2 Księga Samuela 23

2 Księga Samuela, rozdział 23 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (39 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Samuela 23 — Biblia Gdańska

1 A teć są ostateczne słowa Dawidowe. Rzekł Dawid, syn Isajego, rzekł mówię mąż, który był zacnie wywyższony, pomazaniec Boga Jakóbowego, i wdzięczny w pieśniach Izraelskich;

2 Duch Pański mówił przez mię, a słowa jego przechodziły przez język mój.

3 Mówił Bóg Izraelski do mnie, mówiła skała Izraelska: Ten, który panować będzie nad ludem, będzie sprawiedliwy, panować będzie w bojaźni Bożej.

4 Będzie jako bywa światłość poranna, gdy słońce rano bez obłoków wschodzi, a jako od jasności po deszczu wyrasta ziele z ziemi.

5 A choć nie taki jest dom mój przed Bogiem, jednak przymierze wieczne postanowił ze mną, utwierdzone we wszystkiem i obwarowane. A w temci jest wszystko zbawienie moje, i wszystka uciecha moja, aczkolwiek temu jeszcze wzrostu nie dawa.

6 Ale nipobożni wszyscy będą jako cierń wyrwani, którego rękoma nie biorą.

7 Lecz kto się go jedno chce dotknąć, obwaruje się żelazem i drzewem włóczni, albo ogniem wypala go do szczętu na miejscu jego.

8 Teć są imiona mocarzów, które miał Dawid: Jozeb Basebet Tachmojczyk, najprzedniejszy między trzema; który się z uciechą rzucił na ośm set ludu z włócznią, aby je zabił w jednej potrzebie.

9 A po nim był Eleazar, syn Dodona, syna Ahohowego, między trzema mocarzami, którzy byli z Dawidem; a sromotnie lżyli Filistyny, którzy się byli zebrali ku bitwie, gdy byli odciągnęli mężowie Izraelscy.

10 Ten powstawszy bił Filistyny, tak iż ustała ręka jego, i zdrętwiała ręka jego przy mieczu. Tedy sprawił Pan wielkie wybawienie dnia onego, tak, że się lud wrócił za nim, tylko aby korzyści zebrał.

11 A po nim był Semma, syn Agi, Hararczyk; albowiem gdy się byli Filistynowie zebrali do kupy, kędy była część pola pełnego soczewicy, a lud inny był uciekł przed Filistynami:

12 Tedy stanąwszy w pośród onej części pola, bronił go, i pobił Filistyny. A tak sprawił Pan wielkie wybawienie.

13 Wyszli też oni trzej z trzydziestu przedniejszych, a przyszli we żniwa do Dawida, do jaskini Odollam, gdy się wojsko Filistyńskie było obozem położyło w dolinie Refaim.

14 A Dawid na ten czas był na miejscu obronnem: straż też Filistyńska na ten czas była w Betlehem.

15 Tedy pragnął Dawid, i rzekł: O by mi się kto dał napić wody z studni Betlehemskiej, która jest u bramy!

16 Przetoż wpadli ci trzej mocarze do obozu Filistyńskiego, i naczerpali wody z studni Betlehemskiej, która była u bramy; którą nieśli, i przynieśli do Dawida. Ale jej on nie chciał pić, lecz ją wylał przed Panem.

17 I rzekł: Nie daj mi tego Panie, abym to miał uczynić. Izali to nie krew mężów, którzy szli z niebezpieczeństwem dusz swoich? I nie chciał jej pić. Toć uczynili oni trzej mocarze.

18 Także Abisaj brat Joaba, syn Sarwii był przedniejszym między trzema. Ten podniósł włócznią swą przeciwko trzema stom, i zabił je, i był sławnym między trzema.

19 Z tych trzech będąc najsławniejszym, był ich hetmanem; wszakże onych trzech pierwszych nie doszedł.

20 Banajas też syn Jojady, syn męża rycerskiego, zacny w swych sprawach, z Kabseel; ten zabił dwóch mocarzów Moabskich, tenże szedłszy zabił lwa w pośrodku studni, we dni śnieżne.

21 Tenże zabił męża Egipczanina, męża na podziw wielkiego, który Egipczanin miał w ręku włócznią; a on szedł ku niemu z kijem, a wydarłszy włócznią z ręki Egipczanina, zabił go włócznią jego.

