Księga Ezdrasza 8

Księga Ezdrasza, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (36 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Ezdrasza 8 — Biblia Gdańska

1 A cić są przedniejsi z domów swych ojcowskich, i ród tych, którzy wyszli zemną z Babilonu za królowania króla Artakserksesa:

2 Z synów Fineaszowych Gierson; z synów Itamarowych Danijel; z synów Dawidowych Hattus;

3 Z synów Sechanijaszowych, który był z synów Faresowych, Zacharyjasz, a z nim poczet mężów sto i pięćdziesiąt;

4 Z synów Pachatmoabowych Elijeoenaj, syn Zerachyjaszowy, a z nim dwieście mężów;

5 Z synów Sechanijaszowych syn Jahazyjelowy, a z nim trzy sta mężów;

6 A z synów Adynowych Ebed, syn Jonatana, a z nim pięćdziesiąt mężów;

7 A z synów Elamowych Isajasz, syn Atalijasza, a z nim siedmdziesiąt mężów;

8 A z synów Sefatyjaszowych Zabadyjasz, syn Michaelowy, a z nim ośmdziesiąt mężów;

9 Z synów Joabowych Obadyjasz, syn Jechyjelowy, a z nim dwieście i ośmnaście mężów;

10 A z synów Selomitowych, syn Josyfijaszowy, a z nim sto i sześćdziesiąt mężów;

11 A z synów Bebajowych Zacharyjasz, syn Bebajowy, a z nim dwadzieścia i ośm mężów;

12 A z synów Azgadowych Johanan, syn Hakatanowy, a z nim sto i dziesięć mężów;

13 A z synów Adonikamowych najostateczniejszych, których te są imiona: Elifelet, Jehijel, i Semejasz, a z nimi sześdziesiąt mężów,

14 A z synów Bigwajowych Utaj i Zabud, a z nimi siedmdziesiąt mężów;

15 A tak zgromadziłem ich do rzeki, która wpada do Achawy, i leżeliśmy tam obozem przez trzy dni: potem przeglądałem lud i kapłanów, a z synów Lewiego nie znalazłem tam żadnego.

16 Przetoż posłałem Elijezera, Aryjela, Semejasza, i Elnatana, i Jaryba, i Elnatana i Natana, i Zacharyjasza, i Mesullama, przedniejszych, i Jojaryba, i Elnatana, mężów uczonych;

17 I rozkazałem im do Iddona, przełożonego nad miejscem Kasyfii, i włożyłem w usta ich słowa, które mieli mówić do Iddona, Achywa i Netynejczyków na miejscu Kasyfii, aby nam przywiedli sług do domu Boga naszego.

18 I przywiedli nam według ręki Boga naszego łaskawej nad nami, męża nauczonego z synów Maheli, syna Lewiego, syna Izraelowego, i Serebijasza, i synów jego, i braci jego ośmnaście;

19 I Hasabijasza, a z nim Jesajasza z synów Merarego, braci jego, i synów ich dwadzieścia;

20 Nadto z Netynejczyków, których był postanowił Dawid i przedniejsi ku posłudze Lewitów, Netynejczyków dwieście i dwadzieścia; ci wszyscy z imienia mianowani byli.

21 Tedym tam zapowiedział post u rzeki Achawy, abyśmy się dręczyli przed Bogiem naszym, a szukali od niego drogi prostej sobie, i dziatkom naszym, i wszystkiej majętności naszej.

22 Bom się wstydził prosić u króla o jaki poczet jezdnych, aby nam byli na pomocy przeciwko nieprzyjaciołom w drodze; bośmy byli powiedzieli królowi, mówiąc: Ręka Boga naszego jest nad wszystkimi, którzy go szukają uprzejmie, ale moc jego i popędliw ość jego przeciwko wszystkim, którzy go opuszczają.

23 A gdyśmy pościli, i prosiliśmy o to Boga naszego, wysłuchał nas.

24 Tedym odłączył z przedniejszych kapłanów dwanaście: Serebijasza, Hasabijasza, a z nimi braci ich dziesięć;

25 I odważyłem im srebro, i złoto, i naczynia na ofiarę podnoszenia do domu Boga naszego, które ofiarowali król i rada jego, i książęta jego, i wszystek lud Izraelski, ile się go znalazło.

