--- tytul: "WYKŁAD VI — \"PORZĄDEK I KARNOŚĆ NOWEGO STWORZENIA” — Tom VI — Nowe Stworzenie | Literatura Biblijna" opis: "WYKŁAD VI — \"PORZĄDEK I KARNOŚĆ NOWEGO STWORZENIA” — ZNACZENIE ORDYNOWANIA. TYLKO DWANAŚCIE SŁUG UPEŁNOMOCNIONYCH. \"KLER\" I \"LAICY\". WYBÓR STARSZYCH I…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-paruzyjne/f329 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Paruzyjne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-paruzyjne) # WYKŁAD VI — "PORZĄDEK I KARNOŚĆ NOWEGO STWORZENIA” Wykłady Pisma Świętego — sześć tomów paruzyjnych i „Cienie Przybytku”, C.T. Russell · 1904 · strona 329 · pozycja F329 ## WYKŁAD VI ## PORZĄDEK I KARNOŚĆ NOWEGO STWORZENIA ZNACZENIE ORDYNOWANIA. TYLKO DWANAŚCIE SŁUG UPEŁNOMOCNIONYCH. "KLER" I "LAICY". WYBÓR STARSZYCH I DIAKONÓW. NAZNACZANIE STARSZYCH W KAŻDYM ZGROMADZENIU. MYLNE POWOŁANIE DO KAZNODZIEJSTWA. "NAPOMINAJCIE NIEPORZĄDNYCH". PUBLICZNE NAPOMINANIA NIE POWINNY BYĆ CZĘSTE. "PATRZCIE, BYŚCIE NIE ODDAWALI ZŁEM ZA ZŁE". POBUDZANIE DO MIŁOŚCI. "SPOŁECZNE ZGROMADZANIE SIĘ". RÓŻNORODNOŚĆ I CHARAKTER NASZYCH ZEBRAŃ. DOKTRYNA JESZCZE POTRZEBNĄ. SPOSOBNOŚĆ DO DAWANIA PYTAŃ. POKAZANE, JAKIE SĄ POŻYTECZNE ZEBRANIA. "NIECH KAŻDY BĘDZIE UPEWNIONY W UMYŚLE SWOIM". SŁUŻBY POGRZEBOWE. DZIESIĘCINY. SKŁADKI. DOBROCZYNNOŚĆ. Przy zastanawianiu się nad tym przedmiotem dobrze jest mieć na uwadze jedność Kościoła i to, że chociaż Kościół powszechny na całym świecie jest tylko jeden, to jednak nazwy tej używamy jeszcze w innym znaczeniu, a mianowicie nazywając nią każde odrębne stowarzyszenie, każde zgromadzenie wiernych, stanowiące pewną całość. Każdy oddzielny Kościół powinien uważać Chrystusa jako swą Głowę, zaś dwunastu apostołów jako dwanaście gwiazd jasno świecących — nauczycieli, — których Pan trzyma w swych rękach i ma nad nimi dozór, używając ich jako swych ust do nauczania swego Kościoła wszędzie, gdziekolwiek się zgromadza podczas wieku ewangelicznego. Jeżeli dwóch, albo trzech zbierze się w imię Pańskie, stanowią oni zgromadzenie czyli Kościół. Zgromadzenie powinno uznawać wolę Głowy względem wszystkich spraw swoich. Powinno ono czuć się w jedności ze wszystkimi zgromadzeniami tej samej "kosztownej wiary" w cenną ofiarę Zbawiciela i obietnice Boże. Każde powodzenie powinno sprawiać mu radość, jak również i to, że Bóg, kierując Swym dziełem, ma prawo każdego czasu używać środków, które uważa za korzystne dla Kościoła, jako zespołu i pewnych członków każdego zgromadzenia bez względu na to jak jest liczne. Ufni w Bogu i badając charakter sług, którymi się On posługuje — pokornych, gorliwych, mających dobre świadectwo i jasne wyrozumienie Prawdy, dających dowody posiadania Ducha Św., możemy oczekiwać, iż będą oni tymi sługami, jakich potrzebuje cały Kościół, i ubiegać się będą o udział w otrzymaniu ogólnych błogosławieństw i pokarmu na czas słuszny, jakie nam Mistrz obiecał. Słudzy ci będą również pamiętali o tym, że Bóg szczególniejszych błogosławieństw obiecał udzielić przy końcu tego wieku i o tym, że przewidział On dla domowników wiary tak stare jak i nowe rzeczy za pomocą właściwych środków, podług swego wyboru — Mat. 24:45—47. Środkami i drogami tych błogosławieństw sam Pan będzie kierował i miał nad nimi dozór. Wszyscy członkowie ciała przyłączeni do Głowy, powinni z ufnością oczekiwać wypełnienia się danych im obietnic, pomimo to jednak powinni "doświadczać duchów", czyli badać doktryny bez względu na to, skąd one pochodzą. Doświadczania te nie są dowodem braku zaufania do tych, których