2 List do Tesaloniczan 2

2 List do Tesaloniczan, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 List do Tesaloniczan 2 — Biblia Gdańska

1 A prosimy was, bracia! przez przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa i nasze zgromadzenie do niego,

2 Abyście się nie zaraz dali zrażać z zmysłu waszego, ani sobą trwożyć, lub przez ducha lub przez mowę, lub przez list, jakoby od nas pisany, jakoby nadchodził dzień Chrystusowy.

3 Niech was nikt nie zwodzi żadnym sposobem; albowiem nie przyjdzie on dzień, ażby pierwej przyszło odstąpienie i byłby objawiony człowiek on grzechu, on syn zatracenia.

4 Który się sprzeciwia i wynosi nad to wszystko, co się zowie Bogiem, albo co ma Boską cześć, tak iż on w kościele Bożym jako Bóg usiądzie, udawając się za Boga.

5 Izali nie pamiętacie, iż jeszcze z wami będąc, o temem wam powiadał?

6 A teraz wiecie, co przeszkadza, aby był objawiony czasu swego.

7 Albowiem się już sprawuje tajemnica nieprawości, tylko że ten, który teraz przeszkadza, przeszkadzać będzie, ażby był z pośrodku odjęty.

8 A tedy objawiony będzie on niezbożnik, którego Pan zabije duchem ust swoich i zniesie objawieniem przyjścia swego.

9 Którego niezbożnika przyjście jest podług skutku szatańskiego, ze wszelką mocą i znakami, i cudami kłamliwemi,

10 I ze wszystkiem oszukaniem nieprawości w tych, którzy giną, przeto iż miłości prawdy nie przyjęli, aby byli zbawieni.

11 A przetoż pośle im Bóg skutek błędów, aby wierzyli kłamstwu,

12 Aby byli osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, ale sobie upodobali niesprawiedliwość.

13 Lecz my powinniśmy Bogu dziękować zawsze za was, bracia umiłowani od Pana! iż was Bóg od początku wybrał ku zbawieniu w poświęceniu Ducha i w wierze prawdy,

14 Do czego was powołał przez Ewangieliję naszę ku dostąpieniu chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

15 Przetoż, bracia! stójcie, a trzymajcie się nauki podanej, którejście się nauczyli lub przez mowę, lub przez list nasz.

16 A sam Pan nasz, Jezus Chrystus i Bóg a Ojciec nasz, który nas umiłował i dał pociechę wieczną, i nadzieję dobrą przez łaskę,

17 Niech cieszy serca wasze i utwierdza was w każdej mowie i w uczynku dobrym.

Komentarz do rozdziału: 2 List do Tesaloniczan 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 List do Tesaloniczan 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjście” — Greckie słowo "parousia" znaczy: obecność, a nie przyjście.

Epifania i Bazylea:

„przez przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa” — Jest tu mowa o pierwszym okresie Wtórej Obecności naszego Pana: (TP 1973, s. 10) (1) ponieważ Tesalończycy byli zwiedzeni wierząc, że Pan już powrócił i (TP 1973, s. 10) (2) ponieważ Św. Paweł wówczas zaczął dowodzić, że Wtóre Przyjście nie nastąpiło jeszcze wykazując, iż poprzedzający znak jeszcze nie wypełniony musi wpierw nastąpić — powstanie Antychrysta, jego panowanie, objawienie i zniszczenie. (TP 1973, s. 10)

„nasze zgromadzenie do niego” — znaczy wzięcie nas na spotkanie się z Nim w powietrzu przy Zmartwychwstaniu. (TP 1934, s. 88)

2 List do Tesaloniczan 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nadchodził” — Greckie słowo "enestemi" oznacza: jest obecny, lecz Paweł twierdził, że dzień Pański był daleki od nich.

