Rozdział III — Poświęcenie kapłanów
Wykłady Pisma Świętego — sześć tomów paruzyjnych i „Cienie Przybytku”, C.T. Russell · 1881 · strona 39 · pozycja T39
Rozdział III
Poświęcenie kapłanów
3 Mojżeszowa 8:14-33
Odłączeni do służby Bożej - "Bądź wierny aż do śmierci" - "Poświęćcie się", a "Ja poświęcę was" - Cielce i barany poświęcenia - Namaszczający olej poświęcenia.
Poświęcenie kapłanów było obrazem poświęcenia ludzkiej natury Pana Jezusa i Jego Ciała, Kościoła, pod wolę Jahwe: Jezus był posłuszny aż do śmierci i podobnie członkowie Jego Ciała cierpią dla sprawiedliwości "aż do śmierci". Przez te pozafiguralne ofiary, składane podczas wieku Ewangelii, całe Ciało (podobnie jak Głowa, symbolizowana przez samego Aarona), przedstawione w synach Aarona, jest poświęcane do swojego przyszłego dzieła królów i kapłanów. Dziełem tym będzie przywrócenie rodzaju ludzkiego do pierwotnej doskonałości, królowanie nad nim i błogosławienie go. Poświęcenie to oznacza poddanie wszystkiego pod wolę Bożą w Jego służbie. Trudne położenie ofiarników staje się sposobnością dla Jehowy: kiedy kapłani poświęcają wszystko, co mają, wszystko, czym są, wszystko, na co mają nadzieję jako istoty ludzkie, oddając to na zniszczenie i w ten sposób stając się współofiarnikami z Jezusem, swoim Zbawicielem, wtedy Jehowa akceptuje ich ofiarę i spładza ich do nowej natury - do natury duchowej. To jednak nie wszystko: jako nagrodę za wierność Bóg obiecuje nadanie najwyższego stopnia egzystencji duchowej - Boskiej natury. Są oni zarazem uznani za duchowych synów Boga (Gal. 4:4-7; 2 Piotr 1:4).
"Bądź wierny aż do śmierci"
Obrazy, o których mówimy, uczą też, że niektórzy poświęcający się i w ten sposób przyłączający się do królewskiego kapłaństwa nie osiągną przyszłej służby królewskiej. Potwierdza to jasno także Nowy Testament. Jedna klasa ma być "zbawiona jako przez ogień", jako ci, "którzy przyszli z ucisku wielkiego". Nie osiągną jednak nagrody, o którą starali się na początku swego poświęcenia. Nie docenili oni w wystarczającym stopniu przywileju poświęcenia się jako kapłani. Nie byli wystarczająco gorliwi w "cierpieniu z Nim" - z Najwyższym Kapłanem. Zastanowimy się nad nimi później, rozważając ofiary Dnia Pojednania.
Jeszcze inna klasa poświęcających się jako kapłani, którzy nie zdobędą królewskich błogosławieństw obiecanych tym kapłanom, zostanie unicestwiona przez wtórą śmierć. Mówi o niej wyraźnie Nowy Testament (Hebr. 6:4-6; 10:28-31; 1Jan 5:16), jest ona także pokazana w figurach, czyli cieniach służby sprawowanej w Przybytku.
Na początku czterej synowie Aarona reprezentowali kapłaństwo, lecz dwóch z nich zostało unicestwionych, co odpowiada dwóm klasom opisanym powyżej. Żadna z nich nie stała się Królewskim Kapłaństwem. Jedni umierają wtórą śmiercią, a drudzy zostają od tego zachowani "przez ogień" - cierpienie, oczyszczenie. Aaronowi i dwóm pozostałym synom zabroniono opłakiwać braci, którzy zostali w ten sposób odcięci. Oznacza to, że wszyscy wierni kapłani uznają sprawiedliwość Boskich decyzji i przyjmą je w pokornym uniżeniu mówiąc: "Sprawiedliwe i prawdziwe są drogi twoje, o królu świętych". Rzeczywiście przynosi to świętym błogosławieństwo, skłaniając ich do większej gorliwości: "Bójmyż się tedy, aby snać, zaniedbawszy obietnicy o wejściu do odpocznienia jego, nie zdał się kto z was być upośledzony" - Hebr. 4:1, por. też 3 Mojż. 10:1-7; Obj. 15:3.
"Poświęćcie się", a "Ja poświęcę was"
Zaproszenie do poświęcenia, uświęcenia lub odłączenia do służby Bożej, skierowane do usprawiedliwonego wierzącego, jest zaproszeniem go do złożenia na ofiarę ziemskich korzyści i praw. Bóg ze swej strony obiecuje, że takie ofiary będą święte i przyjemne dzięki zasłudze naszego Odkupiciela i że w zamian przyjmie On nas jako nowe stworzenia, spładzając nas do nowej natury przez Świętego Ducha Prawdy. W taki sposób Bóg uświęca, czyli odłącza takich, którzy są uznani za święte nowe stworzenia.
Dalszy ciąg po zalogowaniu
To jest początek pozycji „Rozdział III — Poświęcenie kapłanów”. Cała liczy 1798 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.
Oryginały C.T. Russella (1881–1904) są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład wydało Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego („Na Straży”, Kraków); szósty tom — Polish Bible Students Association, Chicago 1961.