Bóg uznał za prawdziwych wyrazicieli Prawdy, przeciwnie dowodzi ufności względem Boga i Prawdy, jako wyższej ponad ludzkich nauczycieli i ich zdolności i wymowy; dowodzi również, że są oni posłuszni nie głosowi ludzkiemu, lecz głosowi Głównego Pasterza; że słowa Jego są dla nich ulubionym pokarmem, że z lubością spożywają go i przetrawiają. Tacy członkowie Kościoła wzrastają prędzej w mocy Bożej, niż inni, ponieważ więcej dają baczenia na wskazówki Pańskie. Ta ogólna jedność zgromadzonych, ogólna harmonia, to ogólne nauczanie za pomocą środków, które Pan zamierzył dla zgromadzenia swych klejnotów przy wtórym Swym przyjściu (Malach. 3:17; Mat. 24:31), nie stoją na przeszkodzie do badania czynności każdego z tych niewielkich zgromadzeń, albo kościołów. Bez względu na to, jak małym jest zgromadzenie, powinien w nim panować porządek. Przez wyraz "porządek" nie przez to na myśli przymusu lub przestrzegania formalności. Porządek działający skutecznie i zadowalająco, jest ten, którego działalność jest spokojną i nie rzucającą się w oczy. Jeżeli zgromadzenie jest tak małe, iż składa się z 3, 5 lub dziesięciu osób, to jednak powinno zwracać się ku Bogu, aby upewnić się, który z ich członków może być uważany jako starszy, jako najwięcej posiadający znajomość Prawdy Bożej i największe zalety, wymagane przez Boga: jak znajomość Prawdy, zdolność nauczania, wzorowe pod względem moralnym życie, wreszcie umiejętność przestrzegania porządku bez ścierania się, jakie mogłoby się zdarzyć w ich rodzinach itp. Jeżeli małe zgromadzenie, przez i podczas sprawowania swych czynności, będzie miało przed oczyma Słowo i Ducha Bożego, wynik ich uchwał ogólnych, wyrażających się w obiorze zarządu, powinien być uważany za wolę Bożą w tym względzie. Obrani za starszych powinni bez wątpienia być najlepsi i najodpowiedniejsi. Baczyć jednak należy, aby wybory takie poprzedzane były przez właściwą rozwagę i modlitwę; przeto właściwym mogłoby być uprzednie zawiadomienie, by przestrzegano, by tylko ci, którzy uważają się jako Nowe Stworzenia (bez względu na płeć), wyrazić mogli w tym względzie wolę Bożą — przez głosowanie. Do rzędu takich można zaliczyć tych, którzy odwrócili się od grzesznej drogi, w miarę możności uczynili poprawę swego życia i przyjęli ofiarę Jezusa za podstawę do pojednania się z Bogiem i którzy w zupełności ofiarowali się Bogu, przez co otrzymali Ducha Świętego i stali się uczestnikami wszystkich przywilejów właściwych "domowi synów". Tacy jedynie zdolni są ocenić i wyrazić zamysły i wolę Głowy Kościoła. Jedynie ci stanowią Ciało Chrystusowe, inni zaś, którzy nie ofiarowali się jeszcze, lecz wiarą w drogocenną krew Chrystusa, mogą być uważani jako "domownicy wiary", których postępu można się spodziewać i których dobro należy mieć na uwadze. ## POSTANOWIENIA STARSZYCH W KAŻDYM ZGROMADZENIU "A gdy im przez głosy postanowili starsze w każdym zborze i modlili się z postami, poruczyli je Panu" — Dzieje Apost. 14:23. Sposób, w jaki słowa powyższe zostały wyrażone wraz z licznym powoływaniem się na starszych, dowodzi niezmiennego zwyczaju w Kościele pierwotnym. ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „WYKŁAD VI — "PORZĄDEK I KARNOŚĆ NOWEGO STWORZENIA””. Cała liczy 22 533 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Oryginały C.T. Russella (1881–1904) są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład wydało Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego („Na Straży”, Kraków); szósty tom — Polish Bible Students Association, Chicago 1961.*