ŚWIAT SIĘ POSTARZAŁ

Wiersz Brzasku nr 242.

Świat się postarzał, jest taki sędziwy, Lecz to nie lata głowę mu chylą. W jego sercu smutek przeraźliwy, Że w okowach śmierci ludzi wciąż tylu. W pieśń jego smutne wkradły się tony, Rosą i łzami jego niwy zraszane. Jak długo jeszcze, wzdycha umęczony, Nim wszystko nowym się stanie. Lecz słońce do niego jasno się uśmiecha, A niebo darów udzieli w łaskawości. Lepszym będzie ten świat, jakaż to pociecha, Gdy sprawiedliwość na nim na zawsze zagości. O, szczęśliwy świecie! O, czasy święte! Gdy zniknie walka, zło i wszelkie oznaki znoju, A wszystkie niebios dzwony niepojęte Wydzwaniać będą wspaniałe melodie pokoju. Na tej nowej ziemi miejsca już nie będzie Na to, co powoduje ruinę świata tego. Grzech już jej nie splami i nie posiądzie, Gdyż nie będzie tam więcej zła żadnego. O, smutni! Uciszcie swe wzdychanie. Dzień obietnicy już świta i was nie minie, Bowiem Ten, który zasiada na tronie, Mówi: Oto wszystko nowym czynię. Opłakujemy zmarłych, lecz oni będą wzbudzeni I każdy odnajdzie swojego bliskiego. Serca mogłyby pęknąć, gdyby nie zapewnienie, Gdybyśmy nie znali obietnic Słowa Świętego. Cieszcie serca, wznieście w górę zamglone oczy, Radujcie się Bożą obietnicą, łukiem tęczowym, Cieszcie się słysząc ten wspaniały głos proroczy: Oto wszystko czynię nowym.