

Księga Nahuma 1:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Góry” — Królestwa.

„Ziemia” — Obecny ustrój społeczny.

„Gore” — Zniszczony.

Epifania i Bazylea:

„Góry drżą przed nim, a pagórki się rozpływają; ziemia gore od oblicza jego, i okrąg ziemi i wszyscy mieszkający na nim” — Bóg potrząsa królestwami i rządami chrześcijaństwa oraz resztą tego świata, włączając pomniejszych. Ludzkie społeczeństwo obecnego złego świata będzie z gruntu potrząśnięte w owym czasie wielkiego ucisku, aż wszystko co nie jest oparte na prawdzie i sprawiedliwości zostanie wytrząśnięte. Wówczas ci wszyscy, którzy zostaną potrząśnięci zostaną jako tacy zupełnie zniszczeni przez ogień Boskiej gorliwości w czasie drugiego adwentu Pana. (TP 1984, s. 106)

Księga Nahuma 1:6

Epifania i Bazylea:

„Przed rozgniewaniem jego, któż się ostoi? a kto się stawi przeciwko popędliwości gniewu jego? Gniew jego się wylewa jako ogień, a skały się padają przed nim” — Słudzy Prawdy, o których mowa, stawiali retoryczne pytanie: Któż będzie mógł znieść wielki gniew Jehowy i kto się wówczas ostoi? Jego wielki gniew wyładowuje się w zniszczeniu. Także miejsca największej protekcji i udzielające schronienia w chrześcijaństwie nie stanowią w tym wielkim ucisku bezpieczeństwa. (TP 1984, s. 106)

Księga Nahuma 1:7

Epifania i Bazylea:

„Dobry jest Pan, i posila w dzień uciśnienia, a zna tych, którzy ufają w nim” — Jednak ci słudzy Prawdy pocieszająco oświadczają, że Jehowa mimo wszystko jest bardzo dobry we wszystkich Swych zaletach, jest potężną wieżą w obecnym czasie wielkiego ucisku dla Swego wiernego ludu, zna tych, którzy są Jego. (TP 1984, s. 106)

Księga Nahuma 1:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Przetoż powodzią” — Strumienie Prawdy.

„Ciemności” — Ignorancja.

Epifania i Bazylea:

„Przetoż powodzią prędką koniec uczyni miejscu jego, a nieprzyjaciół Bożych ciemności gonić będą” — Dla ludu Bożego jest to istotnie pocieszające poselstwo! Podczas wielkiego ucisku, środkami działającymi w dalszej jego części, Bóg „koniec uczyni” chrześcijaństwu [Niniwa widocznie została częściowo zniszczona wielką powodzią spowodowaną przez rzekę Tygrys, która spowodowała wyłom w murze miejskim i nadpsucie cegieł wypalanych z mułu]). Symboliczna ciemność ścigać będzie tych, którzy sprzeciwiają się Jemu i Jego sposobom postępowania. (TP 1986)

Źródła: TP 84'106;

Księga Nahuma 1:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Koniec uczyni” — Nieprawości.

Epifania i Bazylea:

„Cóż zamyślacie przeciwko Panu? onci koniec uczyni, utrapienie drugi raz nie powstanie” — Wodzom chrześcijaństwa stawia się pytanie, dlaczego wyobrażają sobie rzeczy nierealne, które w swej istocie są przeciwne Jehowie, Jego Planowi i obecnym celom, tak jak gdyby mogli je w jakimś stopniu pokrzyżować. Bóg na pewno zupełnie zniszczy chrześcijaństwo. Nie dozwoli, by mogło podnieść się ponownie i przez swoich władców lub innych powodować utrapienia i gnębienie ludu Bożego i innych! (TP 1984, s. 106,107)

Księga Nahuma 1:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako ciernie” — Między miłującymi wolność i pokój Protestantami, a duchem tyranii papiestwa nie może być jedności.

„Opojeni” — Opojeni duchem świata, winem fałszywych nauk.

„Potarci będą” — Opanowani, obaleni jako systemy religijne i doszczętnie zniszczeni w wielkim zamieszaniu i anarchii.

