Księga Ezdrasza 2

Księga Ezdrasza, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (69 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Ezdrasza 2 — Biblia Gdańska

1 A cić są ludzie onej krainy, którzy wyszli z pojmania i z niewoli, w którą ich był zaprowadził Nabuchodonozor, król Babiloński, do Babilonu, a wrócili się do Jeruzalemu i do Judy, każdy do miasta swego.

2 Którzy przyszli z Zorobabelem, z Jesuą, Nehemijaszem, Sarajaszem, Rehelijaszem, Mardocheuszem, Bilsanem, Misparem Bigwajem, Rechumem, i Baaną. A poczet ludu Izraelskiego ten był:

3 Synów Farosowych dwa tysiące sto siedmdziesiąt i dwa;

4 Synów Sefatyjaszowych trzy sta siedmdziesiąt i dwa;

5 Synów Arachowych siedm set siedmdziesiąt i pięć;

6 Synów Pachat Moabowych, synów Jesui Joabowych dwa tysiące ośm set i dwanaście; synów Elamowych tysiąc dwieście pięćdziesiąt i cztery;

7 Synów Zatuowych dziewięć set i czterdzieści i pięć;

8 Synów Zachajowych siedm set i sześćdziesiąt;

9 Synów Bani sześć set czterdzieści i dwa;

10 Synów Bebajowych sześć set dwadzieścia i trzy.

11 Synów Azgadowych tysiąc dwieście dwadzieścia i dwa.

12 Synów Adonikamowych sześć set sześćdziesiąt i sześć;

13 Synów Bigwajowych dwa tysiące pięćdziesiąt i sześć;

14 Synów Adynowych cztery sta pięćdziesiąt i cztery.

15 Synów Aterowych, co poszli z Ezechyjasza, dziewięćdziesiąt i ośm;

16 Synów Besajowych trzy sta dwadzieścia i trzy.

17 Synów Jory sto i dwanaście;

18 Synów Hasumowych dwieście dwadzieścia i trzy.

19 Synów Gibbarowych dziewięćdziesiat i pięć;

20 Synów z Betlehemu sto dwadzieścia i trzy;

21 Mężów z Netofatu pięćdziesiąt i sześć;

22 Mężów z Anatotu sto dwadzieścia i ośm;

23 Synów z Azmawetu czterdzieści i dwa;

24 Synów z Karyjatyjarymu, z Kafiry i z Beerotu siedm set i czterdzieści i trzy;

25 Synów z Ramy i z Gabaa sześć set dwadzieścia i jeden;

26 Mężów z Machmas sto dwadzieścia i dwa;

27 Mężów z Betela i z Haj dwieście dwadzieścia i trzy;

28 Synów z Nebo pięćdziesiąt i dwa;

29 Synów Magbisowych sto pięćdziesiąt i sześć;

30 Synów Elama drugiego tysiąc dwieście pięćdziesiąt i cztery;

31 Synów Harymowych trzy sta i dwadzieścia;

32 Synów Lodowych, Hadydowych, i Onowych siedm set dwadzieścia i pięć;

33 Synów Jerechowych trzy sta czterdzieści i pięć;

34 Synów Senaa trzy tysiące i sześć set i trzydzieści.

35 Kapłanów: Synów Jedajaszowych z domu Jesui, dziewięć set siedmdziesiąt i trzy;

36 Synów Immerowych tysiąc pięćdziesiąt i dwa;

37 Synów Pashurowych tysiąc dwieście czterdzieści i siedm;

38 Synów Harymowych tysiąc i siedmnaście.

39 Lewitów: synów Jesui i Kadmiela, synów Hodawyjaszowych siedmdziesiąt i cztery.

40 Śpiewaków: synów Asafowych sto dwadzieścia i ośm.

41 Synów odźwiernych: synów Sallumowych, synów Aterowych, synów Talmonowych, synów Akkubowych, synów Hatytowych, synów Sobajowych, wszystkich sto trzydzieści i dziewięć.

