W CZASIE POTRZEBY

Wiersz Brzasku nr 131.

Gdy pójdę przez targowisko gwarne, ruchliwe I znajdę tam czyjeś serce mdlejące, tkliwe, Które przez wypowiedziane, współczujące słowo Mogłoby zacząć swe życie na nowo, Panie, pomóż mi wypowiedzieć je w porę. A gdy spotkam kogoś na ciernistej drodze, Umęczonego ciężarem smutku srodze, Z którym łzy swoje mógłbym dzielić I w ten sposób ciężar ten rozłożyć, rozdzielić. Panie, pomóż mi uronić je w porę. A jeśli trochę słodkiego olejku cennego Zapragnę wylać na zmęczone stopy Jego, By przynieść im ulgę i odpoczynek, Niech ręka ma, proszę, wykona ten uczynek. Panie, pomóż mi wykonać go w porę.