---
tytul: "NAJMILSI, WEJDŹCIE — Wiersz Brzasku nr 200 | Literatura Biblijna"
opis: "„NAJMILSI, WEJDŹCIE” — Wiersz Brzasku nr 200. Pełny tekst utworu."
adres: https://literaturabiblijna.pl/manna/wiersze/200
jezyk: pl
---

> [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Manna](https://literaturabiblijna.pl/manna) › [Wiersze Brzasku](https://literaturabiblijna.pl/manna/wiersze)

# NAJMILSI, WEJDŹCIE

Wiersz Brzasku nr 200.

> Wznieście się, najmilsi, do Jego radości.
Nadszedł dla was dzień bez znoju;
Dzisiaj wieczorem Baranek swe święto obchodzi,
Dzisiaj wieczorem na ucztę z Oblubienicą przychodzi,
Dzisiaj małżeńską koronę na głowę włoży W górnym pokoju.

> Wznieście się, najmilsi, do waszej miłości.
Oto dzień nad wszystkie dni;
Dzisiaj wieczorem pieśń weselna będzie śpiewana,
Dzisiaj wieczorem muzyka przez dziesięć tysięcy harf grana.
Przez serca i języki chwała oddawana Barankowi.

> Świąteczne lampy już w pełnym blasku
We wspaniałej zaślubin sali,
Ręką aniołów stół przygotowany,
Ręką aniołów święty chleb rozkładany,
Na stół złoty wykładany. Król wszystkich woła z oddali.

> Wreszcie nadszedł długo odkładany
Dzień zaślubin Baranka wspaniały,
Goście na uczcie się już gromadzą
W niebiańskim porządku wszystkich posadzą,
Królewski tron się wznosi nad inne powagą. Jakże jasny orszak cały!

> Nie będzie więcej smutku i wzdychania,
Epoka cierpień i płaczu przeszła.
Dzisiaj wieczorem zakończy się czekanie.
Dzisiaj wieczorem szat weselnych wkładanie,
Dzisiaj tylko chwała i radowanie. Wreszcie ta chwila nadeszła.

> Sala jasnością niebiańską wypełniona;
Wszędzie tutaj radość panuje.
Aby mieć to na zawsze wchodzimy,
Pieśń nie śpiewaną dotąd, wznosimy;
Wory, które nosiliśmy, zrzucimy. Nad wszystkim miłość góruje.

> Wznieście się, najmilsi, żywot z Nim dzielcie,
Skończyła się dni naszych śmiertelność.
Śmierć wsławiła się czynami swymi,
Lecz teraz okowy grobu rozerwanymi,
Ostatni stali się pierwszymi, Na zawsze, na wieczność.

> Wznieście się, najmilsi, chodźcie na ucztę;
Ów dzień nadszedł, pospieszcie z obczyzny.
Po trzykroć błogosławieni, których Baranek powołał,
By udział mieli w niebiańskim święcie Kościoła
W sali pałacu nowego Salem zawołał Ich do wiecznej ojczyzny.