ALCHEMIA MIŁOŚCI

Wiersz Brzasku nr 69.

Miłość to z naszych nalewanie W bliźnich puchary, To codzienne z praw rezygnowanie, By dla innych dary, To pójście ścieżką kamienistą Każdego nowego dnia, Aby dla innych wygodną, czystą Była wybrana droga ta. Nie ślepa jest miłość i umie na świat Spoglądać też innych oczyma. I nigdy nie spyta: Czy muszę dać? Zapyta raczej: Kto nie ma? I smutek miłość w sercu swym skryje, By każdy śpiewać mógł, Chce innym ulżyć, choć w trudach żyje, I skrzydła im przypiąć do nóg. Czy miłość taka, Bracie, Obecna w twojej duszy? O! – W święte zmieni imię twe, Gdy dotrzesz, dokąd żeś wyruszył.