22 Toć uczynił Banajas, syn Jojady, który też był sławny między onymi trzema mocarzami.

23 Z tych trzydziestu był najsławniejszym; wszakże onych trzech nie doszedł; i postawił go Dawid nad drabantami swoimi.

24 Był też Asael, brat Joaba, między trzydziestoma. A ci są: Elkanan, syn Dodana, Betlehemczyk;

25 Samma Harodczyk; Elika Harodczyk.

26 Heles Faltyczyk; Hyra, syn Ikkiesa, Tekuitczyk;

27 Abijezer Anatotczyk; Mobonaj Husatczyk;

28 Selmon Ahohytczyk; Maharaj Netofatczyk;

29 Heleb, syn Baany, Netofatczyk; Itaj, syn Rybajego, z Gabaad synów Benjaminowych;

30 Banajas Faratończyk; Haddaj od potoku Gaas;

31 Abijalbon Arbatczyk; Asmewet Barchomczyk;

32 Elijachba Salabończyk; z synów Jassonowych Jonatana;

33 Semma Hororczyk; Ahijam, syn Sarara, Ararytczyk;

34 Elifelet, syn Achasbaja, syna Machatego; Elijam, syn Achitofela Gilończyka.

35 Hezraj Karmelczyk; Faraj Arbitczyk.

36 Igal, syn Natana z Soby; Bani Gadczyk.

37 Selek Ammonitczyk; Nacharaj Berotczyk, który nosił broń Joaba, syna Sarwii;

38 Hira Jetrytczyk; Gareb Jetrytczyk.

39 Uryjasz Hetejczyk. Owa wszystkich trzydzieści i siedm.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Samuela 23

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Samuela 23:1

Epifania i Bazylea:

„mąż, który był zacnie wywyższony” — W scenie z togą br. Russell pokazał to, co okazało się pozafiguralnym wypełnieniem ostatnich słów Dawida. (TP 1960, s. 19)

2 Księga Samuela 23:8

Epifania i Bazylea:

„Dawid” — br. Russell jako on Sługa, nie jako pielgrzym. (TP 1948)

„Jozeb Basebet Tachmojczyk” — Błędnie nazwany Jozeb Basebet; chodzi o Jasobama. Tachmojczyk znaczy "ten roztropny" ( w 1Kron.11,11 jest nazwany synem Chachmonowym- znaczy "ten roztropny"). - W poprawnym tłumaczeniu jest mowa o nim jako o zajmującym stanowisko, co jest aluzją do urzędowej władzy rządzenia Onego Sługi nad domownikami Pańskimi. Rozumiemy, że nasz Pastor w swoich wojowniczych i pielgrzymskich czynnościach jest pozafigurą Jasobama, najpotężniejszego bojownika Dawida. (TP 1938, s. 82,83) Jasobam - znaczy lud powróci, tj z przekleństwa do restytucji. (TP 1938, s. 82,83)

„Najprzedniejszy między...” — przedstawia najpotężniejszego wojownika Dawida, co jest pozafigurą na Onego Sługę, jako na najprzedniejszego bojownika, przy końcu obecnego wieku, z wszystkich bojowników Kościoła. (TP 1938, s. 82,83)

„Który się z uciechą rzucił na osiemset ludu...aby je zabił w jednej potrzebie” — spustoszenie jakiego on dokonał przez swoje pisma o wiecznych mękach na sekciarzach (Filistynach) (TP 1938, s. 82,83)

„..z włócznią” — włócznia jest figurą na kontrowersyjne pisma, ( nauki zbijające wydawane na piśmie), a nie na wykłady. (TP 1938, s. 82,83) Jego główne pisma na temat wiecznych mąk i przytomności umarłych są następujące: (TP 1938, s. 82,83) Dwie broszurki- O Piekle i O Spirytyzmie, (TP 1938, s. 82,83) wielka część rozdziału w t.5 omawiająca Duszę i Piekło, (TP 1938, s. 82,83) traktat p.t.: "Zapłatą za grzech jest śmierć - nie wieczne męki", (TP 1938, s. 82,83) miesięczniki z następującymi tematami: " Złodzieje w raju", " Bogacz w Piekle", " W brzuchu Piekła", " Nieśmiertelne robaki i nieugaszony ogień", " Jezioro ognia", "Co to jest dusza?" itd. (TP 1938, s. 82,83)

Źródła: TP 38'82,83; 49'61

2 Księga Samuela 23:9

Epifania i Bazylea:

„A po nim był Eleazar” — znaczy wielka moc. Przedstawia br. Johnsona. (TP 1949, s. 45,46)

„syn Dodona” — Dodho znaczy miłujący. (TP 1949, s. 45,46)

„syna Achowego” — znaczy braterski. (TP 1949, s. 45,46)

„byli z Dawidem” — wykonywali wspólną pracę razem z br. Russellem. (TP 1949, s. 45,46)

„Filistyny” — przesiewacze z kościoła nominalnego. (TP 1949, s. 45,46)

„gdy byli odciągnęli mężowie Izraelscy” — ataki przesiewaczy z kościoła nominalnego były tak liczne i okrutne, że większość ludu Prawdy uciekała przed nimi. (TP 1949, s. 45,46)

