--- tytul: "KOŚCIÓŁ PRAWDZIWY — Wiersz Brzasku nr 7 | Literatura Biblijna" opis: "„KOŚCIÓŁ PRAWDZIWY” — Wiersz Brzasku nr 7. Pełny tekst utworu." adres: https://literaturabiblijna.pl/manna/wiersze/7 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Manna](https://literaturabiblijna.pl/manna) › [Wiersze Brzasku](https://literaturabiblijna.pl/manna/wiersze) # KOŚCIÓŁ PRAWDZIWY Wiersz Brzasku nr 7. ## Raz w dzień świąteczny o świcie zbłądziłem. O pomoc pielgrzyma pewnego prosiłem: > Powiedz – pytałem – przez jakie iść niwy, > By znaleźć ten jeden kościół prawdziwy? > On odrzekł: Świat cały przeszukasz dokoła, > A nigdzie nie znajdziesz takiego kościoła. Ten bluszcz, co po murach opactwa się wije, To pozór, fałsz on największy tam kryje. > Bojąc się, czy mnie mój pielgrzym nie zwodzi, Krzyknąłem: Tłum ludzi tam przecież wchodzi. > Gdy prawdziwego – rzekł – szukasz kościoła, > Nie tłumów szukaj, lecz garstki zgoła. > Wokół chrzcielnicy moc ludzi się tłoczy, Znak krzyża czynią i wznoszą swe oczy. > Krzyż ten tak lekki – mój pielgrzym zawołał - > Brwi marszcząc każdy go strząsnąć zdoła! To nie krzyż Zbawcy, Chrystusa Pana, Na którym zawisł, by umrzeć za nas. > Wchodzimy, drzwi stały otworem od rana, Widzimy ludzi, są na kolanach. Promienie słoneczne blask świec przyćmiły, Jakby je panny głupie zgasiły. Figury świętych tak jasne, tak białe, Jak w oczach Boga ich szaty wspaniałe. Witraże ślą na dół promienie nadobne, Drabinie ze snu Jakuba podobne. Mój pielgrzym powiódł wzrokiem dokoła I czoło marszcząc z naganą zawołał: > Bóg wyrzekł słowa, zna je oświecony: Nie mieszkam w świątyniach przez ludzi zrobionych. > II > Szliśmy wśród paproci, wśród drzew mokrych od rosy, Przemokło nam odzienie i przemokły włosy. Do jakiegoś kościoła nas drogi przywiodły, Z krzyżem na kopule, nie rzymskiej był modły. Przetarliśmy szyby zdobne w pajęczyny I modły ujrzeliśmy wznoszone w świątyni. > Czyż jest wdzięczniejsza – zapytał niewinnie – > Słana z klęczników modlitwa od innej? Czy wodą z misy tej pokropienie Grzechów, choć małych, da odpuszczenie? Czy język znający smak chleba i wina Prawdziwszy od innych? – głos słyszę pielgrzyma. > I wtedy właśnie na gałązce klonu Usiadły dwie wilgi, dobyły swych tonów, A złoto poniżej ich gardziołek wdzięcznych Rozlało się rzeką dźwięków stutysięcznych. Psalm zaś odbijał się echem z kościoła, Falował wibrując na zewnątrz dokoła. > Chóry te – rzekłem – w harmonii trwają, > Obydwa Panu chwałę oddają. Ptaki – rzekł pielgrzym – tę pieśń śpiewają, > Iż nuty grzechu i zła nie znają. Hymn zaś z kościoła to coś innego, Jest pieśnią winy i grzechu ludzkiego. > Umilkły wilgi, umilkły organy I przy mównicy duchowny stanął. Pielgrzym mi zaraz szepnął do ucha: > Chodźmy! Nie warto nam tego słuchać. Błędów nie widzę – rzekłem – w kazaniu. > O śmierci uczy, o zmartwychwstaniu. Obie nauki prawdziwe, zdrowe, Choć przyznać trzeba wcale nie nowe. > Rzekł pielgrzym: Walczy z wiatrakami, > Ze złem, co żywe było przed wiekami, Lecz fraz woalką zasłania nam oczy, By grzechu nie widzieć, co dzisiaj świat toczy. > Wracaliśmy ludzkie mijając grobowce, Wrzosem porosłe, różą, jałowcem. W