GNIEW BOŻY

Wiersz Brzasku nr 237.

Gniew Boży to surowość miłości W grzechu usuwaniu, to prawości zapał W zła pokonywaniu – sprawiedliwości Lekarstwo w naprawianiu świata. Gniew Boży to za grzechy karanie Do nieposłuszeństwa odpowiednie, Dobrze, sprawiedliwie dobrane Za grzechy wielkie i za grzechy bezwiedne. Gniew ten nie niesie bólu niepotrzebnego, Nie płynie z zemsty ani dla przyjemności, Lecz dąży do osiągnięcia miłosierdzia pełnego, Wykorzenienia zła, rozwoju dobra i miłości. Gniew Boży to ogień niszczący, Który każde zło zniszczy, wypali. On także dobro z domieszką zła jest czyszczącym, Wygasnąć nie może, póki grzechu nie oddali. Gniew Boży to rózga w ręce Ojca kochającego, Która chłoszcze i nieposłusznych podporządkowuje, Posłusznych kieruje w stronę woli Boga naszego. Wszystko odnowione będzie, miłość wszędzie zapanuje. Gniew Boży nigdy bezcelowo nie uderzy, A uderzał będzie, aż zniknie grzechu wszelki cień, Aż Bóg plan wykona, tak jak zamierzył, Aż na ziemi przywrócony będzie sprawiedliwości dzień.