42 Z Netynejczyków: synów Sycha, synów Chasufa, synów Tabbaota,

43 Synów Kierosa, synów Syaa, synów Fadona,

44 Synów Lebana, synów Hagaba,

45 Synów Akkuba, synów Hagaba, synów Salmaja, synów Hanana,

46 Synów Gieddela, synów Gachera, synów Reajasza,

47 Synów Rezyna, synów Nekoda, synów Gazama,

48 Synów Uzy, synów Fasejacha, synów Besaja,

49 Synów Asena, synów Mehunima, synów Nefusyma;

50 Synów Bakbuka, synów Chakufa, synów Charchura,

51 Synów Basluta, synów Mechyda, synów Charsa,

52 Synów Barkosa, synów Sysera, synów Tamacha,

53 Synów Nezyjacha, synów Chatyfa,

54 Synów sług Salomonowych, synów Sotaja, synów Sofereta, synów Peruda,

55 Synów Jahala, synów Darkona, synów Giddela,

56 Synów Sefatyjasza, synów Chatyla, synów Pocheret Hasebaim, synów Ami;

57 Wszystkich Netynejczyków, i synów sług Salomonowych trzy sta dziewięćdziesiąt i dwa.

58 Ci też zasię wyszli z Telmelachu: Telcharsa, Cherub, Addam i Immer; ale nie mogli okazać domu ojców swoich, i nasienia swego, jeźli z Izraela byli.

59 Synów Delajaszowych, synów Tobijaszowych, synów Nekodowych, sześć set pięćdziesiąt i dwa.

60 A synów kapłańskich: synowie Habajowi, synowie Kozowi, synowie Barsylajego, który był pojął żonę z córek Barsylaja Galaadczyka; i nazwany był od imienia ich.

61 Ci szukali opisania rodu swego, ale nie znaleźli; przetoż zrzuceni są z kapłaństwa.

62 I zakazał im Tyrsata, aby nie jadali z rzeczy najświętszych, ażby powstał kapłan z Urym i z Tummim.

63 Wszystkiego zgromadzenia było w jednym poczcie cztredzieści tysięcy dwa tysiące trzy sta i sześćdziesiąt;

64 Oprócz sług ich, i służebnic ich, których było siedm tysięcy trzy sta trzydzieści i siedm, a między nimi było śpiewaków i śpiewaczek dwieście.

65 Koni ich siedm set trzydzieści i sześć; mułów ich dwieście czterdziści i pięć.

66 Wielbłądów ich cztery sta trzydzieści i pięć; osłów sześć tysięcy siedm set i dwadzieścia.

67 A niektórzy z książąt domów ojcowskich przyszli do domu Pańskiego, który był w Jeruzalemie, ofiarowawszy się dobrowolnie, aby budowali dom Boży na miejscu jego.

68 Według przemożenia swego dali nakład na budowanie: złota łótów sześćdziesiąt tysięcy i jeden, a srebra grzywien pięć tysięcy, i szat kapłańskich sto.

69 A tak osadzili się kapłani i Lewitowie, i niektórzy z ludu, i śpiewacy, i odźwierni, i Netynejczycy w miastach swych, i wszystek Izrael w miastach swych.

Komentarz do rozdziału: Księga Ezdrasza 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Ezdrasza 2:2

Epifania i Bazylea:

„i Baaną” — ten, który jest wyobrażony przez Baana, był naznaczony przez Boga jako wódz dobrych Lewitów, a bracia oświeceni Epifanią z radością uznali go za takiego. Zdając sobie sprawę, że pozafiguralny Baana był mianowany przez Boga jako „wódz dobrych Lewitów i dobrych Młodocianych Godnych” br. Johnson rozpoznał, iż po jego śmierci pozafiguralny Baana będzie tym, który ma również służyć w urzędzie interesowym jako opiekun wykonawczy, aby „zarządzać finansami i prawem własności Świecko Domowego Ruchu Misjonarskiego”. (TP 1967, s. 63)

Księga Ezdrasza 2:41

Epifania i Bazylea:

„śpiewaków” — Ci śpiewacy przedstawiają nauczycieli Słowa Bożego, włączając przewodniczących badań bereańskich. (TP 1972, s. 37)

Księga Ezdrasza 2:42

Epifania i Bazylea:

„odźwiernych” — odźwierni przedstawiają tych, którzy pracują na zewnątrz względem osób mających posłuch i którzy starają się te osoby pozyskać do ludu Bożego i do Prawdy lub tylko do Prawdy. Oni są ewangelistami, kolporterami, pracownikami pasterskimi, ochotnikami, pracownikami względem osób dotkniętych żałobą itd. (TP 1972, s. 37)

