Księga Malachiasza 3

Księga Malachiasza, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (18 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Malachiasza 3 — Biblia Gdańska

1 Oto ja posyłam Anioła mego, który zgotuje drogę przed obliczem mojem; a zarazem przyjdzie do kościoła swego Panujący, którego wy szukacie, i Anioł przymierza, którego wy żądacie; oto, przyjdzie, mówi Pan zastępów.

2 Lecz któż będzie mógł znieść dzień przyjścia jego? I kto się ostoi, gdy on się okaże? Bo on jest jako ogień roztapiający, i jako mydło blecharzów.

3 I będzie siedział roztapiając i wyczyszczając srebro, i oczyści syny Lewiego, i przepławi je jako złoto i jako srebro, i będą ofiarować Panu dar w sprawiedliwości.

4 Tedy Panu będzie wdzięczna ofiara od Judy i od Jeruzalemu, jako za dni pierwszych i jako za lat starodawnych.

5 Ale się do was przybliżę z sądem, i będę świadkiem prędkim przeciwko czarownikom, i przeciwko cudzołożnikom, i przeciwko krzywoprzysiężcom, i przeciwko tym, którzy krzywdę czyniąc zatrzymywają zapłatę najemnikowi, wdowie i sierocie i cudzoziemcowi krzywdę czynią, a nie boją się mnie, mówi Pan zastępów.

6 Gdyż ja Pan nie odmieniam się, przetoż wy, synowie Jakóbowi! nie jesteście zniszczeni.

7 Zaraz ode dni ojców waszych odstąpiliście od ustaw moich, a nie strzegliście ich; nawróćcież się do mnie, a nawrócę się do was, mówi Pan zastępów. Ale mówicie: W czemże się nawrócimy?

8 Izali człowiek ma Boga złupić, że wy mnie łupicie? Wszakże mówicie: W czemże cię łupimy? W dziesięcinach i w ofiarach.

9 Zgołaście przeklęci, iż mię tak łupicie, wy i wszystek naród wasz.

10 Znieście wszystkę dziesięcinę do szpichleża, aby była żywność w domu moim, a doświadczcie mię teraz w tem, mówi Pan zastępów; jeźli wam nie otworzę okien niebieskich, a nie wyleję na was błogosławieństwa, tak że go nie będziecie mieli gdzie podziać;

11 I zgromię dla was pożerającego, a nie popsuję wam urodzaju ziemskiego, i nie pochybi winna macica na polu, mówi Pan zastępów.

12 I będą was błogosławić wszyscy narodowie; bo wy będziecie ziemią rozkoszną, mówi Pan zastępów.

13 Zmocniły się przeciwko mnie słowa wasze, mówi Pan; wszakże mówicie: Cóżeśmy mówili przeciwko tobie?

14 Mówiliście: Próżna to Bogu służyć, a cóż za pożytek, choć będziemy strzedz rozkazania jego, i będziemy smętnie chodzić, bojąc się Pana zastępów?

15 Owszem, pyszne mamy za błogosławione, ponieważ się ci budują, którzy czynią niezbożność, a którzy kuszą Boga, zachowani bywają.

16 Tedy rozmawiali o tem ci, którzy się boją Pana, każdy z bliźnim swoim. I obaczył Pan, a usłyszał, i napisano księgę pamiątki przed obliczem jego dla bojących się Pana i myślących o imieniu jego.

17 Cić mi będą, mówi Pan zastępów, w dzień, który Ja uczynię, własnością; i zmiłuję się nad nimi, jako się zmiłowywa ojciec nad synem swoim, który mu służy.

18 Tedy się nawrócicie, a obaczycie różność między sprawiedliwym i niezbożnym, między tym, który służy Bogu, i między tym, który mu nie służy.

Komentarz do rozdziału: Księga Malachiasza 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Malachiasza 3:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto ja” — Jehowa.

„Posyłam anioła” — Sługę mego, głównego Posłannika, Archanioła. "Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem Archanielskim i z trąbą Bożą zstąpi z nieba". 1Tes.4:16.

„Panujący” — Adonai, Jezus.

„Przyjdzie” — Niespodziewanie.

