Rozdział V — Inny obraz ofiar pojednania
Wykłady Pisma Świętego — sześć tomów paruzyjnych i „Cienie Przybytku”, C.T. Russell · 1881 · strona 79 · pozycja T79
Rozdział V
Inny obraz ofiar pojednania
3 Księga Mojżeszowa 9 (3Moj 9)
Ponowne przedstawienie różnych szczegółów ofiar pojednania - Mojżesz i Aaron weszli do Przybytku, wyszli z niego i błogosławili lud - "Objawi się tym, którzy Go wyczekują" - "A po śmierci sąd" - Okazanie Boskiego przyjęcia ofiar Dnia Pojednania.
W dziewiątym rozdziale 3 Księgi Mojżeszowej mamy bardziej zwięzły obraz dzieła i ofiar pojednania niż ten, który już rozważaliśmy (3 Mojż. 16). Dodaje on pewne cechy, które w świetle tego, co następuje, będą dla nas zarówno interesujące, jak i pożyteczne. Stanowi to jeszcze jeden obraz ofiar pojednania.
"Zatem rzekł Mojżesz: Tać jest rzecz, którą wam Pan nakazał; czyńcież ją, a ukaże się wam chwała Pańska. Rzekł zaś Mojżesz do Aarona: Przystąp do ołtarza, a uczyń ofiarę za grzech swój, i ofiarę paloną twoją, a wykonaj oczyszczenie za się [wymagali tego ci, którzy mają być nazwani członkami Jego Ciała] i za lud [za świat]" - 3 Mojż. 9:6-7.
Obraz ten świadczy, że nasz Pan Jezus (cielec ofiarowany za grzechy) wystarczał, aby odkupić tak Jego Ciało, Maluczkie Stadko, jak i cały rodzaj ludzki. Mogło się obejść bez udziału Kościoła w ofierze za grzech, mogły być nam oszczędzone szczególne doświadczenia wąskiej drogi, nasze ofiarnicze cierpienia; moglibyśmy zostać przywróceni do doskonałej ludzkiej natury, tak jak stanie się to z całym rodzajem ludzkim. Jednak Jahwe upodobało się nie tylko wybrać Jezusa do tego wielkiego dzieła ofiary, ale także uczynić Go Wodzem, czyli Głową "Ciała Jego, które jest Kościół", aby członkowie tego Kościoła, podobnie jak ich Wódz, zostali uczynieni doskonałymi jako istoty duchowe, przez cierpienia w ciele jako ofiary za grzech (Hebr. 2:10, Kol. 1:24).
O naszym osobistym związku z Głową apostoł Paweł mówi: "Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił wszelkim błogosławieństwem duchownem w niebieskich rzeczach [Świątnicy Świętej i Najświętszej] w Chrystusie; jako nas wybrał w nim przed założeniem świata - ku chwale sławnej łaski swojej, którą nas udarował [czyli usprawiedliwił] w onym umiłowanym" - (Efez. 1:3,4,6). Bóg "powołał was przez Ewangelię naszą ku dostąpieniu chwały Pana naszego Jezusa Chrystusa" (2 Tes. 2:14), aby wypełniły się słowa: "Jeśli z nim cierpimy, z nim też królować będziemy" - 2 Tym. 2:12.
Po złożeniu ofiary za siebie najwyższy kapłan miał "uczynić ofiarę od ludu [kozła] i uczynić oczyszczenie za lud [za cały Izrael] jako rozkazał Pan". Rozporządzenie o naszym udziale w ofierze pojednania było częścią Boskiego rozkazu, czyli pierwotnego planu, jak świadczy o tym apostoł Paweł (Kol. 1:24-26).
"Tedy przystąpił Aaron do ołtarza i zabił cielca na ofiarę za grzech swój [zamiast siebie]. I podali mu synowie Aaronowi krew, który omoczywszy palec swój we krwi pomazał rogi ołtarza; ale tłustość... spalił na ołtarzu..., mięso zaś i skórę spalił ogniem precz za obozem. Zabił też ofiarę całopalenia [barana]; i podali mu synowie Aaronowi krew, którą pokropił wierzch ołtarza wokoło. Przynieśli mu też ofiarę całopalenia, i sztuki jej, i głowę jej; a spalił ją na ołtarzu, omył też wnętrzności i nogi, i spalił je z ofiarą całopalenia na ołtarzu." (W rozdziale 16 opis jest bardzo podobny i ma takie samo znaczenie).
W ten sposób całopalna ofiara Jezusa płonie w ciągu całego wieku Ewangelii, będąc dla wszystkich znajdujących się w stanie dziedzińca (usprawiedliwionych) dowodem Boskiej akceptacji Jezusa, a także akceptacji wszystkich członków Jego Ciała - położonych wraz z Głową na ołtarzu.
Dalszy ciąg po zalogowaniu
To jest początek pozycji „Rozdział V — Inny obraz ofiar pojednania”. Cała liczy 3427 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.
Oryginały C.T. Russella (1881–1904) są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład wydało Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego („Na Straży”, Kraków); szósty tom — Polish Bible Students Association, Chicago 1961.