Księga Ezdrasza 2:43

Epifania i Bazylea:

„z Netynejczyków” — HEBRAJSKIE słowo Nethinim (oddani, poświęceni) jest użyte w Piśmie Św. celem oznaczenia klasy sług przybytku i świątyni, którzy byli podległymi Lewitom. Oni są wymienieni w Piśmie Św. jako szczególni słudzy Lewitów, którym oni pomagali w służbie przy przybytku za dni życia Dawida i Salomona, nim świątynia Salomonowa była zbudowana, a potem w służeniu w świątyni, włączając okres po wygnaniu, w którym oni są szczególnie wzmiankowani w Piśmie Św. (ten okres rozpoczął się powrotem z wygnania po 70 latach spustoszenia ziemi, w odpowiedzi na dekret Cyrusa). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Zgodnie z tym, rozumiemy, że: (TP 1972, s. 32,33,34,35) 1/ Netynejczycy od czasu Dawida aż do okresu wygnania, którzy byli dani „ku posłudze Lewitom” (Ezdr. 8:20), reprezentują, nie wszystkich Obozowców, lecz tych spośród nich, którzy byli szczególnymi pomocnikami Lewitów w Wieku Ewangelii — tymczasowo usprawiedliwionych — w związku z ich służbą Bożą. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2/ W obrazie (Netynejczyków za czasów Ezdrasza i Nehemijasza i później) Netynejczycy są typem na mniejszą liczbę Obozowców — tylko na tych Obozowców, którzy (a) opuścili Babilon i (b) przyszli — przynajmniej częściowo — do Prawdy, (c) pomagali, służąc w świątyni Bożej, tym pozafiguralnym Lewitom, którzy też uczynili (a) i (b). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Ten więcej ograniczony pozafiguralny obraz ma miejsce wśród ludu Bożego w Parousji i Epifanii, który w odpowiedzi na Słowo Boże (Obj. 18:4; Izaj. 52:11; Jer. 51:6) opuszcza Babilon począwszy od 1878 roku. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2.1/ W większej pozafigurze kapłanów, Lewitów i Netynejczyków tutaj przedstawionej, rozważamy ich z punktu ich pokrewieństwa do pozafiguralnej świątyni, a nie z historycznego punktu widzenia, w którym to kapłani reprezentują głównych lub wybitnych wodzów, Lewici reprezentują podrzędnych wodzów w każdym wypadku bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony, a (TP 1972, s. 32,33,34,35) Netynejczycy reprezentują „posiłkowych pielgrzymów” bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony. (TP 1972, s. 32,33,34,35) 2.2/ Od jesieni 1954 niektórzy z tymczasowo usprawiedliwionych poświęcili się i dlatego ich stanowisko jako poświęconych jest przedstawione nie w Świątnicy ani nie na Dziedzińcu, ale w Obozie. Odnosimy się do nich jako do Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1972, s. 32,33,34,35) W ten sposóbod jesieni 1954 w Obozie są trzy klasy: (TP 1972, s. 32,33,34,35) (a) klasa poświęcona — Poświęceni Obozowcy Epifanii; (TP 1972, s. 32,33,34,35) (b) usprawiedliwieni i (TP 1972, s. 32,33,34,35) (c) nieusprawiedliwieni, nominalny lud Boży. (TP 1972, s. 32,33,34,35) Pomiędzy tymi trzema klasami Obozowców znajdują się po roku 1954 (TP 1972, s. 32,33,34,35) POZAFIGURALNI NETYNEJCZYCY, mianowicie ci, którzy opuścili Babilon, którzy przyszli — w pewnej mierze — do Prawdy i którzy szczególnie pomagają pozafiguralnym Lewitom — Wielkiemu Gronu i Młodocianym Godnym — w ich służbie w epifanicznej świątyni w przygotowaniu Lewitów na Epifanicznym Dziedzińcu do zajęcia ich miejsca w Tysiącleciu i w budowaniu Epifanicznego Obozu spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 32,33,34,35) Ci pozafiguralni Netynejczycy ,,umiejętnie” i ,,rozumnie” (TP 1972, s. 32,33,34,35) (1) mniej lub więcej oczyścili się ze złych wad aby postępować za naukami Słowa Bożego, (TP 1972, s. 32,33,34,35) (2) przyłączyli się oni do swych braci, do swych godnych wodzów i (TP 1972, s. 32,33,34,35) (3) zobowiązali się uroczystą umową, że będą postępować w posłuszeństwie do Słowa Bożego (Neh. 10:28,29). (TP 1972, s. 32,33,34,35) Oni są szczególnie dani lub poświęceni dla służby Wielkiego Grona i Młodocianych Godnych. (TP 1972, s. 32,33,34,35)

