--- tytul: "WYKŁAD V — POŚREDNIK POJEDNANIA „PODOBNY BRACIOM” I „KTÓRY MOŻE WSPÓŁCZUĆ ZE SŁABOŚCIAMI NASZYMI” — Tom 5 — Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem | Literatura Biblijna" opis: "WYKŁAD V — POŚREDNIK POJEDNANIA „PODOBNY BRACIOM” I „KTÓRY MOŻE WSPÓŁCZUĆ ZE SŁABOŚCIAMI NASZYMI” — KIM SĄ „JEGO BRACIA” – NA CZYM POLEGAŁO PODOBIEŃSTWO – W…" adres: https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-paruzyjne/e107 jezyk: pl --- > [Strona główna](https://literaturabiblijna.pl/) › [Biblioteka](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka) › [Tomy Paruzyjne](https://literaturabiblijna.pl/biblioteka/tomy-paruzyjne) # WYKŁAD V — POŚREDNIK POJEDNANIA „PODOBNY BRACIOM” I „KTÓRY MOŻE WSPÓŁCZUĆ ZE SŁABOŚCIAMI NASZYMI” Wykłady Pisma Świętego — sześć tomów paruzyjnych i „Cienie Przybytku”, C.T. Russell · 1899 · strona 107 · pozycja E107 ## WYKŁAD V ## POŚREDNIK POJEDNANIA ## „PODOBNY BRACIOM” I „KTÓRY MOŻE WSPÓŁCZUĆ ZE SŁABOŚCIAMI NASZYMI” KIM SĄ „JEGO BRACIA” – NA CZYM POLEGAŁO PODOBIEŃSTWO – W JAKI SPOSÓB BYŁ „SKUSZONY WE WSZYSTKIEM NA PODOBIEŃSTWO NAS, OPRÓCZ GRZECHU” – KUSZENIE NA PUSZCZY – PODOBIEŃSTWO DO NASZYCH POKUS – NIEKTÓRE Z NICH „ZWIODŁYBY (BY MOŻNA) I WYBRANE” – W JAKIM SENSIE NASZ PAN ZOSTAŁ „PRZEZ UCIERPIENIE DOSKONAŁYM UCZYNIONY” – CHOĆ BYŁ SYNEM, NAUCZYŁ SIĘ POSŁUSZEŃSTWA – W JAKI SPOSÓB ZOSTAŁ UCZYNIONY NA PODOBIEŃSTWO GRZESZNEGO CIAŁA – ALE BEZ GRZECHU – W JAKI SPOSÓB MOŻE WSPÓŁCZUĆ. „Skąd miał być we wszystkim podobny braciom, aby był miłosiernym i wiernym kapłanem w tym, co się u Boga na ubłaganie za grzechy ludzkie dziać miało” – Hebr. 2:17. DWIE MYŚLI, powszechnie znane, choć wzajemnie sprzeczne, pozostają w sprzeczności ze wszystkimi tekstami Pisma Świętego, mówiącymi o związku naszego Pana z ludzkością; właściwa, trzecia myśl, jest w stanie pogodzić różne wersety, czyli zadowolić uświęcony umysł. Jedna z tych dwóch fałszywych, lecz popularnych teorii utrzymuje, że nasz Pan Jezus był Wszechmogącym Bogiem, Jahwe, który jedynie przybrał ludzkie ciało, w rzeczywistości nie odczuwając prób ludzkości, pokus i otaczających ją okoliczności. Druga teoria mówi, że był On grzesznym człowiekiem, uczestnikiem zmaz naszego rodzaju, podobnie jak inni; był jednak w stanie z większym niż inni powodzeniem walczyć z atakami grzechu i opierać się im. Naszym celem jest wykazanie, iż obie wspomniane teorie są błędne, a prawda znajduje się pośrodku, w fakcie, że Logos, „będąc w kształcie Bożym”, będąc istotą duchową, „stał się ciałem” – prawdziwym człowiekiem, „człowiekiem Chrystusem Jezusem”, „odłączonym od grzeszników”, doskonałym człowiekiem, przygotowanym na to, żeby mógł się stać „równoważną ceną” za pierwszego doskonałego człowieka, którego upadek objął cały rodzaj ludzki i którego odkupienie także obejmie całą ludzkość. W związku z tym, próbując ustalić biblijny pogląd na to zagadnienie, uważamy za stosowne przestudiowanie różnych wersetów, które zostały zniekształcone i w niewłaściwy sposób użyte w celu wykazania, że nasz Pan nie był bez zmazy i był poddany takim samym uczuciom, jak cały upadły ród. Twierdzimy, że gdyby taki był jego stan, to nie byłoby możliwe – jak niemożliwe jest dla nas – całkowite i doskonałe spełnienie przez niego każdego szczegółu Boskiego prawa. Boskie prawo stanowi bowiem miarę możliwości doskonałego człowieka i sięga daleko poza możliwości jakiegokolwiek człowieka, który nie jest doskonały. W naszym Panu nie było grzechu, był przyjemny Ojcu, przyjęty jako ofiara za grzech, cena okupowa za Adama (i cały rodzaj ludzki, który w nim upadł) – same te fakty są bezpośrednim dowodem Jego doskonałości, o której, naszym zdaniem, uczy całe Pismo Święte. „Bracia” naszego Pana nie byli jednak niepokalani, nie byli oddzieleni od grzeszników. W jaki sposób mógł więc być „podobny braciom”, a jednocześnie odłączony od grzeszników? Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w przyjęciu faktu, że ludzkość, czy ogólnie mówiąc grzesznicy, nie są tymi, których Pismo Święte nazywa „jego braćmi”. Człowiek Adam był rzeczywiście synem Bożym od momentu swojego stworzenia aż do chwili przestępstwa (Łuk. 3:38); potem jednak przestał być synem Bożym. Całe jego potomstwo nazywane jest „dziećmi gniewu” (Efezj. 