Księga Joela 2

Księga Joela, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (32 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Joela 2 — Biblia Gdańska

1 Trąbcie w trąbę na Syonie, a krzyczcie na świętej górze mojej! niechaj zadrżą wszyscy obywatele ziemi; bo przychodzi dzień Pański, bo już bliski jest;

2 Dzień ciemności i mroku, dzień obłoku i chmury, jako ranna zorza rozciągniona po górach; lud wielki a mocny, któremu równego nie było od wieku, i nie będzie po nim nigdy aż do lat rodzaju i rodzaju.

3 Przed obliczem jako ogień pożerający, a za nim płomień pałający; ta ziemia jest przed nim jako ogród Eden, ale po nim będzie pustynią pustą i nie ujdzie nikt przed nim.

4 Kształt ich jest jako kształt koni, a tak pobieżą jako jezdni.

5 Po wierzchu gór skakać będą jako grzmot wozów, a jako szum płomienia ognistego pożerającego ściernisko, jako lud możny uszykowany do bitwy.

6 Ulękną się narody przed obliczem jego, wszystkie twarze ich jako garniec poczernieją.

7 Pobieżą jako mocarze, a wbieżą na mury jako mężowie waleczni; każdy z nich drogą swoją pójdzie, a nie ustąpią z ścieżek swoich.

8 Jeden drugiego nie ściśnie, każdy drogą swoją pójdzie; a choć i na miecz upadną, nie będą zranieni.

9 Po mieście chodzić będą, po murze biegać, na domy wstąpią, a oknami wlezą jako złodziej.

10 Przed obliczem jego ziemia zadrży, niebiosa się poruszą, słońce i miesiąc się zaćmi, a gwiazdy zawściągną jasność swoję.

11 A Pan wyda głos swój przed wojskiem swojem, przeto, że bardzo wielki będzie obóz jego, przeto, że mocny ten, co wykona słowo jego; wielki bowiem dzień Pański będzie i straszliwy bardzo, i któż go zniesie?

12 A przetoż jeszcze i teraz mówi Pan: Nawróćcie się do mnie samego całem sercem swojem, i w poście i w płaczu i w kwileniu.

13 Rozedrzyjcie serce wasze a nie szaty wasze, i nawróćcie się do Pana, Boga waszego; boć on jest łaskawy i miłosierny, nierychły ku gniewu, a hojny w miłosierdziu, i żałujący złego.

14 Któż wie, nie obrócili się, a nie będzieli mu żal, i nie zostawili po sobie błogosławieństwa na śniedną i mokrą ofiarę Panu, Bogu waszemu.

15 Trąbcie w trąbę na Syonie, poświęćcie post, zwołajcie zgromadzenie.

16 Zgromadźcie lud, poświęćcie zgromadzenie, zbierzcie starców, znieście maluczkie i ssące piersi; niech wynijdzie oblubieniec z łożnicy swojej, a oblubienica z pokoju swego.

17 Kapłani, słudzy Pańscy, między przysionkiem a ołtarzem niech płaczą i mówią: Przepuść, Panie! ludowi twemu, a nie daj dziedzictwa swego na pohańbienie, aby nad nimi poganie panować mieli. Przeczżeby mówiono między narodami: Gdzież jest Bóg ich?

18 I zapali się Pan miłością ku ziemi swojej, a zmiłuje się nad ludem swoim.

19 I ozwie się Pan, a rzecze do ludu swego: Oto Ja poślę wam zboże, i moszcz, i oliwę, a będziecie niemi nasyceni, i nie podam was więcej na pohańbienie między pogan.

20 Bo północne wojsko oddalę od was, a zapędzę je do ziemi suchej i spustoszonej; przedni huf jego obróci się ku morzu wschodniemu, a koniec jego ku morzu ostatecznemu, i wynijdzie z niego smród i zgniłość, choć sobie hardzie poczyna.

21 Nie bój się, ziemio! wesel się a raduj się; bo Pan wielkie rzeczy uczyni.

22 Nie bójcie się zwierzęta pól moich; boć wzrosło pastwisko na pustyni, a drzewa przyniosą owoce swoje, figowe drzewo i macica winna wydadzą moc swoję.

23 I wy, synowie Syońscy! weselcie się i radujcie się w Panu, Bogu waszym; bo wam da deszcz wczesny, a ześle wam deszcz obfity w jesieni i na wiosnę.