„Do swego kościoła” — "Wy jesteście kościołem". 2Kor.6:16.

„Anioł” — Ale nie Stwórca.

„Przymierza” — Przymierza Abrahama.

„Którego żądacie” — Którego z pragnieniem oczekujecie.

„Pan Zastępów” — Jehowa.

Epifania i Bazylea:

„posyłam Anioła mego” — dotyczy Chrystusa (Głowy i Ciała) w czasie Pierwszego Przyjścia. (TP 1935, s. 57) Jan Chrzciciel. (TP 1979, s. 76) Aniołem pierwszego wiersza, który idzie przed Panem przygotowując drogę dla Niego, jest pozaobrazowy Eliasz, czyli Kościół w ciele, który przez Ducha Świętego strofując świat dla grzechu, sprawiedliwości i przyszłego sądu, starał się przygotować świat na Wtóre Przyjście naszego Pana. (TP 1969, s. 41,42)

„a zarazem przyjdzie do kościoła swego Panujący” — Pan, który przychodzi do Swojej Świątyni to Jezus Chrystus przy Jego Wtórej Obecności, zaś Świątynia to prawdziwy Kościół. Jego przyjście do Jego Świątyni odbyło się w 1874 roku. (TP 1969, s. 41,42)

„Anioł Przymierza” — dotyczy Chrystusa (Głowy i Ciała) w czasie wtórego Przyjścia, przychodzącego zapieczętować Przymierze. (TP 1935, s. 57)

„którego wy żądacie” — Pan jest tu opisany jako ten, którego prawdziwi chrześcijanie („wy") szukają i żądają, gdyż oni z pragnieniem oczekiwali i dowiadywali się o Jego przyjściu, ponieważ On był żądaniem ich serc. (TP 1969, s. 41,42)

Księga Malachiasza 3:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz któż będzie mógł znieść dzień przyjścia” — Przyjście Króla będzie miało znaczyć sąd, tak narodów, duchowieństwa, jak i sąd indywidualny, zupełne zniszczenie wszelkiego zła.

„I kto się ostoi” — Wytrzyma próbę. Obecny spór między Biblią, a nauką o rozwoju. "Przyszedł dzień on wielki gniewu jego, a któż się ostać może". Obj.6:17.

„Jako ogień” — "Najmilsi, niech wam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na was przychodzi ku doświadczeniu waszemu". "Aby doświadczenie wiary waszej daleko droższe niż złoto ginące". "Oczyszczonych, wybielonych i doświadczonych wiele będzie". 1Piotr.4:12; 1:7, Dan.12:10. Zamiarem tego co przepławia metal jest odłączyć brud od metalu, lecz jeśli brud zanadto przylega do metalu, wtedy sam metal będzie spalony. W ten sposób mamy pokazany obraz, przez który można poznać przyczynę dlaczego niektórzy zostali skazani na Wtórą Śmierć.

Źródła: MANNA - 17 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

„któż będzie mógł znieść dzień przyjścia” — [Parousii], w której tylko ci, co utrzymają Ducha św. wytrwają w próbach, aby utrzymali choć życie; gdy zaś wszyscy którzy by je zgubili nie znieśliby Dnia Jego Przyjścia, Jego Parousii. Innymi słowy, Parousia miała zdecydować różnicę między poświęconymi, którzy utrzymali by Ducha św., a tymi którzy by go utracili. Tylko ci pierwsi znosiliby czyli trwaliby podczas Dnia Jego Przyjścia. (TP 1926, s. 36) wytrwać i utrzymać się jako nowe stworzenie. Próby w Parousii odłączyły klasę wtórej śmierci od tych, którzy zatrzymali Ducha Św. Próba odbyła się podczas pięciu przesiewań żniwa. (TP 1934, s. 51)

„I kto się ostoi” — utrzyma wysokie powołanie. (TP 1926, s. 36) pytaniem w okresie Paruzji (żęcia) było: kto będzie mógł „znieść” tę próbę, to w okresie Epifanii pytaniem było: kto się „ostoi”. (TP 1979, s. 90)

