BOHATERSTWO

Wiersz Brzasku nr 143.

Trzeba wielkiej siły, by umysł odziedziczony Do obecnej służby dobrze był wyćwiczony, Aby nieść ciężar tych lat nieprzeliczonych, Nawyków i pomysłów tobie udzielonych, By to wszystko ręką jedną trzymać, kontrolować, A drugą słabe jeszcze postanowienia swe realizować! Trzeba wielkiej siły, aby życie swe prowadzić w zgodzie Z myślami nowymi, by nic nie mogło im przeszkodzić, Aby bezczynność odrzucić, która popchnąć może Na szlak zwyczajów starych i w nowych próbach nie pomoże. Tak łatwo można utonąć, łatwo też płynąć z prądem, A tak trudno żyć według twych nowych dążeń. Trzeba wielkiej siły, aby żyć, gdzie dotąd żyłeś, Wśród ludzi, którzy myślą, że nie masz racji, że się myliłeś, Wśród tych, których kochasz i którzy ciebie kochają, A przecież aprobaty swej ci nie udzielają. Aby znieść to i jednak odnieść zwycięstwo, Żyjąc według swych wierzeń, potrzebne ci siła i męstwo, Lecz cóż innego męstwo oznacza, jeśli nie siłę wielką, Która stawi czoło bólowi i upora się z raną wszelką. To właśnie odwaga pozwoli ci podjąć walkę tak długą, jak życie, By umysłowi po przodkach otrzymanemu przeciwstawić się należycie, Pozwoli zaryzykować i samotnie wieść życie swoje Dobrowolnie schodząc z łatwych ścieżek, które wcześniej były twoje, I pozwoli znieść okrutny ból ranienia tych, których się kocha, Bowiem kiedy miłość spotyka prawdę, prawda musi dominować. Lecz największa odwaga, jaką człowiek kiedykolwiek okazał, To ośmielić się i samodzielnym myśleniem wykazać. Ciemne są obszary czystej przestrzeni, Dopóki ich promień światła w jasne nie zmieni. Wspaniały jest słońca blask i błękit nieba, Lecz przez mgłę lub pył patrzeć na nie trzeba. A wielkie bogactwo mądrości, które tak cenimy, Lśni z mnóstwa rzeczy, także tych, o których nie wiemy. Lecz aby myśleć inaczej, w sposób nowy, trzeba odwagi desperata, Odwagi, która Kolumba zawiodła na krańce świata. Tak, myślenie wielkiej odwagi wymaga, przyznać musimy, Spróbować pójść za myślą - wielkiej wymaga od nas siły. Trzeba wielkiej miłości, która serce człowieka rozpala Tak, że zgadza się ono żyć osobno, od innych z dala, Miłości, która nie jest płytka ani mała i nie dla jednego się trudzi, Nie dla dwóch, lecz potrafi objąć wszystkich ludzi. Miłość taka może nieraz zranić, jeśli konieczne, jeśli tak trzeba, Miłość ta potrafi uczucie z serca wyrzucić, choć ono krwawi, jeśli tak trzeba. Miłość taka potrafi również znieść utratę rodziny, przyjaciół i innych, A mimo to kochać do końca, żyć niezłomnie, być czynnym. Miłość taka nie musi pytań żadnych zadawać, Ona żyje poruszana palącą, odwieczną siłą – by dawać! Męstwo, siła i miłość – miłość, siła i męstwo Tworzą bohaterów wszechczasów, zapewniając im zwycięstwo.