24 I będą gumna zbożem napełnione, a prasy opływać będą moszczem i oliwą.

25 A tak nagrodzę wam lata, które zjadła szarańcza, czerw, chrząszcze i gąsienice, wojsko moje wielkie, którem posyłał na was.

26 Tedy jedząc jeść będziecie, a nasyceni będąc chwalić będziecie imię Pana, Boga swego, który uczynił z wami dziwne rzeczy, i nie będzie pohańbiony lud mój na wieki.

27 I dowiecie się, żem Ja jest w pośród Izraela, a żem Ja Panem, Bogiem waszym, a że niemasz inszego; boć nie będzie pohańbiony lud mój na wieki.

28 A potem wyleję Ducha mego na wszelkie ciało, a prorokować będą synowie wasi i córki wasze; starcom waszym sny się śnić będą, a młodzieńcy wasi widzenia widzieć będą.

29 Nawet i na sługi i na służebnice wyleję w one dni Ducha mego.

30 I dam cuda na niebie i na ziemi, krew i ogień i słupy dymowe.

31 Słońce obróci się w ciemność, a miesiąc w krew, pierwej niż dzień Pański wielki a straszny przyjdzie.

32 Wszakże stanie się, że ktobykolwiek wzywał imienia Pańskiego, wybawiony będzie; bo na górze Syon i w Jeruzalemie będzie wybawienie, jako rzekł Pan, to jest w ostatkach, które Pan powoła.

Komentarz do rozdziału: Księga Joela 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Joela 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Trąbcie w trąbę” — Siódma trąba, trąba ostateczna, trąba Boża, trąba umiejętności.

„Na Syonie” — Nominalne Królestwo Boże.

„Krzyczcie” — Nie tak, jak na religijnym Kongresie światowym wołano: pokój, kiedy pokoju nie ma.

„Na świętej górze” — Królestwie.

„Dzień Pański” — Dzień pomsty, dzień ucisku.

Księga Joela 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Dzień ciemności” — Ignorancja.

„I mroku” — ucisku.

„Jako ranna” — Poranek 1000-lecia.

„Po górach” — Królestwach.

„Lud wielki” — Pańska "Wielka armia" wyćwiczonych żołnierzy Chrześcijaństwa, w przeciwieństwie do władz jakie są.

„Równego nie było” — Tak straszna ogólna rewolucja.

Epifania i Bazylea:

„Dzień ciemności i mroku” — noc jest czasem ucisku, którym zakończył się Wiek Żydowski i którym kończy się W.Ew. Ta noc składa się z trzech znamiennych etapów: wojny, rewolucji i anarchii -- przeplatanych głodem i morem. W każdym kraju Chrześcijaństwa noc rozpoczęła się z chwilą, gdy został on objęty Wojną Światową. (TP 1961, s. 89)

„jako ranna zorza” — Tysiącletnia. (TP 1975, s. 25)

„rozciągniona po górach” — królestwach. (TP 1975, s. 25)

Księga Joela 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Ogień” — Zniszczenie.

Księga Joela 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Po wierzchu gór” — Królestwa.

„Ściernisko” — Tradycje ludzkie.

Księga Joela 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeden drugiego” — Nie ściśnie.

„Upadną” — I gdy przejdą.

„Na miecz” — Między narzędziami wojny.

„Nie będą zranieni” — Nie zmienią swych zamiarów.

Księga Joela 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Biegać będą” — Spieszyć, bieżyć ku bezprawiu.

„Na domy wstąpią” — Do domów.

Księga Joela 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Ziemia” — Obecny porządek rzeczy.

„Niebiosa” — Władze kościelne.

„Słońce i miesiąc” — Oświecający wpływ Ewangelii i Prawa Zakonu.

„Się zaćmi” — zapanuje niewiara.

„A gwiazdy” — Światła apostolskie.

„Zawściągną jasność” — Gdy prawdy ewangeliczne nie będą uznawane, a ofiary przepisane w Zakonie będą uważane za czyn barbarzyński, wtedy i nauka apostołów nie będzie miała znaczenia. Nadejdzie noc, w której nikt nie będzie mógł pracować.

Księga Joela 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wojskiem swoim” — Pańska "Wielka armia" wyćwiczonych żołnierzy Chrześcijaństwa, w przeciwieństwie do władz jakie są.

„Bardzo wielki” — Więc nie może być M.St.