Epifania i Bazylea:

„Bo tak jako ciernie splecieni a opojeni są jako winem; przetoż jako ściernisko suche do szczętu pożarci będą” — Papiestwo i sekciarski protestantyzm zbliżyli się do siebie w celu zjednoczenia i wzajemnej protekcji przed zniszczeniem, jak dwa zwijające się końce zwoju, ale rzeczywiście nie mogą się połączyć, gdyż oni — oraz niektóre narody — są sobie wzajemnie jak ciernie w boku. Z powodu tych warunków i z powodu upicia się przez nich i narody błędem, bywają niszczeni i zostaną zupełnie zniszczeni, obrazowo spaleni, jak suche ściernisko. (TP 1984, s. 107)

Księga Nahuma 1:11

Epifania i Bazylea:

„Z ciebie wyszedł ten, który złe myśli przeciwko Panu, radca złośliwy” — Jest ktoś w chrześcijaństwie — papiestwo, wielki Antychryst — kto rzekomo wspomaga sprawy Boga, w rzeczywistości zaś „...złe myśli” i udziela, fałszywych rad przeciwko Bogu z powodu niezrozumienia Planu Bożego i obecnych celów. (TP 1984, s. 107)

Księga Nahuma 1:12

Epifania i Bazylea:

„Tak mówi Pan: Być się byli spokojnie zachowali, zostałoby ich było wiele, alboby tylko byli przerzedzeni, byłoby ich to minęło, a nie trapiłbym ich był więcej, tak jakom ich trapił” — Dwaj posłannicy i inni słudzy Prawdy ponadto stwierdzili, że chociaż chrześcijaństwo jest silne i liczne, to jednak z powodu swoich grzechów zostanie wycięte w pień przez niszczycieli przechodzących przez nie w tym czasie wielkiego ucisku. (TP 1984, s. 107)

Księga Nahuma 1:13

Epifania i Bazylea:

„Ale teraz skruszę jarzmo jego, aby na tobie nie leżało, a związki twoje potargam” — Chociaż Bóg dozwolił, by Jego lud i inni doznali utrapień ze strony chrześcijaństwa, szczególnie ze strony jego wodzów, to jednak nie pozwoli więcej po jego zniszczeniu podnieść mu się ponownie i nękać Jego lud oraz innych. Jehowa zapewnia Swój lud, że wówczas On zupełnie zerwie z nich jarzmo niewolnictwa i uwolni na wieki z wszelkich związków niewolnictwa w chrześcijaństwie. (TP 1984, s. 107)

Księga Nahuma 1:14

Epifania i Bazylea:

„Bo przeciwko tobie, o Niniwczyku! Pan przykazał, że nie będzie więcej imienia nasienia twego; z domu boga twego wygładzę ryte i lane obrazy, a gdy znieważony będziesz, grób ci zgotuję” — Słudzy owi oświadczyli, iż Jehowa podał zalecenie dotyczące Jego ludu pozostającego w błędzie mówiące, że po zupełnym obaleniu chrześcijaństwa już więcej sława o nim nie będzie się rozszerzać. Bóg wygładzi bałwany ze sfery ich wyznań oraz rozgromi wierzących w te kreda wyznaniowe i czczących je, gdyż w oczach Boga jako tacy są wstrętni. (TP 1984, s. 107)

Księga Nahuma 1:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Na górach” — Królestwa.

„Nogi” — Ostatnie członki Ciała Chrystusowego. Nie oznacza literalnych nóg, podobnie ja w tekście: "I staną nogi jego w on dzień na górze Oliwnej". Zach.14:4.

„Opowiadającego” — Chrystus w ciele, Eliasz.

„Zwiastującego pokój” — Okup za wszystkich i wynikające z tego błogosławieństwo dla rodzaju ludzkiego, wyzwolenie.

Epifania i Bazylea:

„Oto na tych górach nogi wdzięczne poselstwo opowiadającego, zwiastującego pokój. Obchodźże, o Judo! uroczyste święta twoje, oddawaj śluby twoje; bo się więcej złośnik mimo cię chodzić nie pokusi, do szczętu jest wygładzony” — Następnie Bóg zwraca szczególną uwagę na nogi — ostatnich członków Ciała Chrystusowego i innych — oraz na ich głoszenie w królestwach przeciwstawnie radosnego poselstwa na czasie o Królestwie, proklamując szeroko prawdziwy pokój (porównaj Izaj. 52:7). W tym poselstwie bardziej uprzywilejowany lud Boży jest nawoływany do zachowania swego usprawiedliwienia, uświęcenia w Duchu i właściwego stanowiska przed Jehową (święta) oraz do wypełnienia swoich ślubów składanych Jemu. Po zakończeniu dzieła rozdzielania przy końcu Wieku złe jednostki nie będą dłużej przebywać w sferze prawdziwego ludu Bożego, ale zostaną zupełnie odcięci. Jaką pociechę przyniosło to poselstwo tym, którzy mają uszy do słuchania! (TP 1984, s. 107)

Literatura o rozdziale Księga Nahuma 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Nahuma

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.