Księga Ezdrasza 2:55

Epifania i Bazylea:

„Synów sług Salomonowych” — „synowie sług Salomonowych” wśród tych, którzy opuścili Babilon, zdają się przedstawiać tych, którzy opuszczają symboliczny Babilon, którzy przychodzą do sfery ludu Bożego w Parousii i Epifanii i którzy co najmniej pomagają w pewnej mierze sługom Bożym w ich służbie w pozafiguralnej świątyni, ale którzy służą niesympatycznie, często mniej lub więcej niechętnie, często z pobudek handlowych, rodzinnych i innych samolubnych pobudek, i często czynią to nieświadomie. Wielu z nich nie tylko opuściło Babilon, ale porzuciło wszelkie wyznanie Chrześcijaństwa i stali się oni ateistami, niewierzącymi, sceptykami lub wierzącymi w pogańskie religie. Ich więc stanowisko jest przedstawione poza Obozem. Inni wśród nich opuścili Babilon i chociaż nie są naprawdę wierzącymi w Jezusa jako Zbawiciela, to jednak nadal są wyznającymi chrześcijanami i wobec tego są w Obozie. (TP 1972, s. 37)

Księga Ezdrasza 2:58

Epifania i Bazylea:

„Netynejczyków” — HEBRAJSKIE słowo Nethinim (oddani, poświęceni) jest użyte w Piśmie Św. celem oznaczenia klasy sług przybytku i świątyni, którzy byli podległymi Lewitom. Oni są wymienieni w Piśmie Św. jako szczególni słudzy Lewitów, którym oni pomagali w służbie przy przybytku za dni życia Dawida i Salomona, nim świątynia Salomonowa była zbudowana, a potem w służeniu w świątyni, włączając okres po wygnaniu, w którym oni są szczególnie wzmiankowani w Piśmie Św. (ten okres rozpoczął się powrotem z wygnania po 70 latach spustoszenia ziemi, w odpowiedzi na dekret Cyrusa). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Zgodnie z tym, rozumiemy, że: (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 1/ Netynejczycy od czasu Dawida aż do okresu wygnania, którzy byli dani „ku posłudze Lewitom” (Ezdr. 8:20), reprezentują, nie wszystkich Obozowców, lecz tych spośród nich, którzy byli szczególnymi pomocnikami Lewitów w Wieku Ewangelii — tymczasowo usprawiedliwionych — w związku z ich służbą Bożą. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2/ W obrazie (Netynejczyków za czasów Ezdrasza i Nehemijasza i później) Netynejczycy są typem na mniejszą liczbę Obozowców — tylko na tych Obozowców, którzy (a) opuścili Babilon i (b) przyszli — przynajmniej częściowo — do Prawdy, (c) pomagali, służąc w świątyni Bożej, tym pozafiguralnym Lewitom, którzy też uczynili (a) i (b). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Ten więcej ograniczony pozafiguralny obraz ma miejsce wśród ludu Bożego w Parousji i Epifanii, który w odpowiedzi na Słowo Boże (Obj. 18:4; Izaj. 52:11; Jer. 51:6) opuszcza Babilon począwszy od 1878 roku. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2.1/ W większej pozafigurze kapłanów, Lewitów i Netynejczyków tutaj przedstawionej, rozważamy ich z punktu ich pokrewieństwa do pozafiguralnej świątyni, a nie z historycznego punktu widzenia, w którym to kapłani reprezentują głównych lub wybitnych wodzów, Lewici reprezentują podrzędnych wodzów w każdym wypadku bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony, a (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Netynejczycy reprezentują „posiłkowych pielgrzymów” bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2.2/ Od jesieni 1954 niektórzy z tymczasowo usprawiedliwionych poświęcili się i dlatego ich stanowisko jako poświęconych jest przedstawione nie w Świątnicy ani nie na Dziedzińcu, ale w Obozie. Odnosimy się do nich jako do Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) W ten sposóbod jesieni 1954 w Obozie są trzy klasy: (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (a) klasa poświęcona — Poświęceni Obozowcy Epifanii; (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (b) usprawiedliwieni i (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (c) nieusprawiedliwieni, nominalny lud Boży. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Pomiędzy tymi trzema klasami Obozowców znajdują się po roku 1954 (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) POZAFIGURALNI NETYNEJCZYCY, mianowicie ci, którzy opuścili Babilon, którzy przyszli — w pewnej mierze — do Prawdy i którzy szczególnie pomagają pozafiguralnym Lewitom — Wielkiemu Gronu i Młodocianym Godnym — w ich służbie w epifanicznej świątyni w przygotowaniu Lewitów na Epifanicznym Dziedzińcu do zajęcia ich miejsca w Tysiącleciu i w budowaniu Epifanicznego Obozu spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Ci pozafiguralni Netynejczycy ,,umiejętnie” i ,,rozumnie” (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (1) mniej lub więcej oczyścili się ze złych wad aby postępować za naukami Słowa Bożego, (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (2) przyłączyli się oni do swych braci, do swych godnych wodzów i (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (3) zobowiązali się uroczystą umową, że będą postępować w posłuszeństwie do Słowa Bożego (Neh. 10:28,29). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Oni są szczególnie dani lub poświęceni dla służby Wielkiego Grona i Młodocianych Godnych. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