„gdy się on okaże” — podczas Jego objawienia się w Epifanii. To znaczy, że jest to manifestacja i objawienie tych, którzy utrzymali Ducha św. i ostali się w wysokim powołaniu i tych, którzy utrzymali Ducha św. i utracili wysokie powołanie - stali się członkami W.G. (TP 1926, s. 36) Próby w Epifanii decydują kto zatrzyma swoje stanowisko w wysokim powołaniu i kto odpadnie od takowego do W.G. Ta próba odbywa się przez szóste przesiewanie w Epifanii. (TP 1934, s. 51)

„Bo on jest jako ogień roztapiający” — przez doświadczenia wypalając samolubstwo i światowość. (TP 1926, s. 36) Figura przedstawia starożytnego srebrnika, oczyszczającego srebro, który brał srebrną rudę, składającą się ze srebra i żużlu, a włożywszy ją w tygiel, podpalał i trzymał pod nim mocny ogień. Pod wpływem gorąca, ruda zaczęła się rozdzielać i na podobieństwo potu wydzielać z siebie brudny żużel. Gdy znaczna ilość tego żużlu nagromadziła się na wierzchu stopu srebra, ten który roztapiał wyrzucał go z tygla. Na koniec wysoka temperatura ognia wyrzuciła na wierzch wszystek żużel, tak iż czyste srebro pozostało w tyglu — oczyszczający ogień oczyścił zupełnie srebro. (TP 1969, s. 44,45) Co to wyobraża? Odpowiadamy: w symbolach Biblii srebro jest ogólnie użyte do wyobrażenia Prawdy. Ruda srebra, będąc mieszaniną srebra z żużlem trafnie wyobraża mieszaninę Prawdy i błędu. Według tego Pan nasz będąc przedstawiony w powyższych słowach jako roztapiający ogień podczas Parousii i Epifanii nasuwa myśl, że On pod figurą ognia wypala żużel błędu z rudy srebra Prawdy, z umysłów ludu Bożego. To czynił Pan w Parousii i teraz to czyni w Epifanii. (TP 1969, s. 44,45)

„i jako mydło blecharzów” — przez karania i specjalne nauki oczyszczając z grzechu i błędu. (TP 1926, s. 36) (mój dopisek: blecharz - /od niem. bleichen - bielić/, ten co bieli tkaninę, przędzę, wosk, nici); (TP 1969, s. 44,45) Blecharze w Izraelu czyścili w trojaki sposób pobrudzone i splamione szaty: (1) prali, (2) kurczyli i (3) bielili je. W tym tekście jest wzmianka tylko odnośnie pierwszej z tych trzech części pracy blecharza. Przy praniu pobrudzonych szat blecharz używał mydła lub ługu do usunięcia tłustego brudu. (TP 1969, s. 44,45) W symbolach Biblii woda jest użyta do wyobrażenia Słowa Bożego specjalnie w jego efektach w karmieniu, gaszeniu pragnienia i oczyszczaniu; (TP 1969, s. 44,45) szaty są użyte do wyobrażenia naszych charakterystyk i charakterów; (TP 1969, s. 44,45) czyste białe szaty wyobrażają dobre charakterystyki i charaktery; (TP 1969, s. 44,45) pokalane i splamione szaty wyobrażają charakterystyki i charaktery zbrudzone przez błędy i grzechy. (TP 1969, s. 44,45) Krew Jezusa oczyszcza nas od przekleństwa tych grzechów i błędów; a Słowo Boże przez jego moc omywa nas na czysto. (TP 1969, s. 44,45) Blecharz oczyszczający zbrudzone szaty w wodzie z brudu i plam wyobraża Pana i Słowo Boże, które myje i oczyszcza nasze charakterystyki i charaktery z grzechów i błędów. (TP 1969, s. 44,45) Mydło i ług, które blecharz używał, stosownie wyobrażają łagodne i srogie czynniki zrządzone przez Opatrzność Boską, połączone z Jego Słowem, które oczyszczają szaty nasze z ich brudu i plam. (TP 1969, s. 44,45)

Źródła: MANNA - 17 CZERWCA

Księga Malachiasza 3:3

Paruzja (C.T. Russell):

Zobacz w.2 - MANNA

„Będzie siedział” — Aby odłączył samowolę, pychę itp.

