WYKŁAD IX — "SĄD NOWEGO STWORZENIA”
Wykłady Pisma Świętego — sześć tomów paruzyjnych i „Cienie Przybytku”, C.T. Russell · 1904 · strona 487 · pozycja F487
WYKŁAD IX
SĄD NOWEGO STWORZENIA
JEHOWA WIELKI SĘDZIA WSZECHŚWIATA. — WSZYSTKIE BŁOGOSŁAWIEŃSTWA ŁASKI I.T.D. SĄ OD JEHOWY, PRZEZ JEGO SYNA. — NOWE STWORZENIE MA BYĆ WSPÓŁUCZESTNIKAMI I WSPÓŁDZIEDZICAMI Z CHRYSTUSEM. — "WSZYSTKA MOC NA NIEBIE I NA ZIEMI JEST MI DANA". — SĄD OJCA POTĘPIAJĄCY LUDZKOŚĆ JUŻ ZOSTAŁ WYRAŻONY. — SĄD W CIĄGU TYSIĄCLECIA BĘDZIE SĄDEM MIŁOSIERDZIA I POMOCY. — OSTATECZNY WYKONAWCZY SĄD BĘDZIE SPRAWIEDLIWOŚCIĄ BEZ MIŁOSIERDZIA. — SĄD NOWEGO STWORZENIA W CIĄGU WIEKU EWANGELII. — NOWE STWORZENIE SĄDZONE DOSKONAŁYM PRAWEM MIŁOŚCI. — NADZÓR CHWALEBNEJ GŁOWY NAD CIAŁEM. — JAKIM SĄDEM SĄDZICIE, TAKIM BĘDZIECIE SĄDZENI. — SĄDŹMY SAMYCH SIEBIE ODPOWIEDNIO. — "TEN, KTÓRY MNIE SĄDZI, JEST PAN". — KOŚCIÓŁ POWINIEN SĄDZIĆ PEWNE SPRAWY. "JEŚLI BRAT WYKRACZA PRZECIWKO TOBIE". — PRZEBACZ SIEDEMDZIESIĄT RAZY PO SIEDEM. — WYKROCZENIA PRZECIWKO KOŚCIOŁOWI. — WSZYSCY MUSIMY STANĄĆ PRZED TRYBUNAŁEM CHRYSTUSA.
Widzieliśmy już, że cały świat ludzkości został osądzony jako niegodny wiecznego życia przez Najwyższego Sędziego Jehowę, kiedy Adam, nasz praojciec, nie wytrzymał próby. "Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć [jako kara]; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli". (Rzym. 5:12). Upadek Adama i wyrok śmierci na niego zapieczętował ten sam wyrok na wszystkie jego dzieci.
Jego upadek, jego skalanie, jego grzech przeszły w naturalny sposób, ale ze zwiększoną mocą i znaczeniem, na jego potomstwo. Zauważyliśmy już, że wyrok ten był pod każdym względem sprawiedliwy i dlatego nieodwołalny; — że wielki Sędzia Wszechświata, uznawszy sprawiedliwie niegodność człowieka do życia wiecznego, nie mógł zmienić swego wyroku i nie mógł złego nazwać dobrym, ani niegodnego godnym wiecznego żywota. Ale wiemy i to, że Bóg miał nad nami zmiłowanie i w swym chwalebnym planie, postanowionym jeszcze przed założeniem świata, przygotował odkupienie dla całej rasy ludzkiej, w celu udzielenia ludziom ponownego sądu, czyli próby; — a także przygotował plan, aby Jego Umiłowany Syn, którego dzieło odkupienia umożliwiło pojednanie, mógł się stać Pośrednikiem tego nowego zarządzenia w celu podniesienia i błogosławienia ludzkości. Widzieliśmy też, że okres tego sądzenia i podnoszenia posłusznego świata wypada na Wiek Tysiąclecia, jako przeznaczony na Dzień Sądu dla świata, czyli na dzień próby; a dzień ten da każdemu sposobność nie tylko przyjść do poznania Pana, lecz nadto sposobność udowodnienia przez posłuszeństwo i lojalność, że się jest godnym żywota wiecznego. Mamy pod tym względem zapewnienie Apostoła: "Przeto [Bóg] postanowił dzień, w którym będzie sądził wszystek świat w sprawiedliwości przez męża, którego na to naznaczył" — Dzieje 17:31.
Ponad wszelką wątpliwość Jehowa sam w sobie jest Najwyższym Sędzią, a Jego Prawo jest najwyższym wzorem, według którego mają się stosować wszystkie postanowienia odnoszące się do życia wiecznego. Stąd Apostoł odnosi się do "Boga, sędziego wszystkich" i że Nim jest Ojciec, bo w tym samym zdaniu odnosi się do Jezusa jako do Pośrednika. (Żyd. 12:23,24).