Księga Joela 2:19

Epifania i Bazylea:

„moszcz” — wino symbolizuje Prawdy sprawiające radość, szczególnie prawdy etyczne -- tj prawdy odnoszące się do dobrego prowadzenia się i charakteru; W łączności ze zbożem symbolizuje prawdę doktrynalną. (TP 1932, s. 8)

Księga Joela 2:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Da deszcz wczesny” — Prawdę.

Epifania i Bazylea:

„I wy synowie Syońscy” — Syon przedstawia Królestwo i oznacza Jezusa z Jego wiernym Kościołem. (TP 1960, s. 51)

„weselcie się” — Weselenie się Syonu zaczęło się w 1874r. (TP 1926, s. 83)

„bo wam da” — [powinno być "dał"]; odnosi się do czasu przed weseleniem się Syonu - ten czas to żniwo Wieku Żydowskiego. (TP 1926, s. 83)

„a ześle wam” — w przyszłości do poprzedniego dania. (TP 1926, s. 83)

„deszcz wczesny” — [powinno być - "deszcz pierwszy"]; Prawdy o wysokim powołaniu. (TP 1926, s. 83)

„a ześle wam deszcz obfity” — [powinno być - "deszcz ostatni"]; Prawdy o restytucji. (TP 1926, s. 83)

„w jesieni i na wiosnę” — [powinno być - "w pierwszym miesiącu"]; w latach 1874-1914, obydwa deszcze były w tym samym czasie.. (TP 1926, s. 83) ... "Wczesny deszcz" u Joela 2:23 odnosi się do prawdy Wysokiego Powołania (Filip. 3:14), a "późniejszy deszcz" do prawdy o Restytucji (Dz. 3:19-21). W wielkim skrócie, Wysokie Powołanie jest wyborczym zbawieniem Kościoła, obejmującym cały proces, przez który ono zostało dokonane. Restytucja jest procesem, przez który świat ludzkości zostanie przywrócony do obrazu Bożego, który Adam utracił dla siebie i całej rasy. (SB 2004, 26) Kiedy oba rodzaje deszczu miały padać w tym samym czasie? Odpowiadamy: przy końcu Wieku Ewangelii. Zarówno prawda o wysokim powołaniu, jak i prawda o restytucji, a szczególnie ta druga, przez wiele lat były wielkim błogosławieństwem dla oświeconego ludu Bożego i są nim nadal. (SB 2004, 26)

Księga Joela 2:24

Epifania i Bazylea:

„zbożem” — [powinno być - "pszenicą"]. (TP 1926, s. 83) moszczem [winem]; jest to orzeźwiająca Prawda. (TP 1926, s. 83)

„i oliwą” — oliwa - Duch Św. (TP 1926, s. 83)

Księga Joela 2:25

Epifania i Bazylea:

„szarańcza” — papiestwo. (TP 1926, s. 83)

„czerw” — protestanckie sekciarstwo. (TP 1926, s. 83)

„chrząszcze” — antychrystianizm. (TP 1926, s. 83)

„gąsienice” — klerykalizm. (TP 1926, s. 83)

Księga Joela 2:28

Paruzja (C.T. Russell):

„A potem” — Po dniach wspomnianych w następnym wersecie. Po "otrzymaniu ducha przysposobienia synostwa". Rz.8:15. Po dniu pomsty, który upokorzy ludzką arogancję. Potem, gdy świat zobaczy szczególne błogosławieństwa wylane na Izraela na początku 1000-lecia.

„Wyleję Ducha mego” — "A Duch i oblubienica mówi: Przyjdź". Obj.22:17.

„Na wszelkie ciało” — A nie tylko na małą liczbę szczególnych sług. Na cały rodzaj ludzki. Oświeci ich, pomagając do pokonywania odziedziczonych skłonności, przyprowadzając ich do pierwotnej doskonałości. Lecz niezbędne będzie wtedy jak jest teraz, którzy zechcą odnieść korzyści, by się poświęcili Bogu i korzystali z Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„A potem” — => po W.Ew. (TP 1984, s. 126) podczas 1000-lecia. (TP 1960, s. 16,50,56) Po wydarzeniach jakie są opisane w powyższych wierszach łącznie z wielkim spustoszeniem, które zostało dokonane przez wielkiego Antychrysta (Papiestwo) i małego Antychrysta (Sekciarstwo Protestanckie); po W.Ew., którym powołanie do niebieskiego, niewidzialnego Królestwa jest ograniczone. (TP 1961, s. 100)

„wyleję” — Bóg — w Tysiącletnim Panowaniu Pośrednika. (TP 1973, s. 67)