„Roztapiając” — Aż dostrzeże odbicie Swego chwalebnego obrazu.

„Synów Lewiego” — Typ na wszystkich wierzących, z których główni mają stanowić Królewskie Kapłaństwo.

„Jako złoto” — M.St.

„Jako srebro” — W.G.

„Ofiarować” — samych siebie.

„W sprawiedliwości” — Właściwą ofiarę, a także ofiarę, która spowoduje sprawiedliwość przez odpuszczenie grzechów.

Epifania i Bazylea:

Zobacz w.2 - MANNA

„i będzie siedział” — w urzędowych funkcjach. (TP 1962, s. 42) „będzie siedział", to jest urzędowo zarządzał jak np. król siedzi na swoim tronie, sędzia na ławie itd. — Pan urzędowo sprzeciwia się błędom i rozwija Prawdę. (TP 1969, s. ,62,63,78)

„roztapiając i wyczyszczając srebro” — wśród ognistych prób rozwinie Prawdę i odłączy błąd od niej w umysłach braci. (TP 1926, s. 36,96) Parouzyjne nauki, jako symboliczne srebro, były do października 1914 roku oczyszczone ze wszelkiego żużlu błędu. (TP 1932, s. 29) oczyszczając czyli rozwijając. (TP 1962, s. 42) nie jest mowa o literalnym srebrze... Tu słowo srebro jest widocznie użyte, jako symbol Prawdy. (TP 1969, s. ,62,63,78) Według słownika Karłowicza, polski wyraz określający tego kto przetapia srebro lub inne metale jest rafiner. Lecz dlatego nie myślmy, że przetapiać a oczyszczać metale jest jedną i tą samą czynnością, bo wyraz ,,wyczyszczając", znajdujący się u Mal., przetłumaczony ze słowa hebrajskiego „metaher" oznacza również tego kto poleruje metale i czyni je błyszczącymi, którego jednym słowem można określić polerownik. (TP 1969, s. ,62,63,78) Bez wątpienia, że czynność wyczyszczania srebra wspomniana w naszym tekście odnosi się do polerownika, który poleruje i nadaje połysk metalowi; ponieważ nasz Pan dokonuje tych obydwóch czynności z Prawdą, dlatego ta druga czynność nie byłaby tutaj podtrzymana, gdybyśmy nie nadali odnośnego znaczenia temu słowu. A ponieważ takim właśnie jest to znaczenie, dlatego zdanie to daje nam myśl, że piątą pracą Wtórej Obecności naszego Pana jest nie tylko, aby wyczyścić żużel błędu od rudy srebra Prawdy, lecz także, aby ją WYPOLEROWAĆ, to jest aby ją rozwinąć i doprowadzić do piękności. To obejmuje jasne i pełne rozwinięcie świeckich i religijnych Prawd na czasie podczas Parousii i Epifanii. (TP 1969, s. ,62,63,78)

„i oczyści syny Lewiego” — pozaobrazowo synowie Lewiego to Kapłani (M.St.) i Lewici (W.G.) (TP 1926, s. 36,96)

„i przepławi je” — wypławić znaczy zniszczyć w ludziach podłość i przyprowadzić ich do podobieństwa Bożego. (TP 1926, s. 36,96)

„jako złoto” — M.St. (TP 1926, s. 36,96)

„i jako srebro” — W.G. (TP 1926, s. 36,96)

„i będą ofiarować Panu dar w sprawiedliwości” — Mogą zatem spełniać oczyszczającą posługę. (TP 1979, s. 90) literalnie „ażeby przynosili ofiarę mięsną Jehowie w sprawiedliwości". (TP 1969, s. ,62,63,78) Ta część wiersza pokazuje jedną z przyczyn dlaczego Pan Jezus rozwija Maluczkie Stadko i Wielkie Grono w charakterze i oczyszcza ich z błędów. Między innymi rzeczami dlatego, aby uzdolnić ich do sprawiedliwego służenia Panu w głoszeniu Prawdy, mianowicie jej głębszych i pełniejszych zarysów — ofiary mięsnej. (TP 1969, s. ,62,63,78)

Źródła: TP 26'36,96; 32'29; 62'42; 69',62,63,78; 79'90;

Księga Malachiasza 3:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ofiara Judy” — Pozafiguralnych Izraelitów.