„synów sług Salomonowych” — „synowie sług Salomonowych” wśród tych, którzy opuścili Babilon, zdają się przedstawiać tych, którzy opuszczają symboliczny Babilon, którzy przychodzą do sfery ludu Bożego w Parousii i Epifanii i którzy co najmniej pomagają w pewnej mierze sługom Bożym w ich służbie w pozafiguralnej świątyni, ale którzy służą niesympatycznie, często mniej lub więcej niechętnie, często z pobudek handlowych, rodzinnych i innych samolubnych pobudek, i często czynią to nieświadomie. Wielu z nich nie tylko opuściło Babilon, ale porzuciło wszelkie wyznanie Chrześcijaństwa i stali się oni ateistami, niewierzącymi, sceptykami lub wierzącymi w pogańskie religie. Ich więc stanowisko jest przedstawione poza Obozem. Inni wśród nich opuścili Babilon i chociaż nie są naprawdę wierzącymi w Jezusa jako Zbawiciela, to jednak nadal są wyznającymi chrześcijanami i wobec tego są w Obozie. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

Księga Ezdrasza 2:63

Epifania i Bazylea:

„z Urym i z Tummim” — [urim - światła; tummim - doskonałości]; Urim przedstawia nauki Pisma Świętego, a tummim przedstawia cztery wielkie przymioty Boga: moc, mądrość, sprawiedliwość, i miłość. (TP 1977, s. 63) Jesteśmy skłonni przypuszczać, że urim to były światła jakimi promieniowały te drogocenne kamienie, gdy znalazły się w świetle świątnicy najświętszej i że tummim to były drogocenne kamienie w ich pięknościach wydobytych doskonale przez to samo światło. (TP 1977, s. 63)

Księga Ezdrasza 2:65

Paruzja (C.T. Russell):

„Śpiewaków dwieście” — Nikogo nie powinno się zmuszać do opuszczenia Babilonu. Ktokolwiek nie czyni tego z radością i weselem, to niech zostanie gdzie jest.

Epifania i Bazylea:

„śpiewakow” — Ci śpiewacy przedstawiają nauczycieli Słowa Bożego, włączając przewodniczących badań bereańskich. (TP 1972, s. 37)

Księga Ezdrasza 2:69

Paruzja (C.T. Russell):

„Srebra grzywien pięć tysięcy” — Przypuszczalnie było zebrane około 400 000 dolarów.

„I cały Izrael” — Ostatki 12 pokoleń.