„na” — dla, na korzyść. (TP 1960, s. 16,50,56)

„wszelkie ciało” — [dla wszelkiego ciała]; (TP 1926, s. 67,83) tj. na niewybranych. (TP 1960, s. 16,50,56) Tutaj jest przedstawiona obietnica restytucji, którą Bóg obiecał dać rodzajowi ludzkiemu. (TP 1961, s. 100) powinno być oddane: dla wszelkiego ciała, a nie: na wszelkie ciało.-E17'349

„a prorokować” — uczyć innych Prawd Królestwa Bożego. (TP 1960, s. 16,50,56) nauczać. (TP 1961, s. 100) nauczać będą Prawdy tych z rodzaju ludzkiego, którzy w Tysiącleciu nie będą jej znali. (TP 1973, s. 67)

„synowie” — Niby-wybrańcy. (TP 1958, s. 11) (a) niby-wybrańcy żydzi z Wieku Żydowskiego i z Wieku Ewangelii, którzy pozostali lojalni Przymierzu Abrahamowemu i Przymierzu Mojżeszowemu oraz praktykowaniu sprawiedliwości, ale nie stali się Starożytnymi Godnymi lub chrześcijanami i (TP 1973, s. 67) (b) niby-wybrańcy wierni tymczasowo usprawiedliwieni chrześcijańscy wierzący z pogan i żydów w Wieku Ewangelii. (TP 1973, s. 67) Cielesny Izrael. (TP 1961, s. 100) ziemski Izrael i wytrwali niepoświęceni lecz usprawiedliwieni z wiary. (TP 1962, s. 119)

„wasi” — Chrystusa, Głowy i Ciała. (TP 1961, s. 100)

„córki wasze” — wierna klasa restytucyjna, która była w tym życiu niewierzącymi żydami i poganami. (TP 1949, s. 39) córki oznaczają tu pogan łącznie z odpadłymi Żydami, którzy przestali wierzyć w Przymierze Mojżeszowe, odrzucili proroków St.T. i odrzucili Chrystusa oraz Apostołów w czasie głoszonego im poselstwa podczas Żniwa Wieku Żydowskiego i którzy przez cały W.Ew. cierpieli pod przekleństwem jakie ściągnęli na nich ich ojcowie gdy wołali: "Krew jego na nas i na dziatki nasze". (TP 1961, s. 100) pogański świat i żydowscy odstępcy, którzy stali się poganami w oczach Bożych. (TP 1962, s. 119)

„starcom” — St.G. (TP 1984, s. 126)

„sny śnić się będą” — St.G. mają otrzymać swoje główne informacje w przedmiocie, w którym będą potrzebowali pouczenia, przez bezpośrednie objawienie od Chrystusa. (TP 1928, s. 91) będą im dane nowe i natchnione objawienia głębszych prawd, wyjaśniające i opisujące szczegółowo nauki Starego i Nowego Testamentu dla nich i dla ludu, jak również „drugiej księgi”, którą jest „księga żywota”, czyli objawienia Nowego Przymierza, (Obj. 20:12). (TP 1973, s. 67)

„młodzieńcy” — M.G. (TP 1984, s. 126)

„widzenia” — łatwiejsze rzeczy ze Słowa Bożego. (TP 1961, s. 100)

„Widzieć” — [chasah - wizja], (TP 1926, s. 67,83) zobacz też E17. 32; E17. 115

Źródła: TP 26'67,83; 28'91; 49'39; 58'11; 60'16,50,56; 61'100; 62'119; 73'67; 84'126

Księga Joela 2:29

Paruzja (C.T. Russell):

„W one dni” — Podczas W.Ew.

„Wyleję Ducha mego” — Sabbatai Lewi -- fałszywy Chrystus ze Smyrny razem z 400 prorokami był tym fałszywym naśladownictwem. Podobne naśladownictwa dzieją się i w naszych czasach, na różnych zebraniach religijnych.

Epifania i Bazylea:

„na sługi i na służebnice” — sługi - M.St., służebnice - W.G. (TP 1984, s. 126) na Kościół. (TP 1960, s. 16)

„w one dni” — podczas W.Ew. (TP 1984, s. 126)

„wyleję w one dni Ducha mego” — Bóg powiedział że wyleje na nich Swego Ducha w tych dniach, tj. w czasie Wieku Ewangelii. I rzeczywiście tak jest, ponieważ Duch Święty został udzielony Kościołowi w dużym znaczeniu tego słowa, tzn. że Kościół Pierworodnych, Maluczkie Stadko jest sługami, a Wielka Kompania służebnicami.-E17'349 zobacz też E17. 32

Źródła: TP 60'16; 84'126;

Księga Joela 2:30

Paruzja (C.T. Russell):

„I dam cuda” — Podczas wielkiego ucisku. "Straszne a wielkie znaki na niebie", Łuk.21:11.