„Panu” — Jehowie.

Księga Malachiasza 3:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Przybliżę” — Do wielkiego systemu, który stanowi nominalne chrześcijaństwo.

„Z sądem” — Kto nie może się dopatrzeć w surowym krytykowaniu kościelnictwa, że jego sąd się rozpoczął?

„I będę” — Tak podczas ucisku jak i potem.

„Przeciw czarownikom” — Którzy nauczają nauk diabelskich w imię chrześcijaństwa.

„Cudzołożnikom” — Tacy, co mienią się być prawdziwym kościołem Chrystusa, a żyją nie świątobliwie i w łączności ze światem.

„Krzywoprzysięzcom” — Którzy uczynili przymierze ofiarowania się Bogu, a jednak okazali się niewiernymi temu przymierzu.

Księga Malachiasza 3:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie odmieniam się” — Ponieważ jest doskonałym w sprawiedliwości, miłości, mądrości i mocy. Podstawą naszej nadziei jest nieodmienność charakteru naszego Boga.

Księga Malachiasza 3:7

Paruzja (C.T. Russell):

„W czymże” — To jest usposobienie nominalnego kościoła naszych czasów. "Albowiem mówisz: Jestem bogaty, zbogaciłem się, a niczego nie potrzebuję". Obj.3:17.

Księga Malachiasza 3:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Wy mnie łupicie” — Wierność i obiecane poświęcenie serca.

Księga Malachiasza 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Łupicie” — Wielu z ludu Bożego, którzy uczynili przymierze z Bogiem, starają się o wszystko co najlepsze dla siebie, zaś dla sprawy Bożej to, co im zbywa z ostatków czasu, wpływu, reputacji i pieniędzy.

Księga Malachiasza 3:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystką dziesięcinę” — Waszą wolę we wszystkim.

„Doświadczcie mię” — Przez wypełnienie warunków waszego przymierza.

Epifania i Bazylea:

„a doświadczę mię teraz w tem ...” — Tu Pan upewnia swój lud, że On jest tak dobrym jak Jego Słowo. Jest chętny, aby Go wypróbować lub doświadczyć odnośnie każdej obietnicy, które uczynił. (TP 1929, s. 27) doświadczcie mię tzn. poddajcie próbie, sprawdźcie mnie przez wypełnienie warunków waszego przymierza ze mną. (TP 1990, s. 58)

„teraz w tym” — że złożycie wasze ofiary, stanowiące wasze ludzkie wszystko, mnie. (TP 1990, s. 58)

Księga Malachiasza 3:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Słowa wasze” — wasze nauki.

„Przeciwko mnie” — Bezpośrednio sprzeciwiają się mojemu słowu.

Księga Malachiasza 3:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Smętnie chodzić” — Z zewnętrzną oznaką pobożności i w obchodzeniu postów i pełnieniu różnych obrządków.

Księga Malachiasza 3:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Owszem” — W teraźniejszym złym wieku.

„Pyszne mamy” — Na zewnątrz wydają się szczęśliwymi i niekiedy czują się zadowoleni jak ci, którzy są poświęceni.

„Którzy czynią” — Tacy jak Aleksander Wielki, Cezarowie, Bonapartowie itp.

„Niezbożność” — Powodując miliony wdów i sierot w ubieganiu się o władzę.

Księga Malachiasza 3:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — W czasie Żniwa W.Ew.

„Którzy się boją” — Doskonała miłość wyrzuca precz bojaźń niewolniczą, a nie bojaźń poszanowania. "Tajemnica Pańska objawiona jest tym, którzy się Go boją". Ps.25:14.

„Pana” — A nie systemów, wyznań, tradycji lub ludzkich przykazań.

„Rozmawiali” — O rzeczach niebieskich. Czując potrzebę pomocy, rady, zachęty, szczególnie gdy zło ma przewagę.