2 Księga Samuela 23:10

Epifania i Bazylea:

„Ten powstawszy bił Filistyny” — przedmioty publiczne jakie br. J. wykładał, były w większości również sporne, zmierzające przeciw przesiewaczom Kościoła nominalnego. (TP 1949, s. 46)

„ustała ręka jego” — od 1.03.1910r., wyczerpanie zaczęło nadwerężać jego sen, aż doszło do tego stopnia, że pomimo iż pracował całą siłą, sypiał zaledwie od 3 do 4 godzin na dobę. To było powodem jeszcze większego wyczerpania, ale pomimo tego nie zwalniał pracy. Około 10.05., zauważył, iż coraz trudniej przychodzi mu skoncentrować umysł, a w dniu 22.05., zasłabł ostatecznie na wyczerpanie nerwowe. (TP 1949, s. 46)

„i zdrętwiała ręka jego przy mieczu” — (i przylgnęła ręka jego do miecza); zmęczony mózg jego zatrzymał w sobie wszystkie wykłady. (znał na pamięć ok. 300). (TP 1949, s. 46)

2 Księga Samuela 23:11

Epifania i Bazylea:

„A po nim był Semma” — przedstawia br. Bartona. (TP 1949, s. 44,45)

„pola pełnego soczewicy” — Prawda o Przymierzach. (TP 1949, s. 44,45)

2 Księga Samuela 23:12

Epifania i Bazylea:

„Ten stanąwszy w pośród onej części pola, obronił go i pobił Filistyny” — Brat Barton przez swoje kazanie o Boskich Przymierzach (na Konwencji w 1909 r) jako pozafiguralny Semma, trzeci najpotężniejszy wojownik Dawida broniący pola pełnego soczewicy przed Filistynami i wyzwalający je od nich, był jednym z tych, którzy w pozafigurze dopomogli ofiarować i poświęcić te ustępy Pisma Św.(mój dopisek: przedstawione w kadzielnicach z 4Moj.16), broniąc nimi dwóch Ofiar za grzech. (TP 1972, s. 42)

2 Księga Samuela 23:13

Epifania i Bazylea:

„Wyszli tedy oni trzej” — Jasobam -reprezentuje br. Russella jako pielgrzyma w czasie żęcia; Eleazar- reprezentuje br. Johnsona; Semma - reprezentuje br. Bartona. (TP 1949, s. 61)

„Do Dawida” — (Umiłowany) reprezentuje br. Russella, jako onego Sługę, nie jako pielgrzyma. (TP 1938, s. 82,84)

„Do jaskini Odollam” — (Odollam - pomsta, czyli sprawiedliwość ludu znaczy to samo co greckie słowo Laodyceja); odnosi się do okresu Żniwa i okresu Laodycejskiego. (TP 1938, s. 82,84)

„gdy się wojsko Filistyńskie” — Filistyńczycy (wieśniacy - sekciarze) tu o ile dotyczy to stosunku Jasobama do nich, reprezentują przesiewaczy, zapierających się okupu w 1878 i 1879 r., którzy ruszyli niebem i ziemią, ażeby pozbyć się Prawdy, odnośnie równoważnej ceny i zadowolenia sprawiedliwości przez ofiarę. (TP 1938, s. 82,84)

„W dolinie Rafaim” — ( Rafaim znaczy olbrzymowie i jest figurą upadłych aniołów), dolina Rafaim zdaje się być figurą na upadłych aniołów. (TP 1938, s. 82,84)

2 Księga Samuela 23:14

Epifania i Bazylea:

„Dawid” — br. Russell (TP 1938, s. 84)

„Na miejscu obronnym” — Obwarowane miejsce w jaskini Odollam reprezentuje Wiernych Laodycejskich, jako przebywających w Bogu, jako ich schronieniu i twierdzy. (TP 1938, s. 84)

„Straż też filistyńska na ten czas była w Betlehem” — Przesiewacze z lat 1908-1911 wdarli się do Biblii (Betlehem-dom chleba) jako nie swojej rzeczy, fałszywie ją tłumacząc. (TP 1949, s. 61) wojsko Filistyńskie w Betlehem ( Betlehem-dom chleba reprezentuje nauki biblijne jako pokarm dla serca i umysłu) reprezentuje p. Barboura i jego sprzymierzonych nauczycieli, zapierających się okupu, którzy przywłaszczyli, utrzymywali i nadużywali swoje stanowisko względem nauk biblijnych w celu obalenia Prawdy o okupie i zadowoleniu sprawiedliwości ofiarą za grzech. (TP 1938, s. 84)

2 Księga Samuela 23:15

Epifania i Bazylea:

„Tedy pragnął Dawid” — Wyobraża br. Russella, który pragnął jako "ów sługa", nie jako pielgrzym, Prawdy w tych trzech czasach. (TP 1949, s. 61) Dawidowe pragnienie napicia się wody z tej studni, w stosunku do Jasobama, reprezentuje pragnienie onego sługi za Prawdą względem szczegółów o okupie i zadowoleniu sprawiedliwości, połączonych ze sporem na tle okupu, który był zaczęty przez p. Barboura na wiosnę 1878 r. Głęboko założone sofisterie p. Barboura uczyniły to pragnienie jeszcze większe, szczególnie jego przekręcenie 3Moj.16, ażeby pozbyć się w tym rozdziale idei zadowolenia sprawiedliwości przez ofiarę za grzech. (TP 1938, s. 84)

„z studni Betlehemskiej” — reprezentuje Biblię, gdzie Prawda się znajduje - z której nauczyciele Prawdy - pozafiguralni Betlehemczycy - są uprzywilejowani czerpać i przynosić drugim do picia. (TP 1938, s. 84)

2 Księga Samuela 23:16

Epifania i Bazylea:

„Przetoż wpadli ci trzej mocarze do obozu Filistyńskiego” — przedostali się, czyli zbili argumenty niewierzących w okup i potykali się z demonami, ażeby dostać to, co okazało się być prawdą odnośnie dwóch ofiar za grzech - człowieczeństwa Jezusowego i Kościoła. (TP 1938, s. 84)

„Ale on nie chciał pić” — niechęć onego Sługi w tym, żeby zaraz przyjąć naukę o uczestnictwie Kościoła w ofierze za grzech, która zdawała mu się być niebezpieczną dla tego kto ją przyniósł. (TP 1938, s. 84)

„lecz ją wylał przed Panem” — reprezentuje fakt, że on potem ją głosi jako Prawdę od Pana - wylana jako pozafiguralna ofiara napoju Panu. (TP 1938, s. 84)

2 Księga Samuela 23:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie chciał jej pić” — Bardzo mało królów ziemi mogłoby okazać podobnego ducha.

2 Księga Samuela 23:18

Epifania i Bazylea:

„Także Abisaj” — reprezentuje br. Jana Edgara. (TP 1938, s. 83)

„Ten podniósł włócznie swą” — (włócznia jest figurą na kontrowersyjne pisma, ( nauki zbijające wydawane na piśmie), a nie na wykłady.) reprezentuje jego broszurkę pt. "Gdzie są umarli". (TP 1938, s. 83)

„Przeciwko trzema stom i zabił je” — pokonał tą broszurką naukę o przytomności umarłych. (TP 1938, s. 83)

2 Księga Samuela 23:20

Epifania i Bazylea:

„Banajas syn Jojady” — reprezentuje J. F. Rutherforda. (TP 1937, s. 27)

„zabił lwa w pośrodku studni” — w symbolach biblijnych jama (dół, przepaść) przedstawia stan obmowy. Być wrzuconym do dołu, znaczy dostać się w stan obmowy. Lwy przedstawiają obmowy. (TP 1937, s. 27) J. F. Rutherford zbił obmowę nominalnego kościoła przeciw naszemu Pastorowi, broszurką pt. "Walka w Eklezjastycznych Niebiosach". (TP 1937, s. 27)

„we dni śnieżne” — (wydaną) w czasie ucisku. (TP 1937, s. 27)

2 Księga Samuela 23:22

Epifania i Bazylea:

„Banajas syn Jojady” — reprezentuje J. F. Rutherforda. (TP 1937, s. 27)

2 Księga Samuela 23:39

Epifania i Bazylea:

„Owa wszystkich trzydzieści i siedem” — Dziewięciu głównych pielgrzymów paruzyjnych w następującym porządku jest pokazanych w 2 Sam. 23:8—23, jak bracia: Russell, Johnson, Barton, J. Edgar, Hemery, M. Edgar, Rutherford, Sturgeon i MacMillan i — oprócz trzech wyżej wymienionych pielgrzymów brytyjskich — trzydziestu czterech pielgrzymów, których zdjęcia ukazały się na ostatniej stronie styczniowego numeru Peoples Pulpit (Kazalnica Ludowa) z 1910 roku, jest przedstawionych w 34 mocarzach Dawida wymienionych w 2 Sam. 23:8—39. Także nazwiska tych 34 (ponownie trzej brytyjscy pielgrzymi byli pominięci) zostały wymienione w B.S.M. {Miesięcznik Studentów Biblijnych) w 1911 roku, Nr 13, str. 2, kol. 3, par. 8, którzy są antytypami 34 mocarzy Dawida wyszczególnionych w tych wersetach. (TP 1979, s. 77)

Literatura o rozdziale 2 Księga Samuela 23

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Samuela

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.