A dalej Apostoł mówi: "Pan sądzić będzie lud swój" i "Mnie pomsta, Ja oddam, mówi Pan". (Rzym. 12:19; Żyd. 10:30). W następujących wyjątkach ze Starego Testamentu (Psalm 50:4; 5 Mojż. 32:35,36) Pan, o którym mowa, jest Jehową. Apostoł znowu mówi: "Bóg sądzić będzie skryte rzeczy ludzkie [świata] przez Jezusa Chrystusa". (Rzym. 2:16; 3:6). Jehowa był oryginalnym prawodawcą i Sędzią i na wieki zachowa to stanowisko i ten stosunek swój do wszystkich swoich stworzeń. Chwały swojej nie odda nikomu. (Izaj. 42:8) Podobnie mówi nam w Piśmie Św., że jest Pasterzem ludu swego. "Pan jest Pasterzem moim, na niczym mi nie zejdzie". (Psalm 23:1). Gdzieindziej nazywa sam siebie Odkupicielem swego ludu: "I pozna wszelkie ciało, żem Ja Pan, zbawiciel twój i odkupiciel twój". (Izaj. 49:26). W najwyższym tego słowa znaczeniu Jehowa sam jest ośrodkiem całego planu zbawienia i każdego jego szczegółu; wszelki inny pogląd na tę sprawę jest niewłaściwy.
Jednakowoż upodobało się Ojcu stworzyć wszystkie rzeczy przez Syna (Jan 1:1), – dlatego we wszystkich rzeczach upodobało się Mu wywyższyć naszego Pana Jezusa jako swoje uwielbione narzędzie. Z tego punktu widzenia przekonywujemy się, że wszystko błogosławieństwo, wszelki autorytet i wszystkie łaski wychodzą od Ojca przez Jego Syna, oraz że Nowe Stworzenia, uspołecznione z Synem, są w ten sposób sługami i współdziedzicami łaski Bożej.
W tak kompletnym znaczeniu Ojciec niebieski "Odpoczął od swego dzieła" i użył Syna jako swój uwielbiony przewód, że nasz ukochany Odkupiciel mógł powiedzieć: "Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszystek sąd dał Synowi". (Jan 5:22).
Pan nasz wypowiedział te słowa zanim ukończył to dzieło, które Ojciec dał mu do wykonania na Kalwarii, ale Jezus wypowiedział to ze stanowiska dokończonego dzieła; albowiem, jak to już widzieliśmy, Jego próba odnośnie do nadawania się do wykonania Ojcowskich zamiarów, polegała na Jego wierności aż do śmierci. W ten sposób Pan nie tylko okazał się godnym być wiernym i miłosiernym Najwyższym Kapłanem, lecz nadto krwią swoją zapewnił Nowe Przymierze na korzyść ludzkości i otrzymał "klucze śmierci i grobu" — prawo powiedzenia tym, którzy znajdują się w więzieniu śmierci: "Wynijdźcie", oraz prawo do błogosławienia i podniesienia tych, którzy będą posłuszni Jego głosowi. Dokładnie i ściśle mówiąc, dopiero od chwili zmartwychwstania Pana naszego Ojciec powierzył wszystek sąd Synowi i wówczas dopiero On oświadczył: "Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi". (Mat. 28:18). A pierwszą oznaką tego autorytetu Jezusa było upoważnienie apostołów, Jego przedstawicieli, aby rozpoczęli gromadzenie członków klasy Oblubienicy, Kościoła, Ecclesia, Jego współczłonków Nowego Stworzenia.
Sąd Ojca, odnoszący się do ludzkości, został już wyrażony i potępił wszystkich; a wszelki dalszy sąd z Jego strony, oparty na prawach absolutnej sprawiedliwości, nie może mieć żadnej korzyści dla kogokolwiek z potępionej rasy — "wszyscy zgrzeszyli i niedostaje im chwały Bożej". "Nie ma sprawiedliwego ani jednego". A Boska zasada nie przyjmuje niczego poza absolutną sprawiedliwością — poza doskonałością. Wobec tego Bóg rozporządził, aby Pan nasz stał się Pośrednikiem, Tym, który by zadośćuczynił sprawiedliwości i reprezentował upadłą rasę ludzką. Tym, na którego sprawiedliwość Ojca mogła by patrzeć jako na przedstawiciela człowieka, i który mógł by być odpowiedzialny za cały rodzaj.
Dalszy ciąg po zalogowaniu
To jest początek pozycji „WYKŁAD IX — "SĄD NOWEGO STWORZENIA””. Cała liczy 7831 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.
Oryginały C.T. Russella (1881–1904) są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład wydało Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego („Na Straży”, Kraków); szósty tom — Polish Bible Students Association, Chicago 1961.