„Każdy z bliźnim” — "Wszelki, co miłuje tego, który się urodził, miłuje i tego, który z niego jest narodzony". "Nie opuszczając społecznego zgromadzenia waszego". "Gdzie są dwaj, albo trzej zgromadzeni w imię moje, tam jestem pośród nich". 1Jan.5:1, Żyd.10:25, Mat.18:20.

„Usłyszał Pan” — Te rzeczy, które są czyste, miłe, dobre, rozumne itp.

„Księgę pamiątki” — Oznacza przyjaźń, miłość i błogosławieństwo. Pan Bóg zachowuje w pamięci uczynki swoich przyjaciół, lecz nie tych, którzy Go nie znają.

„Bojących się Pana” — Którzy uwielbiają Jego charakter, Jego dobroć, podziwiają Jego cudowny plan, Jego miłość.

„Myśląc o Jego imieniu” — A nie o imionach różnych założycieli kościołów jak Luter, Kalwin, Wesley itp..

Epifania i Bazylea:

„i napisano księgę pamiątki przed obliczem jego” — Bóg nie patrzy tyle na zewnętrzny wygląd, ile na umysł i serce, na umysłowe i moralne charakterystyki, okazujące się przez zmiany w mózgu. Bóg bierze pod uwagę te zmiany, tak jak to prorok Malachiasz poetycznie przedstawia mówiąc, że On je wszystkie zapisuje w Swoją „księgę pamiątki" — tzn., że gromadzi je w Swojej pamięci. Gdy więc czas nastąpi na wzbudzenie umarłych bez względu jak długą była przerwa, choćby nawet ona obejmowała wiele .stuleci, to Bóg odtworzy lub odbije te charakterystyki na nowym ciele, tak jak odtworzyłby faliste odciski rozbitej płyty na nowej płycie. (TP 1969, s. 51,52)

Księga Malachiasza 3:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Ci będą” — "Zna Pan kto jest Jego". 2Tym.2:19.

„W dzień” — Przy wtórej obecności Chrystusa.

„Który ja uczynię” — "Zgromadźcie mi świętych moich". Ps.50:5. "Pszenicę zgromadźcie do spichrza mojego". Mat.13:30. "Zgromadzą wybranych Jego z czterech wiatrów". Mat.24:31.

„Własnością” — (klejnotami) Wyobrażone w 12 drogich kamieniach, które nosił Najwyższy kapłan w napierśniku. Drogie kamienie są rzadkością, potrzeba więc ich szukać, oczyszczać i szlifować, zanim mogą odbijać od siebie światło. Diament jest bardzo twardy, co wyobraża charakter jako kryształ, wyobraża skłonność do sprawiedliwości. Diament jest bez wartości jeżeli jego rżnięcia nie krają i nie jest oszlifowanym. Jednakże sam siebie nie może oszlifować, ani ukształtować. Niekiedy odchodzi od niego połowa, zanim może być odpowiednim do użytku. Gdy jest polerowany, jest oprawiany w cement.

„Zmiłuję się nad nim” — "Czuwajcie i każdej chwili się módlcie, abyście byli godni uniknąć tego wszystkiego. Łuk.21:3. "Abyście z światem nie byli potępieni". 1Kor.11:32.

Źródła: MANNA - 16 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

„Cić mi będą, mówi Pan zastępów, w dzień, który Ja uczynię, własnością” — kiedy przyjdę, by uczynić ich Swoimi klejnotami. (TP 1983, s. 150) cytat wskazuje na "ów dzień" przy końcu wieku Ewangelii (czyli Kościoła) i mówi nam nie tylko, że Jehowa nie zgromadzi wcześniej swoich klejnotów, ale również to, że tylko ta szczególna klasa w tym czasie będzie uczyniona klasą klejnotów - On przychodzi, aby zebrać swoje klejnoty. (TP 1986, s. 114)

Źródła: MANNA - 16 KWIETNIA

Księga Malachiasza 3:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy się” — W 1000-leciu.

„Nawrócicie” — Świat, lub narody. Poznają rzeczy z Boskiego punktu zapatrywania. Wtedy będzie wielki zwrot na lepsze od rzeczy obecnych.

Literatura o rozdziale Księga Malachiasza 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Malachiasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.