Epifania i Bazylea:

„przez ducha” — [pneuma]; doktryny, nauki. (TP 1985, s. 29)

„jakoby nadchodził dzień Chrystusowy” — Bóg przez św. Pawła mówi, że Paweł nie głosił braciom odnośnie Wtórego Przyjścia, jakoby miało ono nastąpić za jego czasów. (TP 1961, s. 120)

2 List do Tesaloniczan 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie przyjdzie” — Apostoł tu nie mówi o strasznym widoku i głosie, które większość chrześcijan przedstawia, gdy mówią o wtórym przyjściu Chrystusa.

„Odstąpienie” — Apostazja, odpadnięcie od wiary. Przyjęcie różnych formuł, rozwinięcie się kleru i chęć osiągnięcia światowej władzy.

„Człowiek grzechu” — Antychryst, obrzydliwość spustoszenia, bestia, mały róg, papiestwo.

2 List do Tesaloniczan 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Zowie bogiem” — Nazywa się możnym władcą.

„Podawał się za boga” — Jako wielki religijny władca, z greckiego słowa "theos" - "bóg", lecz nie Bóg Jehowa.

„W Kościele” — Greckie słowo "ton naon" jest tu przetłumaczone: "świątynia" nigdy w pojedynczym wyrazie, w innym miejscu znaczy literalną świątynię, lecz zawsze stosuje się do Kościoła Bożego. "Kościołem Bożym jesteście", 1 Kor.3:16.

Epifania i Bazylea:

„co ma Boską cześć” — greckie słowo [sebasma], jest z tego samego słowa, co greckie [sebasmos], po łacinie Augustus (najwyższy tytuł cesarzy rzymskich). Wskazuje to, że on człowiek grzechu miał wynosić się przeciwko tym, którzy nosili tytuł Augustus, a więc przeciwko Cesarzom Państwa Rzymskiego i Świętego Państwa Rzymskiego. (TP 1931, s. 44)

„tak iż on w kościele Bożym jako Bóg usiądzie” — hierarchia była w większości nowymi stworzeniami, którzy utracili korony i w ten sposób byli rzeczywiście w Kościele. (TP 1934, s. 61)

2 List do Tesaloniczan 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Był czasu swego” — Chrystus w Jego właściwym czasie.

2 List do Tesaloniczan 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Tajemnica nieprawości” — Niepoddawanie się Chrystusowi. Ciało Antychrysta, mistyczny Babilon, chrześcijaństwo, a w szczególności papiestwo.

„Aby był odjęty” — Ten, co przeszkadza: pogańskie państwo rzymskie.

Epifania i Bazylea:

ten, który teraz przeszkadza=> (w pozyskaniu władzy przez Antychrysta), tą przeszkodą było: posiadanie najwyższej władzy przez cesarza rzymskiego, jako cywilnego rządcę -- Augusta -- i najwyższego zwierzchnika religijnego "Pontifex Maximus".- TP 31'44;

Św. Paweł mówi wprost, że zrozumiał tajemnice Boga (Kol.2:2). Nie są one zatem czymś niezrozumiałym. My rozumiemy oczywiście tajemnicę nieprawości (2 Tes.2:7), którą jest papiestwo jako sfałszowana kopia tajemnicy Boga – Chrystusa i Kościoła jako jednego nowego człowieka składającego się z wielu członków (Efez.2:15; 1 Kor.12:12-14,20,27). - E1. 474

2 List do Tesaloniczan 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Wtedy” — W czasie wielkiej reformacji.

„Niezbożnik” — Antychryst. "Teraz wielu antychrystów powstało", 1 Jana 2:18.

„Objawiony” — Został, ale masy tego jeszcze nie widzą, nie rozumieją.

„Zabije” — "Pan wszystkich niezbożnych wytraci", Psalm 145:20. To pokazuje, iż świat nie jest nawrócony we wtórej obecności Chrystusa.

„Objawieniem” — Greckie słowo "epifania" znaczy: jasne zajaśnienie.

„Przyjścia” — Greckie słowo "parousia" znaczy: obecność, a nie przyjście.