„Na niebie” — Mocy duchowej władzy, także literalne niebiosa.

„I na ziemi” — Społeczeństwo -- także literalna ziemia.

Księga Joela 2:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Słońce obróci” — Światło Ewangelii, Prawda, a także Jezus Chrystus.

„Ciemność” — Dnia 19.05.1780 r. była literalna ciemność na przestrzeni 320 000 mil kwadratowych. Symbolicznie znaczy zaprzeczenie nauki, że jesteśmy kupieni drogocenną krwią Chrystusa, zastępując to nauką ewolucji.

„A miesiąc” — Symboliczne światło Zakonu.

„W krew” — Przez twierdzenie, że literalne ofiary były obrządkiem barbarzyńskim.

Epifania i Bazylea:

„słońce obróci się w ciemność” — N.T. nie da światła nominalnemu ludowi. (TP 1926, s. 84) słońce ma symboliczny charakter i reprezentuje słoneczną jasność Ewangelii. Wiemy, że niedowiarstwo przyćmiło ją dla wielu żyjących obecnie na ziemi. (TP 1986, s. 155)

„a miesiąc w krew” — jego (St.T.) ofiary i historia będą się wydawać brutalne i mordercze nominalnemu ludowi Bożemu. (TP 1926, s. 84) Stary Testament ze względu na opisane w nim ofiary, uważany jest przez wielu jako krwawa, odpychająca i barbarzyńska księga. (TP 1986, s. 155)

„pierwej niż przyjdzie dzień Pański” — wielki ucisk. (TP 1926, s. 84)

Księga Joela 2:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Stanie się” — w czasie restytucji.

„Na górze Syon” — Duchowej fazie Królestwa Bożego.

„W Jeruzalemie” — Ziemskiej fazie Królestwa Bożego.

Epifania i Bazylea:

„Wszakże stanie się, że ktobykolwiek wzywał imienia Pańskiego” — w owym czasie Jehowa będzie działał przez Chrystusa i Kościół jako niewidzialną fazę Królestwa, oraz W.G. współpracujące z nimi w tej fazie, chociaż niższe i im podległe. (TP 1961, s. 76)

„bo na górze Syon” — w duchowej fazie Królestwa. (TP 1961, s. 76) niebiańska faza Królestwa w jego większym znaczeniu – Maluczkie Stadko i Wielka Kompania.-E17'349 (TP 1961, s. 76)

„i w Jeruzalemie” — ziemskiej fazie Królestwa -- St.G. i M.G. (TP 1961, s. 76)

„będzie wybawienie” — w obu tych klasach niebieskiej i ziemskiej fazie Królestwa, będzie wybawienie dla rodzaju ludzkiego -- wybawienie od przekleństwa Adamowego, wybawienie od dodatkowego przekleństwa ze strony Zakonu Mojżeszowego jakie spadło na Żydów, wybawienie od przekleństwa jakie Żydzi sprowadzili na siebie gdy wołali: "Krew jego na nas i na dzieci nasze", wybawienie od szatana, wybawienie od wszystkiego co znamionuje szatańskie królestwo i pokazuje jego władanie, autorytet i władzę między ludźmi. (TP 1961, s. 76)

„jako rzekł Pan” — Bóg przepowiedział o tym w St. Testamencie przez Mojżesza, przez czterech mniejszych i dwunastu większych proroków -- przez księgi prorocze takie jak: Jozuego, Ruty, 1 i 2 Królewską, 1 i 2 Kroniki, oraz przez inne odnośne Pisma. (TP 1961, s. 76)

„to jest w ostatkach, których Pan powoła” — ostatkiem jest pierwszorzędnie Chrystus i Kościół, a drugorzędnie ich ziemscy przedstawiciele -- St.G. i M.G. Przez nich Bóg przeprowadzi wyzwolenie wszystkim, którzy będą posłuszni, ponieważ będą musieli słuchać aby wyzwolenie to uzyskać. Ci zaś którzy odmówią posłuszeństwa -- nie otrzymają wyzwolenia. (TP 1961, s. 76)

Literatura o rozdziale Księga Joela 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Joela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.