OPOWIEDZ MI O MISTRZU

Wiersz Brzasku nr 10.

Opowiedz mi o Mistrzu! Wieczorem, gdy siedzę strudzony, Gdy dzień już w ciemność zapada Wieczoru blaskiem zakończony, Tą wielką promienną chwałą, Która przenika z zachodu. A serce me biedne się zmęczyło, Do odpoczynku szuka powodu. Opowiedz mi o Mistrzu! O wzgórzach, które przemierzał samotnie, Kiedy deszcz Jego krwi i łez spadał W Judei kurz, gdy był przechodniem. Moich włosów dostojna siwizna Oznacza smutną podróż jedynie: Przede mną leży dzika stromizna A za mną ciemność w górzystej krainie. Opowiedz mi o Mistrzu! O złu, które darmo przebacza, O sercu czułym, które posiada, I o miłości, którą nas otacza. Albowiem serce moje strudzone Niedolą i życiem w pokusach, Błędami, których się jawnie naucza, Złą wolą i walką z tym, co niesłuszne. Lecz wiem, że każde zmartwienie, Ból każdy, co mnie dotyka, Boskiego Mistrza to także cierpienie, W które, znając dobrze, On głęboko wnika. Dawną o Mistrzu mi mów historię, Co w rany balsamem się wlewa, A moje serce już będzie spokojne, Choć rana w nim ciężka nabrzmiewa.