kamieniach wyryte widziałem imiona I śmierci rodzaj, jaką kto skonał. W grobach leżały męczonych kości, Których kołem łamano niegdyś bez litości, Których palono dla świadectwa Pana, Z których garstka popiołu została zebrana. A śmierć ich teraz pobudza, porusza I do wysiłków, do służby zmusza. Kiedyśmy obok tych mogił chodzili, Rzekł pielgrzym: Ci upragnioną koronę zdobyli, > Lecz stracić ją może, patrząc w wiek ponury, Kto na stosie jej szuka, na kole tortury. Stos i koło pył przykrył i ciężki, i stary, Bóg na życie dziś patrzy, doń przykłada miary. > III > Minęliśmy smukłe, wysokie topole, Co cień długi kładły na łąkę, na pole. Dom spotkań się zjawił przed oczy naszymi, Zniszczony jesieni deszczem i mrozem zimy. Ludzie w nim prości i czyści zrzeszeni Mniemali, że oni i nikt poza nimi. Nie zakłócali też ciszy sami Ni modły głośnymi, ani pieśniami. Każdy całując palec ów Boży, > Myślał, że Bożej łaski przysporzy. > Czy kościół prawdziwy? - spytałem wreszcie. > To sekta tylko. Sektom nie wierzcie, Które w swej pysze drzwi zamknąć są w stanie Przed tobą, świętymi, a nawet przed Panem. > Pismo nam mówi, że nieba bramy Tak we dnie, jak w nocy otwarte mamy. Czyż, aby dostać się można do nieba, Kościoła lub sekty klucz nosić potrzeba? > IV > W dal wiódł nas gościniec, biegnący przed nami Ku wiązu arkadom ponad głowami. Wtem kościół dojrzałem, wyglądał wspaniale, Jak śnieg był biały, z iglicą, na skale. Tam, gdzie przez morze rzuceni pielgrzymi, Schronienie znaleźli przed wieki dawnymi. Bez słowa zzułem moje sandały, Na świętej ziemi me nogi stały. I okrzyk wzniosłem: Wreszcie ujrzałem > Kościół, którego od dawna szukałem! > Lecz pielgrzym mruknął: Nie bądź dziecinny. > Wszak nie jest on lepszy ni gorszy od innych. > V > Szliśmy kościoły mijając z daleka Bliżej natury ciekawej dla człeka. Wiewiórki przybiegły, by nas zobaczyć, Bóg słodkim tchnieniem las przykryć raczył. W wątpliwość wszelkie wierzenia podałem, Gdzie fałsz, gdzie prawda uparcie szukałem. Najpierw spytałem o Augustyna: > Czy błędy głosił? – tu słowa pielgrzyma: > Czy może człowiek objąć swym wzrokiem Niebo rozległe, niebo wysokie? Obszar – odrzekłem – zbyt wielki się zdaje. > Lecz prawdy większy – pielgrzym dodaje. > I choć Augustyn padł na kolana, Ujrzał jak mała cząstka mu znana; Choć Luter szukał sercem swym całym, Część tylko uchwycił jej mocy i chwały; Choć Kalwin otworzył swą duszę szeroko, Nie objął całości, nie wniknął głęboko. Lecz trójka owa i jej podobni, Co ja widziałem, widzieć nie mogli. > Gdy mówił, zachwyt ogarnął mą duszę, Mówiącą zawsze: Ja poznać muszę. > Na święte pielgrzyma spojrzałem oblicze. > Kim jesteś? Powiedz! – nie mówię, lecz krzyczę. > Wspaniałość jednak tej chwili nadana Sprawiła, żem poznał, iż jest to twarz Pana. Strach mnie ogarnął, bo grzeszny byłem. W kurzu klęknąłem i tak się modliłem > O Chryste, Panie! Pomóż, gdy wołam, Do prawdziwego zaprowadź kościoła. > On odrzekł, a człowiek tak mówić nie zdoła: > Nikt znaleźć nie może takiego kościoła. Odtąd, gdy szukasz, kościoła nie szukaj, Lecz jego Głowy i tak nauczaj! > Potem już zniknął sprzed moich oczu. Mnie światłem prawdy swojej otoczył.