26 Odważyłem, mówię do rąk ich srebra talentów sześćset i pięćdziesiąt, a naczynia srebrnego sto talentów, przytem złota sto talentów.

27 Czasz też złotych dwadzieścia, ważących po tysiąc łótów, a dwa naczynia z mosiądzu wybornego, tak piękne jako złoto.

28 Potemem rzekł do nich: Wyście poświęceni Panu, i naczynia także poświęcone, a to srebro i to złoto dobrowolnie ofiarowane jest Panu, Bogu ojców waszych.

29 Pilnujcież a strzeżcie, aż to odważycie przed kapłanami przedniejszymi, i Lewitami, i książętami z domów ojcowskich w Izraelu w Jeruzalemie, w gmachach domu Pańskiego.

30 A tak wzięli kapłani i Lewitowie wagę onego srebra, i złota, i naczynia, aby je odnieśli do Jeruzalemu, do domu Boga naszego.

31 Zatem ruszyliśmy się od rzeki Achawy dwunastego dnia, miesiąca pierwszego, abyśmy szli do Jeruzalemu; a ręka Boga naszego była nad nami, i wyrwała nas z ręki nieprzyjaciela i czyhającego na nas w drodze.

32 I przyszliśmy do Jeruzalemu, i zamieszkaliśmy tam przez trzy dni.

33 A dnia czwartego odważono srebro, i złoto, i naczynie ono w domu Boga naszego do ręki Meremota, syna Uryjasza kapłana, z którym był Eleazar, syn Fineesowy; z nimi też byli Josabad, syn Jesuego, i Noadyjasz, syn Binnujego, Lewitowie;

34 Pod liczbą i wagą wszystko, i zapisano wagę tego wszystkiego onegoż czasu.

35 Wróciwszy się tedy z niewoli ci, którzy byli w pojmaniu, ofiarowali Bogu Izraelskiemu cielców dwanaście za wszystkiego Izraela, baranów dziewięćdziesiąt i sześć, baranków siedmdziesiąt i siedm, kozłów za grzech dwanaście, to wszystko na całopalenie Panu.

36 I oddali wyroki królewskie starostom królewskim, i książętom za rzeką, a ci byli pomocą ludowi i domowi Bożemu.

Komentarz do rozdziału: Księga Ezdrasza 8

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Ezdrasza 8:17

Epifania i Bazylea:

„Netynejczyków” — HEBRAJSKIE słowo Nethinim (oddani, poświęceni) jest użyte w Piśmie Św. celem oznaczenia klasy sług przybytku i świątyni, którzy byli podległymi Lewitom. Oni są wymienieni w Piśmie Św. jako szczególni słudzy Lewitów, którym oni pomagali w służbie przy przybytku za dni życia Dawida i Salomona, nim świątynia Salomonowa była zbudowana, a potem w służeniu w świątyni, włączając okres po wygnaniu, w którym oni są szczególnie wzmiankowani w Piśmie Św. (ten okres rozpoczął się powrotem z wygnania po 70 latach spustoszenia ziemi, w odpowiedzi na dekret Cyrusa). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Zgodnie z tym, rozumiemy, że: (TP 1972, s. 32,33,34,35) 1/ Netynejczycy od czasu Dawida aż do okresu wygnania, którzy byli dani „ku posłudze Lewitom” (Ezdr. 8:20), reprezentują, nie wszystkich Obozowców, lecz tych spośród nich, którzy byli szczególnymi pomocnikami Lewitów w Wieku Ewangelii — tymczasowo usprawiedliwionych — w związku z ich służbą Bożą. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2/ W obrazie (Netynejczyków za czasów Ezdrasza i Nehemijasza i później) Netynejczycy są typem na mniejszą liczbę Obozowców — tylko na tych Obozowców, którzy (a) opuścili Babilon i (b) przyszli — przynajmniej częściowo — do Prawdy, (c) pomagali, służąc w świątyni Bożej, tym pozafiguralnym Lewitom, którzy też uczynili (a) i (b). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Ten więcej ograniczony pozafiguralny obraz ma miejsce wśród ludu Bożego w Parousji i Epifanii, który w odpowiedzi na Słowo Boże (Obj. 18:4; Izaj. 52:11; Jer. 51:6) opuszcza Babilon począwszy od 1878 roku. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2.1/ W większej pozafigurze kapłanów, Lewitów i Netynejczyków tutaj przedstawionej, rozważamy ich z punktu ich pokrewieństwa do pozafiguralnej świątyni, a nie z historycznego punktu widzenia, w którym to kapłani reprezentują głównych lub wybitnych wodzów, Lewici reprezentują podrzędnych wodzów w każdym wypadku bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony, a (TP 1972, s. 32,33,34,35) Netynejczycy reprezentują „posiłkowych pielgrzymów” bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2.2/ Od jesieni 1954 niektórzy z tymczasowo usprawiedliwionych poświęcili się i dlatego ich stanowisko jako poświęconych jest przedstawione nie w Świątnicy ani nie na Dziedzińcu, ale w Obozie. Odnosimy się do nich jako do Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1972, s. 32,33,34,35) W ten sposóbod jesieni 1954 w Obozie są trzy klasy: (TP 1972, s. 32,33,34,35) (a) klasa poświęcona — Poświęceni Obozowcy Epifanii; (TP 1972, s. 32,33,34,35) (b) usprawiedliwieni i (TP 1972, s. 32,33,34,35) (c) nieusprawiedliwieni, nominalny lud Boży. (TP 1972, s. 32,33,34,35) Pomiędzy tymi trzema klasami Obozowców znajdują się po roku 1954 (TP 1972, s. 32,33,34,35) POZAFIGURALNI NETYNEJCZYCY, mianowicie ci, którzy opuścili Babilon, którzy przyszli — w pewnej mierze — do Prawdy i którzy szczególnie pomagają pozafiguralnym Lewitom — Wielkiemu Gronu i Młodocianym Godnym — w ich służbie w epifanicznej świątyni w przygotowaniu Lewitów na Epifanicznym Dziedzińcu do zajęcia ich miejsca w Tysiącleciu i w budowaniu Epifanicznego Obozu spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 32,33,34,35) Ci pozafiguralni Netynejczycy ,,umiejętnie” i ,,rozumnie” (TP 1972, s. 32,33,34,35) (1) mniej lub więcej oczyścili się ze złych wad aby postępować za naukami Słowa Bożego, (TP 1972, s. 32,33,34,35) (2) przyłączyli się oni do swych braci, do swych godnych wodzów i (TP 1972, s. 32,33,34,35) (3) zobowiązali się uroczystą umową, że będą postępować w posłuszeństwie do Słowa Bożego (Neh. 10:28,29). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Oni są szczególnie dani lub poświęceni dla służby Wielkiego Grona i Młodocianych Godnych. (TP 1972, s. 32,33,34,35)

Księga Ezdrasza 8:20

Epifania i Bazylea:

„z Netynejczyków” — HEBRAJSKIE słowo Nethinim (oddani, poświęceni) jest użyte w Piśmie Św. celem oznaczenia klasy sług przybytku i świątyni, którzy byli podległymi Lewitom. Oni są wymienieni w Piśmie Św. jako szczególni słudzy Lewitów, którym oni pomagali w służbie przy przybytku za dni życia Dawida i Salomona, nim świątynia Salomonowa była zbudowana, a potem w służeniu w świątyni, włączając okres po wygnaniu, w którym oni są szczególnie wzmiankowani w Piśmie Św. (ten okres rozpoczął się powrotem z wygnania po 70 latach spustoszenia ziemi, w odpowiedzi na dekret Cyrusa). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Zgodnie z tym, rozumiemy, że: (TP 1972, s. 32,33,34,35) 1/ Netynejczycy od czasu Dawida aż do okresu wygnania, którzy byli dani „ku posłudze Lewitom” (Ezdr. 8:20), reprezentują, nie wszystkich Obozowców, lecz tych spośród nich, którzy byli szczególnymi pomocnikami Lewitów w Wieku Ewangelii — tymczasowo usprawiedliwionych — w związku z ich służbą Bożą. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2/ W obrazie (Netynejczyków za czasów Ezdrasza i Nehemijasza i później) Netynejczycy są typem na mniejszą liczbę Obozowców — tylko na tych Obozowców, którzy (a) opuścili Babilon i (b) przyszli — przynajmniej częściowo — do Prawdy, (c) pomagali, służąc w świątyni Bożej, tym pozafiguralnym Lewitom, którzy też uczynili (a) i (b). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Ten więcej ograniczony pozafiguralny obraz ma miejsce wśród ludu Bożego w Parousji i Epifanii, który w odpowiedzi na Słowo Boże (Obj. 18:4; Izaj. 52:11; Jer. 51:6) opuszcza Babilon począwszy od 1878 roku. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2.1/ W większej pozafigurze kapłanów, Lewitów i Netynejczyków tutaj przedstawionej, rozważamy ich z punktu ich pokrewieństwa do pozafiguralnej świątyni, a nie z historycznego punktu widzenia, w którym to kapłani reprezentują głównych lub wybitnych wodzów, Lewici reprezentują podrzędnych wodzów w każdym wypadku bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony, a (TP 1972, s. 32,33,34,35) Netynejczycy reprezentują „posiłkowych pielgrzymów” bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2.2/ Od jesieni 1954 niektórzy z tymczasowo usprawiedliwionych poświęcili się i dlatego ich stanowisko jako poświęconych jest przedstawione nie w Świątnicy ani nie na Dziedzińcu, ale w Obozie. Odnosimy się do nich jako do Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1972, s. 32,33,34,35) W ten sposóbod jesieni 1954 w Obozie są trzy klasy: (TP 1972, s. 32,33,34,35) (a) klasa poświęcona — Poświęceni Obozowcy Epifanii; (TP 1972, s. 32,33,34,35) (b) usprawiedliwieni i (TP 1972, s. 32,33,34,35) (c) nieusprawiedliwieni, nominalny lud Boży. (TP 1972, s. 32,33,34,35) Pomiędzy tymi trzema klasami Obozowców znajdują się po roku 1954 (TP 1972, s. 32,33,34,35) POZAFIGURALNI NETYNEJCZYCY, mianowicie ci, którzy opuścili Babilon, którzy przyszli — w pewnej mierze — do Prawdy i którzy szczególnie pomagają pozafiguralnym Lewitom — Wielkiemu Gronu i Młodocianym Godnym — w ich służbie w epifanicznej świątyni w przygotowaniu Lewitów na Epifanicznym Dziedzińcu do zajęcia ich miejsca w Tysiącleciu i w budowaniu Epifanicznego Obozu spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 32,33,34,35) Ci pozafiguralni Netynejczycy ,,umiejętnie” i ,,rozumnie” (TP 1972, s. 32,33,34,35) (1) mniej lub więcej oczyścili się ze złych wad aby postępować za naukami Słowa Bożego, (TP 1972, s. 32,33,34,35) (2) przyłączyli się oni do swych braci, do swych godnych wodzów i (TP 1972, s. 32,33,34,35) (3) zobowiązali się uroczystą umową, że będą postępować w posłuszeństwie do Słowa Bożego (Neh. 10:28,29). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Oni są szczególnie dani lub poświęceni dla służby Wielkiego Grona i Młodocianych Godnych. (TP 1972, s. 32,33,34,35)

Księga Ezdrasza 8:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Post” — Umartwienie ciała, przez wstrzymanie się od przyjemności.

Księga Ezdrasza 8:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Srebro i złoto” — Razem wartość wynosiła od 2 do 3 milionów dolarów.

Księga Ezdrasza 8:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Pilnujcie i strzeżcie” — Może służyć za wskazówkę jak powinniśmy czuwać i pilnować powierzone nam skarby.

Literatura o rozdziale Księga Ezdrasza 8

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Ezdrasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.