WYKŁAD XVI — SŁUŻBA POJEDNANIA
Wykłady Pisma Świętego — sześć tomów paruzyjnych i „Cienie Przybytku”, C.T. Russell · 1899 · strona 487 · pozycja E487
WYKŁAD XVI
SŁUŻBA POJEDNANIA
SŁUŻBA POJEDNANIA POWIERZONA KRÓLEWSKIEMU KAPŁAŃSTWU – POMAZANI KU GŁOSZENIU POJEDNANIA – DLACZEGO RADOSNA NOWINA NIE JEST DOCENIANA – REZULTATY TEJ SŁUŻBY – PRZEŚLADOWANIE I CHWAŁA – W JAKI SPOSÓB JEST TO PRÓBĄ WIERNOŚCI – TYLKO WIERNI MOGĄ MIEĆ UDZIAŁ W PRZYSZŁYM DZIELE POJEDNANIA.
„A nikt sobie tej czci nie bierze, tylko ten, który bywa powołany od Boga jako i Aaron. Tak i Chrystus nie sam sobie tej czci przywłaszczył, aby się stał najwyższym kapłanem” – Hebr. 5:4,5.
W SŁUŻBIE pojednania uczestniczy całe „Królewskie Kapłaństwo”, którego nasz Pan, Jezus, jest Najwyższym Kapłanem. Wszyscy kapłani mają udział w „lepszych ofiarach”, trwających podczas Wieku Ewangelii, mających zakończyć się wraz z jego zamknięciem (Rzym. 12:1): wszyscy, którzy w ten sposób mają udział w cierpieniach Chrystusa, będą również mieli dział w Jego przyszłej chwale jako uczestnicy wielkiej i chwalebnej służby pojednania w tysiącletnim Królestwie.
Jeżeli chodzi o tych podkapłanów, to byli oni „z przyrodzenia dziećmi gniewu, jako i drudzy” i najpierw potrzebowali pojednania z Bogiem, zanim mogli być powołani przez Boga do tego Kapłaństwa – bo „nikt sobie tej czci nie bierze, tylko ten, który bywa powołany od Boga”. Dopiero po otrzymaniu pojednania z rąk naszego Odkupiciela, Najwyższego Kapłana, mamy przywilej być uznani za współofiarników, współpośredników, współpojednawców.
Każdy, kto otrzymał „ducha przysposobienia synowskiego”, czyniącego zeń syna Bożego i kapłana, jest od tej chwili zmuszony przez tegoż ducha do rozpoczęcia służby pojednania – każdy według swoich umiejętności i możliwości. Każdy, podobnie jak Najwyższy Kapłan, zdaje sobie sprawę z kierownictwa ducha świętego: „Duch Pański nade mną; przeto mię pomazał, abym opowiadał Ewangelię ubogim [nie dumnym i zuchwałym, ludziom o twardym sercu i bluźniercom]; posłał mię, abym uzdrawiał skruszone na sercu, (...) abym opowiadał rok Pański przyjemny” – czas, w którym Bogu upodobało się przyjąć Maluczkie Stadko jako żywe ofiary przez zasługę Odkupiciela.
Apostoł Paweł jako jeden z podkapłanów odczuwał wpływ ducha świętego, skłaniającego go do głoszenia wszystkim, których napotkał, a którzy mieli „uszy ku słuchaniu”, o „okupie za wszystkich”, dokonanym przez ofiarę naszego drogiego Odkupiciela oraz do nawoływania do pojednania z Bogiem i natychmiastowego wejścia na ścieżki sprawiedliwości.
Zwróćmy uwagę na związane z tym słowa apostoła w 2 Kor. 5:17-20:
„A tak jeśli kto jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare rzeczy przeminęły [stare grzechy, ambicje, nadzieje itd.], oto się wszystkie nowymi stały. A to wszystko [te nowe rzeczy] z Boga jest, który nas z samym sobą pojednał przez Jezusa Chrystusa, i dał nam usługiwanie [służbę] tego pojednania [katallage – to samo słowo, które w Rzym. 5:11 zostało oddane jako „pojednanie”], ponieważ Bóg był w Chrystusie, świat z samym sobą jednając, nie przyczytując im upadków ich [ponieważ ich kara została poniesiona przez Chrystusa], i [Bóg] położył w nas [w Królewskim Kapłaństwie] to słowo [poselstwo, dobrą nowinę] pojednania.”
„Przetoż [ponieważ Bóg nas powołał i dał nam jako kapłaństwu tę służbę, czyli usługiwanie w Jego imieniu, i to poselstwo łaski do przekazania] na miejscu Chrystusowym [naszej oficjalnej Głowy, czyli Najwyższego Kapłana i przedstawiciela Ojca] poselstwo sprawujemy, jakoby was Bóg upominał przez nas, prosimy na miejscu Chrystusowym, jednajcie się z Bogiem.”
Dalszy ciąg po zalogowaniu
To jest początek pozycji „WYKŁAD XVI — SŁUŻBA POJEDNANIA”. Cała liczy 811 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne.
Oryginały C.T. Russella (1881–1904) są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład wydało Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego („Na Straży”, Kraków); szósty tom — Polish Bible Students Association, Chicago 1961.