Epifania i Bazylea:

„śpiewacy” — Ci śpiewacy przedstawiają nauczycieli Słowa Bożego, włączając przewodniczących badań bereańskich. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

„i odźwierni” — odźwierni przedstawiają tych, którzy pracują na zewnątrz względem osób mających posłuch i którzy starają się te osoby pozyskać do ludu Bożego i do Prawdy lub tylko do Prawdy. Oni są ewangelistami, kolporterami, pracownikami pasterskimi, ochotnikami, pracownikami względem osób dotkniętych żałobą itd. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

„Netynejczycy” — HEBRAJSKIE słowo Nethinim (oddani, poświęceni) jest użyte w Piśmie Św. celem oznaczenia klasy sług przybytku i świątyni, którzy byli podległymi Lewitom. Oni są wymienieni w Piśmie Św. jako szczególni słudzy Lewitów, którym oni pomagali w służbie przy przybytku za dni życia Dawida i Salomona, nim świątynia Salomonowa była zbudowana, a potem w służeniu w świątyni, włączając okres po wygnaniu, w którym oni są szczególnie wzmiankowani w Piśmie Św. (ten okres rozpoczął się powrotem z wygnania po 70 latach spustoszenia ziemi, w odpowiedzi na dekret Cyrusa). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Zgodnie z tym, rozumiemy, że: (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 1/ Netynejczycy od czasu Dawida aż do okresu wygnania, którzy byli dani „ku posłudze Lewitom” (Ezdr. 8:20), reprezentują, nie wszystkich Obozowców, lecz tych spośród nich, którzy byli szczególnymi pomocnikami Lewitów w Wieku Ewangelii — tymczasowo usprawiedliwionych — w związku z ich służbą Bożą. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2/ W obrazie (Netynejczyków za czasów Ezdrasza i Nehemijasza i później) Netynejczycy są typem na mniejszą liczbę Obozowców — tylko na tych Obozowców, którzy (a) opuścili Babilon i (b) przyszli — przynajmniej częściowo — do Prawdy, (c) pomagali, służąc w świątyni Bożej, tym pozafiguralnym Lewitom, którzy też uczynili (a) i (b). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Ten więcej ograniczony pozafiguralny obraz ma miejsce wśród ludu Bożego w Parousji i Epifanii, który w odpowiedzi na Słowo Boże (Obj. 18:4; Izaj. 52:11; Jer. 51:6) opuszcza Babilon począwszy od 1878 roku. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2.1/ W większej pozafigurze kapłanów, Lewitów i Netynejczyków tutaj przedstawionej, rozważamy ich z punktu ich pokrewieństwa do pozafiguralnej świątyni, a nie z historycznego punktu widzenia, w którym to kapłani reprezentują głównych lub wybitnych wodzów, Lewici reprezentują podrzędnych wodzów w każdym wypadku bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony, a (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Netynejczycy reprezentują „posiłkowych pielgrzymów” bez względu na to, czy oni zatrzymali lub utracili korony. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) 2.2/ Od jesieni 1954 niektórzy z tymczasowo usprawiedliwionych poświęcili się i dlatego ich stanowisko jako poświęconych jest przedstawione nie w Świątnicy ani nie na Dziedzińcu, ale w Obozie. Odnosimy się do nich jako do Poświęconych Obozowców Epifanii. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) W ten sposóbod jesieni 1954 w Obozie są trzy klasy: (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (a) klasa poświęcona — Poświęceni Obozowcy Epifanii; (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (b) usprawiedliwieni i (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (c) nieusprawiedliwieni, nominalny lud Boży. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Pomiędzy tymi trzema klasami Obozowców znajdują się po roku 1954 (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) POZAFIGURALNI NETYNEJCZYCY, mianowicie ci, którzy opuścili Babilon, którzy przyszli — w pewnej mierze — do Prawdy i którzy szczególnie pomagają pozafiguralnym Lewitom — Wielkiemu Gronu i Młodocianym Godnym — w ich służbie w epifanicznej świątyni w przygotowaniu Lewitów na Epifanicznym Dziedzińcu do zajęcia ich miejsca w Tysiącleciu i w budowaniu Epifanicznego Obozu spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Ci pozafiguralni Netynejczycy ,,umiejętnie” i ,,rozumnie” (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (1) mniej lub więcej oczyścili się ze złych wad aby postępować za naukami Słowa Bożego, (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (2) przyłączyli się oni do swych braci, do swych godnych wodzów i (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) (3) zobowiązali się uroczystą umową, że będą postępować w posłuszeństwie do Słowa Bożego (Neh. 10:28,29). (TP 1972, s. 32,33,34,35,37) Oni są szczególnie dani lub poświęceni dla służby Wielkiego Grona i Młodocianych Godnych. (TP 1972, s. 32,33,34,35,37)

Literatura o rozdziale Księga Ezdrasza 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Ezdrasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.