Epifania i Bazylea:

„on niezbożnik” — papiestwo. (TP 1926, s. 81) antychryst. (TP 1973, s. 11)

„którego Pan” — Jezus. (TP 1926, s. 81)

„zabije” — w Reformacji. (TP 1926, s. 81) ten proces rozpoczął się objawieniem świeckim w roku 1295, przez prawdy odnoszące się do rzeczy ziemskich, a szczególnie do spraw Kościoła i Państwa zapoczątkowany w sporach między królem francuskim Filipem Pięknym, a papieżem Bonifacym VIII. (TP 1931, s. 44) Przez religijną reformację -- prawdy podawane przez jednostki (do roku 1521), a potem przez religijne sekty Pan zabijał religijne pretensje onego człowieka grzechu, który odebrał ostatni cios w 1870 roku, przez tzw. Staro katolicyzm w Niemczech, a to było powodem uchwały Soboru Watykańskiego: o nieomylności papieża. (TP 1931, s. 44) Był on więc zabity, czyli pobity w swych doktrynach, co wielce osłabiło jego religijną władzę nad światem. (TP 1931, s. 44) Proces zabicia był zakończony do 1874 roku. (TP 1931, s. 44)

„duchem ust swoich” — Prawdą. ( [pneuma]; doktryny, nauki.) (TP 1985, s. 29,180) przez naukę Swych głosicieli. (TP 1961, s. 120)

„i zniesie” — Proces zniesienia nastąpił z Parousią, przez jasne przyświecanie, które pobudzi taki sprzeciw w masach ludu, że spowoduje zniszczenie Antychrysta w prędko nadchodzącym Armagedonie. (TP 1931, s. 44) katargeo — przyprowadzi do nicości, unicestwi. (TP 1983, s. 93)

„objawieniem” — jasnym świeceniem, epiphaneią. (TP 1973, s. 11)

2 List do Tesaloniczan 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Którego przyjście” — Chrystusa obecność w "parousi".

„Jest podług” — Greckie słowo "kata" znaczy: ma łączność.

„Skutku” — Energiczna działalność złego.

„Szatańskiego” — W którego istnienie wielu nie wierzy.

„Cudami kłamliwymi” — Zwodnicze cuda upadłych aniołów mieć będą skutek w ludziach.

Epifania i Bazylea:

„Którego niezbożnika przyjście” — Którego czyli Chrystusa; (popr. tłum. "Którego obecność jest podczas itd.."). (TP 1931, s. 45) W tym wierszu słowo obecność nie odnosi się do Antychrysta, ale jak jest to zaznaczone przez zaimek względny, którego, mając jako swój poprzednik zaimek swojej odnosi się do obecności Pańskiej. (TP 1973, s. 11)

„ze wszelką mocą, i znakami, i cudami kłamliwemi” — Ten szał złudzenia jest aluzją odnoszącą się do potopu błędu w świecie, który nastąpił w ciągu minionego stulecia, kiedy zaczęło się ściemniać symboliczne słońce (Nowy Testament) i symboliczny księżyc (Stary Testament) szczególnie od czasu, gdy pierwsze z sześciu wielkich przesiewań Żniwa się zaczęło w 1878 roku. (TP 1973, s. 11)

2 List do Tesaloniczan 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłość prawdy” — Odnośnie ofiary i okupu nie cenisz, pracujesz ze szkodą dla siebie. Jeżeli nie uprawiamy miłości dla Prawdy, to inne rzeczy ją przeważą, a wtedy nie będziemy odpowiednimi do Królestwa.

2 List do Tesaloniczan 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Pośle im” — Tym wszystkim, którzy przy końcu wieku ewangelicznego nie okazali się posłusznymi Słowu Bożemu i nie ocenili go.

„Skutek błędów” — Złudzenie, którego z pewnego punktu zdaje się być prawdą. Nowoczesne "dary" języków pochodzą od onego złego w działaniu oszukańczych błędów. Bóg dozwala szatanowi na działanie jako anioła światłości i postępu przez mocne organizacje, jak papiestwo, metodyzm, itp. wystawiając ich na błąd, który przekładają nad Prawdę. Wielkie złudzenia są przed nami i niektóre z nich przyjdą nawet na tych, co posiadają znajomość Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„pośle im Bóg skutek błędów” — Bóg zsyła skutki błędów poprzez usuwanie przeszkód dla wysiłków szatana. (TP 1938, s. 41) Przesiewanie będące środkiem zniszczenia, należy rozumieć jako przychodzące z Pańskiego zezwolenia. (TP 1958, s. 111)

2 List do Tesaloniczan 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Byli osądzeni” — Jako niegodni działu w Królestwie i współdziedzictwie z Chrystusem.