2:3). Tylko ci, którzy „uszli skażenia, które jest na świecie” i którzy przez Chrystusa powrócili do harmonii z Bogiem, mogą z upoważnienia Pisma Świętego nazywać siebie synami Bożymi (Jan 1:12). O pozostałych nasz Pan mówi: „Wyście z ojca diabła, i pożądliwości ojca waszego czynić chcecie” – Jan 8:44. Nasz Pan nigdy nie zaliczał siebie do „dzieci diabła” ani też do „dzieci gniewu”, lecz mówił, że „od Boga wyszedł i przyszedł”. Nie uznawał też za swoich braci tych, którzy nadal byli „dziećmi gniewu”. Jedynymi osobami uznanymi za „braci Pana” są ci, którzy, uszedłszy skażenia, zostali przybliżeni do Ojca przez krew Chrystusa i otrzymali „ducha przysposobienia” do Bożej rodziny i obietnicy pełnego „przysposobienia synowskiego” przy ustanowieniu Królestwa (Rzym. 8:15,23; Gal. 4:5). Dzięki temu, że są oni usprawiedliwieni, uznani za wolnych od winy Adama i poczytani za sprawiedliwych przez krew Chrystusa, są oni w całym znaczeniu tego słowa podobni naszemu Panu Jezusowi, są „Jego braćmi” na podobnym poziomie Boskiej łaski i odłączenia od świata. O poświęconych członkach tej klasy nasz Pan mówi: „Nie sąć ze świata, jako i ja nie jestem ze świata” i „Jam was wybrał z świata” (Jan 15:19; 17:16). Patrząc z takiego punktu widzenia można łatwo zrozumieć, że nasz Pan był „podobny braciom” – dokładnie, w każdym szczególe. Nie należy sądzić, że „bracia” byli w tym stanie już wtedy, kiedy nasz Pan „sam się poniżył” i stał się ciałem – w tamtym czasie nie miał braci, ta klasa była bowiem jedynie przewidziana przez Boga (Efezj. 1:5,11; Rzym. 8:29). Zgodnie ze swoimi zasadami Bóg przewidział, że będzie On mógł pozostać sprawiedliwy, a jednocześnie usprawiedliwić tych, którzy przyjęli Boską łaskę przez Chrystusa i których grzechy zostały przez to zakryte, „przyczytane” nie im, lecz Temu, który „grzechy nasze na ciele swojem zaniósł na drzewo”. Bóg wcześniej zaplanował i przewidział powstanie Kościoła Wieku Ewangelii, aby jego członkowie stali się „spółdziedzicami Chrystusowymi” – „dziedzictwa nieskazitelnego i niepokalanego, i niezwiędłego, w niebiesiech dla nas zachowanego”. W świetle tego dawno ułożonego planu wszyscy członkowie tej klasy już wcześniej byli nazywani przez proroków „braćmi” Chrystusa. Proroctwo wskazuje, że nasz Pan mówi do Ojca: „Tedy opowiem imię twoje braciom mym; w pośród zgromadzenia chwalić cię będę” – Psalm 22:23; Hebr. 2:12. Ponieważ taki był Boski plan – że nasz Pan będzie nie tylko Odkupicielem ludzkości, ale także wzorcem dla „braci”, którzy staną się współdziedzicami wraz z Nim – dlatego wypełnienie tego Boskiego planu wymagało, aby nasz Pan we wszystkich swoich próbach i doświadczeniach był „podobny braciom”. ## „Skuszony we wszystkim na podobieństwo nas, oprócz grzechu” – Hebr. 4:15 – Zauważmy, że powyższy cytat nie mówi, iż nasz Pan był we wszystkim kuszony tak, jak świat, lecz tak jak my – Jego naśladowcy. Nie był kuszony względem zdeprawowanych pragnień, kierujących się ku grzesznym rzeczom, otrzymanych jako dziedzictwo po ziemskich rodzicach; będąc bowiem święty, niewinny, niepokalany i odłączony od grzeszników był kuszony tak, jak Jego naśladowcy podczas Wieku Ewangelii, którzy nie chodzą według ciała, lecz według ducha i którzy nie są sądzeni według słabości ich ciała, lecz według ducha ich umysłów – według ich nowej woli i nowego serca (Rzym. 8:4; 2 Kor. 5:16; Jan 8:15). Można to bardzo wyraźnie zauważyć w kontekście kuszenia naszego Pana na puszczy, które nastąpiło zaraz po Jego poświęceniu i chrzcie w Jordanie (Mat. 4:1-11). ## Dalszy ciąg po zalogowaniu To jest początek pozycji „WYKŁAD V — POŚREDNIK POJEDNANIA „PODOBNY BRACIOM” I „KTÓRY MOŻE WSPÓŁCZUĆ ZE SŁABOŚCIAMI NASZYMI””. Cała liczy 6442 słów i otwiera się po zalogowaniu. Konto jest bezpłatne. - [Załóż bezpłatne konto](https://literaturabiblijna.pl/register) - [Zaloguj się](https://literaturabiblijna.pl/login) *Oryginały C.T. Russella (1881–1904) są w domenie publicznej. Polskie przekłady i skład wydało Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego („Na Straży”, Kraków); szósty tom — Polish Bible Students Association, Chicago 1961.*