MISJA KOBIETY

Wiersz Brzasku nr 227.

Prawa kobiet – jakież to prawa? Praca, modlitwa i miłość dawać; Prawo płaczącym nieść pocieszenie; Prawo czuwania, gdy inny drzemie; Prawo otarcia łzy każdej; Prawo tłumienia rosnącej bojaźni; Prawo spędzania trosk z oblicza; Dawania otuchy w rozpaczy człowieczej; Prawo, by śledzić dech życia ostatni; Umierającym nieść uścisk bratni; Prawo, by wskazać, gdy wszystko zawodzi, Że spoza zasłony nadzieja przychodzi; Prawo wracania z złej drogi zbłąkanych, Złą ścieżką idących – hańbie oddanych; I jeszcze prawo niesienia radości Tym, co w żałobie, co w samotności; Prawo do tego, by dzieci małe Przywieść do Zbawcy, co życie dał całe; By dzięki miłości i skromnej pochwale W łasce, radości wzrastały wspaniale. Ćwiczenie umysłu też kobiet prawem, Więc skłoń swe myśli ku godnym sprawom. Ćwicz umysł, nad ziemskie niech wzleci próżności I ku niebiańskiej niech dąży radości. Prawo, by życie Zbawcy miłemu Oddać z radością, że właśnie Jemu; By twe domostwo wspaniale zdobiły: Słowa łagodne i uśmiech twój miły. Takie to prawa! – Z nich więc właściwie Korzystaj, żyj świętym ich wpływem. A mając je, czyli masz mało? Więcej masz zadań, niż ci się zdało. Takie to prawa! – Nie mów więc z żalem, Że misja kobiety przypadła ci w udziale. Rozwijaj talenty dane przez Boga, Na pewno cię za to spotka nagroda.