„Niesprawiedliwość” — Greckie słowo "adikia" oznacza: nieprawdę, oszukaństwo, obłudę, dwulicowość doktrynalną lub w praktyce.

Epifania i Bazylea:

„niesprawiedliwość” — nieprawdę. (TP 1957, s. 4)

2 List do Tesaloniczan 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Wybrał Bóg” — Świętych ludzi, a nie kościół nominalny.

Epifania i Bazylea:

„od początku wybrał” — słowo "wybrani" określa tych, którzy przez ofiarowanie i spłodzenie z Ducha zostali wybrani do ubiegania się o wysokie powołanie. (TP 1934, s. 57) ale nie zanim powstał świat, lecz od Ewangelii i uświęcenia z Ducha Św. (TP 1960, s. 15) W Biblii jest mowa o pięciu różnych początkach twórczego dzieła Bożego. (TP 1974, s. 83) 1/ Pierwszy z nich co do czasu (Jan 1:1, 2) jest początkiem, w którym zostało stworzone przed-ludzkie Słowo — Logos — jako pierwsze ze wszystkich stworzeń. (TP 1974, s. 83) 2/ Drugi z nich co do czasu (Przyp. 8:22) jest tym początkiem, w którym stworzone zostały różne zastępy istot duchowych, inne od przedludzkiego Słowa. (TP 1974, s. 83) 3/ Trzeci z nich co do czasu (1 Moj. 1:1) jest początkiem, w którym niebo i ziemia zostały stworzone — przed sześcioma dniami stworzenia, poświęconymi na uporządkowanie ziemi, aby przystosować ją jako miejsce pobytu dla zwierząt i człowieka. (TP 1974, s. 83) 4/ Czwarty z nich co do czasu (Kol. 1:18) oznacza 3 i 1/2 lat, w których Jezus podlegał stworzeniu jako Boska istota — pierwszy początek Wieku Ewangelii, od Jordanu do grobu otwartego w ogrodzie. (TP 1974, s. 83) 5/ A piąty z nich pod względem czasu (2 Tes. 2:13) jest okresem od Zielonych Świątek 33 r., aż do końca Żniwa Żydowskiego 69 r., w którym to czasie Bóg rozpoczął stwarzanie nowego stworzenia jako Kościół, Ciało Chrystusa (TP 1974, s. 83)

„ku zbawieniu” — nasze zbawienie jest dla naszych nowych stworzeń. (TP 1934, s. 57) tzn. gdy dokonywał aktów. (TP 1960, s. 15)

„w poświęceniu” — spłodzeniu. (TP 1934, s. 57)

„i w wierze prawdy” — stan, który był z naszej strony potrzebny do spłodzenia nas. (TP 1934, s. 57)

2 List do Tesaloniczan 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Dostąpili chwały” — Która "nader zacnej chwały wieczną wagę nam sprawuje", 2 Kor.4:17. Bo "jeśli cierpimy, z Nim też królować będziemy", 2 Tym.2:12.

2 List do Tesaloniczan 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„trzymajcie się nauki” — tradycji. tradycje w tym ustępie są prawdami, które Apostoł Paweł otrzymał od Pana i podał braciom, zarówno przez swoją własną wypowiedź, jak i przez własne swoje napisane słowa. A bracia przyjęli apostolskie nauczanie prawdy nie jako słowo pochodzące od ludzi, ale jako prawdę Słowa Bożego.-87

„lub przez mowę” — których ja i drudzy Apostołowie nauczyliśmy was słownie.-87

„lub przez list nasz” — o czym napisałem.-87

Źródła: 87'189;

Literatura o rozdziale 2 List do Tesaloniczan 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 List do Tesaloniczan

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.